Luna736

โลกของไรท์อยู่ในนี้ ถ้าชอบถูกใจ เม้นบอกไรท์หน่อยนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

SPECIAL EP 25 - จงอางนางร้าย // ทาสคนแก่ (END)

ชื่อตอน : SPECIAL EP 25 - จงอางนางร้าย // ทาสคนแก่ (END)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 181

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2562 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECIAL EP 25 - จงอางนางร้าย // ทาสคนแก่ (END)
แบบอักษร

แกงจืดเต้าหู้ส่งกลิ่นหอมฉุย คิริทะนิมองริเอโกะตื่นแต่เช้ามาช่วยเธอทำกับข้าว คิระยังไม่ลงมาจากห้องนอน คนเป็นแม่คิดว่าลูกชายคงนอนเพลินเพราะวันนี้ไม่มีสอนแต่คนเป็นแฟนรู้ดีว่าที่เขานอนหลับปุ๋ยขนาดนั้นเป็นเพราะอะไร ริเอโกะคิดถึงเรื่องร้อนแรงลึกซึ้งเมื่อคืนระหว่างเธอกับคิระแล้ว เธอก็อดเขินอายในใจไม่ได้ หญิงสาวยกกับข้าวไปวางบนโต๊ะ คิระทะนิเดินตามออกมา  

“คุณย่ารับข้าวเลยไหมคะ?” ริเอโกะหันมาถาม หากคิริทะนิจะกินข้าวเลยโดยไม่รอคิระตื่น เธอก็จะได้ไปเอาข้าวมาให้ 

“คิระยังไม่ลงมาเลย ย่ารอคิระมาก่อนก็ได้แล้วค่อยกิน” คิริทะนิบอก ริเอโกะฟังแล้วก็รู้สึกได้ว่าคิริทะนิรักคิระมากจนเลือกจะรอให้ลูกชายตื่นลงมากินข้าวพร้อมกันโดยไม่ขึ้นไปปลุก  

“งั้นหนูขอตัวไปดูพี่คิระนะคะ” ริเอโกะพูดแล้วเดินแยกออกมา เธอเดาใจว่าคิริทะนิคงจะหิวแต่ไม่อยากปลุกคิระ เธอเลยอาสาจะไปลากเขาลงมาจากห้องเอง 

 

“เฟลื้อกก” น้ำเปื้อนฟองยาสีฟันไหลลงท่อระบาย คิระหันไปหยิบผ้ามาเช็ดปาก เขาวางแปรงสีฟันไว้ในแก้วแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ 

“ตึ้ก” ริเอโกะเปิดประตูเข้ามาในห้องเจอคิระเดินนุ่งผ้าเช็ดตัวเปลือยอกมีผ้าขนหนูพาดบ่า เขาสบตาผู้หญิงที่เขาแก้ผ้าอยู่บนเตียงด้วยเมื่อคืน ริเอโกะมองคิระแล้วแอบเขินปนอายในใจ รอยแดงมากมายบนอกบนคอเขามันเป็นฝีมือเธอแทบทั้งสิ้น 

“นึกว่าคุณยังไม่ตื่น ชั้นมาตามคุณลงไปกินข้าวค่ะ คุณแม่รออยู่” ริเอโกะพูดแล้วหลบตาจะออกจากห้อง คิระรีบเข้าไปคว้าเอวเธอมากอดแล้วก้มลงไปหอมรัวๆ 

“ใครให้หนีผมฮะๆๆๆ” คิระฟัดแก้มริเอโกะไม่ปล่อย โทษฐานที่เธอทิ้งให้เขานอนอยู่บนเตียงคนเดียว ความรู้สึกที่ตื่นมาแล้วพบว่านอนคนเดียว เขาเบื่อแล้วเพราะมันเป็นแบบนี้มายี่สิบปีแล้ว เขาอยากตื่นมาแล้วเจอเธอนอนอยู่ข้างๆ 

“คุณอ้ะ แอร้ยยย ไม่เอาค่ะ” ริเอโกะดิ้นเพราะเขิน เธอเงยหน้าขึ้นไปมองคิระที่จ้องตาเธอแบบตื้อๆดื้อๆ 

“คุณทิ้งผม ได้แล้วทิ้งหรอ...” คิระพูดเสียงอ้อนๆแล้วก้มลงไล้จมูกกับแก้มของริเอโกะ กลิ่นแก้มเธอช่างหอมน่าซุกไซ้เหลือเกิน สองมือของเขากอดริเอโกะไว้ ร่างของเธอขยี้กับอกเปลือยเปล่าของเขาจนเธอนึกถึงสัมผัสเมื่อคืนที่ถูกเขาเอาอกเบียดหลังมาบีบมาคลึงหน้าอกของเธอ  

“ชั้นลงไปช่วยคุณแม่คุณทำกับข้าวค่ะ ไม่ได้ทิ้งซะหน่อยนะ” ริเอโกะพูด เธอมองตาคนขี้อ้อนแล้วอยากจะโอ๋เขาคืนบ้างเหมือนกัน คิระตอนนี้ช่างน่ารักน่าจูบมากจริงๆ เธอปฏิเสธตัวเองไม่ได้เลยว่ากำลังรู้สึกมีอารมณ์กับเขา คิระได้ยินริเอโกะบอกว่าเธอลงไปช่วยแม่เขาทำกับข้าว เขาก็รู้สึกว่าชีวิตเขาถูกเติมเต็มจากสิ่งที่ขาดหายมานาน เขามีคนรักที่รักและดูแลเขากับแม่ของเขา เมื่อชีวิตพ้นผ่านมาถึงวัยผู้ใหญ่ คิระไม่ได้ต้องการความหวือหวาอะไร เขาขอแค่ความใส่ใจดูแลและเคารพคนที่เขารัก รู้หน้าที่ตัวเองว่าจะต้องทำอะไร เด็กสาววัยแค่ยี่สิบต้นๆรู้ดีว่าต้องทำอะไรแค่นี้คิระก็ดีใจแล้ว หากเธอจะดื้อไปบ้าง เอาแต่ใจหน่อยเขาก็ยินดีจะทำความเข้าใจเพราะเป็นธรรมชาติตามวัย คิระยิ้มออกมา เขายกมือขึ้นประคองริเอโกะ เธอไม่ทันจะถามเขาว่าเขายิ้มอะไร เขาก็ยื่นหน้ามาจูบเธอ ความต้องการที่คุกรุ่นเบาๆในใจเหมือนเปลวไฟที่เริ่มจุดติดถูกรสจูบดั่งเชื้อไฟพัดให้เปลวไฟยิ่งปะทุ มือเรียวบางที่เพิ่งทำครัวมาปัดผ้าขนหนูบนบ่าออกแล้วดึงคิระเข้ามาขยี้เบียดริมฝีปากแนบแน่นขึ้น 

“อื้ออ..อื้มมมส์” ริเอโกะเปิดริมฝีปากรับจูบจากคิระ วินาทีนั้นเธอลืมไปชั่วขณะว่าขึ้นมาตามเขาให้ลงไปกินข้าว รสจูบลึกซึ้งดูดดื่มที่เขามอบให้มันทำให้ใจหญิงสาวอย่างเธอหลอมละลายเลอะเปรอะเปื้อนเรือนกายเขาไปหมด ลิ้นสาวเกี่ยวตวัดจนทำให้ผู้ชายอย่างคิระจับขอบกางเกงดันสะโพกริเอโกะติดผนังห้องข้างเตียง เขาสอดมือลงไปปลดตะขอกางเกงไปพร้อมๆกับซุกหน้าไซ้กกหูกับซอกคอริเอโกะซ้ำย้ำรอยเดิมเมื่อคืนว่าเธอนั้นมีความสุขเพราะเขาแค่ไหน กางเกงขาสั้นหล่นลงบนพื้นกองทับเท้าที่จิกเกร็ง ลมพัดปะทะขาอ่อนเรียวเนียนที่เหลือแต่กางเกงชั้นในปกปิดบั้นท้าย เธอไม่ทันจะได้รู้สึกหนาวก็ถูกผ้าเช็ดตัวบนเอวคิระโอบกอดขยี้เฉกเดียวกับซอกคอของเธอที่ถูกริมฝีปากเขาขยี้ มือหนาลูบจับซอกขาด้านในย้อนกลับไปกุมสอดนิ้วถูเป้ากางเกงชั้นใน กางเกงที่หล่นบนพื้นเริ่มถูกขาเขี่ยปัดทิ้ง ความรู้สึกที่โดนริมฝีปากซุกไซ้ไปพร้อมไปพร้อมๆกับถูกล้วงกางเกงชั้นในทำให้ริเอโกะเกร็งเสียวสั่นไปทั้งร่าง  

“อ้ะ!! อื้ออส์” ริเอโกะร้องออกมา เธอเงยหน้าขึ้นกัดดูดนิ้วตัวเองเมื่อถูกนิ้วหยาบหนาล้วงสอดเข้าไปทำให้ช่วงล่างเธอสั่นสะท้าน คิระดึงกางเกงชั้นในริเอโกะออกจากเรียวขาของเธอแล้วเหวี่ยงพ้นมือไปอยู่อีกมุมห้อง อยู่กับเขาเธอไม่จำเป็นต้องใส่มันเลยด้วยซ้ำ เขาปลดผ้าเช็ดตัวที่เอวออกแล้วเบียดร่างเธอติดผนังอีกครั้งพร้อมกับจับขาขวาริเอโกะยกพาดเอว เธอรีบยกมือขึ้นดันหน้าอกคิระ เขามองตาเธอ 

“คึนน...” ริเอโกะมองตาคิระ เธอรู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรแต่เธอไม่รู้ว่ามันจะนานแค่ไหน เพราะมีคนรอกินข้าวอยู่ชั้นล่าง เธออยากจะบอกคิระว่าแม่เขารอกินข้าวอยู่แต่เธอก็ดันพูดไม่ออกเพราะเธอปรารถนาของหวานตรงหน้ามากกว่าของคาวบนโต๊ะกินข้าว คิระมองตาริเอโกะ จากภาษากายที่มือดันอกแต่ขายังยอมพาดอยู่บนเอวแบบนี้ คิระก็รู้ว่าริเอโกะต้องการ เขาพอเดาได้ว่าแม่เขาให้มาตามไปกินข้าว แต่จังหวะที่เขาแก้ผ้าต่อหน้าเธอขนาดนี้แล้ว เขาจะไม่ยอมนุ่งผ้าเด็ดขาดถ้าไม่ได้รสสวาทจากเธอ ริเอโกะจะอ้าปากพูดอีกครั้ง คิระก็ยื่นหน้าไปกดจูบหวานๆที่ริมฝีปาก มันหวานจนเหมือนเธอกำลังกินน้ำผึ้งก็ไม่ปาน ถ้าเธอจะปฏิเสธเขาที่พร้อมจะสนองให้เธอแบบนี้ก็ให้มันรู้ไป จูบสะกดวิญญาณของคนสูงวัยสะกดความลังเลใจของสาวน้อยได้อยู่หมัด แค่คิระถอนจูบออก สายตาริเอโกะก็เพ้อหาเขาแล้ว เจอเขาจูบแถมแก้ผ้าตรงหน้าแบบนี้เธอจะทนยังไงไหว ที่ทำได้มีแต่ยอม ยอม และยอมเท่านั้น ใจคนยั่วหวิวขึ้นมาในบัดดลเมื่อคนสวยตรงหน้ายกมือถอดเสื้อออกทิ้งลงพื้นเหลือแต่เสื้อชั้นในตัวเดียวกับที่เขาถอดให้เมื่อคืน จากที่อิดออดไม่ยอมให้ร่วมรักแบบพาดขาข้างเดียว จังหวะนี้สาวเจ้ายอมให้ขาสองข้างขึ้นไปเกี่ยวอยู่บนสะโพกคิระ คนอุ้มสาวขึ้นมาเกี่ยวสะโพกตัวเองใจหวิว กระชุ่มกระชวยปนดีใจมากกว่าเดิมเสียอีกเพราะจะปล่อยเธอลงตอนไหนก็ได้ คิดว่าเขาเอาเธอไม่อยู่หรือไง ตัวเล็กๆบางๆแบบนี้  

“อ๊า...อื้อออๆๆๆ!!!...” เท้าที่เกี่ยวบนสะโพกจิกเกร็งเช่นเดียวกับเล็บที่จิกลงบนหลัง ริเอโกะกอดคิระแน่นขณะถูกเขย่ากระแทกขยี้ผนังซ้ำๆ 

‘จะไม่ยอมให้ลงเลยคอยดูดิ’ 

คิระพูดกับริเอโกะพร้อมเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขในใจ สุขใดเล่าจะเท่าการได้เสพสมร่วมรักกับคนรักที่ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขาก็ยังกระหายอยากได้เรื่อยๆอยู่ดีไม่จบสิ้น ยิ่งได้อยู่ใกล้แนบสนิทลึกลงเข้าไปในเรือนกายริเอโกะมากเท่าไหร่ คิระก็ยิ่งมีความสุขเพราะความไกลห่างจากการรอคอยที่มีมามันได้สิ้นสุดลงสักที เขาเงยหน้าจากซอกคอขึ้นไปจูบริเอโกะ ความรู้สึกที่ได้จูบขณะรวมกันเป็นเรือนกายเดียวนั้นมันให้ความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวมากกว่าตอนจูบกันปกติเสียอีก 

“อื้อ..อื้อ” ริเอโกะร้องเสียงพร่าๆใกล้ริมฝีปากคิระ เธอเลื่อนมือมาลูบไล้เส้นผมพร้อมกับก้มลงไปจูบเขาอีกครั้ง คนที่กำลังรับความสุขแบบเธอเริ่มควานหาความสุขจากเรือนร่างของเขา ริมฝีปากหญิงสาวไล้ดูดที่แก้มลามลงไปที่ขากรรไกรย้อนขึ้นไปที่กกหู ความใคร่เคล้ารสรักเมื่อได้ดื่มด่ำแล้วช่างฉ้ำคอซ่านลงไปถึงกลางอกเสียจริง 

“อ๊าๆๆๆ อ๊ะ! อื้อสส์” ขาริเอโกะเขย่าไปมา คิระจับเธอดันติดผนังอีกครั้งเธอก็รู้สึกถูกหมุดตอกตรึงล้วงลึกแนบแน่นหนักยิ่งขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ริเอโกะกอดคิระแน่นไม่อยากจะปล่อยเขาออกแม้สักวินาที กระจกเงาสะท้อนร่างเปลือยเปล่าของเจ้าของห้องยืนหันหลังร่วมรักกับคนรักที่กอดก่ายเกี่ยวบั้นท้ายเขา ริเอโกะชายตามองเงาสะท้อนในกระจกขณะที่เรือนร่างถูกบดขยี้แล้วมีความสุขเป็นบ้า เธอชอบมองก้นของเขาที่กำลังเกร็งกระแทกใส่เธอ ยิ่งเห็นว่าด้านหลังไม่ใส่อะไร ใจเธอก็ยิ่งหวิวหวาบหวามจนปากแห้งผากนึกอยากจะดูดน้ำจากก๊อกส่วนตัวของเขาที่ด้านหน้าขึ้นมา 

‘ไม่หิวข้าวแล้ว ชั้นหิวแต่พี่คนเดียวค่ะ’ 

 

 

ลูกค้าที่มาหน้าร้านแต่เช้าทำให้คิริทะนิลืมว่ากำลังรอลูกชายกับแฟนของเขาลงมากินข้าว เธอเดินไปขายของแล้วคุยกับลูกค้าขาประจำเพลินๆ เธอเองก็ไม่มีทางรู้ล่วงหน้าเลยว่าวันนี้จะมีใครแวะเวียนมาหาหรือไม่ 

เตียงยุบตัวลงอีกครั้งเมื่อถูกก้นกลมงอนทิ้งน้ำหนักทับลงไป คนยินยอมถูกโยนลงบนเตียงในสภาพเหลือแต่เสื้อชั้นในชิ้นเดียวบนเรือนร่างแยกหว่างขาร้อนผ่าวของตัวเองออกจงใจยั่วคนแก่ให้อกแตกตาย ริเอโกะเห็นคิระตามขึ้นเตียงลงมาคร่อมทัยเธอก็ชอบใจ ยิ่งเห็นเขาใคร่อยากปรารถนาในตัวเธอแค่ไหน เธอก็รู้สึกว่าความสาวของเธอนั้นมีเสน่ห์ยั่วยวนชวนให้เขาหลงใหลได้ไม่น้อย มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง ริเอโกะเอาขาเกี่ยวกอดสะโพกคิระไว้ เธอพร้อมที่จะมีความสุขอย่างต่อเนื่องกับเขาได้เรื่อยๆ ตราบเท่าที่เขาต้องการจากเธอ กลิ่นจากเนื้อกายของเขาช่างน่าเย้ายวนดูน่าขยี้เบียดบด เขาอ้อมมือไปปลดตะขอเสื้อชั้นในเธอออกขณะดูดซอกคอเธอซ้ำๆ สาวน้อยใต้อกบิดไหล่ช่วยดึงเสื้อชั้นในออกจากไหล่ของตัวเองโยนลงที่ข้างเตียง 

“อื้อออ” ริเอโกะร้องเมื่อถูกคิระทับกดซุกไปเรื่อย เอวที่บดเบียดกันไปมาทำให้อกเธอลุกเป็นไฟ มือเขาอยู่ไม่สุขพอๆกับริมฝีปากของเขาที่ก้มลงไปหายอดอกของเธอ  

“อื้ออส์” ริเอโกะนอนหงายเอาศอกยันอกขึ้นมาจากเตียง เธอร้องออกมาเมื่อเห็นคิระใช้ลิ้นเกี่ยวดูดยอดอกสีชมพูของเธอ ยิ่งเห็นเขาดูดสัมผัสมันอย่างดื่มด่ำมีความสุขเท่าไหร่เธอก็ยิ่งมีอารมณ์กับเขามากขึ้นเท่านั้น มือหยาบหนาเคล้นคลึงเต้าซ้ายขณะที่ริมฝากยังดูดที่เต้าขวา ริเอโกะกัดริมฝีปากตัวเอง มือเธอจิกที่นอนขณะที่สายตาทอดมองหนุ่มใหญ่กล้ามล่ำบ่าน่ากัดกำลังมุดดูดเต้าของเธอเต็มปากเต็มคำ เธอเห็นกล้ามแขนเขาเกร็งขึ้นมาเมื่อบีบจับก็ยิ่งมีอารมณ์จนดึงเขาขึ้นมาจูบขยี้ริมฝีปากแล้วจับเขานอนหงายลงกับเตียง 

“อ่าสสส์” ลมหายใจจากการผ่อนคลายถูกปลดปล่อยออกมาผ่านริมฝีปากเปื้อนรสหวานจากบอดอกเมื่อครู่ เหมือนมันจะผ่อนคลายแต่การถูกแฟนพรมจูบไซแผงอกซุกหน้าไปหาหัวนมมันคือการยั่วให้เขาความดันขึ้นดีๆนี่เอง 

“อื้มมมม...” สายตาเคลิ้มๆมองเพดานห้องที่เคยมองเพียงลำพังมาเนิ่นนาน มาวันนี้เจอลิ้นร้อนไล้ละเองพร้อมกับสองมือที่เคล้นลูบไล้บนเรือนร่างหนานั้นทำให้คิระไม่ต้องการอะไรอีกแล้วในชีวิต เขาปล่อยให้สาวน้อยที่มีความกระหายอยู่เต็มอกได้ปลดปล่อยและทำให้เขามีความสุขเช่นเดียวกับที่เขาได้ให้ความสุขเธอ หน้าเธอมุดอกเขี่ยอะไรต่อมิอะไรไปพร้อมกับล้วงมือลงไปจับที่ท่อนล่าง เธอก็แค่ทำเหมือนที่เขาทำให้เธอเพียงแค่เธอไม่ได้แหย่ๆได้ล้วงอะไรมาก ก็แค่จับแค่ลูบถูสัมผัสไปตามความต้องการของเธอเพียงเท่านั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นริเอโกะที่เรียบร้อย ขี้งอนแถมขี้อายก้มลงไปจูบหน้าท้องลามลงไปถึงใต้สะดือ แค่เธอกดจูบที่ท้องน้อย เขาก็เริ่มเกร็งจนกัดริมฝีปากนิดๆเมื่อริเอโกะเริ่มเลื้อยลงไปหาท่อนล่างของเขาพร้อมกับริมฝีปากที่ถูกลิ้นเลียชุ่มๆ เขาไม่รู้ว่าเธอจะทำแบบที่เขาคิดไหม แต่คิดว่าเธอยังเด็กเกินไปที่จะใช้ปากทำอะไรให้เขาแบบนี้ เขาเลยจะลุกไปดึงเธอขึ้นมาแต่คนดื้อที่กำลังหิวน้ำพอรู้ตัวจะถูกจับให้ห่างจากก๊อกน้ำที่เธอโหยกระหาย เธอก็รีบใช้ริมฝีปากงับปลายก๊อกไว้แล้วใช้มือประคองโอบถนอมไม่ยอมให้ใครมาพรากเธอห่างไปไหน คนถูกยึดพื้นที่ถึงกับปฏิเสธไม่ลงเมื่อเจอช่องปากอุ่นอมไว้ให้ความเสียวแบบวาบหวิว คิระหลับตาลง เพดานกับซอกฟันแนวเหงือกที่เขาสัมผัสได้ในตอนนี้ทำให้เขาเคลิ้มถึงกับลืมตาไม่ขึ้น  

“อื้อออส....” ฟันเขาสบขยี้กันเมื่อถูกดูดรัดขยี้เข้าออกซ้ำๆด้วยริมฝีปาก  

‘งื้อออออออออออออออออ’ 

คิระกรีดร้องในใจ นาทีนี้ฆ่าเขาให้ตายเขาก็ยอมเพราะคงไม่มีการตายแบบไหนจะมีความสุขเท่าการตายในขณะที่ขึ้นสวรรค์แบบนี้ แฟนเด็กคนนี้น่ารักเหลือเกินจริงๆเชียว เธอคิดว่าที่ผ่านมาเขายังหลงเธอไม่พอหรือไง เธอคงจะยังเด็กเกินไปที่จะรู้เทคนิคอะไรพวกนี้ให้มีความสุขมันเพิ่มเป็นเท่าทวียิ่งขึ้น คนหิวน้ำแม้ยังไม่ได้น้ำสักหยดแต่เธอมีความสุขกับการดูดก๊อกเหลือเกิน ตอนเด็กเธอไม่เห็นจะมีนิสัยชอบดูดอะไรจากดูดนิ้วตัวเองก่อนจะหายเองเมื่อโตขึ้น มาตอนนี้เธอกลับมาชอบดูดอะไรแบบนี้ มันช่างน่าอายเหลือเกินแต่เธอก็จะไม่เลิกเด็ดขาดเพราะมันทำให้เธอมีความสุขเกินคำว่าอาย ริเอโกะไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลยจนคิระยื่นมือไปวางบนศีรษะ เขาลูบผมเธอไปทีสองที เด็กน้อยติดก๊อกเหลือบสายตาขึ้นมามองแต่ยังไม่ปล่อยปากปล่อยมือออก  

“ชอบหรอคะ?” คิระถามเสียงละมุนอ้อนๆ ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่ริเอโกะรู้สึกว่าความอ่อนโยนที่สายตาเธอเห็น ในใจเธอกำลังบอกว่าเขากำลังยั่วเธออยู่ เธอตอบเขาด้วยสายตา เขาเลยกดหัวเธอเข้าหาก๊อกที่เธอชอบ เหมือนเธอจะตกใจแต่ไปๆมาๆกลับรู้สึกว่ามันก็ดีไม่เลวเหมือนกัน 

“อึ้ก...” ริเอโกะกลืนกินกลิ่นรสที่เธอไม่เคยสัมผัสที่ไหน ความกระหายที่แสนแห้งผากชุ่มฉ่ำเต็มปากให้รสหวานหอมปนคาวนิดๆ กินเข้าไปนิดเดียวก็ร้อนครั่นไปทั้งตัวจนเธอเงยหน้าขึ้นมาแล้วปีนไปนั่งคร่อมกดคิระลงกับเตียง คนแก่อย่างเขาทำให้สาวน้อยอย่างเธอยอมใจแตกขย่มเขาได้หน้าตาเฉยโดนที่ริมฝีปากยังเปียกเปื้อนไม่เลือนหาย 

“ตึ้กๆๆๆๆ!!!” เข่ากดลงบนเตียงซ้ำๆจนเสียดสีเป็นไอร้อน เจ้าของห้องกลายเป็นเหยื่อสวาทอีกครั้งเมื่อหลวมตัวนอนอยู่ใต้หว่างขาของริเอโกะ 

“อ๊าๆๆๆๆอื้อๆๆๆ!!!” 

 

 

แท๊กซี่จอดที่หน้าร้าน อายาโกะลงมาจากรถพร้อมของฝากเช่นเคย คิริทะนิกำลังจะขึ้นไปตามคู่รักบนห้อง เธอหันมาเห็นอายาโกะก็รีบเข้าไปรับหน้าด้วยใจที่ไม่รู้จะพูดอย่างไรว่าคิระอยู่บนห้องนอนกับริเอโกะ 

“คุณย่าสวัสดีค่ะ พี่คิระล่ะคะ” 

“อยู่บนห้องจ่ะ” คิริทะนิยิ้มฝืดๆ เธอยอมรับว่าเธอทำหน้าไม่ถูกจริงๆและไม่รู้ว่าจะบอกอายาโกะอย่างไร เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนแก่ที่ไม่ดีเอาเสียเลยที่ให้ความหวังผู้หญิงคนนึงไว้ให้ลงเอยกับลูกชาย แต่ลูกชายดันไปรักใครอีกคนที่เธอก็อาจไม่ใจร้ายพอจะไปพรากพวกเขาออกจากกัน 

“หนูเอากับข้าวมาฝาก แกะใส่จานให้นะคะ” อายาโกะพูดแล้วเดินเข้าบ้าน เธอหันไปมองกับข้าวบนโต๊ะที่เหมือนตั้งพร้อมแล้วรอคิระลงมาก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไร คิริทะนิยืนสองจิตสองใจ เธอจะปฏิเสธอายาโกะก็พูดไม่ออกเพราะรู้สึกละอายใจ 

“พี่คิระยังไม่ตื่นหรอคะคุณย่า” อายาโกะหันมาชวนคิริทะนิคุย คนแก่ไม่ทันจะตอบคนถูกพูดถึงก็เดินจูงมือแฟนลงมาจากห้อง 

“ต้มจืดเต้าหู้หรอ มีอย่างอื่นอีกมั้ย” คิระคุยเสียงกระหนุงกระหนิงกับริเอโกะ ถ้าไม่ติดว่ามันจะใช้เวลานานเกินชั่วใมงให้แม่รอกินข้าว เขาก็ว่าจะกอดนัวเนียริเอโกะต่อสักหน่อยให้หายใคร่อยาก 

“พี่อยากกินอะไรล่ะคะ” ริเอโกะถามเสียงเขินๆ เมื่อนึกถึงตอนที่เธอขย่มคิระ เธอมันผู้หญิงใจกล้าหน้าไม่อายจริงๆ 

“พี่หรอ” คิระได้ยินริเอโกะเรียกว่าพี่ก็รู้สึกสนิทชิดใกล้แถมรู้สึกเด็กขึ้นเป็นกอง อายาโกะหันไปเห็นคิระตัวติดกับริเอโกะแบบนั้นไฟก็ลุกพรึ่บขึ้นในดวงตาของเธอ ตอนเช้าแบบนี้ลงมาจากห้องด้วยกัน ถ้าเมื่อคืนไม่มาค้างด้วยกัน ผู้หญิงก็ต้องมาบ้านผู้ชายเช้ามากทีเดียว 

“อายาโกะ” คิระหันมาเห็นอายาโกะ ริเอโกะมองหน้าผู้หญิงที่เธอรู้ดีว่าคิดยังไงกับคิระ แทนที่จะปล่อยมือออกมีระยะห่างพองาม ริเอโกะกลับยืนจับมือคิระตามปกติ ลงจากห้องมาด้วยกันแบบนี้ เธอคิดว่าพยาบาลสาวที่เรียนมาสูงคงคิดเองได้นะว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคิระนั้นไปไกลถึงขึ้นไหนแล้ว 

“ชั้นมาหาพี่น่ะค่ะ แล้วก็กับข้าวมาฝากด้วย” อายาโกะยังคงยืนยันจุดยืนของตัวเองชัดเจนว่าเธอมีที่นี่เพื่ออะไร แม้จะรู้สึกว่าพื้นที่ยืนเริ่มสั่นคลอนแต่เธอก็ยังยืนนิ่งทิ้งน้ำหนักลงบนเท้าทั้งสองข้าง คิริทะนิมองคิระกับริเอโกะ คิระรู้ว่าจะบอกปฏิเสธอายาโกะตรงนี้ก็ดูจะเสียมารยาทเพราะเธอก็เป็นแขกของแม่เขา  

“ครับ ขอบคุณครับ” 

“ไหนๆก็มาแล้ว ขอฝากท้องด้วยสักมื้อนะคะ” อายาโกะฉีกยิ้ม เธอไม่ยอมหันหลังเดินออกไปแบบช้ำโดยไม่ได้อะไรแน่นอน คิระมองหน้าคิระทะนิ คนเป็นแม่ไม่พูดอะไร 

“ครับ” คิระรับคำเพราะเกรงใจแม่ ใจเขากลัวริเอโกะจะงอนแต่เขาคิดผิด 

“ชั้นไปตักข้าวให้นะคะ เชิญคุณอายาโกะรอที่โต๊ะเลยค่ะ พี่ดูแลคุณแม่นะคะเดี๋ยวชั้นมา” ริเอโกะคุยกับคิระเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธออ่านสถานการณ์แล้วมองว่าเธอจะต้องทำตัวแบบนี้ คิระจะได้รู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่ทำให้เขาอึดอัดใจ คนมาเยือนทีหลังเธอต่างหากที่เอาความอัดอึดใจมาให้ อายาโกะปรายตามองนางมารร้ายหน้าใสซื่อเล่นบทคนดีเดินเข้าไป 

“เชิญครับคุณอายาโกะ” คิระเรียกให้เธอไปนั่งที่โต๊ะ 

“ชั้นขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะคะ” 

“ได้ครับ” คิระพยักหน้า คิระทะนิมองอายาโกะเดินออกไป 

“ผมว่า ผมควรคุยกับอายาโกะตรงๆนะครับแม่ ผมรู้ว่าเธอคิดยังไงกับผม” คิระบอกคิระทะนิ คนเป็นแม่ได้แต่พยักหน้าเพราะไม่กล้าจะสู้หน้าอายาโกะ 

 

ทัพพีไม้คดลงบนข้าวสวยสีขาวสะอาดตา ริเอโกะถือชามข้าวไว้แล้วคดข้าวใส่ลงไปในชาม อายาโกะเดินเข้ามาในครัว 

“คุณมาที่นี่เช้ามากนะคะ” อายาโกะเอ่ยทัก ริเอโกะได้ยินก็ยิ้มมุมปากนิดๆ เธอว่าจะไม่ต่อปากต่อคำแต่มันทนไม่ไหวเพราะรังสีประสงค์ร้ายของอายาโกะนั้นรุนแรงมากจริงๆ 

“ไม่ได้มาเช้าหรอกค่ะ ตื่นแต่เช้ามากกว่า” ริเอโกะพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าอายาโกะ  

“นี่คุณค้างที่นี่งั้นเหรอ?” อายาโกะจ้องหน้าริเอโกะแบบไม่พอใจ ท่าทีเธอทำให้ริเอโกะหมั่นไส้เพราะทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน 

“ทำไมคะ ค้างบ้านแฟนผิดตรงไหน คนไม่ใช่แฟนบางคน ยังค้างเลย จริงไหมคะ...” ริเอโกะพูดพร้อมกับจ้องตาอายาโกะ เธอรู้ว่าแม่พยาบาลคนนี้หวังจะกินคิระของเธอ ของแซ่บสูงวัยแบบนั้นเธอไม่มีทางยอมให้ใครมาแย่งไปกินเด็ดขาด ริเอโกะหันกลับไปตักข้าวต่อ อายาโกะกำหมัดแน่น เธอโมโหที่ถูกริเอโกะมาคาบคิระตัดหน้าไปไม่พอ ริเอโกะยังได้ทำอะไรต่อมิอะไรที่เธออยากทำกับคิระ 

“ชั้นมาที่นี่นานแล้ว ทุกคนที่นี่เอ็นดูชั้นโดยเฉพาะคุณย่า พี่คิระก็ดีกับชั้นมากด้วย” 

“แต่เขาคบชั้นอะค่ะ” ริเอโกะพูดสวนไปด้วยน้ำเสียงปกติแต่ความแรงเข้าขั้นแสบทรวงอายาโกะถึงไส้ 

“ก็ถ้าไม่มีคุณน่ะ พี่คิระเขาก็คงคบกับชั้นแล้ว” อายาโกะเถียง ริเอโกะหันไปมองหน้าทันที 

“คิดไปเองหรือเปล่าคะ” ริเอโกะย้อน เธอเริ่มทนไม่ไหวกับความคิดเข้าข้างตัวเองของอายาโกะ 

“มาก่อนชั้นไม่ใช่หรอคะ ทำให้ผู้ชายรักไม่ได้เองก็อย่าพาลดีกว่า” 

“นี่ว่าชั้นหรอ!!” อายาโกะแค้นเพราะถูกริเอโกะฉีกหน้า 

“ชั้นชมคุณอยู่มั้ง” ริเอโกะพูดด้วยความรำคาญปนโมโห เธอหวงคิระและจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งคิระไปเด็ดขาด ไม่ว่าจะมาก่อนเธอนานแค่ไนก็ตาม เธอใช้คำว่าแฟนกับเขา เขาคบกับเธอไม่ได้คบใครซ้ำซ้อน เธอมีสิทธิที่จะหวงผู้ชายของเธอ 

“ออกจากชีวิตพี่คิระไปซะ อย่ามายุ่งกับพี่เขาอีก” 

“ทำไมชั้นต้องฟังด้วย” อายาโกะยังดื้อ เธอรู้สึกเหมือนถูกไล่ที่ๆที่เธอคิดว่าเป็นที่ของเธอทั้งที่จริงแล้ว มันมีคนยืนอยู่ก่อนเธอนานแล้วเพียงแต่เธอไม่เคยยอมรับเองมากกว่า 

“เธอมันก็แค่คนมาทีหลัง” อายาโกะเลือกจะไม่เรียกริเอโกะว่าคุณอีก ถ้าเกินคำว่าเธอก็น่าจะเป็นคำหยาบคายจิกหัวแล้ว 

“แต่ชนะคนมาก่อนนะคะ” ริเอโกะยิ้มนิดๆ เธอกดเสียงลงให้อายาโกะสำนึกสักทีว่าเกมส์นี้ใครเป็นคนชนะที่แท้จริง อายาโกะกำหมัดแน่น เธอเริ่มเก็บอาการอยากจิกหัวตบริเอโกะไว้ไม่ไหวเพราะถูกริเอโกะหยามหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ 

 

คิระไม่เห็นริเอโกะออกมาจากห้องครัวสักที เขาเลยลุกตามมาดูสักหน่อย ลึกๆในใจเขานึกกลัวริเอโกะจะงอนเขาเหมือนกันที่ต้องมาร่วมโต๊ะกินข้าวกับอายาโกะแบบนี้ 

 

“แพ้ก็ออกไปสิ ผู้ชายไม่เลือกแล้วยังจะหน้าด้านหน้าทนอยู่อีก” ริเอโกะเริ่มโมโหที่อายาโกะเกาะแกะคิระไม่เลิก  

“ด่าชั้นหน้าด้านงั้นหรอห้ะ” อายาโกะกระชากแขนริเอโกะแล้วเงื้อมือจะตบ  

“ริเอโกะ” เสียงคิระดังขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาในครัว ริเอโกะเตรียมจะสู้แต่เมื่อได้ยินเสียงคิระเข้ามาก็รีบเล่นบทถูกรังแก อายาโกะตกใจที่คิระเข้ามาเห็นเธอกำลังทะเลาะจะตบริเอโกะ  

“พี่คิระ” ริเอโกะรีบวิ่งไปกอดซบแขนคิระด้วยใจที่รู้ดีว่า ที่ทำอยู่มันมารยาสาไถแค่ไหนแต่เธอรักคนของเธอ ให้ร้ายกว่านี้เธอก็ทำได้ ถ้าร้ายแล้วต้องกลายเป็นตัวร้าย เธอก็ยอมเพราะร้ายแล้วได้พระเอก เธอยินดีจะเป็นนางร้ายแล้วให้นางเอกที่จ้องจะแย่งแฟนชาวบ้านถูกพระเอกเกลียดไปซะ  

“คุณอายาโกะจะตบชั้นค่ะ บอกว่าชั้นมาแย่งคุณไปจากเธอ” ริเอโกะซุกแขนคิระแล้วฟ้องด้วยน้ำเสียงตกใจกลัว เธอหมั่นไส้จริตตัวเองอยู่เหมือนกันแต่เธอรู้ดีว่าคิระต้องเลือกเธอ เขารักเขาหลงเธอขนาดนั้น ถ้าเขาไม่เข้าข้างเธอก็จะได้เห็นดีกัน 

“นี่” อายาโกะกัดฟันชิงชังริเอโกะที่ออเซาะคิระต่อหน้าเธอ ริเอโกะกอดซุกแขนคิระอยู่แต่ก็มีสายตาร้ายกาจสวนกลับมาให้อายาโกะคันมือยิบๆ คิระเห็นอายาโกะขึ้นเสียงใส่ริเอโกะก็ดุด้วยสายตาแล้ว อันที่จริงเขาไม่พอใจตั้งใจเห็นว่าอายาโกะเข้ามาระรานริเอโกะในครัว ยิ่งเห็นกับตาว่าอายาโกะเงื้อมือจะตบริเอโกะแบบนี้เขายิ่งอยากจะทำให้ทุกอย่างมันชัดเจนและเด็ดขาด 

“พี่คิระคะ ชั้นไม่ได้พูดแบบนั้นเลยนะคะ” อายาโกะแก้ตัว เธอไม่ได้พูดว่าริเอโกะมาแย่งเลยสักคำแม้บริบททุกอย่างจะแปลความได้อย่างนั้นก็ตามที 

“แต่คุณจะตบแฟนผม” คิระสวนกลับทันควัน เขาย่อมต้องปกป้องคนรักของเขามากกว่าแขกของแม่ตัวเอง ริเอโกะได้ยินก็ยิ้มมุมปากแบบดีใจแต่ก็ยังเกาะแขนคิระไม่ปล่อย การกระทำของริเอโกะอาจจะดูร้ายไม่สวยใสแต่อยากให้รู้ไว้ว่าสิ่งที่เธอทำเทียบไม่ได้กับสิ่งที่อายาโกะเคยก่อไว้เมื่อชาติก่อน คนที่แย่งสามีคนอื่นด้วยวิธีสกปรก แม้จะมาเกิดได้อีกครั้งก็ไม่สมควรจะได้รับความรักใดๆตอบแทน อายาโกะมองหน้าคิระที่พูดกับเธอชัดเจนว่าริเอโกะเป็นแฟน คนทั่วไปมันควรจะเข้าใจได้แล้วว่าถ้าคนที่ชอบมีแฟนอยู่แล้วก็ไม่ควรมาเกาะแกะวุ่นวายอีก 

“แล้วเจ็บตรงไหนรึเปล่าริเอโกะ?” คิระหันมาโอ๋ริเอโกะ เขาลูบแขนลูบหัวเธอ ท่าทีและน้ำเสียงเขาที่ใช้กับริเอโกะต่างกับที่พูดกับอายาโกะเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน จะเกิดอีกกี่ภพกี่ชาติ ซาโตชิก็ไม่เคยมีสายตาและหัวใจมอบให้นามิเอะเลยสักครั้ง แม้ชาตินี้เธอจะมาเกิดเป็นพยาบาลตามทำดีขอความรักจากคิระแค่ไหน เขาก็ไม่ชายตาไม่เหลียวแล ไม่แม้แต่หวั่นไหวเลยสักนิด อายาโกะเห็นคิระรักริเอโกะที่มาทีหลังก็เจ็บจนแทบกระอัก ยิ่งมารักกันต่อหน้าแบบนี้เหมือนยิ่งตอกย้ำรอยแผลที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าชาติก่อนนั้น เธอก็เคยเจ็บจากซาโตชิแบบนี้ แม้จะได้ครอบครองแต่งงานกับเขาเพราะยานรก แต่ผู้หญิงที่ซาโตชิรักก็ยังเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ 

“พี่..” อายาโกะจะโวยวายพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาคลอเบ้าแต่คิระไม่สนใจฟังแถมหันไปสวนเสียงเย็นชาหน้าตายแบบที่ไม่เคยเป็นใส่เธอมาก่อน 

“ริเอโกะเป็นแฟนผม เป็นคนที่ผมรักแค่คนเดียวเท่านั้น คุณยังต้องการคำไหนที่ชัดเจนกว่านี้อีกไหม?” คิระถามเหมือนเป็นประโยคคำถามแต่ใจเขาคิดว่าสิ่งที่เขาพูดออกไปมันชัดเจนใสตัวมันเองอยู่แล้วว่าริเอโกะสำคัญขนาดไหนกับเขา คำว่าแฟน คำว่ารักแค่คนเดียวมันบอกได้แล้วว่าเขาต้องการแค่ริเอโกะเพียงคนเดียว เขามันคนใจแคบไม่มีที่ว่างเหลือเผื่อรักใครได้อีกแล้ว 

อายาโกะน้ำตาไหลอาบแก้ม ความทุ่มเท ความรักความตั้งใจที่เธอเฝ้าเพียรพยายามดูแลคิระอยู่ห่างๆเสมอมา ไม่เป็นผลแถมโดนตอบแทนด้วยการไปรักกับคนอื่นกรีดหัวใจอายาโกะเป็นแผลเลือดไหล ความหวังของผู้หญิงวัยใช้เลข 3 นำหน้าที่จะได้ร่วมหอลงโลงแต่งงานไม่อยู่เป็นโสดให้พ่อแม่กลุ้มใจแถมอายเพื่อนนั้นพังครืนไม่เป็นท่า ที่ผ่านมาเธอยังหวังลมๆแล้งๆว่าคิระจะมีใจเอนเอียงมาทางเธอบ้างสักนิดแต่นี่เธอรู้สึกเหมือนโดนทุกคนรุมรังแก คิระก็ไม่สนใจฟังอะไร ไม่หวั่นไหวแถมยังเชื่อแฟนตอแหลของตัวเอง นี่เธอรักผู้ชายใจร้ายแบบนี้ลงไปได้อย่างไร 

“พี่ทำแบบนี้กับชั้นได้ไง พี่ก็รู้ว่าที่ผ่านมาชั้นคิดยังไงกับพี่ ชั้นเฝ้าทำดีทุกอย่างก็เพื่อพี่คนเดียว เพื่อพี่คนเดียวนะพี่คิระ ชั้นคิดฝันจะมีครอบครัวกับพี่เลยด้วยซ้ำอะ พี่รู้บ้างไหมอะ” อายาโกะระเบิดความในใจออกมาทั้งน้ำตา สำหรับผู้หญิงวัยอยากแต่งงานแบบเธอ นาทีนี้มันไม่มีความเหนียมอายอีกต่อไปแล้ว ริเอโกะมองคนฟูมฟายเพราะไม่ได้แฟนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอไม่ได้รู้สึกสงสารหรือเห็นใจใดๆเลยสักนิด ตัวเธอเองก็เคยผ่านความรักแย่ๆมากจึงเข้าใจว่าอะไรที่มันเป็นของเธอก็คือของเธอแต่อะไรที่มันไม่ใช่ พยายามแค่ไหนมันก็ไม่ใช่ อย่างแฟนเก่าให้รักแค่ไหนเธอก็เป็นได้เมียน้อยเท่านั้น แม้จะได้ความรักความหวานอยู่ระยะนึงแต่การเจอกันในเวลาที่ผิดมันก็ถือว่าไม่ใช่ต่อกันและกัน  

คิระมองอายาโกะ เขาพอนึกออกว่าเหตุผลที่สาววัยเลข 3 จะคิดไกลกับเขาถึงขั้นแต่งงานเพราะสาววัยนี้ถ้ายังโสดไม่มีแฟนก็มักจะถูกเพื่อนถูกครอบครัวรุมถามให้พาลเครียดสั่งสมอยู่ในใจ ใครๆก็ไม่อยากจะขึ้นคานทั้งนั้น การแต่งงานสำหรับบางคนมันไม่ใช่แค่การมีคนรัก แต่มันคือการมีสถานภาพที่ส่งผลต่อความน่าเชื่อมั่นในหน้าที่การงานและความสำเร็จในการดำเนินชีวิตด้วย อายาโกะไม่ผิดที่อยากแต่งงานแต่เธอผิดที่คาดหวังในตัวคิระมากเกินไปจนคิดว่าเขาจะต้องตอบแทนความดีที่เธอทำด้วยหัวใจ หนุ่มสาวหายไปนานจนคิริทะนิเดินตามเข้ามาก็เจอกับเหตุการณ์บีบหัวใจ 

“ผมขอโทษด้วยที่ผมตอบแทนคุณไม่ได้ อายาโกะ” คิระพูดไปตรงๆต่อหน้าแฟนและแม่ของเขา ทุกอย่างมันควรจะจบวันนี้และไม่ควรจะไปต่ออีกหากอายาโกะยังเคลียร์ตัวเองไม่ได้ เธออาจจะทำดีกับแม่ของเขาเพราะหวังให้เขารัก ถ้าเธอจะเมินใส่แม่เขา เขาก็จะไม่ร้องอ้อนวอนให้เธอเห็นใจใดๆ แม้มันจะทำให้แม่เขาเสียใจก็ตามที คิริทะนิเห็นอายาโกะร้องไห้โฮตรงหน้าก็ยิ่งรู้สึกผิดจนใจโหวง เธอเห็นอายาโกะมองมาก็สู้หน้าไม่ได้ 

“ไหนคุณย่าว่าพี่เขาจะรักหนูไง แล้วทำไมอะ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ฮือออ” 

“อายาโกะ” คิริทะนิจะเดินเข้าไปปลอบแต่คิระจับแขนแม่ของเขาไว้ เขายอมเป็นคนเลวในสายตาอายาโกะและยินดีรับความผิดุกอย่างไว้ที่ตัวเขาคนเดียว เขาไม่อยากให้คิริทะนิเข้าไปใกล้อายาโกะในตอนนี้เพราะไม่มั่นใจว่าอายาโกะจะมีท่าทีกับแม่เขาแบบไหน คนที่กำลังผิดหวังเสียใจจะทนมองยืนนิ่งๆมองหน้าคนที่ให้ความหวังมาเนิ่นนานได้งั้นหรือ คิระกลัวว่าอายาโกะจะมีทีท่าให้คิริทะนิไม่สบายใจไปมากกว่านี้ แม่เขาแก่แล้ว ไม่ควรจะต้องมาเจ็บช้ำสะเทือนใจอีก คิริทะนิเงยหน้ามองคิระที่จับแขนเธอไว้ 

“ผมผิดกับเธอ ถ้าจะโทษ ก็โทษผมคนเดียวครับแต่ทุกอย่างจะไม่เปลี่ยนไป อะไรที่ผมเลือกแล้ว ผมไม่เคยเปลี่ยนใจครับ” ถ้อยคำหนักแน่นออกมาจากปากคิระย้ำเตือนว่าคนที่ต้องยอมรับทำใจกับความพินาศตรงหน้าคืออายาโกะ รวมถึงคิระทะนิที่ต้องก้าวผ่านความผิดพลาดที่เคยทำกับอายาโกะเอาไว้ ในชีวิตคิระตอนนี้มีเพียงคนสองคนที่เขารัก คนนึงคือแม่ที่เขาจับแขนอยู่เพื่อปกป้องและอีกคนคือริเอโกะที่กำลังกอดแขนของเขาอยู่ เขามีแม่และแฟนที่ต้องปกป้องและดูแล คิระมองหน้าอายาโกะ ผู้หญิงที่ชาตินึงเคยทำลายชีวิตคู่ของเขาจนย่อยยับ มาวันนี้แม้เขาจะจำอดีตทุกอย่างไม่ได้ แม้เขาจะไม่รู้ว่าเธอเคยเป็นใครแต่เขาก็ไม่อาจตอบแทนความรู้สึกที่เธอมีให้ได้ ต่อให้เธอร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดแต่เขาก็ได้เอ่ยออกไปแล้ว 

“อะไรที่ผมเลือกแล้ว ผมไม่เคยเปลี่ยนใจครับ” 

 

 

 

 

“ฟรืดดด” ประตูร้านซักรีดเปิดออก คิระเดินตามริเอโกะเข้ามา เขาออกมาส่งเธอที่ร้านแล้วจะกลับไปบ้านนั่งคุยอะไรกับคิริทะนิเสียหน่อย ริเอโกะเดินไปดูถุงผ้าที่นัดลูกค้ามารับวันนี้  

“เคสึเกะจะกลับเมื่อไหร่เหรอ” 

“น่าจะบ่ายๆแหละค่ะ”  

“งั้นเย็นนี้ผมจะเข้ามาอีกทีนะ วันนี้ผมคงจะอยู่กินข้าวเย็นกับแม่” คิระพูด ริเอโกะหันไปมอง เธอไม่ได้มีปัญหาที่คิระจะไม่ได้มากินข้าวด้วยเพราะเขาก็มีแม่แก่ๆอยู่ที่บ้านคนเดียว แม้จะเป็นแฟนกันแต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องมาอยู่กับเธอตลอดเวลา 

“ถ้ากินข้าวกับแม่ก็แล้วไปค่ะ อย่ามีแขกไม่ได้รับเชิญอีกก็แล้วกัน” คนหวงแฟนเดินไปเสียบปลั๊กเตารีดจะรีดผ้า คิระมองริเอโกะที่ไม่มีทีท่าสงสารหรือไว้ใจอายาโกะเลยแม้แต่น้อย  

“ผมว่ามันจบแล้วล่ะ เธอคงไม่มาเหยียบบ้านผมอีกแล้ว” คิระพูดออกไป ในใจเขายังนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น เขาไม่ใช่คนใจยักษ์ใจมารแต่อยากทำอะไรให้เด็ดขาดและชัดเจนก็เท่านั้น 

“ก็ดีค่ะ” ริเอโกะพูดแล้วหยิบผ้ามารีด คิระเหลือบมองแม่งูจงอางสาวหวงไข่ ริเอโกะดูดุร้ายแถมขี้หึงไม่เบาทำเอาคนแก่อย่างเขาอดเกรงๆไม่ได้ แทนที่คนแก่อย่างเขาจะต้องหวงแฟนเด็ก กลับเป็นแฟนเด็กนี่แหละที่หวงเขารุนแรงเหลือเกิน หากเขาคบกับริเอโกะตอนสมัยหนุ่มๆ ไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอจะหึงเขาหัวฟัดหัวเหวี่ยงแค่ไหน คิระมองแล้วก็ยิ้มๆในใจ เขาไม่ได้วิตกกังวลอะไรกับความขี้หึงของแม่งูสาว 

“ขอโทษสำหรับวันนี้ด้วยนะ” คิระบอก ริเอโกะเงยหน้ามอง เธองงว่าเขาขอโทษเธอเรื่องอะไร 

“ผมดูแลคุณไม่ดี คุณเลยจะโดนทำร้ายแบบนั้น” คิระพูดถึงเรื่องที่อายาโกะจะตบริเอโกะ เขาโทษว่าเป็นความผิดของเขาที่จัดการเรื่องผู้หญิงได้ไม่ดีพอ ริเอโกะมองคิระ นางร้ายในฉากนั้นมาตอนนี้อยากจะเป็นนางเอกให้พระเอกคนนี้แล้ว พอเห็นคิระหงอยๆไป เธอก็รีบปิดปลั๊กเตารีดแล้วเดินเข้ามากอดคิระ เขาก้มมองเธอมาที่กอดง้อ 

“อย่าคิดถึงเรื่องนั้นเลยค่ะ แค่พี่เข้าข้างชั้น ชั้นก็ดีใจแล้ว” ริเอโกะพูดขณะซบอกคิระ คนที่ร้ายคือเธอต่างหากแต่ถึงร้ายยังไง ขอแค่คิระรักก็ชนะแล้ว คิระได้ยินริเอโกะเรียกเขาว่าพี่บ่อยๆก็เริ่มแทนตัวเองไม่ถูก เขายังชินปากกับการเรียกตัวเองว่าผมอยู่ 

“ผมก็ต้องเข้าข้างแฟนผมสิ จะเข้าข้างคนอื่นได้ไง” คิระพูด ริเอโกะอมยิ้ม เธอเงยหน้าขึ้นไปหาคิระ 

“พี่คิระน่ารักที่สุดเลย” ริเอโกะพูด เธอทำให้คิระยิ้มออกมาแบบเขินๆแต่ก็ยังคงจ้องตาเธอกลับมา เธอพูดแค่นี้ทำไมมันถึงหวานน่าหยิกจังนะ 

“หนูว่าไงนะคะ” คิระถามแล้วยกนิ้วชี้มาเขี่ยจมูกริเอโกะ เธอเอาปากไปจุ้บนิ้วเขาที่เขี่ยจมูกเธอ 

“หนูบอกว่าพี่คิระน่ารักที่สุดค่ะ” ริเอโกะบอก เธออยากอ้อนคิระเพราะรู้สึกว่าตอนคิระถูกอ้อนแล้วเขาขี้เล่นน่ารักเป็นบ้า คิระอมยิ้มแล้วก้มลงไปหางูจงอางในร่างสาวน้อย 

“แล้วรักพี่ที่สุดมั้ยคะ?” คิระมองตาริเอโกะ เธอเจอเขาถามถึงคำว่ารักแบบนี้ก็เขินแก้มแตก เธอบิดตัวจะหนีคิระก็กอดไม่ปล่อยแถมเอาแก้มตัวเองไปชนแก้มของเธอ 

“รักไม่รัก ตอบพี่หน่อยสิ....นะคะ” คิระอ้อน แก้มอุ่นๆของเขาที่แนบแก้มริเอโกะอยู่ทำให้เธอเขินหนักกว่าเดิม ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งกอดเอาอกเบียดหลังเธอจนเธอจิกเท้ากับพื้น 

“รักพี่มั้ย?” คิระถามพร้อมกับกดจูบลงบนแก้ม ริเอโกะเขินแต่ก็ชอบโดนเขาจูบ 

“รักค่ะ” ริเอโกะตอบโดยไม่หันไปมองหน้าคิระ เขาได้ยินเธอบอกรักก็ดีใจหัวใจพองโตเลยหมุนเอวจับเธอหันหน้ามาจ้องตา 

“แล้วรักมากมั้ย” คิระอยากรู้เพราะที่ผ่านมามีแต่เขาที่พร่ำบอกเธออยู่ฝ่ายเดียว ริเอโกะเงยหน้ามองคิระ คนหลงแฟนแบบเธอรู้ดีว่ากำลังสวีทกันกลางร้าน ใครเปิดประตูเข้ามาเธอก็คงทำหน้าไม่ถูกแต่เธอหลงคิระไปแล้ว ยามอยู่กันสองคนก็อยากอ้อนอยากหวานให้น้ำตาลในเลือดมันพุ่งปรี้ดไม่สนใจใคร เธอเขย่งเท้าไปกดจูบที่ริมฝีปากคิระ 

“รักมากที่สุดเลยค่ะ” ริเอโกะบอก คิระได้จูบหวานๆกับคำว่ารักชวนให้ชื่นบานหัวใจก็แทบอยากจะดิ้นตายกับความหวานตรงหน้า ริเอโกะยิ้มเขินๆเอียงอายแต่ก็ยังยืนอยู่ในอ้อมกอดคิระ เธอทำตัวน่ารักขี้อ้อนแบบนี้แล้วเขาก็คึกขึ้นมาเลยทีเดียว คิระดึงริเอโกะมาชนหน้าแทบจะชนกัน 

“พี่ยังไม่เคยเห็นห้องนอนหนูเลยอะ พาพี่ขึ้นไปดูหน่อยได้มะ” คิระอ้อนๆยั่วๆ ริเอโกะเขินอกหวิวหวั่นแต่ก็ชอบใจ เธอกับเขาก็เพิ่งจะร้อนแรงกันมาเมื่อเช้า นี่ยังไม่สิบเอ็ดโมงเลย เขาจะกดเธอแล้วงั้นหรือ ไหนขอดูหน่อยสิว่ารอบนี้จะได้สักกี่ที เธอยกมือขึ้นจับบ่าคิระทั้งสองข้าง ปลายนิ้วที่ไล้เบาๆทำให้เขายิ่งคิดอะไรต่อมิอะไรในหัวเลยเถิดล้ำหน้าไปแล้ว 

“งั้นไปหาอะไรดื่มกันในห้องครัวก่อนไหมคะ” ฝ่ามือที่ไล้จากบ่าลงมาที่หน้าอกกับสายตาไร้เดียงสาแต่ยั่วยวนเป็นบ้ากำลังฆ่าคิระให้ความหื่นมันพุ่งพล่านที่กลางอก   

“แล้ว...ค่อยขึ้นกัน” ริเอโกะมองตาคิระ คำว่าขึ้นที่เธอว่าไม่รู้ว่ามันหมายถึงขึ้นห้องนอนหรือขึ้นอะไรในครัว คนแพ้สาวขี้ยั่วแบบคิระไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบอุ้มริเอโกะขึ้นจากพื้น 

“พี่คะ ให้ชั้นไปล็อคประตูร้านก่อนสิ” ริเอโกะเขินเหมือนกลัวใครจะเข้ามาเห็น จริงๆแล้วเธอไม่อยากให้ใครมาขัดจังหวะมากกว่า คิระไม่อยากจะเสียเวลาแล้ว เขาเจอคนยั่วมาก็จะขยี้กลับให้สาสม 

“เข้ามาไม่เจอใครก็ออกไปเองแหละน่า” คิระพูดแล้วอุ้มริเอโกะเข้าไปในห้องครัวโดยที่ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนจะได้ขึ้นไปต่อบนห้องนอน 

“พี่อ้ะ.....อรั้ยยย” เสียงริเอโกะร้องดังลอดออกมาจากห้องครัว คบคนแก่ใครว่าไม่เวิร์คหรือเฉพาะคนแก่ที่ชื่อคิระคนเดียวที่เวิร์คอันนี้เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วถ้ายังเป็นแบบนี้ คบไปคบมาเธอจะไม่เจอข้อทรมานคนแก่ให้ขาดน้ำตายหรือไง ถ้าเธอเป็นงูจงอาง เธอก็จะกัดคิระให้พิษเธอมันแผ่ซ่านอยู่ในร่างของเขาทุกค่ำเช้าอย่าได้สลายหายไป  

 

“เคล้งๆๆๆ คลึ้กกๆๆๆ” เสียงข้าวของหล่นลงพื้น ร่างน่าฟัดขยี้ถูกลากขึ้นไปบนโต๊ะ เสื้อยืดถอดทิ้งลงพื้นทับกางเกงชั้นในที่ถูกถอดออกก่อนแล้ว  

“ครืด........” โทรศัพท์สั่นอยู่บนโต๊ะเหมือนเจ้าของเครื่องที่กำลังนอนเสียวสั่นสะท้านอยู่บนโต๊ะกินข้าวกลางครัว โต๊ะสี่เหลี่ยมกำลังรับแรงกระแทกอย่างหนักหน่วงไม่แพ้เจ้าของร่างที่เสียวจนลืมตาไม่ขึ้น 

“อ๊า...อ๊า....อื้อออส์......อื้อๆๆๆๆๆ อ๊าสสส์!!” ริเอโกะจิกผมคิระที่ซุกอกเธอพร้อมกับขย่มเธออย่างหื่นกระหาย สะโพกเขากดกระแทกใส่เธอที่นอนแยกขาอยู่ในหว่างขาของเขา จากเมื่อเช้าที่เคยเอาขาเกี่ยวได้ มาตอนนี้เขาทำให้เธอนอนฉีกแข้งฉีกขาปล่อยตัวปล่อยใจยอมให้เขาถกเสื้อยืดกับเสื้อชั้นในแล้วดูดบีบเต้าสนองความใคร่ให้ทั้งเธอและเขาให้หายหิว เขาใคร่อยากมากถึงขึ้นไม่สนใจจะถอดท่อนบน พอดึงท่อนล่างออกได้ก็ไม่จัดการเสพย์เซ็กส์ในครัวที่เงียบสงัด คนหัดยั่วแฟนพอะถูกแฟนถกเสื้อขึ้นดูดเต้าก็เสียวซ่านได้อารมณ์คนละแบบกับถอดทุกชิ้น เธอคงจะยั่วเขามากไปหรือไม่ก็เพราะบรรยากาศมันเปลี่ยน คนอ่อนโยนอย่างเขาก็เลยกลายร่างเป็นผู้ชายร้อนเร้าดุดันจนเธอร้อนเหงื่อท่วมชะโลมไปทั่วร่างแบบนี้   

รถเก๋งจอดอยู่ที่หน้าร้าน ยูจิโร่พยายามต่อสายหาริเอโกะตามเบอร์ที่เขียนแปะ เขาคิดเอาเองว่าเมื่อได้กลับมาเจอหน้าอีกครั้ง ริเอโกะจะมีใจนึกถึงอยากติดต่อหรือพูดคุยกับเขาแต่ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ เธอก็ไม่ติดต่อเขามาเลยสักครั้ง คนที่เคยรู้สึกกันมายังหวังลึกๆว่าเธอจะมีใจหลงเหลือแต่เมื่อโทรหากี่ครั้งไม่ยอมรับสาย...หรือเธอจะสิ้นสุดเยื่อใยทุกอย่างแล้วจริงๆ 

ชายหนุ่มครุ่นคิดในใจแล้วเปิดประตูลงจากรถ เขาเดินข้ามฝั่งถนนมาที่หน้าร้านซักรีด 

“อ๊าสสส์....อื้อออ” ริเอโกะนอนดิ้นทุรนทุรายกับไฟสวาทที่เธอจุดมันขึ้นมาเองแต่กลับถูดแผดเผา สองเต้าอวบเต่งตึงของเธอถูกมือหยาบหนาคนที่กำลังนั่งขย่มอยู่ขยำเคล้นอย่างถึงอกถึงใจจนเธอเผลอตัวปล่อยให้ยอดอกมันตั้งแข็งดันฝ่ามือยั่วให้น่าบีบน่าขยี้หนักยิ่งขึ้น หลังอุ่นร้อนกับบั้นเอวมีเหงื่อชื้นสัมผัสกับหน้าโต๊ะกินข้าวที่ริเอโกะไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าพอลองมาใช้กินอย่างอื่นนอกจากข้าวแล้วมันจะแซ่บแสบซ่าส์ขนาดนี้ 

“แอร๊...อื้ออออส์” ริเอโกะใช้ฟันกัดริมฝีปากสีชมพูของตัวเองไปพร้อมๆกับกุมมือทั้งสองข้างของคิระที่บีบเคล้นเต้าเธออย่างโหยหาและหื่นกระหาย เธอยอมรับว่าคิระยามร้อนแรงหื่นหิวมือหนักก็ให้ความสุขเธอได้ไม่น้อย นอกจากจะขาวนวลเนียนแล้ว สองเต้านุ่มนิ่มของเธอยังอวบอัดเด้งดันฝ่ามือยั่วให้หนุ่มให้ดื่มด่ำมีความสุขที่ได้ปลดปล่อยสิ่งที่คั่งค้างในอก เขาคิดว่าจะได้ปลดปล่อยแต่ไม่รู้ทำไมยิ่งได้ขย่มได้บีบนมไอ้ที่เขาเก็บกลั้นเหยียบไว้ในใจก็ยิ่งล้นทะลักปะทุออกมามากขึ้น 

“ฟรืดดด” เสียงประตูร้านเปิดทำให้ริเอโกะลืมตาขึ้นมา เธอยังเสพแรงบีบแรงขยำไม่หนำใจแล้วใครหน้าไหนกล้ามาขัดจังหวะเธอแบบนี้ คิระเหลือบสายตาไปมองประตูครัว ริเอโกะกลัวคิระจะหยุดทุกอย่างเลยจับมือเขาบีบเต้าเธอไว้ ภาษากายที่ไม่ใช้คำพูดของเธอบอกคิระว่าเธอต้องการร่วมรักกับเขาต่อโดยไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจกับใครที่เข้ามาในร้าน เขามองริเอโกะที่หลงเซ็กส์เขาหัวปักหัวปำ เธออยากให้เขาบีบมีหรือที่เขาจะปฏิเสธ สาวน้อยพอใจที่หนุ่มใหญ่สนองความใคร่ให้ต่อเนื่องไม่อิดออดทิ้งเธอกลางคัน พอเขาไปต่อเธอก็กลัวตัวเองจะร้องครางดังเลยต้องเอามือปิดปากตัวเองไว้แต่ไปๆมาๆก็เสียวจนดูดนิ้วตัวเองจนได้ 

“ริเอโกะ...อยู่ไหมครับ” เสียงยูจิโร่ดังขึ้น ริเอโกะรู้ดีและจำได้ว่าแฟนเก่ากำลังเรียกเธอแต่เธอไม่มีทีท่าสนใจหรือใส่ใจเลยสักนิด เธอมองตาคิระ สายตาเธอบอกเขาว่าเธอรู้ทุกอย่างแต่เธอไม่สนใจ ในเมื่อเธอมีเขาแล้ว เธอก็ไม่ต้องการใครอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจังหวะที่แฟนกำลังให้ความสุขบนเอวแบบนี้ เธอยิ่งไม่สนใจและไม่ทิ้งของหวานตรงหน้าไปเด็ดขาด คิระมองทาสคนแก่ที่กำลังใช้สายตายั่วเขา เธอดูดนิ้วตัวเองแล้วใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองก่อนจะยื่นมือเรียกคิระก้มลงไปหา พอเขายอมทำตามความปรารถนา เธอก็โอบท้ายทอยเขามาขยี้ริมฝีปากอย่างดูดดื่ม คิระไม่อยากจะเมาจูบริเอโกะไปมากกว่านี้ เขาผละริมฝีปากออก 

“ไม่ออกไปหาหรือไง” คิระถามใกล้ๆริมฝีปากริเอโกะ ถามไปงั้นเอง เธอลองลุกไปสิ จะได้รู้ว่าเขาก็ขี้หวงไม่แพ้ที่เธอหวงเขาเหมือนกัน ริเอโกะมองตาคิระแล้วเลื่อนสายตาไปหาริมฝีปากของเขา เธอยกมือขึ้นมาสอดนิ้วไปหลังใบหูเขาเบาๆ  

“พี่น่าสนใจกว่าตั้งเยอะ” ริเอโกะพูดเสียงยั่วแล้วๆเม้มริมฝีปากคิระ เธอพูดแค่นั้นคิระก็ไม่ชวนทะเลาะต่อด้วยแล้วเพราะรู้แล้วว่าเธอเลือกเขา   

“อื้มมมมม” คิระเกี่ยวลิ้นริเอโกะจนเธอเชิ่ดหน้าขึ้น จูบหวานปนสัมผัสของมือไม้ที่นัวเนียลูบไล้เรือนร่างนั้นไร้ซึ่งเสียงใดๆให้ใครข้างนอกได้ยิน แต่กับคนสองคนที่กำลังจูบกันตอนนี้นั้นได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันชัดเจน 

“ฟรืดดด” เสียงประตูที่เลื่อนปิดอีกครั้งคืนอิสระให้คู่รักบนโต๊ะในครัวอีกครั้ง ริเอโกะหลับตาจูบคิระ เสียงประตูที่ปิดลงเมื่อครู่ไม่ได้มีความหมายแค่ไม่มีคนมาเยือนได้ออกไปแล้วเท่านั้นแต่มันหมายถึงประตูในชีวิตของเธอที่เคยเปิดรับใครๆ มันก็ปิดลงไปด้วยเช่นกัน ก็ในเมื่อเผลอตัวเผลอใจตกเป็นทาสคนแก่ที่แสนน่ารักเผ็ดร้อนคนนี้แล้วเธอจะยังต้องการใครอีก ยิ่งรักยิ่งลึกซึ้งแนบแน่นมากแค่ไหน ริเอโกะก็ยิ่งมั่นใจว่าเธอขาดคิระไม่ได้ หมดตัวหมดหัวใจ เธอยกให้เขาครอบครอง...เพียงผู้เดียว 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น