Mari-p
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.34 : คำขอแรกของอัคคี

ชื่อตอน : Ep.34 : คำขอแรกของอัคคี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2562 23:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.34 : คำขอแรกของอัคคี
แบบอักษร

อัคคี Say ::

“ได้ข่าวว่าแกแพ้มาหมดรูปเลยดิ”

“ใช่ที่ไหน” จะบอกว่าหมดรูปก็ไม่ได้ แต่ใช้คำว่ายังไม่ได้สู้มากกว่า ผมตอบพ่ออย่างไม่เต็มปากนัก ว่าตัวเองไม่ได้แพ้

“เพราะชะล่าใจ คิดว่าตัวเองเก่งที่สุด สมน้ำหน้า พ่อเคยบอกแกแล้ว ว่าสักวันหนึ่งมันจะต้องมีแน่ๆคนที่ใช้กำลังทั้งหมดก็เอาชนะไม่ได้ ในบรรดาลูกทั้งหมด แกเก่งที่สุด แต่เพราะความเก่งของแกมันมีมากกว่าคนอื่น มันทำให้ทะนงตัว แล้วไง คนที่ปกป้องใครไม่ได้ มันไม่มีค่าอะไรหรอกนะ”

“นั่นสิน้าาาา ผมยังไม่ได้ลองสู้เลย มัวแต่คิดว่ามันจะจำพอใจได้รึเปล่า มัวแต่คิดว่า พอใจอยู่กรุงเทพแบบนั้นจะปลอดภัยรึเปล่า รู้ตัวอีกทีไอ้หมอกน่วมไปละ เพราะชนะมาตลอด เลยทำให้ผมเบื่อ พอมารู้ตัวอีกที ไอ้คนที่ผมแกล้ง มันดันเก่ง แล้วยังเสือกมีอำนาจอีก” ผมพูดสิ่งที่มีอยู่ในใจให้พ่อฟัง

“เพราะแกไม่เคยมีอะไรต้องปกป้องไง แต่ตอนนี้มีแล้ว แล้วนี่ไอ้หมอกไปไหน”

“กลับบ้านฟ้องพ่อ เหมือนที่ผมทำไง 55555 พวกเดียวกัน กลับไปได้หลายวันละ เอาจริงๆนะพ่อ ตั้งแต่ตีกับคนอื่นมา ตีกับมันสนุกที่สุด”

“พวกเก่งแต่เกิดอีกคนสินะ พวกเดียวกันถึงคบกันได้นาน เฮ้ออออ มันดีว่าแกหน่อย ตรงมันรู้จักสงบสติอารมณ์ แต่แกเวลาโกรธแล้ว ลงไม่ได้ ได้ใครมาก็ไม่รู้”

“ลูกพ่อก็ต้องได้พ่อสิ”

“แกกับฉันต่างกัน ตรงที่ฉันมีสิ่งให้ปกป้องแต่เด็ก แต่แกเพิ่งมามี ทุกอย่างฉันสอนที่ฉันเป็น ฉันสอนไปหมดแล้ว ถ้าอยากเคาะเอาสนิมออก ไปที่บ่อน้ำพุร้อนดิ ไปลงมวยสักแมทช์ คงจะมันส์หน้าดู แต่ระวังหน่อยที่นั่นเค้าเล่นกันไม่ล้ม ไม่เลิก” พ่อแนะนำที่ที่ผมเกือบลืมไปแล้วว่ามันมีอยู่ สนิมงั้นหรอ เครื่องผมเก่าขนาดนั้นเลยรึไง

“สนิมที่ไหน ลูกสูบผมยังดีนะ”

“มึงจะไม่วกเข้าเรื่องแบบนี้สักครั้งได้ไหม”

“พ่อ...ถ้าพอใจมา ไล่กลับให้ผมที นี่คือสิ่งที่ผมตั้งใจจะมาขอ พ่อก็รู้นิสัยพอใจถ้ารู้เรื่องนี้ ยัยนั่นต้องกลับมาแน่ ผมไม่อยากมีเธอตอนนี้ ไม่ใช่ไม่อยากปกป้อง แต่มันอันตรายเกินไป ถ้าเกิดเธอถูกจับไป ผมคงต้องทำอะไรโง่ๆแน่ๆ”

“อื้ม ฉันรับปาก ฉันจะคุยกับพ่อเธอให้ ไปทำอะไรที่ต้องทำเถอะ”

 

 

หลังจากที่ผมเอาเรื่องที่ถูกแกล้งมาฟ้องพ่อ ผมก็แวะมาที่ร้านเมรัย เพื่อมาดูคุณเมลเค้าสักหน่อย ตอนนี้ไอ้หมอกมันกลับบ้านนิ มันไม่ค่อยกลับบ้านหรอก เพราะพ่อมันอยากให้มันกลับมาดูแลงานของที่บ้าน แต่มันไม่อยากทำ เลยทำตัวเป็นผู้ใหญ่มีปัญหา ไอ้หมอกเป็นลูกชายคนเล็ก พ่อเลี้ยงทรงธรรม ที่ครอบคลุมการค้าไม้ทั้งหมดของเชียงใหม่ ชีวิตมันสบายแบบไม่ต้องมาทำงานเลยก็ได้

ผมคิดแล้วก็ขำ ผมกับไอ้หมอกเจอกันตอน ม.ปลาย แค่เห็นหน้ามันก็เกลียดมันฉิบหาย เพราะหน้ามันโคตรจะเหมือนตุ๊ด ต่อยกันประจำ กว่าจะสนิทกันได้ ซัดกันไปหลายยก เพราะต่างคนต่างเอากันไม่ลง มันเลยเป็นคนที่ผมอยู่ด้วยแล้วสนุกที่สุด เพราะมันชั่วทันผม

เดี๋ยว...ไอ้การ์ดเป็นสิบหน้าร้านนี่คืออะไร ผมเดินเข้าไปในร้านที่ตอนนี้ยังไม่เปิด แต่กลับถูกการ์ดดันออก

“ชื่อ”

“กูต้องตอบไหมเนี่ย”

“นายน้อยสั่งมา ต้องถามทุกคนที่จะเข้า” การ์ดตัวใหญ่ทำเสียงแข็งใส่ผม

“กูชื่ออัคคี ไอ้นายน้อยของมึงมันห้ามกูเข้าไหม”

แค่ได้ยินชื่อผม การ์ดหน้าร้านก็หลบทางให้ผมเข้าไปแต่โดยดี มึงนี่เป็นเอามากนะไอ้หมอก ทำอย่างกับจะไม่อยู่นาน เดี๋ยว เอาคนกลับมาดูแลที่นี่ได้ แสดงว่า ยอมกลับไปอยู่บ้านแล้วงั้นหรอ

“คุณอัคคี ไอ้การ์ดหน้าร้านคืออะไรคะ คนของคุณหรอ มาดูแลมันก็ดีหรอก แต่ต้องเข้มงวดขนาดนี้เลยหรอคะ”

“ไม่ใช่คนของผม คนของไอ้หมอก ผมยังต้องบอกชื่อก่อนเข้าร้านคุณเลย มันคงห่วงของมันละน้า ถ้ามันสัญญาไว้แล้วว่ามันจะดูแล ก็คงประมาณนี้ คุณปลอดภัย ผมคงไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว งั้นผมขอตัวกลับดีกว่า”

ลุควันนี้ของเธอช่างดูแตกต่างจากวันแรกที่ผมเจอ ไอ้หมอกเห็นอะไรในตัวเธอนะ แต่คงต้องมีอะไรพิเศษสินะ เพราะแบบนี้คงไม่ใช่แค่ทำตามสัญญาแล้วมั้ง หึ ร้ายนักนะมึง ตัวไม่อยู่ยังทำคะแนนกับหญิงได้อีก

 

@บ่อน้ำพุร้อนของวายุ

“ไอ้ที่เฮียให้หา ได้มาแล้วนะ แบบละเอียดยิบเลย” วายุส่งแฟ้มเอกสารมาให้ผม

“เออว่ามา”

“มันชื่อว่าอัสนี มันเรียนโรงเรียนเดียวกับเราตอนมัธยม ฉันรู้จักมัน มันเรียนห้องเดียวกับฉัน ฉันจำมันได้ ตอนนั้นมันใส่แว่นหนาๆ ที่เด็ดกว่านั้นมันอยู่ตรงนี้ เฮียรู้จักผู้ชายคนนี้ไหม มันเคยทำงานที่ไนต์คลับของเฮีย เป็นผู้ดูแลเลยนะ” วายุเปิดแฟ้มไปหน้าที่มีรูป ซึ่งผมรู้จักผู้ชายคนนี้

“ไอ้เวรนี่มันจะฆ่ากู ตอนนั้นกูแค่ 18 เอง โคตรหยาบเลย พ่อเลยให้กูยิงมัน ครั้งแรกที่กูยิงคนเลย”

“มันคือพ่อของไอ้อัสนี”

เรื่องนี้มันทำเอาผมตกใจไม่น้อย นี่เรื่องบ้าอะไรเนี่ย ซับซ้อนฉิบหาย มันไม่ใช่แค่เรื่องแกล้งกันวัยเด็กงั้นหรอ มันทำให้ผมเริ่มย้อนไปนึกถึงคำพูดของมัน ที่บอกว่ามันอยากได้ The Mute ให้พ่อ เพราะแบบนี้เองสินะ เรื่องนี้มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องในวัยเด็ก

“ตอนที่กูถูกพ่อให้มาดูแลที่ไนต์คลับ ตอนนั้นลุงต่อดูแลอยู่ ลุงต่อบอกกูยังไม่พร้อม เพราะงานที่นี่มันใหญ่เกินกว่าเด็กอายุ 15 จะทำได้ แต่เพราะว่าพ่อบอกว่าพร้อม ลุงต่อเลยต้องยอม แต่การที่กูอายุน้อยขนาดนั้น จะให้ดูแลผู้ใหญ่หลายสิบคนใน The Mute มันเลยมีการต่อต้านขึ้น พ่อบอกถ้ากูชนะพวกนั้นได้ทั้งหมด ทุกคนจะยอมรับ แต่พ่อไม่เคยรู้เลย ตอนนั้นมันหนักหนาสำหรับกูมากเลยนะ เพราะทุกคนมันกะเอากูตาย สู้แบบหนีตายเลย”

“เพราะพ่อรู้ไงว่าเฮียทำได้”

“แต่พอชนะ ใช่ว่าทุกคนจะยอมรับ มีไอ้เวรนี่คนหนึ่งแหละ แม่งใช้ช่วงเวลาที่พ่อ กับลุงต่อไม่อยู่ จะเก็บกู ดีที่กูเก่ง ซัดมันจนสลบเหมือด พอเล่าเรื่องนี้ให้พ่อฟัง พ่อเลยบอกให้ยิงมันทิ้งได้เลย เพราะหมาที่กัดเจ้าของ ต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหน ก็ยังกัดเจ้าของ เลี้ยงไว้ไม่ได้ ตอนที่กูยิง กูประสาทเสียไปหลายวันเลย” นั่นคือต้นเหตุที่ทำให้ผมกลัวผีมาถึงทุกวันนี้ เพราะผมเห็นไอ้เวรที่มันจะฆ่าผมมาหลอกหลอนผมทุกวัน

“ฉันเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง”

“แล้วไอ้อัสนีล่ะ”

“มันลาออกไปตอน ม.4 เทอม 2 เพราะมีปัญหาเรื่องที่บ้าน น่าจะช่วงที่พ่อของมันถูกยิง ถ้าเทียบจากไทม์ไลน์ ที่เฮียเล่า แล้วก็หายไปยาวเลย แต่!!!....มันดันมาโผล่อีกทีที่จีน แล้วจบการศึกษาที่นั่น จัดอยู่ในระดับหัวกะทิเลยนะ เพิ่งจะกลับมาไทยในช่วง 5-6 ปีนี้เอง ถามว่ามีคอนเนคชั่นแค่ไหน ก็ไม่มากมาย แต่มีที่ปรึกษาทางด้านกฎหมายดี ทำให้โอลิมปัส ไม่เคยมีใครเข้าถึงได้”

“งั้นแสดงว่าถ้ากูบุกไป มันจะไม่มีกำลังเสริมใช่ไหม”

“ใช่ แต่ถ้าปล่อยไว้นาน อาจจะไม่แน่ เพราะอย่างที่เฮียเห็น มันเจ้าเล่ห์ มันใช้ช่องว่างตอนที่เฮียไม่อยู่แค่ 3 เดือนทำได้ขนาดนี้ เจ๋งมาเลยนะ”

“เออไอ้วา กูอยากจะลงมวย ใครชนะกูได้กูให้ 5 แสน จัดให้หน่อย เรียงหน้ากันเข้ามาเลย”

 

พอใจ Say ::

“พ่อขาาา ช่วงนี้เฮียคีเค้าติดต่อหาพ่อบ้างไหม”

“ไม่นะ ทำไมไอ้คีมันทำตัวเกเรหรอ” คนเป็นพ่อถามฉันด้วความเป็นห่วง

“เปล่าค่ะ แค่ช่วงนี้เค้าไม่ค่อยรับโทรศัพท์”

“อาจจะไม่มีอะไร พ่อได้ข่าวว่าที่ไนต์คลับมีเรื่องอยู่นิ อาจจะยังวุ่นๆจนไม่มีเวลานะลูก”

“ค่ะ เค้าแค่ไม่ยอมบอกอะไรหนูเลยค่ะ”

“ก็ตั้งแต่รุ่นพ่อนั่นแหละ คนบ้านนี้จะไม่ยอมพูดปัญหาให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องฟังหรอกนะ ยิ่งเป็นคนที่รักยิ่งไม่พูด แล้วจะปกป้องคนที่รักมากกว่าตัวเอง เพราะฉะนั้นเลิกฟุ้งซ่าน แล้วไปทำหน้าที่ตัวเองเถอะ กี้รออยู่ข้างนอกแล้วนิ”

“ค่ะ หนูจะหาวันว่างไปแอบดูดีกว่า เผื่อเฮียแอบติดสาวใหม่” ฉันพูดแบบติดตลกกับพ่อไปแบบนั้น แต่ที่จริงฉันแอบห่วง เพราะอารมณ์ของเฮียเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้ แถมยังเป็นพวกดันทุรังชอบหาเรื่องใส่ตัว

มีเรื่องอะไรนะ ทำไมมีอะไรแล้วไม่ชอบบอก อย่างน้อยก็บอกให้ฉันรู้บ้างก็ยังดี ว่าตอนนี้เฮียต้องเจอกับอะไรอยู่ พอไม่รู้อะไรเลยมันก็เริ่มคิดไปเอง

ลองโทรไปหาสักหน่อยดีกว่า ตอนนี้น่าจะตื่นแล้ว ถ้าบอกว่าจะบินกลับไปหาอาทิตย์หน้าจะดีใจไหมนะ

 

[ Darling Calling..... ] ตู๊ดดดด ตู๊ดดดด ตู๊ดดดดด

สายสนทนา

[ จ๋า ] เสียงดังจอแจดังผสมกับเสียงปลายออกมา

“รับสักที ช่วงนี้โทรไปไม่ค่อยรับเลย”

[ ขอโทษทีนะ ตอนนี้เฮียเจอปัญหา โคตรจะใหญ่เลย ]

“ให้ฉันไปช่วยไหมคะ อาทิตย์หน้าฉันไปหานะ”

[ ไม่ต้องมา อย่ากลับมา อยู่ที่นั่นแหละ และอย่าดื้อ เฮียไม่อยากให้เราเจอกันตอนนี้ ]

“ทำไม”

[ รับปากมาสิ ว่าจะไม่มา ]

“นานแค่ไหน”

[ เกร๊งง!! เกร๊งงง~ เฮียต้องวางก่อน แค่นี้นะ แล้วถ้าเฮียว่างจะโทรหา เป็นเด็กดีนะคะ ] มีเสียงระฆังด้วย

จบการสนทนา

เดี๋ยว...อะไรทำไมกดสายทิ้งใส่ฉันแบบนี้ล่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แบบนี้ฉันก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แบบนี้ก็ได้หรอ ห้ามไปหาแบบนี้ แล้วจะทนคิดถึงได้ยังไง ฉันขโมยสแตนดี้เฮียกลับบ้านไม่ได้นะ อยู่ที่ไหนกันนะ เสียงคนเฮดังเป็นบ้าเลย

“ไปค่ะ น้องพอใจใกล้เวลางานแล้วค่ะ”

“ค่ะ”

ตอนนี้ฉันคงทำได้แค่เชื่อใจเฮียสินะ เรื่องโคตรจะใหญ่เลยงั้นหรอ จะเป็นยังไงบ้างนะ เป็นห่วงจัง มันแย่ถึงขั้นกับห้ามไปหาเลยหรอ ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย ครั้งที่แล้วไปก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย

 

 

อีกด้าน.....

“ช่วงนี้ไม่เห็นว่าอัคคีมันจะควงใครเลยครับนาย มันอาจจะควงแม่นางแบบนั่นจริงๆ”

“ไม่ใช่!!! กูรู้จักเธอดี สมัยก่อนเธอตามพ่อมาทำงานบ่อยๆ กูกับเธอเลยเล่นกันเป็นประจำ เธอเป็นคนดี เธอเคยพูดว่าเกลียดไอ้อัคคีที่สุด เด็กๆกูก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเธอถึงเกลียด แต่ตอนนี้กูเข้าใจดีเลย เพราะกูก็เกลียดมัน ถ้ามันกับพอใจคบกันจริง ทำไมตอนนี้ถึงแยกกันอยู่ ถ้าใช่จริงป่านนี้มันต้องตามไปประกบแล้วสิ ไปเอาตัวบันนี่จังของกูมา”

“การ์ดหน้าร้านเพิ่มขึ้นหลายเท่าเลยครับ คงไม่ง่ายถ้าจะทำเงียบๆ”

“ไอ้โง่!!!! มึงก็ดักตอนนังนั่นจะกลับบ้านสิ ทำไมถึงได้โง่แบบนี้ แล้วมึงไปบอกพวกร้านที่เข้าร่วมกับเรานะ ให้ลดค่าเหล้า ค่าอาหาร ค่ามิกเซอร์ ลง 20 % พร้อมกันทุกร้าน ไม่มีลูกค้าที่ไหนอยากจ่ายแพงกว่า ไอ้อัคคีมึงดึงคนกลับได้ กูก็ทำให้มันล้างใหม่ได้ เกมมันเริ่มขึ้นแล้ว”

“ครับนาย”

“มึงส่งคนแทรกซึมเข้าไปในไนต์คลับมัน เป็นผู้หญิงสวยๆจะดีมาก เอาไว้ตามดูความเคลื่อนไหวของพวกมัน เคยได้ยินคำว่า ฟูริงคาซันไหม เคลื่อนไหวดังสายฟ้า เราจะเล่นเกมเร็ว ไม่ให้มันตั้งตัวได้ ข้อเสียเปรียบของพวกที่เก่งมาตั้งแต่เกิด คือมันจะประเมินคู่แข่งต่ำเกินไป”

อัสนีนึกถึงเรื่องเก่า ที่ทำเอาเค้าถึงกับกำหมัดแน่น เพื่อสะกดอารมณ์โกรธ

 

อดีต

“3 ข้อจริงนะครับพี่ ผมชอบพวกพี่ทั้ง 2 คนมากเลย อะไรที่ทำให้ผมเป็นเหมือนพวกพี่ได้ ผมยอมครับ”

“ดีมาก ไฟแรงแบบนี้กูชอบ” อัคคีกอดคอเด็กใหม่ที่มาอ้อนวอนขอเข้ากลุ่ม ก่อนจะหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้หมอก

“เรื่องแรกให้มันทำไรดีวะไอ้คี เอาอย่ายากมากนะ”

“อยู่แก๊งเรามันก็ต้องฟันหญิงเก่ง อื้มมมม กูนึกออกและ คาบ 5 มึงโดดเรียนมาเจอกูที่โรงยิม กูมีอะไรให้มึงทำ ไม่มาเราจบกันนะมึง”

“แต่ผมมีเรียนคาบ 5”

“กูถึงให้มึงโดดเรียนไง ไม่มีเรียน กูจะเรียกว่าโดดเรียนไหม” อัคคียังคงย้ำเสียงดัง

“มาคนเดียวนะมึง” หมอกยังคงย้ำต่อ

 

@คาบ 5 ของการเรียน

อัสนีเดินมาที่โรงยิม ซึ่งเป็นที่อยู่ประจำของแก๊งอัคคีและหมอก และแน่นอนมีสาวๆอีกเพียบในโรงยิมที่ว่างเปล่า มันเป็นจุดที่ไม่ค่อยมีครูเข้ามาบ่อยนัก เพราะครูที่เข้ามาก็จะโดนแกล้ง จนไม่มีครูคนไหนอยากจะมาที่โรงยิมนี้นัก

“มันมาจริงว่ะไอ้คี” หมอกชี้ให้เพื่อนสนิทดูคนที่เดินเข้ามาในโรงยิม

“ไอ้แว่น แค่มึงกล้าโดดเรียนมาหากู ก็เจ๋งมากละ สำหรับมึงละ งานแรกง่ายๆเลย วันนี้กูโดนอาจารย์สมัยยึดหนังสือโป๊ มึงไปขโมยคืนให้กูหน่อยดิ มึงทำได้ข้อแรกถือว่าผ่าน” อัคคีบอกภารกิจแรก คือการไปขโมยของในห้องอาจารย์ฝ่ายปกครอง ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย สำหรับนักเรียนเรียบร้อยที่ไม่เคยเข้าห้องปกครองเลยสักครั้ง เหมือนจะเป็นเรื่องง่าย แต่ของที่ให้ไปเอา ดันเป็นหนังสือผู้ใหญ่

อาจจะเป็นสิ่งที่อัคคีและหมอกทำกันประจำ แต่สำหรับอัสนี มันไม่ง่ายเอาซะเลย เค้าต้องแอบเข้าไปในห้องฝ่ายปกครองในตอนที่ไม่มีใครอยู่ มันไม่ง่ายเลยที่จะหาหนังสือโป๊ของอัคคีเจอ

====

“ไอ้คี มึงแกล้งมันแบบนี้ ชาตินี้มันคงหาไม่เจอ”

“รู้ทันกูดีจริงๆเลยมึงเนี่ย กูจะดูทำไมหนังสือโป๊ กูมีของจริงให้ทำตลอด”

สองเพื่อนซี้ได้แต่มองหนุ่มแว่น ค้นหาของในห้องฝ่ายปกครองอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ไปเถอะ วันนี้ทั้งวันก็หาไม่เจอ”

 

ความคิดเห็น