ดอกไม้ในป่าสีเทา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 เงื่อนไขที่สร้างปัญหา

ชื่อตอน : บทที่ 10 เงื่อนไขที่สร้างปัญหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 116

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 22:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 เงื่อนไขที่สร้างปัญหา
แบบอักษร

"เฮ้อ.."เสียงทอดถอนหายใจยาวของหลานเจาอี๋ที่ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

"ทรงเป็นอะไรหรือเพคะ?"อิ๋งเอ๋อร์ที่ยืนฟังเสียงถอนหายใจที่ปานพายุใหญ่โหมกระหน่ำซัดฝั่งเอ่ยถาม 

"ข้าเบื่อ"นางทำหน้ามุ่ย การเป็นสนมนั้นต้องร่วมประชุมเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่เรื่อย ก็มันเป็นการประชุมของผู้หญิงนี่ จะมีเนื้อหาสาระอะไรมาก 

"ใยไม่บอกข้าเล่า?"เสียงที่นุ่มทุ้มฟังดูแล้วออดจะเย็นชาไปหน่อย แต่มันก็แฝงความห่วงใย 

"ฝ่าบาท!"ดวงตากลมโตลุกวาวเป็นประกาย 

"ดีใจขนาดนั้นเชียวหรือ?"เขายิ้มน้อยๆที่มุมปากและนั่งลงบนเก้าอี้ 

"ทรงมาทำอะไรที่นี่เพคะ?"นางเลิกคิ้ว 

"มาหาเจ้านี่ล่ะ"เขายิ้มบางๆ ก่อนจะโบกมือให้จิ้นกงกง ไม่นานจิ้นกงกงก็วางกระดานหมากหยกสีชมพูลงอย่างเบามือ ตัวหมากแต่ละตัวถูกจัดเรียงลงบนช่องจนครบ 

"หมากรุกหรือเพคะ?"นางถาม ก่อนจะชะโงกหน้าดูกระดานหมาก 

"ใช่ เล่นเป็นหรือไม่?"เขาถาม 

"พอเล่นได้บ้างเพคะ"นางกล่าวก่อนจะเดินตัวหมากตัวหนึ่ง 

"ก็ดี"เขายิ้มและเดินหมากออกมาเช่นกัน 

"ฝ่าบาทเพคะ เราต้องมีกฎกันก่อนนะเพคะ"นางเดินหหมากตัวที่สอง 

"เชิญเจ้าว่ามา"เขาพยักหน้าให้เล็กน้อย 

"หากพระองค์หรือหม่อมฉันสามารถกินตัวหมากได้ จะต้องทำตามที่อีกฝ่ายขอ ดีหรือไม่เพคะ?"นางคลี่ยิ้มบางๆออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นดังหิมะยามเหมันต์ งดงามเกินใครเปรียบเทียบได้ 

"ตกลง ทำตามอย่างที่เจ้าว่าเถิด"เขาพยักหน้าและเริ่มจริงจังกับการเดินหมากมากขึ้น แต่กลหมากกับเเขาที่เล่นกับนางคราวนี้ ถูกนางอ่านออกอย่างง่ายดาย แถมยังดักทางเข้าไว้จนหมดสิ้น และแล้วหมากตัวแรกก็ถูกนางกินไป 

"หม่อมฉันอยากให้ฝ่าบาทแย้มพระสรวลเพคะ"นางยิ้มและชี้ที่ปากซึ่งมีรอยยิ้มหวานส่งให้เขา เขาพยายามเผยอมุมปากให้กว้าง แต่มันกลับดูแปลกประหลาดนักหนา ยิ้มมันดูเบี้ยวเหมือนเขายิ้มไม่เป็น แต่ยังไงกังดูน่ารักล่ะนะ 

"เท่านี้พอมั้ย?"เขาฉีกยิ้มให้กว้างกว่าเดิม แต่มันก็ทำให้นางขำจนจะตกเก้าอี้ จนเขาขมวดคิ้วมุ่น 

"ไม่ดีหรือ?" 

"พระองค์เพคะ หากจะทรงยิ้มจะต้องมีความสุขแล้วก็ทำแบบนี้เพคะ"ว่าแล้วนางก็ฉีกยิ้มที่แสนงดงามอีกครั้ง เขาเผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มในครั้งนี้ช่างงดงามเกินจะเอ่ยจริงๆ 

"เล่นต่อเถอะ"เขายิ้มนิดหน่อย ก่อนจะเริ่มเล่นต่อ ตานี้เขาไม่ออมมือแน่นอน หากแพ้อีกคงจะแย่แน่ และในที่สุด เขาก็ชนะเกมนี้เสียที นางถอนหายใจอย่างเสียดาย 

"ฝ่าบาททรงต้องการสิ่งใดเพคะ?"นางยืดตัวขึ้นตรงและรอคำขอจากอีกฝ่าย เขากระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยคำขอนั้นออกมา 

"ให้เจ้าไปหาข้าที่ตำหนักทุกวัน"คำขอนี้ทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆกัน แต่นางพยักหน้ารับปากโดยไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้ นางออกจะเบื่อเสียด้วยซ้ำไป หากไปหาเขาก็คงจะดีไม่น้อย 

......... 

"เจ้าว่ายังไงนะปี้เถา!!"เสียงที่เต็มไปด้วยตกใจระคนความกังวลของสวีเต๋อเฟยที่เอามือทาบอก คิ้วที่ดกดำสีสวยงามเลิกขึ้นสูง 

"ทูลเจ้าจอม เป็นความจริงเพคะ บ่าวมิกล้าปด"ปี้เถานางข้าหลวงย่อลง 

"เจ็บใจนัก นังเจาอี๋ชั้นต่ำ ช่างผยองไม่เจียมตน"นิ้วมือเรียวขาววางถ้วยชาลงอย่างแรงด้วยความโมโห 

"เจ้าจอมเพคะ อย่าทรงพิโรธไปเลยเพคะ สู้มาวางแผนกำจัดเสียดีกว่า"ปี้เถาเงยหน้าขึ้นและกระตุกยิ้ม 

"เจ้าหลักแหลมจริง เห็นทีข้าจะประมาทเกินไปแล้วนะ หลานเจาอี๋"เสียงที่ลอดออกมาจากฟันที่ขบกันอยู่ บ่งบอกถึงความแค้นถึงขีดสุด นางอุตส่าห์คิดว่า จะไม่มีพิษภัยอันใด แต่ที่นางได้รู้คือนางคิดผิด จู่ๆความคิดดีๆก็โผล่เข้ามาในหัวของนางพอดี  

"ปี้เถา จำเรื่องของสนมซู่ได้มั้ย?"เสียงที่เย็นเยียบเอ่ยขึ้น ปี้เถาผู้ซึ่งรู้ใจผู้เป็นนายก็ยอบกายลง 

"ไปจัดการให้เรียบร้อย ให้เหมือนสนมฉีทุกอย่าง"เสียงที่เอ่ยเรียบๆดั่งคุยเรื่องปกติของนาง ปี้เถานั้นยอบกายลงและเดินออกไป 

"หึ!! สนมซู่ เดี๋ยวเจ้าก็จะมีเพื่อนแล้วล่ะ"นางกระตุกยิ้มครั้งหหนึ่ง ก่อนจะไปหยิบกระดาษมาวาดภาพบางอย่างอย่างประณีตงดงามมาก แต่หากใครไม่รู้ สีแดงบนภาพมาจาก...เลือด!!! 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น