ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๔-๒ :: สายใยผูกพัน (re-write)

ชื่อตอน : บทที่ ๔-๒ :: สายใยผูกพัน (re-write)

คำค้น : นิยายจีน นิยายจีนโบราณ จีนโบราณ เทพเซียน เทพ เซียน สวรรค์ ปีศาจ จอมมาร

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2562 14:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๔-๒ :: สายใยผูกพัน (re-write)
แบบอักษร

 

สนามซ้อมรบ ค่ายทหารกองทัพสวรรค์ชั้นสามสิบ 

ร่างอ้อนแอ้นระหงดูขัดตาอย่างยิ่งในชุดฝึกทหาร เรือนผมสีเงินถูกเกล้ารวบตึงมิต่างจากบุรุษอันองอาจ นางกำกระบี่ในมือเข้าฟาดฟันใส่ทหารสวรรค์ผู้เป็นคู่ซ้อมรบเต็มกำลัง ส่วนทหารคู่ซ้อมผู้นั้นเป็นผู้มีฝีมือกระบี่ยอดเยี่ยมแห่งกองทัพก็มิได้ออมมือเลยแม้แต่น้อย ทั้งคู่ผลัดกันรุกผลัดกันรับทุกกระบวนท่าแข็งแกร่งเปี่ยมพละกำลัง  

หลังจากราตรีที่ผ่านมาซิ่นหนี่ว์ได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวและท่านอาจารย์ที่วังนิรันดร์จันทราอย่างมีความสุขยิ่ง ก่อนที่จะต้องลงไปฝ่าวิบากกรรมยังโลกนุษย์ นับจากนี้ก็เหลืออีกเพียงสองวันเท่านั้น เช้านี้นางเลยแวะมาออกกำลังที่สนามซ้อมรบตั้งแต่รุ่งอรุณยังมิทันเบิกฟ้า  

จะว่าไปแล้วนางก็อดใจหายเสียไม่ได้ ทุกยามเช้านางจะต้องมาประมือฝึกซ้อมกระบี่กับเหล่าทหารสวรรค์ที่นี่เสมอ หลังจากลงไปยังโลกมนุษย์แล้วนางคงไม่ได้ย่างกรายมาที่นี่อีกนานทีเดียว 

ใกล้ถึงกระบวนท่าสุดท้าย ซิ่นหนี่ว์เห็นจุดอ่อนของคู่ซ้อมจึงใช้จังหวะนี้กระโดดลอยตัวขึ้นสูง ก่อนจะโถมกระบี่เข้าฟาดลงเหนือไหล่ของอีกฝ่าย แต่ทหารสวรรค์ผู้นั้นไหวตัวทันจึงรีบยกกระบี่ของตนขึ้นรับ ทว่าพละกำลังอันมหาศาลของแม่ทัพหญิงซิ่นหนี่ว์ที่ถาโถมลงมานั้น มวลแรงกดดันแข็งแกร่งทำให้พื้นด้านล่างตรงที่ทหารคู่ซ้อมเหยียบยืนอยู่นั้นปริแตกกระทั่งทรุดจมลงไปจนเกือบมิดหัวเข่า ทำให้เหล่านายทหารสวรรค์ที่ยืนมุงดูอยู่รอบด้านต่างอยู่ในสภาวะตื่นตะลึงไปตามๆ กัน 

“ข้าแพ้ท่านแม่ทัพหญิงแล้ว” ทหารคู่ซ้อมกล่าวพลางหายใจหอบถี่ การซ้อมกระบี่กับท่านแม่ทัพหญิงในเช้านี้หนักหนาปานประมือกับองค์มหาเทวะสงครามจริงแท้  

“เอาล่ะ เช่นนั้นก็พอแค่นี้ ข้าเองก็เหนื่อยมากแล้วเช่นกัน ขอบใจท่านมากที่ช่วยเป็นคู่ซ้อมให้ข้าในเช้านี้” ซิ่นหนี่ว์ลดกระบี่ลง พร้อมกับเอื้อมมือไปช่วยดึงร่างคู่ซ้อมให้ก้าวขึ้นมาจากพื้นที่ทรุดตัวจมลงไป 

“ท่านแม่ทัพหญิงฝีมือเก่งกาจขึ้นทุกวัน ทั้งพละกำลังยังทวีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล ข้าเลื่อมใสท่านด้วยใจแท้จริง”  

ทหารคู่ซ้อมประสานมือค้อมกายคารวะจากใจจริง เหล่าทหารสวรรค์ที่มุงดูอยู่ก็เช่นกัน แม้กาลก่อนจะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยกังขาในความสามารถและพละกำลังของท่านแม่ทัพหญิง แต่วันนี้ทุกคนได้ประจักษ์แก่หน่วยตาของตนเองแล้ว ท่านแม่ทัพหญิงฝึกฝนตนเองอย่างหนักมาโดยตลอด นางฝึกฝนการต่อสู้ทุกวัน ว่างเว้นเมื่อใดก็เข้าฌานบำเพ็ญเพียรสั่งสมตบะปราณของตนให้ทรงพลังแข็งแกร่ง จวบจนวันนี้ทุกคนต่างก็ประจักษ์แจ้ง ทั้งฝีมือการต่อสู้ ทั้งปราณเซียนชั้นสูงที่เปล่งประกายรัศมีแรงกล้าเหนือยิ่งกว่าปราณรัศมีแห่งขั้นเทวะ 

ทว่าทหารสวรรค์ใต้ปกครองหารู้ไม่ว่า ภายในกายท่านแม่ทัพหญิงผู้นี้ครอบครองไว้ซึ่งดวงแก้วแห่งอมตะแล้ว เนื่องด้วยในการประชุมตัดสินโทษทัณฑ์ซิ่นหนี่ว์เมื่อวานนี้ มีเพียงเทพเซียนอาวุโสไม่กี่ท่านที่ได้เข้าร่วมประชุม ด้วยเทียนตี้มิต้องการให้ความนี้แพร่งพรายออกไป หาไม่แล้วพวกทหารเหล่านี้จะต้องพรึงเพริดและเลื่อมใสแม่ทัพหญิงของตนเสียยิ่งกว่านี้เป็นแน่ เพราะดวงแก้วตงมู่จิงหลิงครอบครองได้ยากยิ่งเดิมพันความเป็นอมตะด้วยชีวิต  

“หลังจากนี้ข้าอาจจะไม่ได้มาฝึกซ้อมสักหลายวัน พวกท่านก็ฝึกซ้อมกันเองอย่าได้ขาดตกบกพร่องเชียว” ซิ่นหนี่ว์กล่าวพลางเอื้อมคว้าผ้าไหมผืนนุ่มนิ่มขึ้นมาซับหยาดเหงื่อที่หน้าผาก  

“ท่านแม่ทัพหญิงจะไปที่ใดหรือ” 

“ข้ามีภารกิจที่โลกมนุษย์” 

ท่านแม่ทัพหญิงยิ้มแย้มบอก ในเมื่อเสด็จลุงไม่ต้องการแพร่งพรายเรื่องของนาง นางก็จำต้องปิดบังเรื่องนี้เช่นกัน ก่อนที่ทหารคู่ซ้อมจะทันได้ซักไซ้เพิ่มเติม เสียงดังก้องของไท่จื่อเฟยหลงดังเรียกได้ยินมาแต่ไกล เดินมาพร้อมกับหมิงลู่พี่ชายของนาง 

“ซิ่นหนี่ว์ เจ้ามาอยู่เสียตรงนี้เอง เจ้าไปที่วังเทิดฟ้าสักหน่อยเถิด ตั้งแต่เมื่อวาน เสด็จอาหญิงของเจ้าร้องไห้อาลัยเจ้าจนมิเป็นอันทำสิ่งใดแล้ว”  

“เสด็จอาหญิง...”   

เสด็จอาหญิงที่ซิ่นหนี่ว์อุทานถึงคือเทียนโฮ่วผู้รักนางดุจธิดาแท้ๆ ซึ่งซิ่นหนี่ว์เองก็รักเทียนโฮ่วมิน้อยไปกว่าเทวีหลิงเหลียนผู้เป็นมารดาที่แท้จริงเช่นกัน 

“ข้าตั้งใจว่าฝึกกระบี่เสร็จแล้วก็จะไปหาเสด็จอาหญิงอยู่ทีเดียว เช่นนั้นเปี่ยวเกอ ข้ารีบไปก่อนล่ะ” 

กล่าวจบท่านแม่ทัพหญิงก็รีบวิ่งจากไป ทิ้งไว้ให้ผู้เป็นเปี่ยวเกอและต้าเกอยิ้มส่ายศีรษะมองตามหลังน้องสาวไปด้วยความเอ็นดูและภาคภูมิใจยิ่ง ไม่ว่านางจะเป็นถึงแม่ทัพหญิงผู้เก่งกาจแห่งกองทัพสวรรค์ หรือจะเป็นอมตะชนผู้อยู่นอกเหนือวัฏสงสาร อย่างไรนางก็เป็นน้องสาวจอมซุกซนของพวกเขาเสมอ 

“คราวนี้ก็เหลือแค่ข้ากับเจ้าแล้ว ไหนๆ เช้านี้ก็มาถึงสนามซ้อมรบ หมิงลู่ เจ้าเป็นคู่ซ้อมให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ เราสองคนไม่ได้ประกระบี่กันนานมากแล้ว” 

“ย่อมได้อยู่แล้วเปี่ยวเกอ” 

ความคิดเห็น