Marionette_doll
Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.31 : งอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2562 13:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.31 : งอน
แบบอักษร

“โอลิมปัสงั้นหรอ ทำไมมันถึงอยากมีอำนาจเหนือเราวะ มึงคิดว่าไง”

“มีอยู่ 2 อย่าง ไม่ผลประโยชน์ก็ส่วนตัว กูแค่ยังสงสัย ตอนแรกกูสงสัย ทำไมถึงต้องอยากดึงคุณเมลไปร่วมด้วยขนาดนั้น แต่เมื่อวานหลังจากฟังบทสนทนา ถึงได้รู้ว่า มันก็คงอยากได้คุณเมลเค้าด้วยแหละ”

“สรุปชื่อเมลงั้นหรอ ไอ้วายุนี่ข่าวกรองผิดพลาดนะเนี่ย”

“เออ แล้วมึงรู้แบบนี้แล้วจะเอาไงต่อ แต่กูแค่สงสัย ทำไมบทมันจะรู้ว่าเป็นใคร มันรู้ง่ายจังวะ ที่ผ่านมาก็งมเข็มหากันมาตั้งนาน บทจะรู้ก็รู้เลย แบบนี้ไม่ผิดปกติหรอ” หมอกมีท่าทีสงสัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่แค่มันยังไม่มีหลักฐานเท่านั้น

“เราเข้าไปในโอลิมปัสกันไหม” อัคคีเสนอความคิดเห็น

“มึงจะเข้าไปยังไง หน้าหล่อๆแบบกูเข้าไปเค้าก็จำได้หมดแล้ว หน้าตุ๊ดอย่างมึงแต่งหญิงว่าไปอย่าง” หมอกพูดออกมาอย่างติดตลก แต่ดูเหมือนคนฟังจะไม่ขำด้วย

“ไอ้เวร กูจะงอนละนะ มึงว่ากูตุ๊ดมา 2 ไฟลท์แล้ว มึงแหละแต่งหญิง กูสูง 187 แต่งหญิงเข้าไป คงเหมือนเปรต มึงแหละแต่งหญิงกูแต่งเป็นผัวมึง”

“ไอ้คี มึงกำลังตลกใช่ไหม กูเตี้ยกว่ามึงแค่ 2 เซ็น แล้วนั่นมันคลับปิด เจอหญิงแก้ผ้า ช้างกูออกมาชูงวงพอดี เอาแผนนี้ของมึงพับใส่กระเป๋า แล้วโยนทิ้งน้ำไปเลย” หมอกหรี่ตามองคนเป็นเพื่อนสนิท

“กูอยากเห็นมึงแต่งหญิงไง”

“มะรืนพวกนั้นมันจะมาหาคุณเมลใหม่ กูว่ากูจะไปดูแลเค้าหน่อย”

“กูว่าแซ่บแน่ผู้หญิงคนนี้ ดีที่กูเป็นคนรักเมียนะ ไม่งั้นนะมึงเอ้ยยย....อื้มมมม” อัคคี ยืดอกรับ ว่าเป็นคนรักเมียอย่างเต็มอก แต่หมอกกลับไม่คิดว่าเธอแซ่บอย่างที่อัคคีพูด เค้ากลับรู้สึกแตกต่าง

“กูว่าไม่ใช่ สายตาเธอบอบบางมาก เธออาจจะสวยเชิ่ด แต่เหมือนเธอกำลังซ้อนตัวจริงเอาไว้ แลดูหวงตัวมากซะด้วย ดีนะที่เธออยู่คอนโดหรู ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยค่อนข้างดี คงจะปลอดภัยระดับหนึ่ง”

“คอนโดหรอ ไอ้หมอก มึงเคยขึ้นยัง” อัคคีจู่ๆก็ถามขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

“ยัง เดี๋ยวๆมึงกำลังโฟกัสที่อะไรเนี่ย กูไม่ได้บ้ากามเหมือนมึงนะ เอะอะคิดแต่เรื่องฟัน วุ้ว บ้ากามฉิบหาย” เค้าเองก็อยากจะทำกับเมลแบบเดียวกับผู้หญิงคนอื่น แต่แวบเดียวที่เห็นแววตาเด็กน้อยของเธอ เค้ากลับรู้สึกว่ามันมีอะไรที่ซ้อนอยู่อีก

“ไรวะ เสือหมอกไปไหนแล้วเนี่ย”

“ไม่ได้ไปไหน แต่กูอยากให้มั่นใจก่อน ว่าเธอเป็นแบบไหน ชีวิตผู้ชายกลางคืนแบบเรา จะเจอผู้หญิงดีๆมันอย่างกับงมเข็ม แต่เธอวางตัวค่อนข้างดีเลยนะ”

“ใช่หรอ ตอนเจอกูครั้งแรก เธอมาในชุดบันนี่ แล้วตรงดิ่งจะมานั่งตักกูเลยนะ แถมบอกชอบกูด้วย”

“เค้าบอกไม่ชอบมึง แต่บอกไอ้วาไปแบบนั้น เพราะเอารอดจากที่น้องมึงจะเคลมเค้าต่างหาก ถ้าเค้าชอบมึงจริง คงไม่ขึ้นเสียงใส่มึงฉอดๆ ไอ้คนหลงตัวเอง ฮื้ยยยย น้อยๆหน่อยเถอะมึงอะ กูไปทำงานละ กูมันคนมีงานมีการ เงินเดือนก็ไม่ขึ้น แต่ทำแม่งตั้งแต่สากกะเบือยันเรือดำน้ำ”

“เงินเดือนมึงมากกว่ากูที่เป็นเจ้าของอีกนะ ยังกล้าบ่นอีกหรอไอ้เวร ไปทำงานเลยไป กูว่าจะกลับบ้านสักหน่อย วันนี้วันอาทิตย์ ป่านนี้ที่บ้านรอกูละ ขอคุยเรื่องโอลิมปัสกับไอ้วาก่อนแล้วจะมาบอกว่าเอาไง เตรียมตัวแต่งหญิงเลยมึงอะ”

“ไอ้คี กูไม่ตลก”

 

อัคคี Say ::

@บ้านไร่

“มึงรู้จักโอลิมปัสไหม มันเจ๋งขนาดไหนวะ” ผมถามวายุกลางโต๊ะอาหาร ที่พวกเราทุกคนนั่งกินกันอยู่

“ทำไมอะ ก็เจ๋งพอควร แต่ฉันยังไม่เคยเจอเจ้าของที่นั่นนะ แค่ได้ยินมาบ้าง เป็นคลับปิดที่แน่นหนาพอสมควร อยู่ชั้นบนสุดของตึกสูง 40 ชั้น เปิดเมมที่นี่ ปีละหลานแสนเชียวนะ เป็นที่ที่ตำรวจเข้าไม่ถึง กฏหมายจัดการไม่ได้ เพราะใช้ช่องว่างทางกฏหมายอย่างดี ก็เป็นคนที่ไม่น่ามีปัญหาด้วยอะ”

“เหี้ย ไม่อยู่บ้าน 3 เดือน กลับมาก็เจอกระดูกชิ้นใหญ่เลย มันต้องการอะไรจากกูกันแน่วะ ทำไมต้องมาไล่บี้กูด้วย ตอนนี้ร้านเมรัยก็โดน เดือดร้อนไปกันหมด”

“เจ้าของร้านน่ารัก จีบจริงจังดีไหมนะ” วายุเริ่มเพ้อถึงสาวเจ้าของร้าน

“ไหนมึงบอกเค้าชอบกูไง ห่า..ยืนด่ากูฉอดๆๆ”

“ไม่ใช่หรอกหรอ ว้า แย่จัง ได้ยินแบบนี้ยิ่งสนใจ ตอนดึงเธอมานั่งตัก เสียงหัวใจเธอดังมาก เหมือนคนที่กลัวอยู่ตลอดเวลา เหมือนกระต่ายน้อยในมาดนางพญาที่กำลังจะถูกล่า”

“ไอ้หมอกมันเล็งอยู่ อย่าไปขัดขามันเชียวนะ มันโหดนะจะบอกให้”

“ไรอะ ฉันมาก่อน ใครดีใครได้เดะ จะโผล่ไปเป็นอัศวินขี่ม้าขาวไปช่วยดีไหมนะ” วายุเริ่มเพ้อใหญ่

มันจะเอาอะไรไปสู้เค้า กัดกับหมา หมายังชนะเลย ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด มันอ่อนที่สุด ไม่ใช่ต่อสู้ไม่ได้ แต่กากอะบอกแบบนี้น่าจะเหมาะกว่า แต่มันก็แลกมาด้วยความสามารถอื่น ที่ในบรรดาพวกเราไม่มีใครทำได้แบบมัน นั่นคือการจัดการ มันเป็นหน่วยเก็บกวาดที่เจ๋งที่สุดเลย ไม่มีใครตามกลิ่นเราเจอ ไม่มีหาเบาะแสจากสิ่งที่เราทำได้ ถ้าเกิดมีใครหายไป แล้วไม่กลับมาอีก ไอ้วาทำเนียนสุด มันไม่เก่งก็จริง แต่มันมีคนเก่งรอบตัว ในบรรดางานที่ปู่เคทิ้งไว้ให้ มันทำได้ดีที่สุด ได้รับการยอมรับจากคนที่นั่น โดยที่ตัวเองไม่ต้องออกแรงเลย ต่างจากผม ที่ต้องฟันกับพวกโคแก่ จนแทบตาย

“ที่ไนต์คลับมันร้ายแรงมากเลยหรอ” พ่อเอ่ยถาม หลังจากที่ฟังมานาน

“ไม่แย่ขนาดนั้น แต่พวกมันทำอะไรเราไม่ได้ เลยไปเล่นงานร้านอื่นที่ไม่ยอมลงให้แทน ทำไมมันถึงไม่เล่นงานเราตรงๆ เหมือนกับมันกลัวเราจะรู้ ว่ามันเป็นใคร”

ผมก็ยังฟันธงไม่ได้ว่าใช่ไหม มันเป็นแค่ความรู้สึกของผมคนเดียว อยากเจอสักครั้งจริงๆไอ้เจ้าของโอลิมปัสนั่น มันเป็นใครวะ บอกเลยผมไม่กลัวหรอกนะ ยิ่งใหญ่ยิ่งล้มดัง

“ไอ้คี ลุงแกเค้ามาฟ้อง ให้เตือนแกหน่อย” แค่พ่อผมพูดขึ้นมาก็รู้เลยว่าเรื่องอะไร บางทีลุงต่อก็ละแวงผมมากไป ผมแรดก็จริง แต่ผมไม่ได้เลว

“อะๆ ต่อไปจะเบาๆลงหน่อยละกัน”

“เปล่า กูจะบอกว่าทำดีมาก สมเป็นลูกกูมากเลย พ่อมันถ้าเรื่องมากนักกูจะจัดการเอง ตัวมึงก็อย่าเลวล่ะ ลุงมึงเอาตายนะกูบอกเลย”

ไหงมาทิ้งทายผมด้วยความไม่เชื่อใจแบบนี้ละพ่ออออ

“เชื่อใจกันบ้างไหมเนี่ยพ่อ ผมไม่ได้หลอกผู้หญิงเก่งแบบไอ้วานะ”

“อ่าวๆ ไหงแว้งมากัดฉันแบบนี้ละเฮีย พวกผู้หญิงชอบโกหก ฉันแค่ทำบ้าง เป็นการเอาคืนฉันผิดหรอ ใครดี..ฉันก็ดี แค่ฉันยังไม่เจอคนดีแค่นั้น”

ไม่นานนักเมียผมก็เดินเข้ามาที่บ้านใหญ่กับพ่อของเธอ เพื่อทานข้าว ทำตัวไม่ถูกเลยเหมือนกัน ที่ต้องมาคบกันตอนแก่ แล้วยังต้องมากินข้าวร่วมกับที่บ้านอีก วันนี้แต่งตัวเรียบร้อยดี ดีมาก แต่งโป๊มาผมจะฉีกให้ขาดมันทุกชุดเลย

“เจ้กี้ละยัยเป็ด”

“เค้าไม่ยอมมาค่ะ บอกทนความหล่อผู้ชายบ้านนี้ไม่ไหว มันเขิน”

“โดยเฉพาะเฮียใช่ไหม”

การสนทนาสั้นๆของเราทำเอาคนทั้งโต๊ะ มองเราด้วยสายตาแปลกๆ มองกันทำไม มองจนผมรู้สึก....เขินแล้วนะเนี่ย แล้วผมจะต้องมาเขินแค่คนที่บ้านมองเนี่ยนะ ไม่พูดแล้วก็ได้วะ

แม้จะนั่งตรงข้ามกัน แต่ทำไมมันถึงทำเอาหัวใจเต้นแบบนี้ได้วะ ปกติมันก็ไม่ได้เต้นแรงนิหว่า เพราะถูกคนที่บ้านมองหรอ แต่นี่ก็ครั้งแรกเลยที่กินข้าวกับเธอพร้อมหน้ากับที่บ้านแบบนี้ เหมือนพาเมียมาเปิดตัวเลยเนอะ ถึงจะกินแบบนี้กันบ่อยๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่กินในสถานะอื่นที่ไม่ใช่พี่น้องอะ โอ้ยยย เขินวะ

“พ่อ ไอ้คีมันเขินวะ” ประโยคของคนเป็นพี่ชาย ทำเอาผมต้องขวับ

“กูเห็นแล้ว ปกติคนอย่างมันเคยนั่งเงียบที่ไหน”

ให้ตายเถอะ หันไว้หน้าลูกบ้าง รู้อะไรก็หัดเงียบๆไว้หน่อยคนเต็มโต๊ะ ปกติตัวเองมีแต่แซวเค้าพอโดนเองแล้วอยากจะลุกออกจากโต๊ะนัก ลุกไปเดี๋ยวก็โดนหาว่าป๊อดอีก ผมแอบช้อนตามองพอใจ ที่ตอนนี้มองมาที่ผมแล้วยิ้มออกมาน้อยๆ ยิ้มอะไรยัยเป็ด แต่ไม่ใช่แค่เธอที่มองไง คนอื่นก็มอง

“พวกแกจะมองอะไรนักหนา” ผมเริ่มพาลใส่คนที่มองผมไม่เลิก

“เอาเข้าจริง เฮียนี่โคตรมุ้งมิ้งเลยว่ะ”

มุ้งมิ้งงั้นหรอ!!!! มันใช่หรอ ผมเนี่ยนะ พวกงี่เง่า...อย่าให้ถึงทีผมบ้างนะ

“น่ารักใช่ไหมวา ตอนอยู่ 2 คนน่ารักกว่านี้อีกนะ” แล้วยัยตัวแสบของผมก็เอากับคนอื่นเค้าด้วย

“น่ารักแค่ไหนพอใจ!!!” ทำไมทุกคนต้องถามขึ้นมาพร้อมกัน!!!! จะมาสนใจความรักของผมทำไมมมมมมม

“ก็แบบ..แบบว่าาา....”

“ยัยเป็ดดดด ถ้าพูดเฮียจะไม่ทำแล้วนะ จะกลับไปด่าเธอเหมือนเดิม ทำนิสัยเหมือนเดิม” ผมรีบพูดตัดหน้าก่อนที่ยัยเป็ดจะพูดสิ่งที่ผมไม่ได้อยากให้คนรู้ออกมา

“อุ้ยยยยย พี่ไฟงอนวะพ่อออ”

“ยังอยากกินข้าวดีๆกันอยู่ไหม ถ้ากินกันเงียบๆไม่ได้ ฉันจะล้มโต๊ะ ไม่ต้องกงไม่ต้องกินมันแล้วข้าวอะ”

ดีขึ้น อย่างน้อยก็ทำให้ทุกคนเงียบได้บ้าง แม้จะยังมองแล้วแอบหัวเราะบ้างไม่เว้นแม้แต่พ่อตาของผมเองยังหัวเราะไปกับเค้าด้วย ผมรีบกินข้าวแล้วแล้วรีบลุกจากโต๊ะทันที จำไว้เลย ทีเอ็งข้าไม่ว่า ที่ข้าเอ็งอย่าโวยนะ ผมจะแซวให้ร้องไห้เลย

“ไมรีบอิ่มจังอะไอ้คี ไม่กินต่อหรอ”

“ไม่กินแล้วพ่อ”

“ไรวะ ที่มันแกล้งคนอื่นแกล้งได้ ทีคราวนี้โดนเองงอนเป็นตุ๊ดเลย”

“ลุงมูนขาาา เดี๋ยวพอใจตามไปเองค่ะ”

 

พอใจ Say ::

ฉันวิ่งตามคนขี้งอนออกไป แต่เพราะช่วงขาที่ต่างกันทำเอาฉันต้องรีบวิ่งตามด้วยรองเท้าส้นสูง

“เฮียยยย รอด้วย”

แต่ดูเหมือนเสียงของฉันจะไปไม่ถึง ทำให้ฉันต้องวิ่งให้เร็วขึ้น จนส้นของรองเท้ามันเกี่ยวกับแง่งหิน จนล้มลงไปกับพื้น

“เฮียยยยคี!!!!!!” เสียงที่สูงผิดคี ทำให้คนที่เอาแต่เดินหนี หันมามองฉันที่ล้ม

“เอ้าาาาา เดินยังไงละนั่น ล้มเป็นเด็กเลย แกแล้วนะเธอเนี่ย”

“เฮียนั่นแหละเดินหนี ฉันวิ่งตามจนสะดุดกับหินเนี่ย เจ็บไปหมดเลย ดีนะที่ใส่ขายาว ไม่งั้นต้องมีแผลแน่เลย มาช่วยเลยเจ็บรู้ไหมเนี่ย” ฉันพูดพลางชูมือขึ้น เพื่อให้เค้าดึงฉันขึ้นมาจากพื้น

“วันหลังก็เดินดีๆ กลับบ้านไปได้แล้วปะ ไม่ต้องตามมาแล้วนะ”

ไรว้าาาา งอนจริง งอนจัง ฉันเลยแกล้งล้มลงไปอีก จนเฮียคีต้องกลับมาสนใจฉันอีกครั้ง

“ใครเค้าให้ใส่ส้นสูงมาเดินที่ไร่ เจ็บขามากไหม ถอดออกมาเลย”

“ถอดแล้วไง ฉันเดินกลับไม่ไหววว ขี่หลังหน่อย เหมือนตอนเด็กๆไง แต่ก่อนเฮียก็ให้ฉันขี่บ่อยๆ ฉันเจ็บจริงๆ ถ้ามันบวม แล้วทำงานไม่ไหว ทำงานไม่ได้จะทำยังไง”

“อื้มมมม ยืนไหวรึเปล่า” ชอบสีหน้าเป็นห่วงนี่ของเฮียจัง

“ช่วยหน่อยๆ ก้มลงต่ำๆด้วย เฮียสูงอะ ฉันขึ้นไม่ได้”

เฮียคีทำตามคำสั่งอย่างดี ย่อตัวลงให้ฉันขึ้นหลัง พร้อมกับใช้มือประคองหลังให้ฉันอย่างดี แม้จะดูออกว่าเค้ายังไม่หายงอน แต่ก็ยอมให้ฉันขึ้นหลังอยู่ดี

“คิดถึงวันเก่าๆจังเลย เหมือนย้อนกลับไปอายุ 14 เลย”

“ใช่ ขนาดนมเธอยังแบนเหมือนตอนอายุ 14 เลย ไม่ใหญ่ขึ้นเลย”

“เฮี้ยยยยยยยยย”

“เอ้ย!!! อย่าใช้เสียงสูงดิ รู้สึกเหมือนถูกด่าเลยเนี่ย”

“เฮียยยย”

“อะไรอีกอะ”

“รักนะ” ฉันพูดพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก

“อื้มมมม แค่ไหนอะ”

“เท่าฟ้าเลยดีไหม”

“แหวะ น้ำเน่า แค่รักคนเดียวก็พอแล้ว”

จะมีใครรู้ไหม ว่าจริงๆแล้วเฮียเป็นคนน่ารักแบบนี้ แม้ภายนอกจะดูปากเสีย เอาแต่ใจ งี่เง่า เกรียน แรด แต่จริงๆแล้ว เฮียน่ารักแบบเนี้ย เป็นผู้ชายขี้งอนมากกว่าฉันที่เป็นผู้หญิงเสียอีก แต่ไม่เป็นไร ฉันง้อเอง แมนๆไปเลย

“ไม่เห็นบอกรักฉันบ้างเลย”

“ก็งอนอยู่อะ หายงอนแล้วเฮียจะบอก”

“ขี้โกงจังเลยยยย”

 

อีกด้าน.....

“อะไรที่มึงชอบ กูก็อยากได้ อะไรที่มึงต้องการกูจะชิงมา”

“นายครับ เมื่อวานมันส่งเพื่อนมันไปร้านเมรัยครับ สงสัยจะเล็งแม่เจ้าของร้านนั่นจริงๆ” ชายหนุ่มร่างกายกำยำ บอกถึงความเคลื่อนไหว

“เพื่อนมันคงจะเป็นไอ้หมอกสินะ กูเกลียดพวกมันทั้ง 2 ตัวนั่นแหละ พวกชั่ว”

“ให้พวกผมทำยังไงดีครับ”

“กูอยากจะฟันอีเจ้าของร้านนั่น ก่อนพวกเลวนั่น ไม่ว่าอีนี่จะเป็นเด็กใคร กูจะฟันมันให้ไม่เหลือชิ้นดีเลย” ชายหนุ่มคิดถึงเรื่องในอดีต แล้วก็กำหมัดแน่น สิ่งที่เค้าต้องการไม่ใช่แค่ความล้มเหลวของ The Mute แต่คือการอยู่เหนือกว่า อัคคีและหมอกในทุกๆเรื่อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น