คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2: ผู้ชายใจร้าย [2]

ชื่อตอน : บทที่ 2: ผู้ชายใจร้าย [2]

คำค้น : เมียกาฝาก, โรมานซ์, ท้อง, ดราม่า, พระเอกใจร้าย, เลิฟซีน, 18+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2562 11:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2: ผู้ชายใจร้าย [2]
แบบอักษร

 

 

เพื่อนจะไปจริงๆ ศรันย์จึงรีบวิ่งตามไปเกาะแขนเกาะขาเพื่อน อ้อนมัน “น่านะ ร้านสุดท้ายแล้วกูสัญญา ร้านนี้เดรสผู้หญิงสวยมากเลยนะเว้ย ก็ถือซะว่ากูพามึงมาดูลู่ทางไว้ไงเผื่อมีสาวถูกใจจะได้พามาเปย์เสื้อผ้า” 

“กูไม่ใช่มึง กูไม่พาใครมาเลือกของในที่โล่งแจ้งแบบนี้หรอก” 

“ก็พากูมานี่ไง เล่นตัวจังเลยมึงเนี่ย เข้ามาได้แล้วกูจะได้รีบกลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านมึง เข้ามา!” มือใหญ่กำยำขาวผ่องยิ่งกว่าผู้หญิงยื่นมาจับ ออกแรงลากแขนมันข้อศอกเกือบหลุดกว่าจะทำสำเร็จ ผลักไหล่มันนั่งลงบนโซฟาในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังได้สำเร็จ 

“นั่งเฝ้าของรอกูตรงนี้แหละ ไม่ต้องออกความคิดเห็นช่วยกูก็ได้” 

“ขอร้องให้ตายกูก็ไม่ช่วยมึงเลือกหรอกไอ้รัน มึงนี่น่ารำคาญเหมือนยัยนั่นเลย” ตะเบ็งเสียงไล่หลังมันกลับไม่สนใจ เข้าไปพูดเสียงหวานจ๊ะจ๋ากับพนักงานในร้านให้ช่วยเลือกเสื้อผ้าผู้หญิงได้ยินไม่ชัดว่ามันต้องการสไตล์ไหน แต่เชื่อเถอะว่าไม่ว่าจะเป็นชุดแบบไหนราคาก็แพงเกินกว่ายัยนั่นจะมีปัญญาซื้อเองอยู่ดี รณภพยิ้มเหยียด ทำหน้าเบื่อโลกตลอดเวลาที่เพื่อนเลือกเสื้อผ้าไปฝากเฟื่องลดา ได้มาหลายชุดมาก ทันทีที่เห็นมันเดินตามพนักงานไปจ่ายเงินและได้รับถุงสินค้า เขากวาดถุงช็อปปิ้งทั้งหมดบนโซฟาเดินนำหน้าออกไปจากร้าน 

“ภพ! เฮ้ย มึงจะรีบไปไหนวะ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยเลือก ไว้โอกาสหน้าพี่จะมาอุดหนุนใหม่นะครับ” ส่งยิ้มไปให้พนักงานรวมถึงเจ้าของร้านที่เข้ามาตรวจเช็ดความเรียบร้อย จากนั้นหนุ่มหล่อรีบเดินตามเพื่อนลงไปยังลานจอดรถ แยกกันขับกลับคฤหาสน์หลังใหญ่เจ้าของบ้านเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ 

ศรันย์ขับรถเข้ามาจอดเทียบแลมโบกินีคันหรูแบบเปิดประทุนสองที่นั่งถือของฝากกับอาหารตามเข้าไปข้างใน คนใช้บ้านมันเห็นเข้าก็รีบเข้ามาทักทายแล้วช่วยถือของ “ถุงนี้เป็นอาหารช่วยอุ่นใส่จานตั้งโต๊ะมื้อเที่ยงด้วยนะ ถุงนี้เป็นขนมฉันซื้อมาฝากทุกคน แบ่งกินในครัวด้วยกันนะ ส่วนถุงนี้ไม่เป็นไรจ้ะฉันซื้อมาฝากคุณเฟื่อง” 

“ขอบคุณนะคะคุณรัน ขนมหน้าตาน่ากินมากเลยค่ะ” ยมพนมมือไหว้ 

“ไม่เป็นไรจ้ะ แล้วนี่ไอ้ภพมันหายหัวไปไหนซะแล้ว เพิ่งกลับมาถึงเมื่อกี้เองไม่ใช่เหรอ” 

“คุณภพเพิ่งมาถึงบ้านไม่นานค่ะ ตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องนั่งเล่นกับคุณหนูกัปตัน” 

“แล้วคุณเฟื่องอยู่บ้านหรือเปล่า” เพิ่งจะตั้งคำถาม ทว่าสายตาคู่คมก็มองไปเห็นสาวแปลกหน้าที่เคยเห็นผ่านๆ ในรูปเท่านั้น 

“คุณเฟื่องมาพอดีเลย หนูขอตัวเอาอาหารไปเก็บในห้องครัวก่อนนะคะ” สาวใช้กระซิบบอกก่อนจะโค้งกายเดินผ่านศรันย์ไปหาเฟื่องลดา “คุณเฟื่องคะ คุณรันเพื่อนสนิทของคุณภพมาเยี่ยมค่ะ” 

“ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวเฟื่องดูแลพาเขาไปหาคุณภพเองค่ะ” กระซิบตอบยม เดินตรงเข้ามาพนมมือไหว้หนุ่มหล่อ ความสูงของสองหนุ่มสูสีกัน หน้าตาก็หล่อเหลากินกันไม่ลง 

“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อเฟื่องลดา คุณภพอยู่ด้านในค่ะ” 

“ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ครับน้องเฟื่อง เรียกพี่ว่าพี่รันก็ได้ พี่ซื้อของมาฝากน้องเฟื่องกับลูกด้วยนะ แต่ก่อนอื่นเราเข้าไปข้างในกันก่อน” เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพ มองหน้าเมียเพื่อนนานมากเพื่อชื่นชมในความอ่อนหวานของใบหน้าและน้ำเสียง หล่อนสวยแบบไม่จำเป็นต้องปรุงแต่งใดๆ เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ออกจะธรรมดาแถมสีตกนิดหน่อย คิดถูกแล้วที่ของฝากส่วนใหญ่ของเขาเป็นเสื้อผ้าคอเล็คชั่นใหม่หลายชุด 

“เชิญค่ะ” เฟื่องลดาผายมือเชิญก่อนจะเดินนำแขกเข้าไปในห้องนั่งเล่น หลบสายตารณภพที่กำลังนั่งบนพื้นเล่นลูกบอลกับลูก 

“กว่าจะโผล่หัวมาได้นะมึง กูนึกว่าเดินขัดขาหัวทิ่มลงสระว่ายน้ำตายซะแล้ว หรือ… เผลอเดินขัดอย่างอื่นมาล่ะ” คำพูดนั้นจะไม่มีความแฝงหากไม่ได้มองแววตาเขาประกอบด้วย มันติดตรงที่ศรันย์กับเฟื่องลดาเห็นแววตาของเขาเข้าพอดีจึงไม่สามารถตีความไปในทิศทางอื่นได้นอกจากมันหาว่าเขากับเมียมันแอบคุยกัน 

“ไม่เอาน่า พูดอะไรอย่างนั้นวะภพ” ถือถุงของฝากไปวางลงบนโต๊ะก่อนจะเข้าไปจ๊ะเอ๋ตาหนูน้อย เด็กน้อยไม่คุ้นคนแปลกหน้าเอียงคอลงต่ำมองหน้าเขานานมาก ศรันย์ยกสองมือขึ้นปิดหน้าเปิดมาจ๊ะเอ๋อีกหน 

“ยืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่ทำไม แขกมาบ้านก็ไปหาน้ำหาขนมมาต้อนรับสิ” 

“ค่ะ” ขานรับแม้ภายในใจจะรู้สึกไม่ค่อยดีที่เขาจงใจพูดแดกดัน 

“อาการหนักมากกว่าที่กูคิดอีกนะมึงน่ะ เพลาๆ ลงบ้าง น้องเขายังไม่ทำอะไรผิดเลยก็จ้องจะด่าจะหาเรื่องเขา ร้อยทั้งร้อยพระเอกในละครเริ่มต้นแบบมึงก็จบลงที่รักเขาทุกราย อย่าให้กูเห็นว่ามึงเป็นหนึ่งในนั้นล่ะไม่งั้นจะหัวเราะให้ฟันหักเลย” 

“ฝันไปเถอะมึง!” เหยียดยิ้มมุมปาก หยิบลูกบอลมาส่งให้ลูกรักโยนเล่นหลายต่อหลายลูก 

“ผู้หญิงที่มีแต่ตัวแบบยัยคนนั้นจะมีดีอะไรมาทำให้กูรักได้ รอให้ลูกโตขึ้นอีกหน่อยกูจะเป็นเฉดหัวหล่อนออกจากบ้านเป็นคนแรกเลย แค่ทนมองหน้าได้มาจนถึงวันนี้ก็มหัศจรรย์มากแล้ว” 

“ไอ้ภพ พูดเสียงดัง ถ้าเกิดมีใครผ่านมาได้ยินเอาไปเล่าต่อทำยังไง” 

 

 

 

 

สนใจเล่มติดต่อเพจ คณานางค์ - แก้วกัลยา 

หรือร้านออนไลน์ในเน็ต ค้นหาชื่อนิยายได้เลยนะคะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น