M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คณิกาคนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 23:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คณิกาคนใหม่
แบบอักษร

"เป็นอย่างไร? พอจะใช้ได้หรือไม่?" ท่านอ๋องถามแม่เล้าที่ตอนนี้นางยังอ้าปากค้างอยู่

 

 

"ยิ่งกว่าใช้ได้อีกเพคะ....ไม่ทราบว่าท่านไปเจอนางได้อย่างไร จากไหนหรือเพคะ?" ถามอย่างตื่นเต้น บางทีถ้าหากนางไปที่หอคณิกาแห่งนั้นบ้าง นางอาจจะได้เจอเพชรน้ำงามแบบนี้อีกคน

 

 

"เจ้าไม่ต้องรู้หรอก! รู้แค่นี้เป็นพอ!"

 

 

"เพคะ...หม่อมฉันขอประทานอภัย..." ก้มหัวขอโทษแบบเสียไม่ได้ ตื่นเต้นเกินไปจนถามอะไรที่มันเป็นการล่วงเกินท่านอ๋องเสียแล้ว

 

 

"ตกลงว่าเจ้าจะรับนางไว้ใช่หรือไม่?"

 

"เพคะ หม่อมฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งเจ้าค่ะ ตั้งแต่เกิดมา หม่อมฉันก็พึ่งจะเคยเห็นการร่ายรำที่งดงามเช่นนี้เป็นครั้งแรก ถือว่าเป็นบุญตายิ่งนัก" เนื้อตัวสั่นอยากได้นางมาอยู่ที่นี่เร็วๆ ถ้ามีนาง ลูกค้าคงจะหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายเป็นแน่

 

 

"แน่นอน อิ้ง.....อื้อออออ!" อยู่ดีๆก็เหมือนจะโดนอะไรกัดอยู่ด้านหลัง จึงหันกลับไปมอง ที่แท้เป็นท่านแม่ทัพที่แอบหยิกหลังของเขาเพื่อเรียกสติ ที่เขาเกือบจะเผลอพูดชื่อจริงของนางออกมา หน้าตาของเขานิ่งมาก ถ้าไม่สังเกตุคงไม่มีใครรู้แน่ๆ ว่าท่านแม่ทัพบังอาจถึงขั้นหยิกหลังขององค์ชาย น่าตายนัก!

 

 

"ท่านอ๋อง! เป็นอะไรหรือเพคะ?"

 

"ไม่มีอะไร...เปิ่นหวางโดนยุงกัดนะ ยุงหน้านิ่ง!"

 

"ยุงหน้านิ่ง?"

 

"ช่างเถิด.....เปิ่นหวางยังมีอีกเงื่อนไขหนึ่ง!" กลับมาเป็นการเป็นงานต่อ ไว้ค่อยเอาคืนทีหลัง

 

"หนิงอวี่จะมาที่หอคณิกาปลายยามซวี (19:00-20:59) จนถึงต้นยามอิ๋น (03:00-04:59) หลังจากนั้นข้าจะให้คนมาพาตัวนางไป"

 

"ทำไมหรือเพคะ?"

 

 

"นางต้องไปปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิ ภาวนา สักสองอาทิตย์ นางทำแบบนี้ทุกปี เพื่อเป็นการเคารพบรรพบุรุษ เป็นธรรมเนียมของครอบครัวนาง" แถไปเรื่อย ถ้าเอาเรื่องบรรพบุรุษมมาอ้างคงยากจะขัดขวาง

 

 

"เพคะ หม่อมฉันรับทราบ หม่อมฉันจะให้คนรับจัดห้องส่วนตัวให้แม่นาง วันพรุ้งนี้ก็คงจะเรียบร้อยเพคะ" จะยังไงก็ได้ เพราะตอนกลางวันหอคณิกาก็ไม่ได้เปิดให้บริการอยู่แล้ว

 

 

"เอาละ! เมื่อเข้าใจกันดีแล้ว ไว้พรุ้งนี้เปิ่นหวางจะให้คนพานางมาส่ง" กล่าวเสร็จก็เดินออกไปจากห้องรับรอง พอดีกับที่เต้าหู้เปลี่ยนชุดเสร็จ จึงเดินไปขึ้นรถม้าออกไปจากหอหมื่นบุปผาทันที เหลือไว้แต่องครักษ์ประจำตัวของท่านอ๋องสองคนไว้ทำหน้าที่หามคนไร้ประโยชน์ไปส่งที่จวน ไม่ช่วยซ้ำยังทำตัวเป็นภาระ!

 

 

"แม่เล้าผู้นั้นว่าอย่างไรบ้างเพคะ?" เต้าหู้ถามท่านอ๋องทันทีเมื่ออยู่บนรถม้าด้วยกัน

 

 

"นางยอมรับเจ้าเข้าไปเป็นคณิกาคนใหม่แห่งหอหมื่นบุปผาแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เจ้าเก่งมากอิ้งเยว่" ยิ้มชื่นชมส่งไปให้หญิงงามคนเดียวในรถม้า

 

 

"ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท"

 

 

"เจ้าอยากให้เปิ่นหวางเชิญท่านประมุขมาพรุ้งนี้เลยหรือไม่ เปิ่นหวางไม่อยากให้เจ้าอยู่ที่นั่นนานๆโดยใช่เหตุ" แค่วันนี้เขาก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ที่เห็นชายหนุ่มในร้านมองนางไม่วางตา ถ้ารอนานไปกว่านี้ เขาอาจห้ามใจสั่งตัดหัวทุกคนไม่ได้

 

 

"มันคงจะเร็วเกินไป แต่ถ้าเป็นไปได้หม่อมฉันก็อยากจะให้มันจบเร็วๆ" ไม่อยากเปลืองตัวนานๆเหมือนกัน

 

 

"ถ้าเช่นนั้นเปิ่นหวางจะลองเชิงดูแล้วกัน"

 

ไม่นานรถม้าที่ทั้งสามคนนั่งมาก็หยุดลงที่จุดนัดพบในครั้งแรก พร้อมกับให้แม่ทัพส่งนางไปถึงห้องอย่างปลอดภัย ทุกคนจึงแยกย้าย เพื่อดำเนินการขั้นต่อไป

 

 

@คฤหาสน์พรรคมารทมิฬ

 

"นายท่านขอรับ มีจดหมายจากอดีตท่านประมุขพรรคขอรับ" ไป๋ฉางองครักษ์คนสนิทเป็นเพียงไม่กี่คนที่สามารถเข้าหน้าท่านประมุขติดในเวลานี้ ได้นำสารสำคัญมาให้นายของตนตามคำสั่ง

 

 

"อืม....ข้าไม่อยากอ่าน เอาออกไป!" ท่านประมุขที่งัวเงียเหมือนพึ่งส่างเมา หน้าตาหม่นหมอง หนวดเครารุงรังไร้ความสง่างามดังที่ผ่านมา เขาเอาแต่กินเหล้าแทบทุกวัน กิจการงานต่างๆของพรรคก็ไม่ได้สนใจ จนต้องให้พ่อของเขาออกหน้ารับหน้าที่ไปก่อนทั้งที่ออกจากพรรคไปแล้ว

 

 

และวันนี้ก็เหมือนทุกครั้งที่พ่อของเขาจะส่งจดหมายมาต่อว่าในสิ่งที่เขาทำ และมักจะกล่าวโทษเขาที่ทำให้ต้องถอนหมั้นอิ้งเยว่ไป เขาอ่านไปเพียงหนึ่งฉบับเท่านั้น นอกนั้นก็ให้ไป๋ฉางเอาไปทิ้งสะให้หมด ไม่อยากอ่านให้ช้ำใจ

 

 

"ท่านสั่งไว้ว่าหากท่านประมุขไม่อ่านก็ ' ช่างหัวมัน!!' แล้วให้กระผมอ่านให้ฟังแทนขอรับ" ไป๋ฉางคนซื่อก็บอกไปตรงเป๊ะๆ แบบที่ได้รับมาจากอีกฝ่าย

 

 

"โอ้ยยยย!....อีหยังว่ะ! " ขยี้หัวแรงๆ ไม่สบอารมณ์นัก พร้อมกับสบถคำที่อิ้งเยว่เผลอใช้บ่อยๆให้เขาได้ยิน และแปลความหมายเองตามความเข้าใจ

 

 

"อีหยังว่ะ? คืออะไรหรือขอรับ? " งงหนัก ไม่เข้าใจที่เขาพูดสักนิด ท่าจะเมาจนพูดไม่รู้เรื่อง

 

 

"หยุดถามข้า! แล้วออกไปพร้อมจดหมายนั่นส่ะ อย่าแม้แต่จะอ้าปากอ่านเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าพูดไม่ได้อีกต่อไป! อย่าให้ข้าต้องหนหวยไปมากกว่านี้! " คำนี้ใช้ถูกแน่ๆเพราะอิ้งเยว่สอนเขาด้วยตัวนางเอง

 

 

"ขะ...ขอ...ขอรับ! เอ่อ.. นายท่าน...ตุ๊กตา'อิ้งเยว่น้อย 'ของนายท่านซักเสร็จแล้วนะขอรับ ซ่อมแซมส่วนที่ขาดให้แล้ว เปลี่ยนชุดให้ด้วยขอรับ!" กลัวจะไม่ได้พูดมากเหมือนเดิมจึงเปลี่ยนเรื่องพูดอย่างด่วนๆ

 

 

"เอามาให้ข้า...แล้วชื่อนั่น! ข้าก็เรียกได้คนเดียว!" โตป่านนี้เขาเองก็ไม่เคยคิดว่าตนเองจะมาติดตุ๊กตาแบบนี้ มันเป็นตุ๊กตาที่ทำจากผ้ายัดนุ่น เขาสั่งทำมันเป็นพิเศษเพื่อมอบให้นางเป็นของขวัญ แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้ใช้เอง เขาใช้มันเป็นตัวแทนของนาง มันเป็นสิ่งที่ทำให้เขาผ่านช่วงเวลาที่ทรมานมาได้ถึงสองเดือน เขากอดตุ๊กตานอนทุกคืน จนเห็นว่าสภาพของมันไม่น่าจะไหวแล้ว จึงสั่งให้คนนำมันไปซ่อมและทำความสะอาด

 

 

ช่วงเวลาที่ผ่านมา มีหลายครั้งที่เขาพยายามจะไปแอบมองนางผ่านทางหน้าต่างห้องนอน แต่ทุกครั้งก็ต้องเจอกับคนของแม่ทัพที่ถูกส่งมาขัดขวางเขาโดยเฉพาะ พวกนั้นคงเดากันได้ไม่ยากว่าเขาจะทำอะไร จึงวางกำลังองครักษ์เงาไว้รอบๆจวนจำนวนมาก แต่เพราะทุกคนมีฝีมือจึงทำให้ผู้ที่ถูกคุ้มครองอยู่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด เขาจึงต้องกลับมาอย่างหงอยๆทุกครั้งไป กินเหล้าเมามาย หลับไปพร้อมกับตุ๊กตาตัวแทนของอิ้งเยว่ ไม่เจอตัวจริง แค่คิดว่าสิ่งนี้เป็นตัวแทนของนางก็เพียงพอแล้ว

 

 

----+++-----

 

มาเบาๆก่อน ตอนหน้าจิได้เจอกันแล้วเด้ออออ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น