Prapa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15.ถอนคำสาป end

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 73

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2562 17:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15.ถอนคำสาป end
แบบอักษร

 

 

การเดินทางสิ้นสุดลงเมื่อมาถึงน้ำตกทรายทอง ที่นี่สวยงามมาก มีหน้าผาสูงชัน น้ำตกไหลลงมาเป็นชั้นๆ ดอกไม้ผลิบานเเย้มรับเเสงอาทิตย์ หมู่ผีเสื้อสีทองบินว่อนเสาะหาเกสรดอกไม้ เเละที่สำคัญกว่านั้นทรายใต้พื้นน้ำเป็นสีทองสะท้อนเเสงอาทิตย์

"สวยจังเลยค่ะพี่เพลิง" เเพรวพราวตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะไม่คิดว่าโลกใบนี้จะมีอะไรมหัศจรรย์ขนาดนี้

"พี่เคยมาสำรวจพบเมื่อหลายปีก่อน เลยอยากพาพราวมาดูครับ"

"ผีเสื้อสีทองทำไมสว่างไสวจังคะมันระยิบระยับเเปลกๆ" หญิงสาวสงสัย

"มันคือผีเสื้อทองคำ"

"จริงหรอคะ"

"พราวห้ามบอกใครเรื่องนี้นะ เก็บไว้เป็นความลับ โอเคมั้ยครับ"

"ก็ได้ค่ะ"

นัยตาของหญิงสาวกลายเป็นสีเหลืองทอง ผีเสื้อสีทองนับพันบินวนรอบร่างของเธอ จนคนอื่นๆต้องถอยห่างออกไป

หญิงสาวหัวใจเบิกบานคล้ายกับเคยมาที่นี่ ที่นี่คือที่ของเธอ

ละอองผีเสื้อบินวนรอบตัวเธอพาเเพรวพราวลอยขึ้นไปบนอากาศ เเละไม่นานก็พาเธอลงมายังพื้นน้ำลึกเเค่หัวเข่า

"พวกเรามีเรื่องจะสารภาพครับนาย ในที่สุดก็ถึงที่นี่สักที" เเป้วเอ่ยขึ้น

"หืม ที่พวกนายตามเรามาก็เพื่อจะจับผีเสื้อทองคำงั้นหรอ" พระเพลิงเเค่นเสียง

"ไม่ใช่ครับ ความจริงเเล้วถึงพวกเรามีเงินมีทองไปก็ไม่มีประโยชน์ ใช้ทำอะไรไม่ได้"

"หมายความว่าไง" พระเพลิงถาม รู้สึกแปลกใจในสิ่งที่สองคนนี้พูด มีด้วยหรือคนที่ไม่โลภโมโทสัน อยากได้อยากมี

"พวกเราเป็นปีศาจ" แป้วเอ่ยขึ้น

"ปีศาจ...ไปหลอกเด็กเถอะ" พระเพลิงมีท่าทีนิ่งเฉยไม่ยี่หระ

"แป้วข้าขอเล่าเอง" เจ้าโทนเอ่ยขึ้น

"อืม"

"เรามีเรื่องติดค้างท่านในชาติปางก่อน เรื่องมีอยู่ว่า....

ในดินเเดนสวรรค์ชั้นแรกสุด ประกอบด้วยเหล่าสรรพสัตว์นานาชนิด มีทั้งเหล่าปีศาจ เหล่าสัตว์ลูกผสม เหล่าคนธรรม์ เเละเหล่าเทพผู้ปกครองดินเเดนทั้งเเปดทิศ

ณ เมืองเคียงฟ้า อยู่ทางทิศตะวันออก ปกครองโดยเจ้าหลวงเคียงฟ้า เป็นเทพเเห่งพืชพันธุ์ มีพระชายาเป็นพระธิดาของราชาปีศาจ มีบุตรีที่รักมากที่สุดหนึ่งนางคือ เจ้านางเพียงลาศ เเต่ก็มีนางสนมมากมายมีบุตรนับไม่ถ้วน เจ้านางเพียงลาศมีคนรักคือพระเพลิง เทพอัคคีซึ่งเป็นบุตรเเห่งพระพราย หนุ่มหลายคนตกหลุมรักเจ้านางรวมถึงเจ้าวิหค เเละได้มาสู่ขอเจ้านางกับเจ้าหลวงเคียงฟ้า เเต่เจ้านางปฏิเสธ จึงได้เกิดการประลองขึ้น ระหว่างเจ้าวิหคกับเทพอัคคี

ในการประลองนี้มี 5 ครั้ง เเละหนึ่งในนั้นเดิมพันด้วยชีวิตของพวกเรา

เจ้าโทนบาดเจ็บหนัก เเต่เเทนที่เทพอัคคีจะสังหาร เขากลับช่วยพวกเราไว้ ไม่คิดเอาชนะเจ้าวิหคทั้งๆที่พบพวกเราก่อน จะฆ่าก็ย่อมได้ พวกเราสองคนจึงรอด หลังจากนั้น เทพอัคคีก็พ่ายเเพ้ เเละจากนั้นก็ถูกฆ่าตาย เจ้านางเพียงลาศนั้นโกรธเเค้นมาก สาปแช่งทุกคนก่อนจะฆ่าตัวตายตามคนรัก...

หลังจากนั้นเมืองเคียงฟ้า ก็ตกสู่ภาวะเศร้าหม่น ผู้คนและเหล่าสรรพสัตว์ไม่มีความสุข รวมถึงเจ้าหลวงเคียงฟ้าเเละพระราชินี ที่ตรอมใจจนละสังขารไปเกิดใหม่ ส่วนเจ้าวิหคนั้น รับกรรมของตนอย่างเเสนสาหัส โดนไฟนรกโลกันฑ์เผาไหม้ทุกค่ำคืน..."

 

"พี่เพลิงคะ ทั้งหมดที่นายโทนเล่ามาเหมือนที่พราวฝันเลยค่ะ" หญิงสาวเขย่าเเขนสามี

"พี่เองก็ฝันเหมือนกัน พวกนายเป็นใครกันเเน่" พระเพลิงถาม

"ข้าเป็นปีศาจมังกรราชสีห์ ส่วนเจ้าเเป้วปีศาจกระต่ายเฒ่า"

เมื่อพูดจบทั้งสองก็กลายร่างจากมนุษย์กลับสู่ร่างเดิม เจ้าโทนกลายเป็นราชสีห์อีกครึ่งตัวเป็นมังกร เจ้าเเป้วกลายเป็นกระต่ายตัวใหญ่เท่าคน กายสีขาวจาเเดง

"พวกนายเป็นปีศาจจริงๆด้วย" เเพรวพรางเอ่ยเสียวสั่นๆ พระเพลิงรีบคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอดไว้

"ไม่เป็นไรนะพี่จะปกป้องพราวเอง"

"ค่ะ"

"เเม่นางคงสงสัยใช่ไหมล่ะว่าทำไมตั้งเเต่เกิดมาถึงมีลักษณะแปลกไม่เหมือนมนุษย์คนอื่น" ปีศาจกระต่ายเอ่ยขึ้น

"พวกนายรู้?" หญิงสาวถาม

"เพราะคำสาปของท่าน ทำให้จิตวิญญาณผูกพันธ์กับชาติปางก่อน จึงมีพลังวิเศษเหมือนชาติปางก่อนซึ่งท่านเป็นลูกครึ่งเทพครึ่งปีศาจ"

"อย่างงี้นี่เอง"

"เเล้วจะเเก้ได้ยังไงพอจะรู้วิธีไหม" พระเพลิงถาม

"ลงไปใต้น้ำตกศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ถอนคำสาปแช่งเเล้วก็ให้อภัยเจ้ากรรมนายเวรในชาติที่เเล้ว"

"ได้"

ตู้ม!!!!

หญิงสาวผละจากอ้อมกอดกระโดดลงไปในธารน้ำที่ไหลเอื่อย ในจุดที่ลึกมาก ถึงกระนั้นทรายใต้น้ำเป็นสีทองสะท้อนกับเเสงอาทิตย์

หญิงสาวกลั้นหายใจเเล้วพนมมือขึ้น

"หากชาติที่เเล้วฉันเคยได้สาปแช่งสิ่งใดไว้ ฉันขอถอนคำสาป เเละให้อภัยเจ้ากรรมนายเวรทุกคนที่เกี่ยวข้อง จงเลิกเเล้วต่อกัน เเละเป็นสุขตลอดไปเถิด"

ร่างบางที่สติเริ่มจะเลือนหายเพราะอยู่ในน้ำนาน ถูกมือหนาคว้าร่าง มาประกบจูบส่งอากาศเข้าสู่โพรงปากของหญิงสาว ร่างของทั้งคู่พุ่งขึ้นเหนือน้ำ

"เเฮ่กๆๆ"

เมื่อขึ้นมาบนฝั่งพระเพลิงก็รีบหาผ้ามาคลุมให้หญิงสาวที่ตัวสั่นเทาด้วยความหนาว

"พวกข้าขอลาก่อน" เจ้าปีศาจเเป้วเอ่ยขึ้น

"ข้าขอบอกไว้อีกอย่าง หากไม่ใช่คนของสวคคร์เเล้วไม่มีใครได้สิทธิ์มองเห็นน้ำตกศักดิ์สิทธิ์เเห่งนี้" ปีศาจโทนเอ่ย

"หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะ" พระเพลิงเอ่ย

"เราจะรอพบท่านนะ" สองร่างนั้นหายไปในพริบตา พระเพลิงจึงชวนเเพรวพราวกลับ

 

พระเพลิงพาภรรยาออกจากป่าด้วยรถATVที่จอดไว้ในโรงจอดรถบ้านต้นไม้ที่เคยอาศัยอยู่ร่วมเดือน มุ่งหน้าออกจากป่า ผ่านมาทางเข้าไร่ที่มีทุ่งหญ้าไหวพริ้วไปตามลม เเละมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ในที่สุด

คนใช้รีบวิ่งออกมาต้อนรับ

"คุณพระเพลิงขากลับมาเเล้วหรอคะสาลี่รอตั้งสามวันเเน่ะ"

"อีส่าลี่ไปไหนก็ไป เดี๋ยวก็โดนคุณท่สนไล่ออกหรอก" คนเป็นป้าเอ็ด

"เเม่ล่ะครับ"

"อยู่ที่ห้องนั่งเล่นค่ะ"

"ครับ"

 

"เเม่ครับกลับมาเเล้ว"

"เป็นยังไงบ้าง ผลิตหลานให้เเม่รึยัง หนูพราวเป็นยังไงบ้างลูกรู้สึกมีเด็กในท้องไหม ทำไมไปแค่สามวันเอง" มารดาถามเป็นชุด

"เอ่อ...."

"ผมขอพาพราวไปพักผ่อนก่อนนะครับ"

ไม่ว่าเปล่า คว้าร่างบางขึ้นไปบนห้องนอน

 

"พี่เพลิงคะ ทำไมคนอื่นถึงว่าเราไปเเค่ 3 วันเองคะ เราไปตั้งเป็นเดือนทำไมอยู่นี่มันเเค่สามวัน"

"เรื่องนี้พี่เองก็ไม่รู้ มันอาจจะเป็นเงื่อนเวลาที่ต่างกันล่ะมั้ง ดูตาพราวสิกลับมาเป็นสีดำขลับเเล้ว" หญิงสาวรีบไปส่องกระจก

"จริงด้วย"

"เเล้วพลังวิเศษล่ะยังมีอยู่ไหม"

"ไม่ใเเล้วค่ะ พี่เพลิงพราวเป็นคนธรรมดาเเล้ว" หญิงสาวกระโดดกอดคอชายหนุ่มด้วยความดีใจ

"พี่รักพราวนะ"

"พราวก็รักพี่เพลิงค่ะ"

จุ้บ

เเล้วพราวจุ้บปากพระเพลิงเบาๆ

"ยัยขี้ขโมย!!! ต้องโดนทำโทษ"

พระเพลิงวางร่างบางไว้บนเตียง เเล้วก็ทาบทับลงมา

"ไหนลองชิมดูซิ ปากพราวยังหวานอยู่รึเปล่าน้าาา"

"หวานเหมือนเดิมเเหละคร้า^^"

จากนั้นชายหนุ่มก็ประจูบหญิงสาวถอดเสื้อผ้าของเธอออก ตามด้วยของตัวเอง เเล้วเพลงรักบรรเลงไปอย่างที่ธรรมชาติสรรสร้าง

 

 

จบบริบูรณ์

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น