Jasmine​ A

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ​2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2562 09:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ​2
แบบอักษร

"กรี๊ด​ดดดด ป้อ!! ป้อมาๆ" 

เด็ก​ชายตัวอ้วนกลมในวัยขวบกว่านามว่า พีช กรี๊ด​กร้าดพลางพยุงตัวยืนเกาะขอบคอกกั้นเด็กเมื่อเห็น​บิดาเดินเข้าบ้านในช่วงเย็น​ของวัน 

"อะไรห้ะ เจ้าอ้วน กรี๊ด​เสียงดังเป็น​ตุ้ดเลยห้ะ"  

เกริกพลร้องทักลูกชายเพื่อนพร้อมกับประคอง​ภรรยา​ที่ท้องโย้ใกล้คลอดในอีกไม่นานนี้เดินเข้ามาตามหลังเจ้าของบ้าน 

"กรี๊ด!! นาววววว"  

พอหันไปตามเสียงที่คุยกับตนแค่นั้นแหละ ในตาใสแพรวพราวขึ้นมาทันทีที่เห็​นว่าใครมา 

" เฮ้ เจ้าอ้วนออกไปให้ห่างๆเลยนะ ของใครให้มันรู้ซะบ้าง"  

เกริกพลแกล้งเอาตัวบังภรรยา​ไว้ เมื่อสิ่งมีชีวิตตัวอ้วนเดินเตาะแตะมาทางเขาทันทีที่คนเป็นพ่ออุ้มออกมาจากคอกกั้น 

" แอ้!! ไปๆ! "  

เด็ก​น้อยร้องขึ้นพลางเดินมาผลักขาของเกริกพลให้ออกห่างอานาวของตน 

"ได้ไง นี่เมียพ่อนะ ไปนอนกินนมนู่นไป! " 

" แอ้!!! " 

" พี่พลคะ ทำไมชอบแหย่หลานจังเลยห้ะ หมู​พีชของอามานี่มา เราไปนั่งเล่นกับพี่ภูมิ​ดีกว่า"  

มะนาวดันตัวสามีให้ออกห่าง ก่อนจะจูงมือหลานรักให้เดินไปที่คอกกั้นเด็กที่มีหลานชายอีกคนนั่งเล่นลูกบอลอยู่​กับแม่และมีพี่สาวที่นั่งเขียนหนังสืออยู่​ข้างๆ 

แต่เด็กน้อยจอมเจ้าเลห์​มิวายหันมายิ้มเย้ยให้กับเพื่อนรักของพ่อซึ่งเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาแต่ไหนแต่ไร 

" ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าอ้วนจอมเจ้าเล่ห์"  

เกริก​พลเข่นเขี้ยวกับความรู้มากของเด็​กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาเล่นกับลูกชายอีกคน 

"น้องภูมิ​ เราไปกินสตรอว์เบอร์รี่​กันดีกว่า พ่อเอามาฝากเยอะแยะเลย.."  

เกริกพลเอ่ยกับแฝดพี่ก่อนจะอุ้มแล้วลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกไป 

"ป้อ! ด้วยยย" 

น้ำเสียงออดอ้อนของแฝดน้องดังขึ้นก่อนจะลุกขึ้นเดินมาเกาะขาเงยหน้าปริบๆมองอย่างน่าสงสาร 

"อะไรเจ้าอ้วน ทีเมื่อกี้ยังไล่อยู่​เลย จะให้กินด้วยดีมั้ยเนี่ย" 

" โอ๋ ๆ.. ยักป้อออ"  

ปิ่น​อนงค์​กับมะนาวถึงกับหัวเราะให้กับความฉลาดของเด็​กตัวกลม 

" ให้กินด้วยก็ได้ สงสารลูกหมูตาดำๆหรอกนะ ป่ะหนูพริ้ง ไปด้วยมั้ยคะ"  

"หนู​พริ้งไม่ว่างเลยค่ะพ่อพล ทำการบ้าน​อยู่​ค่ะ " 

" งั้นเดี๋ยว​พ่อเอามาให้นะ ไปกันเราสองแสบของพ่อ" 

เกริกพลวางแฝดพี่ลง ก่อนจะอุ้มแฝดน้องออกจากคอกกั้นเด็กแล้วจึงเดินจูงมือทั้งสองไปที่หน้าบ้านโดยที่แฝดน้องดูจะตื่นเต้นในขณะที่​แฝดพี่ยังเฉยอยู่​ใครพาไปไหนก็ไป ให้กินก็กิน ให้นอนก็นอน ไม่ได้จอมจุ้นเหมือนน้องทั้งที่เกิดวันเดียวกันแต่นิสัยใจคอต่างกันคนละฟากฟ้า 

หลังจากที่กินสตรอว์เบอร์รี่​กับเกริกพลจนอิ่ม เจ้าตัวอ้วนแฝดน้องก็สลัดสารวัตร​หนุ่มทิ้งอย่างไม่ใยดี เดินเตาะแตะมาเล่นกับมะนาวอย่างหน้าตาเฉย​ เกริกพลได้แต่ส่ายหัวให้กับความฉลาดเกินวัยกับแฝดน้อง 

"น้อน ๆ"  

นิ้วมือเล็ก​ชี้ไปที่หน้าท้องพลางเงยหน้ายิ้มโชว์​ฟันน้ำนมซี่เล็กให้มะนาวอย่างประจบ 

"ครับ น้อง"  

"น้อนนนนนน"  

มือป้อมๆทั้งสองข้างโอบกอดหน้าท้องนูนพลางแนบใบหน้าลงทั้งจูบทั้งหอมอย่างรักใคร่ 

"ยัก น้อนนน"  

"เก่งจังเลย รู้​จักรักน้องด้วย"  

เด็ก​น้อยยิ้มแฉ่งหน้าบานเมื่อได้รับคำชมจนเกริกพลที่มองอยู่นานรู้สึกหมั่นไส้​ 

"ลูกมึงนี่ กะล่อน​แต่เด็ก" 

" ไอ้ห่า เมียท้องอยู่เค้าไม่ให้ติคนอื่น เดี๋ยว​ก็เข้าลูกตัวเองหรอก"  

"ไม่มีทาง ลูกกูเป็น​ผู้หญิง​ กูจะเลี้ยงให้เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้" 

" เฮอะ! กูจะคอยดู"  

"เออ ว่าแต่ไอ้โจรมันโทรมาบ้างมั้ยวะ"  

สารวัตร​หนุ่ม​ถามหาเพื่อนอีกคนที่หายเข้ากลีบเมฆ ล่าสุดภู​บดินทร์​โทรส่งข่าวว่าปิ่น​อนงค์​คลอดแล้ว คนที่อยู่​ในป่าก็ส่งของมารับขวัญ​สมาชิก​ใหม่​ทั้งสอง ทั้งข้าวของเครื่องใช้​เสื้อผ้า และอื่นๆอีกต่างๆนาๆ ที่ภู​บดินทร์​ก็ไม่คาดคิดว่าคนอย่างเจตรินทร์​จะเลือกซื้อของพวกนี้เป็น​ จนกระทั่ง​เขาโทรหาเมื่อ​อาทิตย์​ที่แล้ว ลูกน้อง​ที่ชื่อก้าน​เป็น​คนรับสายและได้รู้ความจริงบางอย่าง 

"ฮึ กูโทรหาเมื่ออาทิตย์​ที่แล้ว ลูกน้องมันรับน้ำเสียงเหมือนจะเมาๆกูเลยถามหามัน มึงรู้​มั้ยลูก​น้องมันหลุดปากออกมาคำนึง"  

"อะไรวะ"  

"ลูก​น้องมันบอก นายหัวของมันไม่ค่อยว่างหรอก แอบซุกเด็ก​ไว้ที่บ้าน"  

"เชี่ย! เด็ก​ที่ไหนวะ"  

"กู​ไม่รู้​กรอก แต่กูว่าคงไม่เด็กขนาดลูกกูหรอก เพราะไอ้โจรมันไม่ชอบเด็ก​เท่าไหร่" 

" แล้วมึงไม่หลอกถามไปวะ ว่าเด็กที่ไหน อะไร ยังไง " 

" กู​รู้​แค่นั้น ฝนฟ้าลงสัญญาณ​ไม่ดีสายมันก็ตัดไป มึงลองโทรไปดิ๊ วันนี้วันหยุดลูกน้องมันน่าจะเมา น่าจะหลอกถามได้อยู่" 

"เออๆ" 

สารวัตร​หนุ่มล้วงโทรศัพท์​มือถือ​ในกางเกงออกมา ก่อนจะกดเบอร์โทร​ที่เพื่อนเคยให้ไว้โทรออกรอสายไม่นานก็มีคนรับ และก็เป็​นไปตามคาด น้ำเสียงเจ้าตัวอ้อแอ้เปล่งออกมาเป็นภาษาถิ่นซึ่งเขาก็ฟังไม่รู้​เรื่อง 

" สวัสดี​ครับ​ ขอสายนายหัวเจตครับ" 

สารวัตร​หนุ่มกรอกเสียงลงไป ก่อนที่คิ้วทั้งสองข้างจะขมวดชนกันแล้วเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนที่นั่ง​อยู่​ก่อนจะกดวางสาย 

"คงไม่รู้​เรื่องหรอก เมาเกิน เนี่ยมึงเปิดประเด็น​ให้กูอยากรู้​แล้วไม่ได้รู้คืนนี้กูจะนอนหลับมั้ย"  

"เอาน่า ปล่อยมันไปก่อน นี่กู​ก็กะว่าหนู​พริ้งปิดเทอม​จะพาไปเที่ยวทะเลบ้านมัน แต่ก็คงเอาไว้ก่อน เพราะถ้าไปก็อยากให้มึงไปด้วย รอลูกมึงคลอดซักสี่ห้าเดือนค่อยไปพร้อมกัน" 

" เออ ยังไงก็ได้ เดี๋ยว​พรุ่งนี้​กู​จะลองโทร​ไปใหม่" 

" โทรไปมึงก็ไม่รู้​เรื่อง​หรอก ลูก​น้องมันถ้าไม่เมาคงไม่ปริปาก" 

" เฮ้อ... งั้นก็รอต่อไป" 

" ป้ออออ! " 

เสียงเล็ก​ดังขึ้นก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินมาเกาะขาคนเป็นพ่อที่นั่ง​อยู่​ ภู​บดินทร์​จึงอุ้มขึ้นมานั่งตักและก้มลงหอมแก้มย้วยแรงๆ 

" ว่าไงครับลูกหมูของพ่อ" 

" น้อนๆ " 

มือเล็ก​ๆชี้ไปที่หน้าท้องนูนของมะนาวที่ตอนนี้กำลังจูงมือแฝดพี่เดินมาพร้อมกับแม่และพี่สาว 

" ครับน้อง น้องตัวเล็ก​ๆ"  

"ยักๆ"  

"เฮ้ เจ้าอ้วน นั่นลูกสาวพ่อใครให้รัก"  

"ยักน้อนนนนนน!! "  

"ไม่ให้รัก หวงงงงง!"  

"แอ้!!"  

" พี่พล แกล้งหลานอีกแล้วนะคะ" 

" มานั่งนี่เมียจ๋า"  

เกริก​พลลุกขึ้นเดินไปประคอง​ภรรยา​ให้มานั่งลงข้างๆ พร้อมกับอุ้มแฝดพี่นั่งตัก ส่วนปิ่น​อนงค์​กับ​ลูก​สาวเดินปนั่งกับภู​บดินทร์​ 

" น้องภูมิ​สุดหล่อของพ่อ พรุ่งนี้​เราไปเก็บ​สตรอว์เบอร์รี่​ที่ไร่ดีกว่า เอาเยอะ​ๆเลยเนาะ" 

พูดน้ำเสียงชวนตื่นเต้นพลางหันไปมองเจ้าอ้วนที่จ้องมาที่เขา 

"เก็บ ๆ"  

แฝดพี่ยิ้มให้สารวัตร​หนุ่มเพราะเจ้าตัวชอบออกไปในไร่มากกว่าเล่นของเล่นที่บ้าน และเวลาที่ภู​บดินทร์​ออกไปไร่ก็จะอ้อนออกไปด้วยอยู่บ่อยๆ ต่างกับแฝดน้องที่ติดแม่ ติดป้านิ่มเพราะมีของกินให้ตลอด 

"ครับ พ่อจะเอาตะกร้าใบใหญ่​ให้เก็บได้เยอะๆเลยเนาะดีมั้ย"  

" ดี ๆ"  

"หนู​พริ้ง​ไปด้วยกันมั้ยคะ"  

"ไปค่ะพ่อพล หนูพริ้ง​ทำการบ้าน​เสร็จ​แล้ว ไปเที่ยวได้ค่ะ "  

"โอเคค่ะ เอ.. ว่าแต่มีใครอยากไปด้วยอีกมั้ยน้าาา"  

สารวัตร​หนุ่มเหล่ตามองเจ้าตัวอ้วนกลมที่มองมาที่เขาอย่างสนใจ ก่อนจะขยุกขยิกลงจากตักผู้​เป็น​พ่อแล้วเดินมาเกาะขาเขา 

"ป้อ" 

เด็ก​น้อยตัวอ้วนทำหน้าตาน่าสงสารทุกครั้งที่เขาเอาของกินมาล่อ  

" อะไรอ้วน" 

เด็ก​น้อยไม่ตอบ แต่เอาใบหน้าที่มีแก้มย้วยๆถูไถไปมากับขาเขาอย่างออดอ้อน 

เกริก​พล​หัวเราะลั่นอย่างผู้มีชัยชนะ ก่อนจะอุ้มตัวแฝดน้องขึ้นมานั่งตักอีกข้าง แล้วจึงก้มลงฟัดแก้มนุ่มของหนุ่มน้อยทั้งสองจนเกิดเสียงหัวเราะเอิ๊ก​อ๊ากไประสานเสียงกันลั่นบ้านอย่างชอบใจ 

"เอาของ​กินมาล่อไม่ได้เลยเชียว"  

ปิ่น​อนงค์​แซวลูกชายขำๆกับนิสัยชอบกินของลู​กชาย 

"คุณ​พ่อขา ปิดเทอม​นี้คุณ​พ่อจะพาหนู​พริ้ง​ไปเที่ยว​ทะเลที่​บ้านพ่อเจตมั้ยคะ"  

หนู​น้อยที่เห็นสารคดีใต้ท้องทะเล ทั้งยังเห็น​ชายหาดสีขาวตัดกับน้ำทะเลสีฟ้าครามสดใส ถามบิดาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าหลายเดือนก่อนบิดาจะพาไปในช่วงปิดเทอม 

"อืม.. พ่อว่าจะรอให้อานาวคลอดน้อง ให้น้องแข็งแรงก่อนค่อยไปพร้อมกันดีมั้ยคะ ไปด้วยกันหมดนี่เลยจะได้สนุกๆไงคะ"  

"ก็ได้ค่ะ รอน้องด้วยก็ได้ ชวนน้องเค้กไปด้วยนะคะคุณ​พ่อ"  

"ครับลูก"  

น้องเค้กที่ว่าคือลูกสวของคชา ที่ใบหน้าถอดแบบพ่อออกมาเป๊ะๆจึงเป็น​เด็ก​หญิง​ที่มีใบหน้าคมชวนมองไปอีกแบบ..  

เสียงกรี๊ด​กร้าดในห้องนอนดังมาเป็นระยะให้ได้ยินในขณะที่​ปิ่นอนงค์​ที่กำลังเตรียมนมใส่ขวดให้ลูกชายทั้งสอง และอุ่นนมใส่แก้วให้ลูกสาว​เป็น​เรื่องปกติ​ก่อนนอน โดยมอบหน้าที่อาบน้ำ​และอ่านหนังสือ​ให้ลูกฟังเป็น​ของ​สามี 

"!!!"  

สายตาทั้งสี่คู่หันมามองผู้บุกรุก ก่อนที่เด็กน้อยทั้งสามจะพร้อมใจกันชี้ไปที่บิดาเมื่อเห็น​สีหน้าของคนเป็นแม่ 

"คุณ​พ่อค่ะ! /ป้อ! /ป้อ!"  

เด็ก​เล็กเด็ก​โตประสานเสียงกันพลางเดินวิ่งไปหลบหลังบิดา 

ผงแป้งฝุ่น​สีขาวคละคลุ้ง​ไปทั่วห้อง ไม่เว้นแม้แต่พ่อลูกราวกับไปตกถังแป้งมา ทั้งยังเตียงนอนผ้าห่มผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่เละเทะของสงครามขนาดย่อมทำให้ปิ่นอนงค์​ลมแทบจับ 

พลางมองไปที่สามีอย่างคาดโทษ​ 

" พี่ภู​ ทำไมพาลูกเล่นจนห้องเละเทะแบบนี้คะ"  

ปิ่น​อนงค์​วางถาดที่ถือนมมาก่อนจะยืนเท้าสะเอว​มองสามีที่โบกไม้โบกมือ​พัลวัน​ 

"พี่เปล่านะปิ่น เด็ก​ๆแกล้งพี่"  

"ไม่ต้องมาโยนความผิดให้ลูกเลยนะคะ แล้วเด็กๆก็ไม่ต้องไปหลบหลังคุณ​พ่อ ออกมายืนเรียงแถวกันซะดีๆทำไมซนกันแบบนี้"  

เด็ก​น้อยทั้งสามเดินออกมายืนเรียงตัวกันข้างๆบิดาพร้อมทั้งก้มหน้าจนคนเป็นพ่อสงสารกลัวลูกจะโดนดุ 

"เอ่อปิ่น พี่เป็นคนชวนลูกเล่นเองอย่าดุลูกๆเลยนะ" 

" ไม่ค่ะ ผิดทั้งหมด เพราะฉะนั้น​ต้องช่วยกันทำความสะอาดห้อง อีกครึ่งชั่วโมงก็จะได้เวลานอนแล้วต้องเสร็จ​ รวมถึงอาบน้ำ​แต่ง​ตัวให้ลูกใหม่ด้วย เข้าใจมั้ยคะ"  

"เข้าใจครับจะรีบทำเดี๋ยว​นี้"  

"เข้าใจมั้ย​คะเด็ก​ๆ" 

" ค่ะ/ฮับ/ฮับ" 

จากนั้นปิ่น​อนงค์​ถือถาดนมออกมานั่งรอนอกห้อง  ภู​บดินทร์​จึงเริ่มจากสั่งให้เด็กๆเก็บของเล่นใส่ตะกร้า ส่วนตัวเขาเดินออกมาเอาเครื่องดูดฝุ่นเพื่อที่จะไม่ให้ฝุ่นแป้งคลุ้งกระจาย  

" อ้าว ช่วยคุณ​พ่อเสร็จ​แล้วหรอคะ" 

ปิ่น​อนงค์​ถามขึ้นเมื่อเห็น​เด็ก​ๆเดินออกมานอกห้อง 

"เปล่า​ค่ะคุณ​พ่อให้มารอข้างนอก"  

เด็ก​น้อยทั้งสามเดินเข้ามาคลอเคลีย​กับคนเป็นแม่ ปิ่น​อนงค์​ได้​แต่​ถอนหายใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุ​การณ์​แบบนี้แต่ครั้งนี้หนักสุดจึงต้องมีการทำโทษ​กันบ้าง 

" หม่ำๆ"  

แฝดน้องทำตาละห้อยมองขวดนมพร้อมกับยกมือขยี้ตา บ่งบอกถึงอารมณ์​ง่วงงุนเต็ม​ที 

" หม่ำยังไม่ได้ค่ะ ตัวเลอะแป้ง​เต็ม​ไปหมดต้องอาบน้ำก่อนค่ะ"  

ปิ่น​อนงค์​แจงเหตุผล​ในใจรู้สึกอ่อนยวบเมื่อเห็น​ทั้งสามจ้องไปที่ขวดนมก่อนจะก้มหน้านิ่ง 

"รอแม่ตรงนี้แป๊บนึง​" 

ปิ่น​อนงค์​ลุกขึ้น เดินไปที่ห้องนอนชั้นล่างที่สามีทำความสะอาดอยู่ 

"พี่ภู​คะ ไปส่งลูกห้องนอนข้างบนหน่อยค่ะ ดูท่าจะยืนหลับแล้วคืนนี้นอนข้างบน" 

" ครับ" 

ภู​บดินทร์​วางไม่ดูดฝุ่นลง ก่อนจะเดินตามภรรยา​ออกมาอุ้มลูกชายทั้งสองไว้ในอ้อมแขนคนละข้าง ปิ่น​อนงค์​จึงถือถาดนมขึ้นพร้อมกับจูงมือลูกสาวคนโตขึ้นบันไดตามหลัง​สามีไป 

"เดี๋ยว​ปิ่นอาบน้ำให้ลูกเอง พี่ภู​ไปทำความสะอาดต่อเถอะค่ะ" 

ร่างสูงพยักหน้าเมื่อวางลูกชายให้ยืนที่พื้นแล้วจึงขยี้ศรีษะเล็กของทั้งสองที่ยืนทำตาปรือ​อยู่​ 

"หนู​พริ้ง​อยากอาบน้ำเองค่ะคุณ​พ่อ"  

"งั้นเดี๋ยวพ่อพาไปอาบที่ห้องหนูค่ะ ให้น้องอาบห้องนี้"  

"ค่ะ"  

ภู​บดินทร์​เดินจูงมือลูกสาวไปที่ประตู​เชื่อม 

" ป้อ.. " 

แฝดน้องร้องเรียกพลางเดินตามพ่อและพี่สาว  

"ไม่ต้องเลยเจ้าตัวยุ่ง เดี๋ยว​แม่อาบให้เองค่ะมานี่เลย"  

ปิ่น​อนงค์​คว้าตัวลูกชายไว้ก่อนจะจูงมือทั้งสองมาที่ห้องน้ำ ซึ่งก็ไม่มีใครอิดออดนั่งในกาละมัง​เล็กนิ่งๆให้มารดาอาบน้ำให้ ต่างจากตอนที่อยู่​กับบิดานักเพราะรู้ว่าพ่อไม่ดุก็จะตีน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน​ 

ภู​บดินทร์​เปิด​ประตู​เข้ามาเห็น​ลูก​ชายที่อยู่​ในชุดนอนลายเป็ดน่ารักนอนเรียงกันหลับตาพริ้มดูดนมอย่างหิวโหยก่อนจะอุ้มลูก​สาวขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมทั้งหยิบแก้วนมส่งให้ หนูน้อยดื่มหมดแล้วจึงล้มตัวนอนลงไม่นานก็หลับตามน้องๆไปโดยวันนี้ไม่ต้องพึ่งนิทานก่อนนอนเนื่องจากทั้งสามเล่นจนเหนื่อยมาทั้งวัน 

"พี่ภู​ อย่ามาเนียนไปทำความสะอาด​ห้องข้างล่างให้​เสร็จ​ค่ะ"  

ปิ่น​อนงค์​ที่เดินออกมาจากห้องน้ำทักขึ้นเมื่อเห็น​สามีที่นอนข้างลูกๆทำท่าจะหลับตามลูกไป 

"พรุ่งนี้​ไม่ได้หรอวันนี้ง่วงจังเลย"  

"ไม่ได้ค่ะ พรุ่งนี้​พี่ๆเค้าจะมาทำความสะอาดแล้วตัวเองทำรกก็ต้องเก็บกวาดเองสิคะ จะให้คนอื่นเดือดร้อนเพิ่มได้ไง ลุกไปเลยค่ะ" 

ปิ่น​อนงค์​ร่ายยาวพร้อมกับดึงขวดนมในมือลูกชายทั้งสองออกก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเล็กทั้งสาม 

" เฮ้อ.. ไปก็ได้ ฟอดดดด!"  

พ่อเลี้ยง​ลูกสามลุกขึ้นมาหอมแก้มภรรยา​ฟอดใหญ่​ก่อนจะเดินออกจากห้องไป 

นี่ไม่ได้กลัวนะ แค่เกรงใจ๊ยยยย!!  

เช้าวันต่อมา 

" น้องพีชอย่าวิ่งค่ะเดี๋ยว​หกล้มนะ!"  

เสียงพี่สาวตะโกนบอกน้องด้วยความห่วงใย เมื่อเดินมาถึงไร่สตรอว์เบอร์รี่​เจ้าตัวอ้วนกลมแฝดน้องไม่รีรอวิ่งเข้าไปก่อนใครเพื่อนโดยที่มีพี่สาววิ่งตาม ส่วนแฝดพี่ยังคงถือตะกร้า​เล็กที่ทางสวนให้มายืนอยู่กับทุกคนแต่สายตาก็มองไปทางน้องกับพี่สาว 

" พี่ภู​ไปดู​ลูกเลยค่ะวิ่งไปนู่นแล้ว"  

ปิ่น​อนงค์​หันมาบอกกับสามี 

"ป่ะน้องภูมิ​ไปกับพ่อ เราไปเก็บ​สตรอว์เบอร์รี่​กับพี่พริ้งกับน้องพีชกัน"  

ภู​บดินทร์​ก้มลงอุ้มลูกชายก่อนจะพาเดินไปหาลูก​สาวกับน้องที่กำลังนั่งยองๆช่วยกันเก็บสตรอว์เบอร์รี่​ใส่ตะกร้า  

ปิ่น​อนงค์​มองตามไปจนสามีเดินไปถึงตัวลูกๆก่อนจะหันหลังกลับไปหามะนาวที่กำลังเดินมาพร้อมกับเกริกพลที่ช่วยประคอง​ไปนั่งเก้าอี้ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ที่จัดสำหรับเป็นที่นั่งเล่นของนักท่องเที่ยว  

"พี่พลไปเล่นกับเด็กๆเถอะค่ะนาวอยู่​กับพี่ปิ่นเอง อีกหน่อยพี่เคนกับพี่ครีมคงพาน้องเค้กมาแล้วแหละ"  

"เอางั้นหรอ"  

"ค่ะ ให้ไปเล่น​เป็น​เพื่อนหลานอย่าไปแกล้งหลานล่ะ"  

ปิ่น​อนงค์​ถึงกับหัวเราะเมื่อได้ยินคำที่ออกจากปากน้องสาว 

เกริก​พล​เป็น​คนชอบแกล้ง ยิ่งแกล้งลูกชายเธอยิ่งสนุกเพราะชอบเด็ก​ผู้ชาย​ แต่ดันได้ลู​กสาวจึงขอแกล้งลูกชายเพื่อนไปพลางๆก่อน กะว่าลูกคลอดได้หกเดือนก็จะปั้มต่อเลยด้วยความหวังว่าจะได้ลูกชายซักคน 

" ก็เจ้าอ้วนมันน่าแกล้งนี่ ไปดีกว่า"  

เกริก​พลแย้งภรรยา​ก่อนจะเดินแกมวิ่งไปหาเด็ก​ๆที่กำลังเก็บสตรอว์เบอร์รี่​อย่างสนุกสนาน​ 

นั่งเล่นมองเด็กๆกับพ่อๆได้ซักพักก็เห็นคณิษาเดินอุ้มลูกน้อยมาพร้อมกับคชาที่ถือตะกร้าของใช้มาตามหลัง 

"น้องเค้กมาแล้ว.. "  

ปิ่น​อนงค์​ลุกขึ้นไปอุ้มหนูน้อยในวัยหกเดือนที่วันนี้แต่งตัวน่ารักในชุดกระโปรง​สีชมพู​ฟูฟ่องและมีที่คาดผมสีชมพู​เข้ากับชุดเป็นรูปดอกไม้เล็กๆยิ่งทำให้เจ้าตัวน่ารักในแบบผู้หญิง​ขึ้นมาบ้าง 

"ลิงทะโมนไปไหนหมดอ่ะปิ่น 

คณิษาถามขึ้นเมื่อไม่เห็น​หลานชายและหลานสาว 

" นู่นไงคะ " 

ปิ่น​อนงค์​ชี้ไปที่สองพ่อกับสามลูกที่โดนนักท่องเที่ยวสาวๆรุมถ่ายรูป​เป็น​การใหญ่โดยเฉพาะ​สองแฝด 

" โห้ โดนสาวๆรุมเข้าทางเค้าเลยสิเจ้าลิงทะโมนตัวกลมน่ะ" 

คณิษาหันไปมองตามก่อนจะแซวหลานชายคนเล็กอย่างขำๆเพราะรู้​จัก​นิสัยเจ้าตัวที่เจ้าชู้​กรุ้มกริ่มแต่เด็ก ไม่รู้​ไปได้นิสัยมาจากใคร ต่างกับแฝดพี่ที่เป็​นคนนิ่งๆเหมือนพ่อทุกกระเบียดนิ้วแต่ก็มีซนบ้างตามประสา​เด็ก​ 

"คงงั้นค่ะ ยิ้มหน้าบานไม่กลัวคนแปลกหน้าเลยซักนิด" 

ปิ่น​อนงค์​ได้แต่ส่ายหัวให้กับลูกชายคนเล็ก เห็น​ทีโตมาเธอคงจะปวดหัวกับเรื่องสาวๆของลูกไม่น้อยเลยทีเดียว 

เมื่อช่วยกันเก็บสตรอว์เบอร์รี่​ได้ครึ่งตะกร้าแล้วจึงพากันกลับมาหาแม่ๆที่นั่ง​อยู่​ใต้ร่มไม้ที่มีผู้ชายเพียงคนเดียวก็คือคชาที่นั่งดูลูกอยู่ไม่ห่าง 

เกริก​พลโชว์​พลัง​ให้เด็กๆได้ดูคือการอุ้มสองแฝดไว้ในอ้อมแขนเหมือนที่เห็นภูบดินทร์​ทำเป็น​ประจำ แล้วจึงพาวิ่งจนเกิดเสียงกรี๊ด​กร๊าดเป็นการชอบใจใหญ่​ แต่มือเล็ก​ทั้งสี่ข้างก็ขยุ้มเสื้อของสารวัตร​หนุ่มไว้แน่นด้วยความกลัวว่าจะตก  ส่วนหนูน้อยภูรดาก็ได้ขี่หลังคนเป็นพ่อและยังบอกให้พ่อวิ่งแข่งกับพ่อพลของเธอด้วยว่า​ 

"พี่พล! พาหลานวิ่งเดี๋ยว​ได้ล้มไปจับกบทั้งสามหรอก"  

มะนาวดุสามีเมื่อเธอเห็น​เขาวิ่งมาแต่ไกลจนมาถึงม้านั่ง 

"โอ้ยหนัก แขนจะหักมั้ยเนี่ย เหนื่อย"  

สารวัตร​หนุ่มวางเด็กน้อยทั้งสองลงก่อนจะเอนหน้าซบลงที่หน้าท้องนูนของภรรยา​พลางเหนื่อย​หอบเนื่องจากต้องวิ่งให้ถึงก่อนภูบดินทร์​ 

" เย้ๆ นะๆป้อ! " 

 แฝดน้อยทั้งสองชูไม่ชูมืออย่างดีอกดีใจที่ชนะคนเป็นพ่อกับพี่สาวได้ 

"ชนะน่ะดูพ่อพลด้วยลูก พ่อพลแก่แล้วบังคับ​ให้วิ่งเหมือนหนุ่มๆได้ไงพ่อพลจะเป็น​ลมแล้วน่ะ" 

คณิษาได้ทีเหน็บพี่ชายอีกคนก่อนจะขำคิกเมื่อเจ้าตัวเงยหน้าค้อนให้ 

"แก่ที่ไหน ยังเตะปี๊บดัง​อยู่​เว้ย แรงเยอะกว่าไอ้ภู​ละกัน ขนาดมันแบกหนูพริ้ง​คนเดียวยังถึงช้ากว่าเลย"  

สารวัตร​หนุ่มเถียงคอเป็นเอ็นก่อนจะบุ้ยไปทางเพื่อนรักที่กำลังเดินเข้ามา 

" คุณ​พ่อน่ะ หนูพริ้งเลยแพ้พ่อพลกับน้องเลย"  

หนู​น้อยหน้ามุ่ยอย่างงอนๆก่อนจะเดินถือตะกร้า​ที่มีสตรอว์เบอร์รี่​ลูกโตสีแดงสดไปหาน้องเค้กของเธอที่ถูก​น้องชายของเธอรุมกอดรุมหอมอยู่ 

" เฮ้ เจ้าอ้วนสองอ้วนไปกอดลูกสาวเค้าเดี๋ยว​ได้เสียค่าปรับหรอก ถ้าเป็น​ลูก​พ่อพ่อไม่ยอมนะเนี่ย เนาะสาวน้อยของพ่อเนาะ"  

เกริก​พลเงยหน้าขึ้นมองแฝดน้อยทั้งสองอย่างขยาด เห็น​ทีลูกสาวเขาออกมาคงต้องให้อยู่ห่างๆเด็ก​แฝดเข้าไว้ 

"พี่พลก็ไปว่าหลาน"  

"ก็จริงนี่ พี่ไม่ได้ใจดีเหมือนไอ้เคนหรอกนะ" 

มะนาวส่ายหน้าให้กับสามีจอมหวง และนี่ก็เป็​นอีกสาเหตุ​หนึ่ง​ที่​เขาอยากมีลูก​ชายมากกว่าลูกสาวเพราะเห็นแฝดคู่นั้นเค้าจะรุมกอดทันทีจนบางทีหนูน้องเค้กถึงกับร้องไห้ด้วยความรำคาญ 

"น้องภูมิ​น้องพีชพอแล้วค่ะลูก​เดี๋ยว​น้องร้องไห้อีกหรอก ขยับออกมานั่งนี่มา ไหนแม่ดู​สิใครเก็บสตรอว์เบอร์รี่​ได้เก่งๆบ้างน้าา"  

ปิ่น​อนงค์​หลอกล่อลูกชาย ด้วยกลัวว่าหนู​เค้กจะช้ำซะก่อน และก็ได้ผลเมื่อต่างคนต่างหยิบสตรอว์เบอร์รี่​ในตะกร้ามาอวดแม่ว่าตนเป็นคนเก็บ หนูน้อยภูรดาจึงเข้าไปนั่งแทนที่และเล่นกับน้องตามประสา​ผู้​หญิง​ไม่ได้เล่นแรงเป็น​ลิงทะโมนเหมือนน้องชายทั้งสอง...  

.................  

ไรท์​ยุ้งยุ่ง ไม่ได้ตอบเม้นน้าาา 

 

แต่รักรีดเหมือนเดิมม 💋💋 

ความคิดเห็น