oilps
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุสงบลงแล้ว มั้ง...

ชื่อตอน : พายุสงบลงแล้ว มั้ง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 08:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุสงบลงแล้ว มั้ง...
แบบอักษร

Part : ฟานี่

12.18 น.

เพดานสีขาวคือสิ่งแรกที่ฉันตื่นมาเจอ ความเงียบในห้องทำให้สมองกำลังประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้น

แทอยู่กับฉันที่นี่เมื่อคืน เราทะเลาะกันเพราะเธอเข้ามาเจอฉันกับไอ หลังจากนั้นเราก็...มีอะไรกันทั้งคืน...

ฉันสลบไปตอนไหนไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้ขยับตัวแทบไม่ได้ ปวดร้าวไปหมด หนักขนาดนั้นเลยหรอ จำได้แค่ว่ามันสนุกจนฉันลืมไม่ลงเลย

“โฮ่ง!”

“พลินส เข้ามาได้ไงเนี่ย” ฉันที่ยังนอนเปลือยเปล่าเอ่ยถามเจ้าหมาน้อยนุ่มนิ่ม “แทล่ะ”

“โฮ่งๆ!” ถามหมาแล้วมันจะตอบอะไรได้ล่ะ ถึงตอบได้ก็ฟังไม่เข้าใจอยู่ดี

ฉันพยายามลุกขึ้น ใช้เวลาซักพักกับการยันตัวเองออกจากเตียง ทำไมบรรยากาศมันเงียบจนรู้สึกหวิวๆ

หน้ากระจกเป็นสิ่งแรกที่ทำให้ฉันเห็นตัวเองแล้วหยุดชะงัก ทั้งรอยแดงและรอยช้ำเต็มตัวไปหมด ข้อมือที่มีแผลนิดๆทำให้แสบตอนโดนน้ำ รอยกัดช่วงเนินอกทำให้รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาทันที ไอ้แฟนตัวดี~

ชุดนอนสีขาวถูกฉันคว้ามาสวมลวกๆแล้วเดินออกจากห้อง รู้สึกร่างจะแหลกละเอียดแค่ฉันขยับขาก้าวเดิน

จำได้ว่าเมื่อคืนทุกอย่างเละไปหมด ของหน้าทีวี ของที่แทกวาดลงจากโต๊ะทานข้าว ตอนนี้เรียบร้อยสบายตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แทสินะที่จัดการมัน น่ารักจัง...

“แท~” อยู่ไหนเนี่ย “หิวจังเลย~” ฉันเดินไปหน้าตู้เย็นที่ปกติไม่มีของให้กิน แต่ขอน้ำซักนิดเถอะ แสบคอมากเลย

ฉันเปิดมันออก หยิบน้ำมาขวดนึง เทใส่แก้ว แล้วกำลังจะดื่มมัน แต่ดันเห็นกระดาษสีชมพูติดอยู่ที่หน้าตู้...

 

แทว่าเราควรหายกันไปซักพัก ทบทวนความรู้สึกตัวเอง ว่าจริงๆแล้วเราสำคัญต่อกันรึเปล่า

ไม่ต้องตามหา แทต้องการเวลา ดูแลตัวเองดีๆนะ...

 

...แก้วในมือถูกยกค้างอยู่แบบนั้นจนฉันลืมเวลา มันคงเดินไปเนิ่นนานแต่ตัวฉันยังคงจ้องมองกระดาษแผ่นเล็กๆที่ติดอยู่หน้าตู้

ฉันโตแล้ว โตพอที่จะไม่ฟูมฟายร้องไห้โฮกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่กับยืนนิ่งปล่อยให้น้ำใสๆมันไหลออกมาเองโดยไม่คิดจะห้ามมัน

ความรู้สึกที่ตื่นขึ้นมาแล้วโดนกระชากกลับไปที่จุดเริ่มต้นมันแย่ แย่มากๆ เหมือนทุกอย่างที่พยายามสร้างมันมากลายเป็นศูนย์ถึงขั้นติดลบเลยก็ว่าได้

ฉันรู้สึกล่องลอยเคว้งคว้างจนแทบก้าวขาไม่ออก เธอบอกไม่ต้องตามหา... เธอไม่อยากเห็นหน้าฉัน...

“โฮ่ง!” เสียงพลินสปลุกให้ฉันตื่น เหมือนเจ้านุ่มนิ่มจะรู้ว่าฉันไม่โอเคกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันจ้องตาฉันเหมือนจะบอกอะไรบางอย่างแต่ฉันกับเดาไม่ออก

เจ้าขนปุยเข้ามาเขี่ยตู้เย็นเหมือนจะบอกให้เปิด ฉันเลยลองทำตามมันดู...

แซนวิช ใช่ กล่องสี่เหลี่ยมใสใสถูกแช่อยู่ในตู้เย็น มีแซนวิชสามชิ้นเมื่อหยิบออกมาดู ทำไมเมื่อกี๊มองไม่เห็นนะ แถมมีน้ำส้มด้วย

นี่แททำไว้แน่ๆ ฉันยืนจ้องมันด้วยภาพเบลอๆเพราะน้ำตามันเอ่อออกมาขวางทาง เธอยังเป็นห่วงฉัน เธอรู้ว่าที่นี่ไม่มีอะไรที่พอจะรองท้องได้เลย คงจะทำไว้เผื่อฉันตื่นมาหิวแน่ๆ

“...คนที่ขอเวลาทบทวนเขาทำกันแบบนี้หรอ ฮึก~ เธอไม่ได้โกรธพี่หรอก...ใช่มั้ย ฮึก~ฮือ~” แล้วก็กลั้นไม่อยู่จนได้ น้ำตาที่ไหลออกมาพร้อมกับการยัดแซนวิชเข้าปากมันช่างยากเย็น

ฉันจะกินให้หมดเลย เธอจะต้องดีใจแน่ๆเชื่อสิ หน้าตู้เย็นคือที่ที่ฉันเลือกหย่อนก้นลงกับพื้นแล้วปล่อยอารมณ์ ปล่อยน้ำตาให้ไหลไปเรื่อยๆ พลินสยังคงเดินวนเวียนทำหน้าไม่พอใจที่ฉันเหม่ออยู่แบบนี้

“โฮ่ง!”

“เสียงดังน่าพลินส”

“โฮ่งๆๆ!”

“อะไร... ฉันไม่มีแรงเล่นด้วยหรอกนะ” เจ้าขนปุยกัดชายผ้าแล้วดึงเหมือนอยากให้ฉันลุกขึ้น

“ก็ได้ๆ” ฉันเดินไปหยิบลูกบอล... ที่แทซื้อให้ขึ้นมาแล้วปาไปหน้าบ้าน แต่เจ้าพลินสกับยืนมองเฉยๆ “จะเอาอะไรพลินส”

“แฮร่!”

“ขู่ฉันทำไม? เดี๋ยวๆ! ไอ้พลินส!” มันไล่กัดฉัน! หมาบ้า! ฉันทำอะไรผิดเนี่ย! ฉันวิ่งหนีหมาจนมาถึงห้องตัวเอง แต่เจ้าพลินสก็ยังไม่หยุด

“แฮร่!”

“คุยกันดีๆ จะเอาอะไร ขนม? ไม่ใช่... ของเล่นหรอ? ก็ไม่...”

“แฮร่! โฮ่งๆๆ” ขอวุ้นแปลภาษาหมาที

“...แทหรอ?”

“...งิ้งๆๆ~” เห้ย! มันบังเอิญแหละ เจ้าพลินสไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น

“...ฉันขอนอนต่อนะ”

“โฮ่งๆๆ แฮร่!~~” จะแดกฉันแล้ว อ้าปากจะงับขาฉันแล้ว!

“โอเคๆ เอาใหม่นะ ฉันจะนอนต่อ”

“แฮร่!”

“...ไปตามหาแท?”

“งิ้งๆๆ~” ...หมาผี!

...

Part : แท

15.29 น.

“ไอ้แท! ตายยัง!?” นั่นเสียงแม่ฉันเอง เป็นการเรียกหาที่ทำให้ฉันกระตือรือล้นมากถ้าเป็นก่อนหน้านี้ “เป็นอะไร? อกหัก?”

“แม่!เข้ามาได้ไง!” คนหน้าตามีความสุขโชว์กุญแจในมือให้ดูอย่างผู้ชนะ “มารยาทน่ะมีมั้ย?”

“มี แต่ไม่อยากใช้กับแก”

“เชอะ”

“แล้วนี่ยังไง ตั้งแต่กลับมาข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน” ถึงแม่จะปากเสียพูดตรง แต่เชื่อเถอะ แกรู้ว่าฉันไม่ปกติ ก็แม่นี่เนอะ

“...”

“เกิดอะไรขึ้น?” แม่มองหน้าฉันอย่างจริงจัง สายตาแกอ่อนโยนจนอดน้ำตาคลอไม่ได้ “เล่าให้แม่ฟังได้มั้ย?”

“...ฮึก~ มัน-...”

ปิ๊งป่อง~

ใครมาบ้านตอนนี้เนี่ย ฉากอบอุ่นจบกัน แม่ฉันลุกขึ้นยีหัวฉันจนผมยุ่ง แล้วแอบดูคนมาเยือนที่มุมหน้าต่าง ฉันเองก็ลุกตามไปเช่นกัน

“เหมือจะมีคนมาง้อลูกสาวแม่นะ”

“...” คุณแฟน ยังเรียกแบบนี้ได้มั้ยนะ ถึงฉันจะขอหายไป แต่ยังไม่ได้บอกเลิกนี่นา งั้นก็ใช้ได้

“ลงไปสิ”

“...ไม่ค่ะ แม่บอกเขาทีว่าแทไม่อยู่”

“จะเล่นตัวว่างั้น ระวังจะตกม้าตายทีหลัง” ดูพูดจา แม่เดินออกจากห้องไปแล้ว ฉันยังคงจ้องมองคนมาเยือนอย่างไม่ละสายตา

นั่นพาพลินสมาด้วยหรอ ฉันสั่งเจ้าขนปุยไว้ให้บอกเธอว่ามีแซนวิชอยู่ในตู้เย็น ไม่รู้จะได้เรื่องรึเปล่า

...บอกตรงๆว่าดีใจนะที่เธอมา แต่คนคูลๆแบบฉัน มันก็ต้องเก๊กไว้ก่อน โทษของเธอมันยิ่งใหญ่มหาศาล...

...

Part : ฟานี่

“มาหาแทหรอลูก?”

“สวัสดีค่ะแม่ ค่ะ แทอยู่-...”

“อยู่ข้างบน เข้ามาก่อนสิ” ฉันยิ้มให้แม่แทแบบปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เอ่อ...แทเขา-...”

“จริงๆมันให้แม่บอกว่าไม่อยู่ แต่แม่คิดว่ามันไร้สาระ” อ่อ...โดนแม่หักหลังเฉยเลย แต่...ไม่อยากเจอฉันขนาดนั้นเลยใช่มั้ย

ฉันรู้ว่าห้องเธออยู่ส่วนไหนของบ้าน เลยแหงนหน้ามองไปที่หน้าต่าง ก็เจอจริงๆ แทยืนมองลงมา พอสบตาเข้ากับฉันก็หายไปทันที

จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย ได้... เธอจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่จะเป็นคนตามง้อ

ฉันเดินตามแม่แทเข้าบ้านมาพร้อมกับพลินสที่ยังอยู่ในสายจูง คงจะต้องผูกเชือกไว้นอกบ้านแล้วล่ะ

“ไม่ต้องๆ เอาเข้ามาเลยลูก เจ้านี่ชื่ออะไร”

“พลินสค่ะ” แม่แทท่าทางจะชอบหมาเหมือนกันถึงขั้นอนุญาตให้เอาเข้าบ้านได้

“พลินส~ มานี่มา ไปกินขนมในครัวกัน” แม่รับสายจูงจากฉันไปถือ “รู้ใช่มั้ยห้องไอ้แทห้องไหน”

“ค...ค่ะ”

“อะนี่ เผื่อมันเล่นตัว” แม่ยื่นกุญแจมาให้ฉัน ฝ่ายซัพพอร์ตเจ๋งสุดๆไปเลย ฉันรับกุญแจแล้วส่งยิ้มแห้งๆให้ แม่น่าจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

บันไดที่นี่ไม่ได้ชันเท่าไหร่ แต่ฉันระวังทุกก้าวเดิน ค่อยๆเหยียบทีละขั้นอย่างช้าๆ ระหว่างนั้นก็คิดไปด้วยว่าจะเริ่มพูดยังไงดี

แล้วฉันก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของคนที่บอกจะหายไป

ก๊อกๆ!

“พี่เขากลับ-...” ประตูเปิดออกพร้อมกับคนที่ดูจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

“...ไง” นั่นคือคำทักทายแรกของฉัน สถานการณ์เดดแอร์มาก เงียบนิ่งสนิทจนฉันต้องเอ่ยปากก่อน “เข้าไปได้มั้ย?”

“...”

“ไม่ได้หรอ”

“ด...ได้” เธอยอมให้ฉันเดินผ่านเข้าไป แบบงงๆ ดูจากสีหน้าก็รู้ ทำไมล่ะ ไม่คิดว่าฉันจะมาหาขนาดนี้หรอ

“คุยกันหน่อยมั้ย?”

“ว่ามาสิ”

“...จะหายไปไหน?” ตามที่เธอบอกในโน๊ตมันเป็นแบบนั้น ฉันต้องการคำตอบ

“ก็...ไม่ได้ไปไหน แค่อยากใช้เวลาทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น” แทเดินมานั่งปลายเตียงตรงข้ามกับฉันที่นั่งเก้าอี้ทำงานของเธอ

“ก็มันไม่มีอะไร จะต้องใช้เวลาทำไม?”

“งั้นหรอ”

“เธอฟังพี่อธิบายบ้างรึยัง อย่าคิดเองได้มั้ย” ฉันเดินเข้าไปหาคนที่นั่งก้มหน้าอยู่ปลายเตียงแล้วหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ

“มันชัดเจนแล้ว หยุดพูดถึงมัน”

“แท ทำไมไม่มีเหตุผลแบบนี้”

“หรอ แทต้องมีเหตุผลขนาดไหนถึงจะยอมรับได้ว่าแฟนตัวเองมีชู้อะ!” เธอขึ้นเสียงอีกแล้ว เธอตะคอกใส่ฉันอีกแล้ว

“อย่ามาเสียงดังใส่พี่ เราคุยกันดีๆเถอะแท”

“นี่ไม่ดีตรงไหน ต้องเป็นแบบไหนล่ะถึงจะดี”

เธอประชดประชันสุดฤกธิ์เลยให้ตายเถอะ ที่เขาบอกว่าเด็กง้องแง้งนี่จริงใช่มั้ย ฉันเหนื่อยแล้วนะ

“...” ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลยฉัน

“อ่อ ที่มาเนี่ย เพราะยายังไม่หมดฤกธิ์หรอ?”

“อะไรนะ?” เธอหมายถึงฉันมาหาเพราะอยากมีอะไรด้วยงั้นหรอ... พอกันที

“จะไปไหน?”

“...”

“พี่ แทถามได้ยินมั้ย? จะไปหาชู้ใช่มั้ย!?”

เพี๊ยะ!!

“เลิกประชดประชันซักที! ถ้าไม่คิดจะฟังกันก็ไม่ต้องฟัง! ฮึก~”

น้ำตาฉันไหลตามอารมณ์จริงๆ ไม่ได้โมโห แต่น้อยใจสุดๆ ฉันรักคนที่ไม่คิดจะเข้าใจฉันไปได้ยังไง

“พ...พี่ แท-...”

“ไม่ต้องพูด ถอยไป” ฉันพยายามผลักคนตรงหน้าที่มายืนกั้นไว้ให้พ้นทาง จะเอายังไง! เมื่อกี๊ไม่ให้เข้า ตอนนี้ไม่ให้ออก!

“ไม่”

“จะเอาอะไรอีกแท พี่จะไปหาไอ พอใจรึยัง?” เด็กน้อยเริ่มคิ้วขมวดติดกัน

“เชิญ...” ...ถือว่าเธอปล่อยฉันแล้ว คำถามในใจฉันถูกตอบหมดแล้ว ฉันไม่ได้สำคัญกับเธอมากขนาดนั้น...

...

Part : แท

พูดอะไรไปวะเนี่ย! ปล่อยเธอกลับไปดื้อๆแบบนั้นได้ยังไงกัน โอ้ย~เริ่มรำคาญตัวเอง

เอาไงดี เอาไงต่อดี ฉันเดินวนไปมาเกือบห้านาทีแล้ว เธอกลับไปแล้ว เธอร้องไห้ด้วย เห็นน้ำตาแล้วใจยวบยาบทุกที แต่เก๊กอยู่ไง จบเลยทีนี้

ก๊อกๆ!

“อะไรอีกแม่!”

“ฉันเองพี่”

“ไอ้กิ...” ผู้มาเยือนทำหน้านิ่งจนฉันแอบหวั่นใจว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

“แฟนพี่มาหาถึงบ้าน แถมร้องไห้กลับไปด้วย ฉันว่าเรามีเรื่องต้องเคลียกัน แถมเป็นเรื่องเดียวกันซะด้วย”

เรื่องเดียวกัน? อะไรของมัน รู้ได้ไงว่าเรื่องอะไร

...

-มาแล้วจ้าาาา เบาๆชิวๆไปก่อนน้า~ เจอกันตอนต่อไปค่ะ

ความคิดเห็น