มรินาล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่21เปิดห้องลับ

ชื่อตอน : ตอนที่21เปิดห้องลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 48

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 01:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่21เปิดห้องลับ
แบบอักษร

"พ่อ พาผมมาที่นี่ทำไม"

วายุภักษ์ถามผู้เป็นพ่อหลังจากมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่ถูกปิดเป็นความลับมาหลายสิบปีในคฤหาสน์หลังใหญ่

"แก อยากรู้ไม่ใช่เหรอ ว่าในห้องนี้มีอะไร"

"อยากรู้"ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนเดินตามผู้เป็นบิดาเข้าไปในห้องซึ่งถูกปิดตายมาตลอดด้วยความตื่นเต้น

"โอ้ !ไม่อยากเชื่อ ห้องที่ปิดตายหลายสิบปี แต่ข้างในดูสะอาดสะอ้าน เหมือนมีการทำความสะอาดเสมอ"วายุภักษ์รู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นสภาพภายในห้อง

"มีสิ"ธรรมธรพยักหน้าบอกว่าคนที่ทำคือเขาเอง

"นั่นกล่องอะไรตรงกลางห้อง"ชายหนุ่มถามพร้อมเดินเข้าไปหาราวกับมีแรงดึงดูด

"โอ๊ะ! นั่นมันอะไร"ชายหนุ่มมองเห็นแสงเรืองรองเปล่งประกายออกมาจากกล่องไม้และเมื่อมันถูกเปิดออกก็พบดวงแก้วสีเขียวสุกใสแสงรัศมีเจิดจ้าสว่างไสวไปทั่วบริเวณสวยงามเกินสิ่งใดที่เขาเคยพบเห็นมา

"แก้วนาคราช ที่ฉันเคยเล่าให้แกฟังไง"ธรรมธรบอกลูกชายที่ยืนตะลึงงัน

"พ่อเก็บมันไว้ในห้องนี้ตลอด นี่มันเรื่องจริงหรือเนี้ย สวยมาก สวยที่สุด ผมไม่เคยเห็นอะไรมหัศจรรย์แบบนี้มาก่อน"วายุภักษ์เอ่ยออกมาอย่างใหลหลงกับสิ่งตรงหน้า เขาค่อยๆยื่นมือออกไปสัมผัสอย่างห้ามใจไม่ได้แต่แล้วเพียงปลายนิ้วของมือใหญ่ได้สัมผัสลำแสงของแก้ววิเศษนั้นก็ปรากฏภาพเหตุการณ์บางอย่างขึ้นมาในจิตใต้สำนึกดั่งกำลังดูภาพยนต์

"ท่านผู้เจริญ ผู้ทรงอภิญญาสูงส่ง ข้านำสิ่งนี้มาถวายให้แก่ท่าน มีผู้ฝากความแก่ข้าให้นำมาถวาย"เสียงทรงอำนาจจากร่างสูงใหญ่กำยำท่อนบนเป็นมนุษย์ส่วนช่วงล่างเป็นวิหคปีกปกคลุมด้วยข่นหนาสีแดงแซมทองกล่าวขึ้นหลังทำความเคารพอย่างนอบน้อมก่อนยื่นสิ่งที่นำมาแก่ผู้ที่นั่งหลับตาสงบนิ่งอยู่เชิงหินผา

" แก้วนาคราช "ผู้ที่เพิ่งลืมตามามองสิ่งตรงหน้ากล่าวขึ้นอย่างรู้แจ้ง

" ข้าได้ทำสิ่งที่มิอาจให้อภัยอันใหญ่หลวงเสียแล้ว ข้าทำผิดพลาดโดยการพรากเอาชีวิตของผู้มีจิตบริสุทธิ์ ผู้ที่มีความเลื่อมใสศรัทธาพุทธศาสนา ฝักใฝ่ในทางธรรมอย่างที่สุด" ร่างกำยำกล่าวออกมาอย่างโศกเศร้าเสียใจสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง

"ท่านอย่าได้เศร้าเสียใจไปเลย เพราะเหตุว่าท่านกับผู้นั้นเคยผูกเวรกันมาแต่ปางก่อนจึงทำให้เกิดเหตุเช่นนี้ขึ้นมา ท่านจึงเป็นเหตุแห่งการสิ้นชาตินาคา วายุนาคะครุฑธราชเอ๋ย"

"วายุ แกเป็นอะไร"ธรรมธรเรียกลูกชายที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่นานจนชายหนุ่มสะดุ้งตกใจ

"อะ อะไรพ่อ "

"แกเป็นอะไร "ธรรมธรถามซ้ำ

"ผมเห็น..เห็น ภาพมีคนเอาแก้วนาคราชนี่มาถวายพระรูปหนึ่ง"

" จริงเหรอ แล้วแกเห็นใครเอามาว่ะ"ธรรมธรถามอย่างตื่นเต้น

"ผมเห็น.. ครุฑ ..ตัวเป็นคนท่อนล่างเป็นนก นำเอามาถวาย ชื่อ ...."ชายหนุ่มเล่าอย่างตื่นเต้นพยายามนึกชื่อที่เขาได้ยิน

"ชื่ออะไรว่ะ"ธรรมธรถามเร่ง

" วายุ..เอ่อ..วายุนาคะครุฑธราช ใช่ๆ ชื่อนี้แหละ พระรูปนั่นเอ่ยเรียก"ชายหนุ่มตอบ

"พญาครุฑเหรอเป็นไปได้ยังไง นี่มันแก้วนาคราชนะ ถือว่าเป็นของประจำกายของพวกพญานาค เกิดจากบุญฤทธิ์ของแต่ละตนซึ่งได้จากการบำเพ็ญเพียรบารมีของพญานาค เป็นสิ่งที่พญานาคห่วงแหนมาก "ธรรมธรรู้ความหมายของแก้วนี้ดีเขาไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งลูกชายเห็น

"ผมก็ไม่อยากจะเชื่อ กับสิ่งที่ตัวเองเห็นเหมือนกัน แต่ผมเห็นภาพแบบนั้นจริง ๆ นะพ่อ"

"ทางเดียวที่จะพิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่แกเห็นจะเป็นเรื่องจริงหรือแกแค่มโนไปเอง"

"เราต้องทำยังไง พ่อ"

"คือเราต้องหา สอบถามใครสักคนที่ยังมีชีวิตในช่วงเวลาเดียวกับคุณทวดของแก "ธรรมธรออกความเห็น

"แล้วเราจะไปหาจากที่ไหนพ่อ ถ้าคุณทวดยังมีชีวิตอยู่ ปานนี้ไม่อายุร้อยกว่าปีแล้วเหรอ" วายุภักษ์เอ่ยออกมาอย่างกลัดกลุ้มไร้หนทาง

"อือ..ฉันพอจะคิดออกแล้ว ว่าใคร "ธรรมธรโปร่งออกมาอย่างนึกอะไรได้

"ใครพ่อ"ชายหนุ่มตื่นเต้นที่จะรู้คำตอบ

"ก็ผู้เฒ่าในหมู่บ้านไง ท่านน่าจะอายุประมาณนั้นและที่สำคัญท่านมักจะรู้อะไรที่คนทั่วไปไม่อาจรู้"ธรรมธรเอ่ยออกมาอย่างมีความหวังซึ่งชายหนุ่มเองก็เห็นด้วยไปกับผู้เป็นบิดา

"เออ และยังมีอีกสิ่งหนึ่ง ฉันคิดว่าภาพที่แกเห็นมันมีส่วนเกี่ยวข้องกับ ภาพที่หนูรินเห็น"ธรรมธรพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกัน

"พ่อหมายถึง..."

"ฉันจะมอบแก้วนาคราชนี้ให้เธอ บางทีทุกอย่างอาจชัดเจนขึ้น"

"พ่อแน่ใจได้ไง ว่าเธอคือเจ้าของ"

"ฉันแน่ใจระดับหนึ่ง แต่เพื่อความมั่นใจ นิดาจะทำหน้าที่หาคำตอบนี้แทน"ธรรมธรกล่าวออกมาด้วยสีหน้ามั่นใจเพราะเขาได้เตรียมแผนการสำหรับเรื่องนี้ไว้แล้ว

 

***

 

รถยนต์คันเล็กกระทัดรัดเลี้ยวเข้าจอดบริเวณลาดวัดบรรยากาศเงียบสงบพาเอาคนที่จิตใจว้าวุ่นไร้ทางออกมายืนหันรีหันขวางเพื่อมองหาบางอย่าง

"ทำไมดูเงียบเหงาจัง" สิรินตราพาตัวเองมาเพื่อคำตอบที่เธออยากรู้และสงสัยมาหลายวัน

" อ้าว คุณรินมาหาใครครับ"เสียงจากด้านหลังดังทักทายอย่างคุ้นเคยทำให้หญิงสาวต้องเหลียวหลังไปมองตามเสียงนั่น

"ดีจัง เจอผู้ใหญ่พอดี คือฉันจะมาหาหลวงปู่ค่ะ มีหลายเรื่องจะถามท่าน"หญิงสาวสารภาพตามตรง

"หลวงปู่เหรอครับ ท่านมรณภาพไปแล้วครับ"ผู้ใหญ่เอ่ยอย่างเศร้าๆ

"ตั้งแต่เมื่อไรคะ"หญิงสาวรู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

"หลังจากวันที่คุณมาหาท่านนั่นแหละครับ"

"จริงเหรอคะ เพราะอะไร"สิรินตราทั้งเศร้าใจและผิดหวัง

"จริงๆแล้วหลวงปู่ท่านอายุมากแล้ว เท่าที่รู้ อายุท่านร่วมร้อยยี่สิบเห็นจะได้ แต่ท่านยังไม่มรณภาพราวกับรอใครบางคนอยู่ และผมก็คิดว่าเป็น คุณ"ผู้ใหญ่กล่าวและมองหญิงสาวด้วยสายตาสื่อความหมายที่หลากหลายพร้อมคำถามในใจอีกมากมาย

"ฉันควรทำอย่างไรต่อดี"หญิงสาวถามเหมือนถามตัวเอง

"สรีระของท่านบรรจุอยู่ในโลงแก้วอยู่ที่ศาลา คุณจะไปกราบท่านไหม"

"ค่ะ ฉันจะไปกราบท่าน บางทีเผื่อจะคิดอะไรออก"สิรินตราแยกจากผู้ใหญ่เดินตรงมายังศาลาเข้าไปก้มกราบต่อหน้าสรีระของหลวงปู่ด้วยความเคารพศรัทธาก่อนจะออกมานั่งเหม่อลอยอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่อยู่คู่มากับวัดโบราณแห่งนี้มายาวนานและเพียงไม่นานนักหญิงสาวก็เผลอหลับใหลโดยไม่รู้ตัว

"หลวงปู่ นั่นหลวงปูใช่ไหมค่ะ"หญิงสาวก้าวเท้าตามหลังจากมองเห็นภิกษุรูปหนึ่งเดินอยู่ไกลๆ

"หลวงปู่จริงๆด้วย"หญิงสาวอุทานอย่างดีใจเมื่อเห็นท่านหันกลับมามอง

"หลวงปู่คะ ช่วยตอบคำถามที่ค้างคาใจด้วยเถิดค่ะ"หญิงสาวก้มกราบเอ่ยถามด้วยความหวัง

"นาคินีเอย คำตอบที่ท่านอยากรู้ อาตมามอบให้แก่ท่านไปแล้ว โปรดจงใชัปัญญาของท่านตรองดูเถิด"สิ้นคำกล่าวของหลวงปู่ ร่างของภิกษุก็สลายหายไปทิ้งให้หญิงสาวตะโกนเรียกหาอย่างสุดเสียง

"หลวงปู่ หลวงปู่"หญิงสาวตะโกนเรียกจนสะดุ้งตื่นจากการหลับใหล

"นี่ เราฝันไปเหรอ"หญิงสาวงุนงงเมื่อมองไปรอบๆแล้วไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลย

"หรือว่าหลวงปู่มาบอกเราในฝัน แต่ท่านหลายถึงอะไร สิ่งที่ให้เราแล้ว ก็มีเพียง...หรือว่า"สิรินตรายิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อคิดอะไรบางอย่างได้

"เรามองข้ามไปได้ไง"ร่างบางลุกพรวดทันทีเดินกึ่งวิ่งไปยังรถยนต์คันเล็กก่อนจะขับออกไปอย่างไม่รีรอ

 

 

**********

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น