ภิภิญ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 14 ครอบครัวเดียวกัน (จบ)

ชื่อตอน : บทที่ 14 ครอบครัวเดียวกัน (จบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 518

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2562 23:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 ครอบครัวเดียวกัน (จบ)
แบบอักษร

ดวงตาเรียวค่อยๆ ลืมขึ้นในค่ำคืนวันต่อมาก่อนจะพบกับห้องสีขาวสะอาดที่แสนคุ้นเคย ปลื้มก้มลงมองตัวเองในชุดคนไข้ของโรงพยาบาลก็เข้าใจได้ว่าตัวเองหมดสติไป

งานแต่งได้ถูกเลื่อนออกไปก่อนเนื่องจากปลื้มหมดสติก่อนทำพิธี ปลื้มจึงได้รับการส่งตัวมาที่โรงพยาบาลแห่งเดิมที่เคยรักษาอาการความจำเสื่อมก่อนหน้านี้ และได้เฝ้าดูอาการรวมถึงแสกนสมองเรียบร้อยแล้ว

ปลื้มมองหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนโซฟาแล้วน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันที คนตรงหน้ายังไม่เปลี่ยนชุดจากชุดเจ้าสาวเลยด้วยซ้ำทั้งที่งานแต่งงานล่มไม่เป็นท่า

ความทรงจำที่ขาดหายไปกลับมาสมบูรณ์เต็มร้อยหลังจากพบเจอคิมหันต์ ผู้ชายที่ทำให้ชีวิตของเธอต้องเปลี่ยนแปลงอย่างสุดขั้วแบบนี้ แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาอย่างเดียว เพราะถ้าเธอไม่ประมาท ก็คงไม่ทำให้พี่ก้านต้องตาย

ปลื้มเดินออกจากห้องของตัวเองก่อนจะขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาล เดินตรงไปยังกำแพงขนาดเตี้ยแล้วมองลงไปข้างล่างด้วยความรู้สึกมากมายภายในหัว

ความรู้สึกผิดที่ย้อนกลับมาทำลายหัวใจเธออีกครั้ง ความทรงจำที่เลวร้ายกลับมาในหัวของเธออีกครั้งจนปวกหนึบในใจ เพราะสาเหตุนี้ที่เธอคิดฆ่าตัวตาย

ตอนที่ความจำเสื่อม เธอกลับรู้สึกอยากตามหาความจริงว่าอะไรที่ทำให้ตัวเธอเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ แต่เมื่อค้นพบความจริงแล้วกลับกลายเป็นเธอเกลียดตัวเองมากขึ้น

“ปลื้ม!!”

เสียงเรียกทำให้ปลื้มหลุดออกจากความคิด ก่อนจะเลื่อนความสนใจจากภาพเบื้องล่างไปยังต้นเสียง ก่อนที่กิ่งจะวิ่งเข้ามาหาเธออย่างรวมเร็วด้วยสีหน้าร้อนใจ

“ปลื้มคิดจะทำอะไร ปลื้มจะทำอะไร”

กิ่งร้องไห้ตัวโยนก่อนจะดึงตัวเธอเข้าไปกอด ปล่อยโหอย่างเจ็บปวดจนปลื้มนิ่งค้าง

เพราะเธอขึ้นมาบนนี้ กิ่งคงเข้าใจว่าเธอคิดจะฆ่าตัวตายอีกรอบ

“ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย อย่าขี้แยสิที่รัก”

ปลื้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน ก่อนจะลูบแผ่นหลังที่สั่นเทาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่กิ่งจะผละออกแล้วเอื้อมมือขึ้นแตะหน้าของปลื้ม

“ไม่ได้จะทำอะไรไม่ดีใช่มั้ย”

ปลื้มส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหันไปมองภาพเบื้องล่างต่อ

“ฉันเจอคิมหันต์”

“วะ ว่าไงนะ”

“คิมหันต์มาที่งาน”

“ละ แล้วเขาว่ายังไง”

กิ่งเอ่ยอย่างใจหาย

“คิมหันต์บอกให้ฉันลืมเรื่องทั้งหมด แต่ที่ฉันสลบไปเพราะภาพวันนั้นกลับมาในหัวของฉันจนฉันทนไม่ไหวไง ภาพที่ฉันเคยบอกเธอว่าฉันฝัน มันเป็นเรื่องจริงในความทรงจำของฉันต่างหาก”

“ที่ปลื้มบอกพี่ว่า ปลื้มเห็นพี่ก้านร้องไห้”

“อืม”

ปลื้มถอนหายใจเฮือก ก่อนจะจับมือของกิ่งแน่นแล้วเอ่ยเสียงเครือ

“สิ่งที่ฉันไม่เคยบอกเธอ มันเพราะเรื่องที่ฉันทำเป็นเรื่องที่เลวร้าย ฉันอยากให้มันจบไปกับฉัน ฉันเลยตัดสินใจจะฆ่าตัวตาย แต่เพราะเธอทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าเธอเองก็คงจมกับความรู้สึกผิด ฉันเลยอยากทำดีกับเธอไง”

“มันเกิดอะไร ปลื้มทำอะไรกันแน่”

กิ่งเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ แม้จะพยายามปะติดปะต่อเรื่องก็เข้าใจได้ว่าเจ้าตัวต้องทำอะไรที่ไม่ดีกับก้านแน่ๆ จนทำให้ก้านร้องไห้

“ฉันเห็นคิมหันต์มีอะไรกับพี่ก้าน”

ปลื้มบีบมือของกิ่งแน่น ก่อนจะสบตาของกิ่งด้วยนัยน์ตาไหววูบ

“แล้วฉันก็เป็นคนขับรถจนพี่ก้านจนตาย”

“วะ ว่าไงนะ”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่คิดว่าเรื่องจะลงเอยแบบนี้ ฉันแค่จะหนีไปให้ไกลจากตรงนั้น แต่พี่ก้านเข้ามาขวางรถ ฉันไม่ทันดูก็เลย...”

กิ่งดึงปลื้มเข้ามากอด ก่อนจะลูบหลังเบาๆ อย่างปลอบโยน

“ไม่เป็นไรนะปลื้ม มันผ่านไปแล้ว มันผ่านไปห้าปีแล้ว”

ปลื้มทรุดลงร้องไห้กับพื้นขณะที่กิ่งยังคงกอดปลื้มเอาไว้แน่นอย่างปลอบโยน เพราะอย่างนี้ในวันที่เจอเธอปลื้มจึงให้อภัยกับความผิดของเธอ แต่กลับซุกซ่อนความรู้สึกผิดในใจของตัวเองเอาไว้

ที่ปลื้มเปลี่ยนเป็นคนเงียบขรึม ไม่ชอบออกไปไหน ก็เพราะจ่อมจมกับความรู้สึกผิดของตัวเองนี่เอง

 

กิ่งและปลื้มกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยอีกครั้งเมื่อปลื้มร้องไห้จนตาบวมช้ำ ก่อนที่กิ่งจะพยุงปลื้มมาที่เตียงนอนแล้วจึงนั่งลงเคียงข้าง

“ขอโทษนะ ทำให้งานแต่งวุ่นเลย”

“ไม่เห็นต้องคิดมากเลยปลื้ม แค่ปลื้มไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

“เธอดีกับฉันไม่เปลี่ยนเลยนะ ขอบคุณมากที่ดูแลฉันมาตลอด ตอนที่ฉันไม่เหลือใคร จนถึงตอนที่ฉันความจำเสื่อม ก็มีแค่เธอคนเดียว”

“เพราะพี่รักปลื้มไง”

กิ่งเอ่ยก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากของปลื้มอย่างอ่อนโยน

“ฉันก็รักเธอนะ ตอนนี้ฉันจำได้แล้วว่าเธอแสนดีกับฉันมากแค่ไหน จำได้ด้วยว่าฉันเองก็รักเธอมากไม่ต่างจากที่เธอรักฉันเลยนะ”

กิ่งคลี่ยิ้มก่อนจะลูบใบหน้าของปลื้มเบาๆ

“หลังจากนี้ฉันจะไม่หนีความจริงอีกแล้ว พรุ่งนี้เราไปที่สุสานของพี่ก้านกันนะ ฉันอยากไปบอกพี่ก้าน อย่างน้อยพี่ก้านจะได้อวยพรการแต่งงานของเราไง”

“เอาสิ ฉันเองก็มีเรื่องอยากจะพูดกับเขาหลายอย่างเลย”

“งั้นเราออกจากโรงพยาบาลกันนะกิ่ง”

“อืม กลับบ้านของเรากัน”

คำว่าบ้านของเราเป็นคำที่อบอุ่นที่สุดจนหัวใจพองโต เหมือนคำที่บอกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกนี้ ก่อนหน้านี้เธอกักเก็บความผิดไว้คนเดียว แต่ที่จริงแล้วการแต่งงานมันคือการรวมคนเป็นหนึ่งเดียวกัน แบ่งปันความสุข ความทุกข์กัน

 

(จบ) 

ความคิดเห็น