พาพราว

:)

บทที่ 4 ดูดวง I Like | 25%

ชื่อตอน : บทที่ 4 ดูดวง I Like | 25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2562 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ดูดวง I Like | 25%
แบบอักษร

บทที่ 4 

ดูดวง I Like 

 

เอื้อกานต์ชะงักเสียจังหวะขณะกำลังเลี้ยงลูกบาสเตรียมชูตฟรีโทรว์ 

ตั้งแต่ที่เพื่อนในแก๊งรู้ว่าเขาแอบจีบรักนรินทร์ พวกมันก็คอยแต่จะสรรหาสารพัดประโยคที่มีคำว่า ‘น้ำ’ มาแซวกัน ยิ่งเวลาเธอเดินผ่านมาพวกบ้านี่ก็คอยแต่จะเน้นเสียงที่คำว่า ‘น้ำ’ จนเขาอดสงสารเธอไม่ได้ แต่เวลาเธออายมันเป็นอะไรที่น่ารักมากจึงอยากแค่มองไปเรื่อยๆ  

เธอจะสบตาเขาแล้วแอบค้อนเบาๆ ส่วนเขาก็ยักคิ้วท้าทายกวนๆ

เช่นวันนี้ เธอเดินเร็วๆ ผ่านสนามบาสเกตบอลไป

“เล่นของสูงเลยนะมึง” ภวัชหยอกพร้อมตบหัวเพื่อนชายที่ยังมองตามสาวไม่เลิก “ของดีประจำโรงเรียนซะด้วย ไม่ธรรมดาว่ะเพื่อนกู”

เอื้อกานต์ยักไหล่ ทำสีหน้าเหนือกว่า ชูตลูกบาสในมือลงแป้นด้วยความแม่นยำ

“ไอ้เพี้ยน วันนี้กลับเองนะมึง กูไปละ” เดินออกจากสนามไปคว้ากระเป๋าและกีตาร์สะพายบ่า โบกมือลาเพื่อนแล้ววิ่งตามสาวไป

“อ้าว! ไอ้นี่ ติดหญิงแล้วทิ้งเพื่อนนะมึง” ภวัชด่าไล่หลัง มองอย่างงงๆ ด้วยปกติจะอาศัยซ้อนมอเตอร์ไซค์เพื่อนกลับบ้านทุกเย็น

เอื้อกานต์ไม่สนใจทั้งเสียงด่าและเสียงโห่แซวของเพื่อนคนอื่น เขาสนใจเธอมากกว่า มองผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เดินอยู่ด้านหน้าไม่วางตา ผมหางม้าผูกริบบิ้นสีน้ำเงินสะบัดไปมาระท้ายทอยขาวเนียน

“รอด้วย” บอกพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มที่ไหล่ให้เธอตกใจเล่น

รักนรินทร์สะดุ้ง หันมาค้อน “กานต์! ทำไมชอบแกล้งเรา”

“ก็ชอบ...” เขาตอบเน้นเสียง ส่งสายตา แย่งกระเป๋าผ้าจากไหล่เล็กไปถือให้

เด็กสาวย่นจมูกใส่ “ไม่ต้องเลย”

“ไม่ต้องอะไร ไปกินไอติมไหม เลี้ยง”

“วันนี้ไม่ได้ เรามีเรียนพิเศษ เดี๋ยวพ่อก็มารับแล้ว” เธอดับความหวังในตาของคนที่เฝ้าตามจีบมานาน กระทั่งได้เลื่อนขั้นความสัมพันธ์มาเป็นอะไรที่ใกล้ๆ คำว่า ‘แฟน’

“เด็กเนิร์ด...” เขาล้อ “เรียนเยอะๆ ไม่เบื่อบ้างเหรอ”

“ไม่เบื่อหรอก ชอบเรียน”

“แล้วชอบเราไหม”

“...” เธอตีไหล่คนช่างหยอกเบาๆ พอเขาหัวเราะชอบใจจึงแกล้งเดินหนีไปไวๆ  

...  

ห่างออกมาที่มุมหนึ่งของตึก แพรพิชชามองตามไม่วางตา

พู่กันตบบ่าเพื่อนที่เอาแต่ทำตาละห้อย “แกรู้ไหม ความสุขของการแอบชอบคืออะไร”

“...” เด็กหญิงมุ่นคิ้วรอฟังพลางหันกลับมาจ้องหน้าเพื่อน

“ก็ชอบก็ชอบไง ชอบแบบที่ไม่ต้องไปอะไรเลย ก็แค่แอบชอบ”

“...”

“เหมือนที่เราชอบเต้าหมิงซื่อไง แกก็ไม่ได้หวังจะเป็นซันไช่ซะหน่อย...ใช่ไหมล่ะ”

“อือ...ถ้าทะลุทีวีได้ก็อยากอยู่” แพรพิชชาขำเพื่อนที่พยายามสรรหาคำพูดมาปลอบใจ อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเพื่อนจึงดูไม่มีอาการเฮิร์ตอะไรเลย “แล้วแกไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอพู่”

“ไม่อะ แค่จี๊ดๆ นิดนึง มีแฟนแล้วไง ไม่ได้จะแย่งซะหน่อย”

“...” เธอสบตาเพื่อนแล้วเบือนหน้าไปมองตามหลังรุ่นพี่ทั้งสองเดินเคียงกันไปจนลับตา

 

ปีกว่าที่ผ่านมา แพรพิชชาเฝ้ามองความรักของคนทั้งสองค่อยๆ ผลิบาน ใครๆ ในโรงเรียนต่างก็รู้ว่าเอื้อกานต์และรักนรินทร์คบกัน เป็นคู่รักหวานๆ ที่รุ่นน้องต่างพากันอิจฉา เป็นภาพชินตาที่จะเห็นทั้งคู่เดินด้วยกัน นั่งคุยกัน กระทั่งได้ทำกิจกรรมคู่กัน เช่นการถือพานหรือแสดงละครในวันสุนทรภู่และวันคริสต์มาส

พวกเขานั่งกินขนมกันอยู่ใต้ซุ้มเฟื่องฟ้า

ขณะที่แก๊งเกิร์ลกรุ๊ปของเธอนั่งสุมหัวกันอยู่ตรงริมน้ำอันเป็นที่ประจำใต้ต้นหางนกยูง

“ขอกระจกหน่อย” พู่กันแบมือขอขณะกำลังเติมลิปมันแบบไร้สีจนริมฝีปากวาววับ รับกระจกพกพาอันเท่าฝ่ามือไปส่องแล้วทำปากจุ๊บๆ “มีหวีด้วยป้ะ”

“แกจะสวยไปไหนพู่” ร่มรวิที่กำลังอ่านนิตยสารวัยรุ่นเงยหน้าขึ้นแซว แล้วล้วงหยิบหวีสีขาวลายสนูปปีส่งให้

“มันแอบชอบไอ้กิ้น” ศิรินกระซิบ

“กิ้นไหน” เจ้าของหวีชักมือกลับ ยึกยักไม่ยอมให้หากยังไม่ได้คำตอบ

“ก็กิ้นทับห้าไง...” ศิรินเฉลย ปรายตามองแพรพิชชาที่นั่งทำบัญชีเงินห้องอยู่อย่างตั้งใจ “กิ้น...น้องพี่กานต์อะ”

“เออ พลาดพี่ก็มีน้องให้กรี๊ดต่อได้” คนกำลังหัดสวยขยิบตา แย่งหวีจากมือเพื่อนมาหวีผมยาวประบ่า ก่อนจะรวบมัดให้เรียบร้อยด้วยริบบิ้นสีเข้ม

ตั้งแต่ขึ้นม.4 มาก็ดูเหมือนว่าพวกเธอจะรักสวยรักงามมากขึ้นตามประสาเด็กสาว ไว้ผมยาวได้ สวมเครื่องแบบนักเรียนมัธยมปลายด้วยความตื่นเต้น หนีบกิ๊บสีสดใสไว้ที่เข็มขัด อึดอัดบ้างเวลากินอะไรอิ่มๆ บ้างก็เผลอล้วงกระเป๋าเสื้อด้วยความเคยชินแบบตอนมัธยมต้น

และเพราะอยากอยู่ห้องเดียวกัน พวกเธอจึงเลือกเข้าห้องพิเศษ ซึ่งจะเน้นวิชาการมากกว่าห้องอื่นๆ รวมถึงมีเพื่อนผู้ชายจากโรงเรียนอื่นย้ายเข้ามาด้วย (พู่กันจึงรักสวยรักงามเป็นพิเศษ) 

“ถึงว่า โบ๊ะแป้งจนหน้าวอก” ร่มรวิเหลือบมองกระป๋องแป้งเด็กที่วางอยู่กลางโต๊ะ ก่อนจะก้มอ่านคอลัมน์ดูดวงในนิตยสาร I LIKE ต่อ

“กลัวผู้ชายมองไม่เห็นมั้ง” ศิรินช่วยจิก “แต่พูดก็พูดนะ พี่กานต์ดูเซอร์ๆ แต่น้องนี่โคตรเนิร์ด คนละขั้วโลกเลย”

“น่ารักจะตาย ตี๋ๆ ใสๆ ใส่แว่น ไหนๆ เช็กดวงความรักให้ฉันซิ” คนสวยว่า

“ของแกราศีธนูใช่ป้ะพู่”

ครั้นร่มรวิไล่อ่านจนครบราศีในแก๊งก็มาถึงคนสุดท้ายที่ดูไม่สนใจอยากรู้สักเท่าไหร่

“เฮ้ย! พีช ราศีกุมภ์เขาบอกว่าความรักจะกลับมาสดใสได้อีกครั้ง” ศิรินสรุปให้ฟังจากการกวาดสายตาคร่าวๆ

“สดใสอะไร งมงาย” แพรพิชชามุ่นคิ้ว ฟังแล้วน่าตลกสิ้นดี

“เหอะ! คงจะสดใสได้หรอก ทุกวันนี้เหี่ยวยิ่งกว่าปลาตากแห้งอีกมั้ง” เพื่อนสนิทที่เคยร่วมอุดมการณ์เดียวกันแหย่ พอเห็นแพรพิชชาทำหน้าตึงใส่ก็ยิ่งได้ใจ “ทำไม! อะไร! หรือไม่จริง”

 

 

 

________ t a l k ' s ________ 

ครบรอบการหายไป 

หายไป 3 เดือนพอดี 

เอิ่มมมม ควรฉลองมะ 

 

ป.ล. ยังมีชีวิตอยู่เด้อ สภาพนี้เลย ยังไม่ตาย แค่ใกล้ 555+ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น