ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่_19 มีใจให้กัน

ชื่อตอน : บทที่_19 มีใจให้กัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 735

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2562 21:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่_19 มีใจให้กัน
แบบอักษร

หลังจากผละไปจากชิงเฟิงอย่างไม่ใส่ใจแล้ว อ๋องสามก็ผลุนผลันออกจากจวนไปอย่างหงุดหงิดหัวเสีย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องคอยวนเวียนอยู่แถวๆเรือนหลังเล็กท้ายจวนนั่น นางมีดีอะไรให้เขาพะวงหากัน ทั้งแพศยา ไร้ยางอายก็เท่านั้น ออกจากจวนไปขลุกอยู่ที่เหลาสุราทั้งวันก็ไม่ทำให้จิตใจสงบลงได้เดม้แต่น้อย  

วันนี้นางไปทำบ้าอะไรหลังกระท่อมจนถูกงูพิษกัดเอาได้ อยู่ที่จวนของข้ามันอดอยากขนาดที่จะต้องออกไปเก็บผลไม้กินกันเลยเชียวหรือ มันน่าปล่อยให้ตายๆไปซะจะได้สิ้นเรื่องสิ้นราวกันไป 

หงุดหงิดหัวเสียแต่ก็ไม่อาจทำอย่างที่คิดได้ พรุ่งนี้ตนได้รับบัญชาจากฮ่องเต้ให้ไปสืบข่าวเจ้าเมืองทางเหนือ เนื่องจากมีสายรายงานมาว่าเขาเกี่ยวข้องกับการลักลอบขายข้าวให้กับต่างแคว้นเพื่อเก็งกำไร โดยไม่สนใจความเดือดร้อนของชาวบ้าน และตนอาจต้องไปสืบข่าวหลายวัน ไม่ได้กลับจวนอีกพักใหญๆ 

เหม่อมองไปทางที่ตั้งของจวนตนเอง ก็เป็นเวลามืดค่ำแล้ว ป่านนี้นางจะเป็นอย่างไรบ้าง ท่านหมอไปดูอาการหรือยัง อาการนางดีขึ้นบ้างมั้ย ถ้าหากนางยังไม่ดีขึ้น? โถ่โว้ย!!... 

จอกสุราในมือถูกขว้างลงพื้นอย่างหัวเสีย คิดไปคิดมาก็วนกลับมาที่เรื่องของนางอีกจนได้ วางเงินไว้บนโต๊ะจำนวนหนึ่งซึ่งมากกว่าราคาของที่เขากินเสียอีกและผลุนผลันจากไปทันที 

แม้จะโกรธเกลียดที่นางเป็นหญิงเเพศยาไร้ยางอายเพียงใด แต่ใจก็ยังคงละทิ้งนางไม่ลงอยู่ดี อ๋องสามจึงพาร่างสูงสง่าของตนมายืนหลบอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากเรือนพักของชิงเฟิงมากนัก มองไปทางเรือนหลังเล็กที่มีเเสงตะเกียงส่องออกมารำไร 

นางก็ยังสุขสบายดี ไม่เห็นจะเป็นเดือดเป็รร้อนอะไร ข้ามันบ้าที่จิตใจว้าวุ่นไปเอง เเสงตะเกียงจากเรือนหลังเล็กดับลงแล้ว แต่อ๋องสามยังคงไม่ได้จากไป บางทีข้าควรจะเข้าไปหานาง? 

อย่าดีกว่า คิดถึงสิ่งที่นางทำแล้วก็แค้นใจสุดจะทน นางเกือบจะแอบคบชู้ลับหลังข้า พยายามทุกอย่างเพื่อหย่ากับข้าให้ได้เพื่อจะไปหาคนใหม่ ฟันไปเถอะ!! 

ข้าเกลียดนาง เกลียดทุกอย่างที่เป็นนาง ชาตินี้ไม่คิดจะแบ่งใจรักนางแม้ซักเศษเสี้ยวของหัวใจ!! คิดได้ดังนั้นก็หันหลังจะจากไปทันที 

_______________________________________________________________ 

หลังจากท่านหมอมาช่วยดูอาการให้ชิงเฟิงเสร็จแล้วก็สั่งยาให้เปาเปาเอาไปต้มให้นางดื่มวันละสามเวลา จากนั้นก็ขอตัวกลับไปอย่างรวดเร็วราวกับจะรีบไปไหนต่อ ชิงเฟิงรู้สึกปวดแผลที่ถูกงูพิษกัดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากแล้วจึงไม่ได้วิตกกังวลอะไรมากมาย 

ตกกลางคืน นางกลับเป็นไข้ตัวร้อนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ นอนกระสับกระส่ายบนเตียง เหงื่อชุ่มไปทั้งตัว พยายามเอ่ยปากร้องเรียกสาวใช้ที่นอนอยู่ห้องด้านข้างของเรือนพัก แต่ดูเหมือนจะมีเพียงเสียงแหบแห้งเบาหวิวที่ดังออกมาจากลำคอแห้งผากของนาง  

"เปาเปา... เปาเปา...." 

ร้องเรียกหาอยู่หลายทีก็ไม่มีทีท่าว่าเสียงของตนจะดังไปถึงหูสาวใช้ที่กำลังหลับสนิทแม้แต่น้อย จึงพยายามพยุงร่างปวกเปียกไร้เรี่ยวของตนลุกขึ้นนั่ง หันมองไปบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างหนาต่าง  

เมื่อตอนหัวค่ำเปาเปาต้มยามาให้นาง แต่ด้วยความขมปี๋จนแทบกลืนไม่ลงและรู้สึกว่าตนเองอาการดีขึ้นแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรมากจึงกลั้นใจดื่มไปเพียงเล็กน้อยเพื่อให้สาวใช้สบายใจและวางถ้วยยาทิ้งเอาไว้ ไม่ได้ให้เปาเปาเอาไปเก็บ ถ้วยยาเย็นชืดยังวางอยู่ที่เดิม 

ชิงเฟิงพยายามลุกขึ้น แต่ก็ไม่มีเรี่ยวเเรงพอ ท่อนขาของนางชาหนึบไม่มีความรู้สึกราวกับท่อนไม้หนักซักท่อน จึงกระเถิบตัวหย่อนร่างกายส่วนบนลงจากเตียงไปก่อน แล้วไถลร่างกายที่เหลือตามลงไปอย่างทุลักทุเลภายใต้ความมืดสลัว 

โครม...เสียงโต๊ะวางของตรงหัวเตียงล้มลงเมื่อชิงเฟิงสาวมือคว้าเพื่อหาที่ยึดเกาะ 

"โอ้ย!..." เเม้จะเจ็บอยู่บ้างที่ตัวเองหล่นตุ้บลงจากเตียงแต่ก็ยังพยายามถูไถร่างกายกับพื้นเพื่อไปเอายาถ้วยนั้นขึ้นดื่ม ก่อนหน้านี้นางรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว แต่ทำไมตอนนี้ถึงอาการแย่ลงได้เล่า? 

ตะเกียกตะกายไปถึงโต๊ะริมหน้าต่างได้อย่างทุลักทุเลเต็มที่ เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ร่างกายร้อนวูบวาบ ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง หายใจไม่สะดวก พยายามพยุงตัวลุกขึ้นเพื่อจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยยามาดื่ม  

อีกนิดเดียวนางก็จะเอื้อมไปหยิบถ้วยยาได้เเล้ว แต่ด้วยความที่นางใช้ศอกยันกับขอบโต๊ะทิ้งน้ำหนักตกลงเต็มที่ โต๊ะตัวนั้นจึงล้มครืนลง ชิงเฟิงหล่นตุ้บถ้วยยาร่วงลงพื้นแตกกระจาย ยาน้ำไหลนองไปทั่งพื้น  

หมดกัน! ชิงเฟิงหน้าซีกเผือดนั่งมองยาต้มที่กระจัดกระจายเปียกไปทั่วอย่างเสียดาย ยกมือทาบอกกุมเอาไว้แน่นอย่างเจ็บปวด นางหายใจไม่ออก อากาศเหมือนจะหมอไปทุกที จึงอ้าปากหอบหายใจลึกๆ พยายามเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ก่อนจะหมดสติไป 

"ช่วย...ข้า.." 

_________________________________________________________________ 

"แย่แล้ว!! คุณหนูของข้าหายไป" 

เปาเปาส่งเสียงร้องโวยวายอย่างตื่นตระหนก ตอนเช้าตนมายังห้องนอนของคึณหนูเพื่อจะปลุก แต่พอเคาะประตูเท่านั้น บานประตูกลับเปิดเข้าไปภายในไม่มีการลงดานเอาไว้เช่นทุกวัน ตนจึงรีบเข้าไปดูภายใน  

ปรากฏว่าบนเตียงไร้เงาร่างของผู้เป็นนายนอนอยู่ อีกทั้งโต๊ะริมหน้าต่างและชั้นวางของข้างเตียงยังล้มระเนระนาดไม่เป็นระเบียบ เปาเปาตกใจหน้าตื่น เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น? แล้วคุณหนูของข้าละหายไปไหน? เปาเปาวิ่งวนรอบห้องหลายรอบเพื่อตามหานายสาวของตนแต่กลับไม่พบแม้เงา ก็ให้ร้อนใจเป็นอันมาก 

"คุณหนู!...คุณหนูเจ้าคะ ท่านอยู่ไหน!?" 

วิ่งออกไปหานอกบ้านและบริเวณใกล้เคียง หวังจะได้พบหน้านายสาวที่ตื่นแต่เช้าแล้วออกไปเดินเล่นข้างนอก ไร้เสียงตอบรับ รอบบริเวณเงียบสงบไร้ผู้คนอื่นนอกจากตัวนาง 

แย่แล้ว ต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับคุณหนู่แน่ๆ ข้าต้องรีบไปขอความช่วยเหลือจากท่านอ๋อง คิดได้ดังนั้นก็รีบวิ่งเร็วจี๋ไปหน้ากระท่อมเพื่อจะไปเรือนพักอ๋องสาม เปาเปาก้มหน้าก้มตาจ้ำอ้าวไม่มองซ้ายขวาเพราะความรีบร้อน จึงชนโครมเข้ากับสาวใช้นางหนึ่งที่เดินสวนมาอย่างจัง ทั้งสองกระเด็นถอยไปคนละทิศ ข้าวของที่สาวใช้นางนั้นถือมาหล่นกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ 

"เจ้า!!.." สาวใช้นางนั้นตวาดเเว๊ดอย่างไม่พอใจ กวาดตามองข้างของๆตนบนพื้นอย่างตนะหนกตกใจหน้าซีดเผือด รีบคลานไปเก็บข้าวของเหล่านั้นโดยเร็วอย่างเกรงกรัวความผิด 

"ข้าขอโทษข้ารีบ" เปาเปาระล่ำระลักเอ่ยขอโทษ รีบลุกขึ้นจะวิ่งไปขอความช่วยเหลือ แต่กลับต้องชะงัก 

"หยุด!! เจ้ากล้าชนคนของข้าจนเข้าของเสียหายแล้วคิดจะหนีหรือ" 

เปาเปาหันกลับไปมองช้าๆอย่างหงุดหงิดใจ ข้ายิ่งรีบๆอยู่จะอะไรกับข้านักหนา ป่านนี้คุณหนูจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ยังไม่รู้ 

"เจ้าเป็นสาวใช้ของชิงเฟิงใช่มั้ย? พบหน้าข้าทำไมไม่ทำความเคารพ? ไร้มารยาทสิ้นดี " 

สตรีงดงามอวบอัดน่าฟัดไปทุกส่วนยืนจ้องหน้าเปาเปานิ่ง แววตาเอาเรื่องสุดๆ 

"คำนับชายารองเพคะ" สาวใช้ที่กำลังก้มเก็บข้าวของบนพื้นรีบลุกขึ้นทำความเคารพทันทีที่ได้ยินเสียงของผู้มาใหม่ 

เปาเปาย่อกายทำความเคารพอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก แล้วรีบหันหลังกลับจะจากไปทันที 

"เดี๋ยว!! เจ้ากล้าลบหลู่ข้าหรือ? ข้ายังไม่อนุญาติเจ้าไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น!" 

"แต่ว่าคุณหนูของข้าหายตัวไป ข้าต้องรีบไปรายงานท่านอ๋องให้ทราบนะเจ้าคะ" 

"นายของเจ้าคงหนีตามชายชู้ไปซะละมั้ง" เหลียนเออร์จีบปากจีบคอค่อนแคะ หวังให้เป็นอย่างนั้นจริงๆหรือตายไปซะมากกว่า 

"ไม่จริง! คุณหนูไม่ใช่คนแบบนั้น คุณหนูของข้าเป็นถึงพระชายาเอก ท่านเป็นเพียงเมียรองอย่าได้กล่าวหาว่าร้ายคุณหนูข้าเช่นนี้อีก!" 

"กรี้ด....เจ้า! เจ้า! เด็กๆตบปากนางซะ!" ร่างอวบอับเต้นเร่าๆเหมือนเจ้าเข้า ใบหน้าแดงก่ำอย่างโมโหสุดขีด ชี้นิ้วอันสั่นเทาไปที่ใบหน้าของเปาเปา สั่งให้สาวใช้อีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังตบปากเปาเปาเสียงลั่น 

"เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร!? ถึงกล้ามาล่วงเกินข้า แม้แต่นายของเจ้าเองก็อาจไม่มีชีวิตอยู่แล้วในตอนนี้ เด็กๆตบปากนางจนกว่าข้าจะสั่งให้หยุด!" 

"เจ้าค่ะ" สาวใช้สองนางรีบเข้าไปจับแขนของเปาเปาล็อกเอาไว้ด้านหลังให้อีกคนตบปากเปาเปา  

"โอ้ย..." เปาเปาร้องออกมาทันทีที่ถูกฝ่ามือฟาดใส่แก้มซ้ายขวาจนหน้าสะบัดหันตามแรงตบ 

"ข้าสั่งให้ตบแรงๆขึ้นอีก!" 

เปาเปาถูกตบจนเลือดกบปาก ใบหน้าบวมเเดงไปทั้งหน้า ก่อนจะถูกลากไปขังไว้ในห้องเก็ยฟืนท้ายครัว ด้านนอกประตูลงดานเอาไว้แน่นหนา ไม่สามารถออกไปตามหาคุณหนูหรือขอความช่วยเหลือใดใดได้ 

คุณหนู ป่านนี้ท่านจะเป็นอย่างไรบ้าง ฮือ.... 

################################ 

มาต่อแล้วนะคะ ต่อไปจะพยายามลงให้อ่านทุกวันพุธนะคะ รอติดตามกันได้ค่ะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น