ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่_18 หวั่นไหว

ชื่อตอน : บทที่_18 หวั่นไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 583

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2562 21:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่_18 หวั่นไหว
แบบอักษร

อ๋องสามจากไปแล้วตอนใกล้สว่าง พอเสร็จกิจก็ลุกออกไปจากเตียงอย่างไม่ใยดีนางแม้แต่น้อย ชิงเฟิงก้มมองร่างไร้วิญญาณที่แอบไว้ข้างเตียงอย่างหวาดกลัว หากวันนี้อ๋องสามไม่แวะมาหานางที่เรือนละก็ ศพที่นอนอยู่ตรงนั้นคงเป็นตัวนางเองแล้ว  

ชิงเฟิงนั่งกอดเข่าอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี นี่ข้าจะทำยังไงละเนี่ย ให้นอนคนเดียวพร้อมกับศพในห้องคงไม่ไหว 

คล้อยหลังอ๋องสามไปไม่นาน ก็มีทหารสองนายเข้ามาเก็บกวาดร่องรอยต่างๆบนพื้นและหิ้วศพออกไป ชิงเฟิงนั่งมองการกระทำเหล่านั้นอย่างงงๆ ไม่นานทุกอย่างภายในห้องก็กลับสู่สภาพปกติ ราวกับไม่เคยมีเรื่องมีราวอะไรเกิดจึ้นมาก่อน 

ตอนสายๆเปาเปาก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาด้วยสีหน้าไม่ชอบใจและหัวเสียสุดๆ 

"มีอะไรรึเปล่า?..เจ้าดู..." 

"ก็ทางห้องครัวนะสิเจ้าค่ะคุณหนู ข้าแค่ตื่นสายหน่อยเดียวไม่รับอาหารให้ท่านช้า พวกมันก็เทอาหารเช้าของคุณหนูทิ้งไป ไม่เหลือแม้แต่ข้าวซักเม็ด พอข้าจะลงมือทำครัวเองพวกมันก็ปิดประตูใส่หน้า ลงดานแน่นหนาไม่ให้เข้าครัวอีก" 

เปาเปาโวยวายเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อคืนนางอาจเหนื่อยเกินไปจนหลับสนิทราวกับคนตายจนฟ้าสางก็ยังไม่ลุก ทั้งๆที่นางไม่เคยตื่นสายเลยซักครั้งในชีวิต 

"เป็นความผิดของข้าเองที่ตื่นสาย ทำให้คุณหนูไม่ได้รับอาหารเช้า " 

"ช่งเถอะๆ ข้ายังไม่หิว เจ้าไปหาเก็บผลไม้ข้างเรือนที่พอจะกินได้มาให้ข้าซักลูกสองลูกก็พอ แล้วตอนเที่ยงข้าค่อยกินข้าวก็ได้" 

ชิงเฟิงกล่าวเบาๆ ไม่อยากให้สาวใช้รู้สึกผิดไปมากกว่านี้ เพราะจริงๆก็ไม่ใช่ความผิดของเปาเปาเลย พวกนางถูกวางยาไม่เแปลกที่จะหลับไหลราวกับคนตาย 

"แต่ว่า...เจ้าค่ะ" 

ทั้งวันชิงเฟิงก็ไม่มีอะไรทำ นอกจากนั่งๆนอนๆในเรือนหลังเล็กห่างไกลผู้คนหลังนี้ เสียงพูดคุยของเหล่าคนรับใช้ดังมาจากอีกฝากกำแพง ชิงเฟิงหันมองไปทางเสียงเหล่านั้นก่อนจะพบเข้ากับต้นผิงกั่วที่กำลังสุกเต็มต้นห่างออกไปจากเรือนของนางไม่มากนัก ไวเท่าความคิด สองเท้าก็เดินไปตามทางที่ต้นไม้ตั้งอยู่อย่างรวดเร็ว ปากร้องตะโกนสั่งสาวใช้ที่กำลังทำงานบ้านอยู่ในเรือน 

"เปาเปา ถ้าทำงานของเจ้าเสร็จเเล้ว ช่วยเอาตะกร้ามาให้ข้าที่หลังบ้านด้วย" 

"เจ้าค่ะคุณหนู" 

เหตุการณ์เช่นวันนี้ไม่น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ คงมีใครจงใจกลั่นแกล้งไม่ให้นางได้กินข้าวแน่นอน การไปเก็บผิงกั่วมาตุนเอาไว้คือทางออกที่ไม่เลว อย่างน้อยๆยังมีอะไรให้กินรองท้องบ้าง ดีกว่าอด  

ซักพักชิงเฟิงก็มายืนเเหงนคอตั้งอยู่ใต้ต้นผิงกั่วที่กำลังสุกเต็มต้น ลำต้นค่อนข้างสูงอยู่มากทีเดียว แต่ก็มีบางกิ่งที่โน้มลงมาด้านล่าง ชิงเฟิงจึงเขย่งเท้ายื่นมือไปเด็ดลูกผิงกั่วงมา เช็ดผลไม้ในมือกับแขนเสื้อก่อนจะยกขึ้นกัดไปหนึ่งคำ 

"อืม..รสชาดไม่เลว " ชิงเฟิงกัดผลไม้ในมือกินจนหมดลูก ก่อนจะตัดสินใจปีนขึ้นไปบนต้นเพื่อเก็บลูกผิงกั่วให้ได้เยอะๆ เมื่อเก็บได้จำนวนหนึ่งแล้วก็ใช้ชายกระโปรงห่อแล้วค่อยๆปีนลงมาอย่างระมัดระวัง 

ทันทีที่เท้าแตะพื้นก็หันขวับไปมาซ้ายขวาอย่างระเเวดระวัง นางรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวตรงนี้ เหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ต้องระวังมากขึ้น แม้จะอยู่ภายในรั้วของจวนอ๋องสามก็ตาม แต่พอมองไปรอบๆก็ไม่พบว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย หันกลับไปมองทานเรือนหลังน้อยของตนที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ทุกอย่างก็ดูปกติดี 

สงสัยข้าจะคิดมากไปเอง ชิงเฟิงหันมายิ้มกับตัวเองมองลูกผิงกั่วตาเป็นมัน เอาผิงกั่วจากชายพกวางลงกับพื้นที่มีหญ้าขึ้นเต็มเป็นหย่อมๆดูรกอยู่บ้างเนื่องจากไม่มีคนดูแล  

"ขึ้นไปเก็บอีกซักรอบ เปาเปาคงเอาตะกล้ามาให้พอดี" แต่พอเดินเข้าหาต้นผิงกั่วอีกรอบเพื่อจะปีนขึ้นไปก็ต้องร้องออกมาเบาๆ ไม่รู้ว่าตัวอะไรกัดเข้าที่ข้อเท้าของนาง จึงก้มลงไปดูเห็นมีรอยเขี้ยวสองรอยก็ตกใจหน้าซีด 

นี่เป็นรอยเขี้ยวของงู หวังว่าคงไม่มีพิษหรอกนะ แต่มันไม่เป็นอย่างที่นางคิดเพราะรอยที่ถูกกัดเริ่มมีสีคล้ำและเริ่มรู้สึกปวดบริเวณแผล นี่ไม่เข้าท่าเสียเเล้ว! 

"เปาเปา ข้าถูกงูกัดรีบมาช่วยข้าหน่อย!!" 

ตะโกนเรียกสาวใช้ของตนเสียงดัง ทรุดนั่งลงผิงหลังกับโคนต้นผิงกั่ว ขาข้างที่ถูกกัดเริ่มชาหนึบ ความเจ็บปวดมากมายเริ่มกัดกิน 

ไร้เสียงตอยรับจากสาวใช้ของตน นางเจ็บจนลุกไม่ไหวแล้ว แต่หากให้รอความตายอยู่ตรงนี้นางไม่ทำแน่ ชิงเฟิงตัดสินใจคลานไปทางเรือนหลังเล็กของตนเพื่อขอความช่วยเหลือทันที 

ดวงตาของนางเริ่มพล่ามัวแต่ยังพยายามคลานไปตามพื้นดินหัวเข่าและผ่ามือของนางถลอกปอกเปิดไปหมด มีเลือดซึมออกมาบ้างแล้ว 

"เปาเปา เจ้าอยู่ไหน ช่วยข้าด้วย!" 

คลานไปได้ซักพักสายตาก็สะดุดเข้ากับรองเท้าของบุรุษ จึงหยุดชะงักและเงยหน้ามองผู้ที่บืนขวางหน้าตนช้าๆ 

"ท่านอ๋อง?....ข้าถูก งูกัด" 

จบคำร่างชองชิงเฟิงก็ปลิวหวือขึ้นจากพื้น อ๋องสามอุ้มนางเดินตรงลิ่วไปยังเรือนพักของนางอย่างรวดเร็ว วางนางลงกับแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน ถลกชายกระโปรงเปื้อนดินของนางขึ้นดู มีรอยเขี้ยวงูสองรอยที่กำลังดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด นางถูกงูกัดจริงๆ และดูเหมือนจะเป็นงูพิษเสียด้วย 

อ่องสามล้วงมีดในออกเสื้อกรีดลงบนรอยเขี้ยว ยกขานางขึ้นก้มหน้าลงดูดพิษออมากให้ได้มากที่สุดอย่างไม่ลังเล 

"ดะ..เดียว ก่อน....?" 

ชิงเฟิงห้ามปรามไว้ไม่ทัน ได้แต่จ้องมองการกระทำของอ๋องสามอย่างงงงวยไม่เข้าใจ ยกมือทาบอกมองอ๋องสามราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่คิดว่าอ๋องสามผู้เย็นชาจะมีมุมแบบนี้กับนางได้ รู้สึกว่าใจเต้นเเรงและเร็วขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล 

อ๋องสามดูพิษงูพ่นลงพื้นอยู่หลายทีจนเลือดที่ไหลออกมากลับมาเป็นสีแดงปกติอีกครั้ง ก็ใช้แขนเสื้อของตัวเองซับเลือดให้เบาๆ เงยหน้ามองชิงเฟิงที่กำลังตกตะลึงจ้องหน้าตนเองเงียบๆอยู่นานแล้ว 

เห็นแววตาสับสนไม่เข้าใจของนางก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา สะบัดขาชิงเฟิงลงพื้นดังตุ้บ สะบัดหน้าหนีอย่างขุ่นเคือง ลุกขึ้นหันหลังจะจากไป 

"เสร็จแล้ว ข้าจะให้ท่านหมอมาดูอาการเจ้า" พูดจบก็จากไปอย่างรวดเร็ว 

อะไรของเขา มาไวไปไว เดี๋ยวก็ทำเหมือนห่วงใยข้านักหนา เดี๋ยวก็โกรธเกลียดข้า 

"คุณหนู!! ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ ข้าได้ยินเสียงเรียก อะนั่น....เลือด?" 

เปาเปาวิ่งมาหาผู้เป็นนายพร้อมกับตะกร้าใส่ของที่จะนำมาให้ แต่กลับต้องตกใจ เมื่อเห็นนายสาสของตนมีเลือดซึมที่ข้อเท้า จึงทิ้งตะกล้าถลาเข้าไปช่วยดูให้ 

"คุณหนูท่านเป็นอะไร!?" 

"ข้าถูกงูกัด แต่ไม่เป็นไรมากแล้ว เจ้าไปตามหมอมาให้ข้าที" 

"เจ้าค่ะๆ ข้าจะรีบไป" เปาเปาวิ่งหน้าตั้งจากไปทันทีโดยไม่รอซักถามอาการให้มากความตามหมอมาให้เร็วที่สุดสำคัญกว่า 

ชิงเฟิงนั่งงอเข่าอยู่ที่เดิม ตาเหม่อมองไปทางที่อ๋องสามจากไป ยกมือลูบหน้าอกของตัวเองเบาๆ ข้าไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้ใจเต้นผิดปกติเมื่อครู่นี้ หรืออาจเป็นเพราะพิษงูแทรกซึมเข้าหัวใจแล้ว? แต่ข้าก็ยังปลอดภัยดีอยู่นี่นา แล้วมันเกิดจากอะไรละ?

ภพก่อนข้าเป็นสาวขายบริการ ผ่านผู้ชายมาเยอะจนชินชาก็ยังไม่เคยมีอาการป่วยแปลกๆแบบนี้มาก่อนเลย หรือข้าจะเป็นโรคหัวใจเข้าให้แล้ว? ตายละหว่าภพนี้มีหมอเฉพาะทางด้านหัวใจหรือยังก็ไม่รู้ เฮ้อ...คงต้องดูแลสุขภาพตัวเแงมากขึ้นเเล้วละ

#################################

มาต่อแล้วนะคะ ลงได้เเค่อาทิตย์ละตอนเพราะมีสองเรื่องที่แต่งพร้อมกัน แล้วก็ไม่ค่อยมีเวลา รออ่านแบบชิวๆไม่ว่ากันเนาะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น