ภิภิญ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13 อดีตที่เลวร้าย

ชื่อตอน : บทที่ 13 อดีตที่เลวร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 380

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2562 23:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 อดีตที่เลวร้าย
แบบอักษร

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งถึงวันแต่งงาน สถานที่สำหรับจัดงานที่ชายหาดได้ถูกจัดเตรียมเสร็จสรรพแล้ว และยังได้พนักงานในบริษัทของกิ่งเข้ามาร่วมช่วยด้วยจึงทำให้งานผ่านไปได้ด้วยดี ออแกไนซ์ก็จัดงานได้อย่างสวยงามจนน่าประทับใจ

ปลื้มแต่งชุดทักสิโด้สีขาวสะอาดคาดเอวด้วยสีแดงเลือดนก ผมถูกเซ็ทอย่างดีจนเจ้าตัวยังอดภูมิใจไม่ได้ จะว่าไปเธอแต่งตัวแบบนี้ก็ดูดีไปอีกแบบ การเปลี่ยนสไตร์ตอนที่ความจำเสื่อมก็น่าประทับใจไปอีกแบบ

ก่อนที่เจ้าตัวจะลงไปที่งานเพื่อต้อนรับแขกที่มางานก่อนเพราะเจ้าสาวยังแต่งตัวไม่เสร็จ

“สวัสดีค่ะน้องปลื้ม ยินดีด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขกับชีวิตคู่มากๆ นะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

ปลื้มยกมือไหว้ขอบคุณ

เธอไม่คุ้นหน้าทุกคนที่มางานในวันนี้ แต่บางคนกลับรู้จักเธอ คงเพราะความจำที่หายไป แต่ปลื้มก็ไหว้ตอบและพูดคุยแม้จะเก้อเขินไปบ้างเล็กน้อย 

แขกเหรื่อทยอยกันเข้ามาในงานทีละน้อยเพราะเหลือเวลาอีกมากโขกว่าจะเริ่มพิธี ขณะนี้เจ้าสาวก็ยังแต่งตัวไม่เสร็จปลื้มจึงรับแขกคนเดียว

ทว่า จู่ๆ ปลื้มก็มองเห็นชายหนุ่มที่เธอไม่คิดว่าจะเจอที่งานแต่งงานของตัวเอง เจ้าตัวยืนมองงานอยู่ไกลๆ โดยไม่กล้าเข้ามาในงาน แต่เพราะสายตาของปลื้มดันไปสบเข้ากับเจ้าตัวพอดี

“คิมหันต์”

ปลื้มเอ่ยเสียงแผ่วอย่างไม่คาดคิด ทว่าเจ้าตัวรู้ตัวว่าปลื้มได้เห็นแล้วจึงรีบเดินดุ่มๆ ออกไปในร้าน

แต่ปลื้มไม่ทิ้งโอกาสอีกเป็นครั้งที่สอง หลังจากเธอได้คลาดกับคิมหันต์ครั้งหนึ่งแล้วในวันถ่ายพรีเว้ดดิ้ง ก่อนที่ปลื้มจะวิ่งสุดฝีเท้าเข้าไปหาคิมหันต์ในทันทีจนเจ้าตัวไม่อาจหลบหนีได้

“คิมหันต์ หนีปลื้มทำไม”

ปลื้มเอ่ยพลางวิ่งไปดักหน้าคิมหันต์ที่มีสีหน้าไม่สู้ดี

“ผมขอโทษ ผมไม่ควรมาที่นี่เลย”

“ทำไม ทำไมถึงไม่ควรมา ปลื้มไม่เข้าใจ”

“ปลื้ม...อย่าบอกนะว่าปลื้มจำไม่ได้”

สีหน้าของคิมหันต์คลายลงเมื่อเห็นแววตาสับสนของปลื้ม ก่อนที่เจ้าตัวจะพยักหน้าเบาๆ

“ปลื้มประสบอุบัติเหตุ ความจำเสื่อม แปลกมากเลยที่ตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว แถมยังมีแฟนเป็นผู้หญิง”

“คุณกิ่ง เค้าดีกับปลื้มไหม”

คิมหันต์เอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

“อืม ดีมากจนปลื้มไม่ชอบตัวเองเลยที่ลืมคนดีๆ อย่างเค้าได้...แต่มีหลายเรื่องที่แม้แต่กิ่งเองก็ไม่รู้ ปลื้มพยายามตามหาคิมหันต์เพื่อถามหลายอย่างเลยไม่คิดเลยว่าวันนี้จะเจอที่นี่”

“ผมได้ยินว่าคุณกำลังจะแต่งงาน เลยมาที่นี่”

“แต่เมื่อกี้คิมหันต์หนีปลื้ม ก่อนหน้านี้เรามีเรื่องทะเลาะกันใช่มั้ย ที่ปลื้มเห็นมันต้องไม่ใช่ฝันแน่ๆ”

“อ่า ก็ใช่ แต่ปลื้มอย่าไปใส่ใจเลย มันผ่านไปแล้วล่ะ ปลื้มจำไม่ได้ก็ดีแล้ว วันนี้ปลื้มได้เริ่มต้นใหม่กับคนที่ปลื้มรัก ผมเลยมาร่วมแสดงความยินดีด้วย”

คิมหันต์คลี่ยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เศร้าเหลือเกิน

ไม่ใช่รอยยิ้มเศร้าที่ปลื้มที่เคยเป็นแฟนเก่ากำลังจะแต่งงาน แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอัดแน่นอยู่ภายใน

“มันเลวร้ายมากเลยใช่มั้ย ปลื้มเคยเห็นภาพตัวเองยืนอยู่บนตึกเหมือนจะฆ่าตัวตาย”

คิมหันต์ชะงักค้าง ก่อนจะน้ำตาเอ่อคลอเมื่อปลื้มเอ่ยจบ ก่อนจะคลี่ยิ้มฝืนแล้วเอ่ยต่อ

“ลืมมันไปน่ะดีแล้ว ไม่มีอะไรน่าจดจำเลย”

ปลื้มพยักหน้า แม้จะอดคิดไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ สิ่งที่กิ่งเองก็ไม่รู้แต่คิมหันต์รู้เพียงคนเดียว แต่กลับเลือกที่จะให้เธอลืม

มันต้องหนักหนาขนาดไหนกันเชียว

“ผมยินดีด้วยนะปลื้ม ผมขอกอดคุณเป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ย หลังจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว”

คิมหันต์เอ่ยเสียงเศร้า เรียกร้องหาอ้อมกอดชดเชยความรู้สึกผิดที่ตกค้างในจิตใจตัวเองมานานห้าปี ก่อนที่ปลื้มจะพยักหน้าแล้วเข้าไปกอดคิมหันต์

แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็ต้องผละออกด้วยความรู้สึกประหลาด

เธอรังเกียจอ้อมกอดของคิมหันต์ เพียงแค่แตะตัวก็ไม่อาจจะทนกอดคนตรงหน้าได้ ปลื้มขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะมองหน้าคิมหันต์ที่น้ำตาไหลเอ่อลงอาบแก้ม

ภาพของพี่ก้านที่ร้องไห้แวบเข้ามาในหัวราวกับถูกปลุกให้ตื่นจากความทรงจำที่หลับใหล

“ถ้าคิมหันต์จะชอบผู้ชาย ทำไมไม่บอกปลื้ม มาหลอกปลื้มทำไม ทำไมไม่เอาผู้ชายคนอื่น ทำไมต้องเป็นพี่ชายคนปลื้ม ทำไม!!!”

ปลื้มรู้สึกเหมือนตัวดิ่งวูบตกเหว ก่อนจะทรุดลงอย่างหมดแรง น้ำตาไหลเอ่อลงอาบแก้มเมื่อเสียงของตัวเองดังก้องอยู่เต็มสองหู พร้อมกับความทรงจำที่ซุกซ่อนพรั่งพรูเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก

ภาพของคิมหันต์และพี่ก้านร่วมรักกันอย่างดุเดือดบนโซฟาขณะที่เธอเข้ามาในบ้านอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะถูกลูกค้ายกเลิกกระทันกัน เลยทำให้เธอเห็นพฤติกรรมที่หยาบช้าของคนรักของเธอทั้งสองคนจนไม่อาจจะรับได้

การที่ผู้ชายสองคนจะรักกันไม่ใช่เรื่องผิด แต่ถ้าไม่ใช่เพราะหนึ่งในนั้นคือคนรักของเธอ และอีกคนคือพี่ชายในสายเลือด

ภาพยังคงต่อเนื่องจนกระทั่งเหตุการณ์ในความฝันของเธอ ภาพที่พี่ก้านร้องไห้และเธอทะเลาะกับคิมหันต์อย่างรุนแรง จนเธอเป็นฝ่ายหนีออกไป

และภาพสุดท้ายคือเธอขับรถออกไปจากบ้านด้วยความรวดเร็ว และเพราะกำลังร้องไห้เสียใจทำให้เธอไม่เห็นว่ามีใครที่วิ่งเข้ามาหารถ จนกระทั่งเธอขับรถชนเข้าเต็มแรง

เธอชนพี่ก้านจนเสียชีวิตคาที่

“ไม่!!!”

ปลื้มกรีดร้องสุดเสียงเมื่อความทรงจำทุกอย่างพรั่งพรูเข้ามาในสมอง นี่คือเหตุผลที่เธอเสียใจจนกระทั่งคิดฆ่าตัวตาย เพราะอย่างนี้นี่เอง

และเพราะเหตุนี้เธอจึงไม่อาจโกรธเคืองกิ่งที่ขับรถชนแม่ของเธอ

เพราะเธอคือฆาตกรที่ฆ่าพี่ชายของตัวเอง

ปลื้มร้องไห้อย่างขาดสติเมื่อจดจำทุกอย่างได้ทุกประการ ก่อนจะทรุดลงเป็นลมหมดสติ คิมหันต์รีบหนีไปเมื่อแขกในงานกรูกันเข้ามาด้วยความตกใจที่เห็นปลื้มเป็นลมล้มพับไป

ความคิดเห็น