ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เหตุการณ์ไม่คาดคิด

ชื่อตอน : เหตุการณ์ไม่คาดคิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 06:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหตุการณ์ไม่คาดคิด
แบบอักษร

เหลืออีกสามวัน เหตุการณ์วันสิ้นโลกก็กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ผมกับมาร์กเราต่างวุ่นกับการเตรียมของมากมาย รถหกล้อหลายสิบคันเคลื่อนที่ขับเข้ามายังโกดังเก็บของ ข้าวสารอาหารแห้งและอาหารกระป๋องต่างๆถูกขนเข้าไปเก็บไว้ในโกดัง50% ส่วนอีก50%ผมได้เก็บไว้ในคลังเก็บของของตัวเอง อาวุธมากมายถูกสั่งทำขึ้นมามาก แต่ผมก็ได้บอกมาร์กไว้ว่าไม่ต้องทำเยอะก็ได้ เพราะหากวันนั้นมาถึงจริง หากเราสามารถฆ่าซอมบี้ในระดับที่สูงขึ้น เราก็จะได้อาวุธหรือของต่างๆมาเป็นรางวัล ตัวอย่างเช่นดาบคู่และปืนคู่ของผม ที่ดรอปได้จากซอมบี้ระดับสูง ทำให้อนุภาพของอาวุธร้ายแรงกว่าอาวุธทั่วไปหลายเท่าตัว 

 

"ต้าร์" 

 

"ครับ?" 

 

"เหลืออีก3วัน เหตุการณ์ที่มึงพูดถึงก็จะเกิดขึ้นแล้วสินะ" 

 

"ครับ...แต่ก็คงไว้วางใจไม่ได้นะ บางทีอาจจะเร็วกว่าสามวัน หรืออาจจะนานกว่านั้นก็ได้" 

 

ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้มันแปลเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนๆ น่าแปลก?ปกติมันจะปรากฏการณ์แบบนี้ในวันนั้นนี่น่า แล้วทำไม........ 

 

"นายน้อย"กานต์เดินถือโทรศัพย์มาให้ผู้เป็นนาย เมื่อมีสายบางอย่างโทรมาหาเขา 

 

"ฮัลโหล"มาร์กฟังเสียงจากปลายสายอยู่สักพักก็มีสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดทันที ผมมีประสาทสัมผัสที่ดีกว่าคนอื่น จึงได้ยินเสียงผู้หญิงโทรมาหามาร์ก 

 

"ตอนนี้ฉันไม่ว่าง ไปหาคนอื่นแทนเถอะ" 

 

'แต่ถ้ามาร์กไม่มารับ งั้นโรสไปหาที่บ้านก็แล้วกัน' 

 

ติ๊ด. 

 

"เห้ย!!??" 

 

"ใครงั้นหรอมาร์ก" 

 

"เฮ่อ.....โรสจะมาที่บ้านฉันน่ะ"มาร์กพูดด้วยสีหน้าที่ดูเพลียๆ โรสเป็นสาวที่สวยสะเด็ด เจ็ดย่านน้ำ(คือเป็นคนที่สวยอ่ะนะ -_-;) ลูกสาวคนเล็กของบริษัทเพื่อนเก่าของพ่อมาร์ก เมื่อก่อนพวกเขาเคยหมั้นกันแล้ว แต่ก็ต้องถูกยกเลิกเพราะพ่อของโรสได้ทำผิดสัญญาบางอย่างที่ให้ไว้ ตั้งแต่นั้นมาทั้งสองฝ่ายก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกันอีกเลย 

 

ยกเว้นแต่โรส...ที่ยังคงดื้อรั้นคอยมาหามาร์กตลอด จนกระทั่งเมื่อสองปีที่แล้วโรสย้ายไปเรียนที่เมืองนอก ไม่คิดเลยว่าหล่อนจะกลับมาอีกครั้งในวันนี้ แถมยังเลือกกลับมาตอนเหตุการณ์วันสิ้นโลกจะมาถึงแล้วด้วย 

 

"ต้าร์...ไปข้างนอกกับกูหน่อย" 

 

"ไปไหน?" 

 

"เถอะน่า...."มาร์กเดินมาดึงตัวผมให้เดินตามมันขึ้นรถไป 

 

"แล้วโรสล่ะ...จะทิ้งเธอไว้ที่บ้านคนเดียวหรอ?" 

 

"กูไม่สน...คนที่กูสนใจมีแค่มึงคนเดี่ยวเท่านั้น" 

 

"(0///0)"ฉ่า...ผมหน้าแดงเป็นลูกตำลึงทันทีที่ได้ยินมาร์กพูดแบบนั้น จะมาเขินอะไรตอนนี้กันเล่า!! 

 

"หน้ามึงแดงอ่ะ" 

 

"ปะ...ป่าวสักหน่อย"ผมหันหนีไปอีกทาง แต่ก็โดนมือหนารวบเอวผมดึงเข้าไปนั่งที่ตักของเขา ผมสะดุ้งตกใจหันไปมองอีกฝ่ายที่ก้มหน้าซุกไซร้ซอกคอผม 

 

"มาร์ก...หยุดก่อนครับ ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่บนรถแค่คนเดี่ยวนะ" 

 

ผมพูดห้ามอีกฝ่ายที่เริ่มทำอะไรไม่เหมาะไม่ควรตอนนี้ ทั้งๆที่บนรถมีกานต์กับนัทที่นั่งข้างหน้าอยู่ 

 

"ไอพวกนั้นมันไม่ได้ยินหรือไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละ"พูดจบ ปากก็เริ่มกดจูบที่ซอกคอหลายๆทีจนผมต้องนั่งตัวเกร็ง ตาก็แอบมองคนที่นั่งข้างหน้าที่กำลังเอาอะไรบางอย่างมาอุดหูเอาไว้ ให้มันได้งี้สิ...พร้อมใจกันทั้งนายทั้งลูกน้องเลย-_-; 

 

"มาร์ก"ผมเรียกอีกฝ่ายด้วยเสียงเข้มๆ นับวันมาร์กเริ่มออดอ้อนมากขึ้นทุกวัน คนที่เคยเข้มงวดและดูโหดแบบเดิมหายไปไหนกันหมดแล้วนะToT 

 

"ใจร้าย..."ถึงปากจะพูดแบบนั้น มาร์กก็หยุดทำเพราะไม่อยากขัดใจหากอีกฝ่ายไม่เต็มใจ มือทั้งสองข้างดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแนบอก เอาหน้าก้มซบสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆบนไรผม ต้าร์เองก็นั่งเอนพิงมือก็จับกุมมือหนาเอาไว้ 

 

"เราจะไปไหนงั้นหรอ.."ผมเงยหน้าถามอีกฝ่ายที่ยังไม่ได้บอกว่าจะไปไหนกัน 

 

"หิวข้าวน่ะ...เลยกะว่าจะไปหาอะไรกินกันหน่อย" 

 

"ที่ไหน?" 

 

"ถึงเมื่อไรเดี่ยวก็รู้เอง" 

 

ผมเงียบไม่ได้ถามต่อ เพราะรู้ดีว่าถ้าถามไปก็คงไม่ได้อะไรจึงได้แต่นอนพิงอกแกร่งของอีกฝ่ายจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปสักพัก... 

 

"ถึงแล้วครับนายน้อย" 

 

กานต์หันมาบอกผู้นายก่อนจะเดินลงจากรถไปเปิดประตูให้ มาร์กเดินลงจากรถก่อนจะดึงมือผมเข้าไปจับแล้วเดินนำไป 

 

เสียงลมอ่อนๆปะทะกับใบหน้าของผม กลิ่นของไอเค็มที่ลอยมาจากน้ำทะเลทำให้รู้สึกสดชื้นมาก ผมยิ้มหน้าบานหันไปมองมาร์กที่กำลังยกกล้องถ่ายรูปผมอยู่ 

 

แชะ! 

 

"อ้ะ...มาร์กอ่ะ ไม่บอกผมก่อนเล่า รูปนั้นลบเลยนะ"ผมวิ่งไปแย่งกล้องแต่มาร์กก็ชูมันขึ้นเหนือหัวซึ่งแน่นอนว่าผมเอาไม่ถึง ผมกระโดดเยาะเยะหมายจะแย่งก็ไม่ได้ ผมยืนทำหน้าแก้มป่องมองค้อนอีกฝ่ายที่ยังคงยืนยิ้มแย้มแจ่มใส 

 

"ลบเดี๋ยวนี้เลยนะมาร์ก" 

 

"ลบทำไม...น่ารักดีออก ดูซิ" 

 

"....." 

 

"หึ....ไปกินข้าวกันเถอะ อาหารมาแล้ว"มาร์กจับมือจูงผมไปที่โต๊ะอาหารสีขาวที่ตั้งอยู่ตรงชายหาด บนโต๊ะก็มีอาหารทะเลมากมาย เห็นแล้วก็น้ำลายไหลเลยแหะๆๆๆ(^3^) 

 

ผมนั่งลงบนเก้าอี้ มือทั้งสองข้างก็เริ่มลงมือแกะกุ้ง หอยและปูกินไปเรื่อยๆ มาร์กเองก็เอาแต่ป้อนนู้นนี่ให้จนผมต้องพูดยกมือห้ามทันที นี่กะจะฆ่ากันให้ตายเลยใช้ม่ะ... 

 

"มาร์กป้อนเอาๆแบบนี้ เดี่ยวผมก็ตัวกลมกันพอดี" 

 

"หึ...ก็ดีสิ จะได้กลิ้งกลับบ้านไง ไม่ต้องเปลืองน้ำมันรถด้วย" 

 

"ผมยังไม่อ้วนนะ>\\\<" 

 

"ฮ่าๆๆๆ" 

 

"ชิ"ผมแกะกุ้งในมือก่อนจะจิ้มน้ำจิ้มซีฟู้ดพร้อมกับยื่นให้อีกฝ่าย มาร์กยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก็ก้มลงมากินกุ้งที่มือผม  

 

ผ่านไปนานพอสมควรตอนนี้ผมกับมาร์กกำลังเดินเล่นที่ชายหาด ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นเรื่อยไป แม้กรมอุตุฯจะประกาศออกมาว่าไม่เป็นอะไร แต่ใจผมมันรู้สึกแปลกไป ความรู้สึกที่คุ้นเคยแบบนี้?....  

 

ผมหันไปมองดวงอาทิตย์ที่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำนิดหนึ่ง ถ้าเป็นคนธรรมดาคงจะมองไม่เห็นเพราะไม่มีใครมองดวงอาทิตย์โดยตรงได้ แต่ไม่ใช้กับผม 

 

"ต้าร์...มึงจ้องดวงอาทิตย์แบบนี้เดี๋ยวตาก็บอดหรอก" 

 

"มะ...มาร์ก" 

 

"อะไร" 

 

"เราต้องรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยครับ!" 

 

"ทำไม มีอะไรงั้นหรอ?" 

 

"มะ...มันจะเกิดขึ้นแล้ว!!"สีหน้าและน้ำเสียงที่ดูแตกตื่นของผม ทำให้มาร์กรู้ทันทีว่าสิ่งที่ผมพูดไม่ใช้เรื่องล้อเล่น 

 

"ไอกานต์ ไอนัท กลับบ้านเร็ว!!" 

 

เสียงเรียกของมาร์กทำให้กานต์กับนัทที่กำลังนั่งแกะกุ้งกินอยู่ต้องชะงักมือลงทันทีก่อนจะวิ่งไปหยิบกุญแจรถ พอขึ้นรถมาแล้วมาร์กก็โทรศัพท์ไปหาคนที่บ้าน สั่งให้ปิดประตูรั้วทั้งหมดให้แน่นหนา สั่งลูกน้องที่ให้ออกไปทำธุระกลับเข้าบ้านให้หมด ผมนั่งกุมมือตัวเองด้วยความกังวลใจ มันไม่น่าจะเกิดขึ้นวันนี้ หรือว่าผมจะจำวันผิด แต่มันก็ไม่ใช้... 

 

'นายน้อย...คุณโรสยังอยู่ที่บ้าน จะเอายังไงกับเธอดีครับ' 

 

"ไล่เธอกลับไป หากไม่ยอมกลับ...ก็จับเธอโยนไว้ที่นอกรั้ว" 

 

'ครับ' 

 

ติ้ด. 

 

"มาร์กมีปืนหรือเปล่าครับ" 

 

"อา...มีอยู่กระบอกหนึ่ง" 

 

"แล้วกระสุนล่ะ" 

 

"มีไม่มากนัก" 

 

ต้าร์เอากระสุนในมิติเก็บของ ออกมาให้มาร์กจำนวนหนึ่ง กระสุนที่เอาออกมานั้นไม่เหมือนทั่วไป มันเรืองแสงสีฟ้าอ่อนทำให้คนที่รับมาหันหน้ามามองเป็นเชิงถาม... 

 

"กระสุนพวกนี้ผมได้ใส่พลังสายฟ้าไว้ แม้พวกมันจะเป็นระดับกลาง แต่แค่นัดเดี่ยวก็สามารถฆ่าพวกมันได้แล้ว" 

 

มาร์กพยักหน้า ก่อนจะลงมือแพ็คกระสุนใส่แม็กกาซีนทันที ตอนนี้ทิวทัศน์รอบตัวของพวกเราเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนมากมายต่างพากันมายืนอออยู่ที่หน้าบ้านกันเต็ม ดวงอาทิตย์เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทก่อนที่มันจะกระพริบริบรี่ชั่วครู่ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ผู้คนมากมายเริ่มตื่นตัวและตกใจกับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น ผมสั่งให้กานต์ขับรถให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้  

 

ดวงอาทิตย์ที่มืดสนิทกับท้องฟ้าที่ถูกย้อมจนกลายเป็นสีเลือด อยู่ดีๆก็มีสิ่งแปลกปลอมมากมายปะปนเข้ามาในฝูงคน เสียงกรีดร้องที่ดังระงมไปทั่วอย่างหวาดผวา บางคนก็เริ่มวิ่งเข้าไปหลบในบ้านของตน บางคนก็หลบอยู่แต่ในรถไม่กล้าลงไปเมื่อเจอเหตุการณ์ดังกล่าว ผู้คนมากมายเริ่มขับรถหนีสิ่งที่กำลังคลืบคลานมาหา แต่ก็ไม่สามารถขับไปไหนได้ เมื่อมีรถมากมายจอดอยู่กลางถนนเต็มไปหมด จราจรเริ่มติดขัดมากขึ้นทุกที บางคนก็เริ่มลงจากรถเพื่อวิ่งหนีมัน แต่ก็ไม่สามารถหนีพ้นเงื้อมมือมันได้ ผู้คนมากมายถูกเหล่าซอมบี้ที่มาจากไหนไม่รู้ ฉีกกินเพื่อแก้กระหายหิว  

 

"พวกเราคงต้องวิ่งไปกันแล้ว!"ผมพูดเรียกสติทุกคนที่กำลังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมวิ่งลงจากรถตามด้วยมาร์กมาติดๆ  

 

ปัง! 

 

กระสุนนัดแรกทะลุหัวซอมบี้ตัวหนึ่งที่กำลังกระโดดมาทางผม ผมหันไปพูดขอบคุณให้มาร์กทีหนึ่งก่อนจะถูกอีกฝ่ายจับมือแล้ววิ่งนำไป  

 

กานต์กับนัทวิ่งตามมาติดๆเพื่อคอยยิงซอมบี้ปกป้องผู้เป็นนาย ตอนนี้เริ่มมีซอมบี้มากมายวิ่งตามพวกเรามาอาจเป็นเพราะเสียงปืนที่เรียกความสนใจมัน 

 

แฮ่กๆๆๆ 

 

เสียงหายใจเหนื่อยหอบของพวกเขาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ผมกลัวว่าถ้าไม่ทำอะไรบางอย่าง พวกเราจะต้องแย่หมดแน่ ในระหว่างที่มาร์กกำลังวิ่งนำผมอยู่นั้น ผมก็ผลักเขาเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งทันที 

 

"ต้าร์!!มึงจะทำอะไร" 

 

"พวกเราต้องพักกันก่อน ดูสภาพของแต่ละคนสิ เหนื่อยหอบแบบนี้ วิ่งหนีพวกมันไม่ทันหรอก" 

 

มาร์กนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะตอนนี้เขาเองก็เริ่มจะไม่ไหวแล้ว เขาวิ่งมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วไหนจะต้องคอยสู้กับซอมบี้อีก 

 

ในมือของผมปรากฏดาบคู่สีดำยาว ผมคิดว่าถ้าใช้ปืนเสียงของมันได้เรียกพวกมาเพิ่มแน่ 

 

"นั่นมึงจะไปไหน" 

 

"ผมจะไปจัดการพวกมัน" 

 

"ด้วยดาบเนี่ยนะ?" 

 

"มันไม่ใช้ดาบธรรมดานะครับ"ผมยิ้มกรุ้มกริมให้อีกฝ่ายในขณะที่ตนยังยิืนอยู่ที่หน้าประตู และข้างหลังเองก็เริ่มมีซอมบี้มากมาย วิ่งมาหาผม 

 

แฮร่!! 

 

"ต้าร์!!!" 

 

ฟึบ. 

 

จู่ๆร่างซอมบี้พวกนั้น ก็โดนตัดขาดไปครึ่งหนึ่งล้มลงอยู่ตรงหน้า ต้าร์สบัดดาบในมือเพื่อให้เลือดที่น่าสะอิดสะเอียนมันออกไปจากดาบของเขา ใบหน้าที่ฉีกยิ้มออกมาเหมือนตอนที่ได้ฆ่าลูกน้องสมิงในตอนนั้น มาร์กยังจำได้ติดตา... 

 

"เอาล่ะ...ได้เวลางานเลี้ยงแล้วนะครับ" 

 

ดวงตาสีม่วงสวยของต้าร์เริ่มมีประกายไฟวิ่งไปมา รอบตัวของต้าร์เองก็เริ่มมีพลังบางอย่างไหลออกมาจนพื้นที่ที่ต้าร์ยิืน แตกแยกแขนงเหมือนใยแมงมุม ครั้งเมื่อสะบัดดาบคู่ใจไปข้างหน้า ก็เกิดคลื่นดาบขนาดใหญ่ตัดร่างพวกมันล้มลงไปหลาบสิบตัว  

 

 

'ชักน่าสนุกแล้วสิ' 

ความคิดเห็น