เนมจี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Net&Punch | Episode2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2562 15:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Net&Punch | Episode2
แบบอักษร

 

 

-2-

 

ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกเจ็บตรงส่วนนั้นไปหมด ความบริสุทธิ์ที่เก็บไว้มาตลอดสิปแปดปีเสียไปแล้วจริงๆ กับผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักหน้าคร่าตาแม้แต่ใบหน้าก็ยังไม่เห็น หลังจากเหตุการณ์เมื่อ

พอตั้งสติได้ฉันก็เห็นเงินจำนวนหนึ่งวางอยู่ข้างตัว นี่เขาคงเห็นผู้หญิงทุกคนเป็นผู้หญิงอย่างว่าสินะ ถึงได้ทิ้งเงินไว้ให้ฉันแบบนี้เรียกได้ว่าเป็นเห็นก้อนเลยล่ะ แต่ฉันไม่สนใจเงินนั้นหรอกเพียงแต่ตอนนี้เสียใจที่เสียมันไปมากกว่า...

 

หลังจากร้องไห้อยู่ซักพักฉันก็เก็บของของฉันใส่กระเป๋า ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะรีบเดินออกจากห้องนี้ ด้วยความยากลำบากจากอาการเจ็บแสบช่วงร่างที่เป็นอยู่

พอมาถึงด้านหน้าผับฉันก็จัดการเรียกแท็กซี่กลับหอพักของฉันทันที พอขึ้นแท็กซี่มาฉันก็เปิดโทรศัพท์ตัวเองทันที ก่อนจะพบว่าแบตหมดไปแล้ว พอมาถึงหอพักฉันก็รีบชาร์ทแบตและจัดการอาบนํ้าทันที

 

‘ครืดดดด ครืดดดด’

‘นะโม♥️

 

“ฮัลโหลโม”

ฉันกดรับก่อนจะกรอกเสียงใส่ปลายสายที่โทรเข้ามาหาฉัน

 

“มึงอยู่ไหนพั้นช์ เมื่อคืนมึงหายไปไหน”

 

“ใจเย็นๆ มารับกูหน่อยสิ”

ฉันเอ่ยตอบยัยโมไปทันที ที่มันรัวคำถามใส่ฉันทันที่ฉันรับสาย

 

“ได้มึงรอกูก่อน เดี๋ยวกูรับมินไปด้วย”

 

“ถึงแล้วโทรมานะเดี๋ยวกูลงไป”

 

“เค”

หลังจากคุยกับยัยโมจบฉันก็จัดการตัดสาย และรีบเก็บของที่จะไปส่งให้ลูกค้าใส่ถุงใหญ่เพื่อนนำไปส่งให้ลูกค้า และฉันจะได้ไปทำงานต่อ

ฉันควรทำยังไงต่อตอนนี้ฉันเองก็เริ่มสับสนไปซะหมด แต่ฉันคงทำได้แค่เก็บมันไว้และปล่อยมันผ่านไป...

 

 

“หน้ามึงซีดเกินไปละนะพั้นช์”

 

“เออมึงไหวมั้ยเนี่ย ลางานเถอะ”

หลังจากยัยโมไปรับฉันที่หอพัก และไปส่งของให้ลูกค้าที่ไปรษณีย์ต่อ พอส่งเสร็จออกมาพวกมันก็เอ่ยถามฉัน

 

“กูไหว เราไปหาอะไรทานก่อนมั้ยเสร็จกูจะได้ไปทำงานต่อเลย”

 

“เออๆไปๆขึ้นรถ”

ยัยโมพูดก่อนจะนำฉันกับมินไปขึ้นรถก่อนจะสตาร์ทรถรอ และเราก็ไปหาอะไรทานที่ห้างกันต่อ...

 

“รับอะไรดีครับ”

พอเข้ามาถึงร้านอาหาร พนักงานผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งก็เดินมารับออเดอร์ทันที

ทำไมความรู้สึกฉันตอนนี้ ถึงได้รู้สึกหวาดกลัวผู้ชายทุกคนที่มองไปหมด แม้ตัวเองจะแต่งตัวมิดชิดเพียงใดก็มีคนมองมาที่ฉันจนทำให้ฉันรู้สึกเกร็งไปซะหมด...

 

“พั้นช์กินอะไรไม่สั่งซักที เหม่ออะไรอยู่”

ฉันหลุดออกจากความคิดของตัวเองทันที ที่เสียงของยัยมินดังเข้ามาในความคิด ก่อนฉันจะรีบสั่งไปเพราะ พนักงานคนนั้นจ้องหน้าฉันอยู่

 

“เอาอันนี้ค่ะ ขอนํ้าเปล่านะคะ”

 

“รอสักครู่นะครับ”

พนักงานคนนั้นจดรายการอาหารก่อนจะพูด แล้วก็เดินไปทันที

 

“มึงไหวแน่นะพั้นช์”

 

“ไหวโม ถ้ากูไม่ไหวกูจะโทรหาพวกมึงโอเคมั้ย”

 

“เออๆต้องรีบโทรหาพวกกูนะเว้ย”

ยัยโมกับยัยมินจ้องมาที่ฉันหลังจากพนักงานคนนั้นเดินไป ก่อนยัยโมจะเอ่ยถามฉันฉันเลยรีบตอบพวกมันไปให้พวกมันสบายใจ

และยัยมินก็รีบเอ่ยยํ้าฉันอีกรอบ ฉันเลยพยักหน้าให้มันเพราะตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่มีแรง...

 

“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารครับ”

 

“อ๊ะ”

 

“เอ่อ..ขอโทษครับเป็นอะไรมั้ยครับ”

ผู้ชายคนเดิมมาเสิร์ฟอาหาร แต่มือเขากลับมาโดนมือฉัน ฉันเลยสดุ้งนิดหนึ่งเพราะกำลังคิดอะไรเพลินๆ

 

“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ”

ฉันเอ่ยบอกเขาไปก่อนผู้ชายคนจะเดินออกไปหลังจากเสิร์ฟอาหารให้โต๊ะฉันเสร็จ

ยัยโมยัยมินก็ไม่ได้ถามอะำรฉันต่อก่อนเราทุกคนจะลงมือทานอาหารกันอย่างเงียบๆ จนทานเสร็จ และเรียกเช็คบิล...

 

“งั้นกูไปทำงานก่อนนะ”

 

“เดี๋ยวกูไปส่งๆ”

 

“เห้ยๆเดี๋ยวกูไปส่ง”

 

“ไม่เป็นไรมึง กูไปได้”

 

“ไม่ๆกูไปส่งหน้ามึงซีดขนาดนี้”

หลังจากตกลงกันได้ เราก็ออกมาจากร้านอาหารและไปส่งฉันทันที ต่อให้ฉันจะปฏิเสธสักเท่าไหร่ยัยโมก็ยังคงยืนยันที่จะไปส่งฉัน

ฉันเลยต้องยอมที่จะให้มันไปส่งฉันที่ร้านอาหารกึ่งร้านเหล้าที่ฉันทำงานอยู่ พอมาส่งฉันถึงร้านพวกมันก็กลับทันที เพราะมีธุรกันต่อ...

 

 

—————————————————

อร๊ายยยยยใครกันที่ได้กับหนูพั้นช์

 

มาอัพแล้วค่าาาาาา ตอนนี้ขอข้ามNc ไปก่อนน้าาาา.

 

มาอัพแล้วน้าาาา

ไลค์เมนต์=กำลังใจ

♥️♥️♥️

 

ติดตามตอนต่อไป.

👇🏼

ความคิดเห็น