คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1: เมียกาฝาก [4]

ชื่อตอน : บทที่ 1: เมียกาฝาก [4]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2562 23:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1: เมียกาฝาก [4]
แบบอักษร

 

 

“ขอโทษที่กลับช้าค่ะ คุณแขให้เฟื่องไปสมัครเรียนต่อปริญญาโทแล้วเฟื่องก็อยากเรียนด้วย วันนี้รับสมัครเป็นวันสุดท้าย” เฟื่องลดาอยู่ในชุดทำงานสุภาพสตรีสีสุภาพเรียบร้อยกำลังชงนมให้ลูก หันหลังให้รณภพเพราะเพิ่งถูกเขาด่าชุดใหญ่เรื่องไม่มารับลูกไปดูแลปล่อยให้เขาพาลูกเข้าห้องประชุมด้วย 

“ขอบคุณครับ คุณออกไปทำงานต่อได้มีงานอะไรก็เก็บไว้บนโต๊ะก่อน ด่วนวางซ้าย ไม่ด่วนวางขวาเหมือนเดิม” 

เกรี้ยวกราดบอกกับเลขานุการก่อนจะหยิบน้ำกับยาแก้ไมเกรนมากิน การประชุมยาวนานมากลากไปเกือบสามชั่วโมงตอนนี้บ่ายกว่าแล้ว เขาหิวข้าวแต่ก็ปวดหัวมากจึงร้องขอยาแก้ไมเกรนก่อน 

คุณรสรินมีความเป็นมืออาชีพมากพอรีบจัดแจงให้ทุกอย่างรวมถึงเรื่องของอาหาร เธอสั่งมาไว้ตั้งแต่ก่อนเข้าประชุมวางจัดใส่จานไว้ให้พร้อมรับประทาน มีสองชุด คาดว่าจะสั่งมาให้ลูกชายเขาด้วย 

“คนเยอะไหม แล้วสอบคัดเลือกวันไหน” มือหนึ่งดมยามือหนึ่งตบก้นลูกให้นอนรอนมจากแม่ชงช้าเสียจริง เห็นแก่ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสมัครเฉยๆ หรอกเขาจะเลิกด่าหล่อนเรื่องนี้ก็ได้ 

“กลางเดือนหน้าค่ะ เฟื่องมีเวลาอ่านหนังสือแค่ไม่ถึงสิบห้าวัน” 

“ตั้งสิบห้าวัน คนช่วยเลี้ยงลูกมีตั้งเยอะตั้งแยะถ้าจะเรียนต่อก็เรียน มันเป็นผลดีกับตัวเธอ เร็วๆ เข้าสิชักช้าเหมือนเต่าคลาน เช็คด้วยว่าร้อนหรือเปล่าลูกกำลังจะนอนแล้วเห็นไหม” 

ดุเสียงเข้มทว่าเบากลัวลูกจะตกใจตื่นมาเล่นซน บ่ายโมงแล้วได้เวลานอนกลางวันแกจะได้โตไวๆ มาเล่นอะไรสนุกๆ ด้วยกันกับเขา 

“ส่งมาฉันป้อนลูกเอง” รับขวดนมจากมือเฟื่องลดามาป้อน ปากเล็กอ้างับหัวจุกเล็กแทบจะทันทีจับกินดูดจุ๊บๆ หลับตาพริ้ม ง่วงก็ง่วงแต่ปากก็ยังดูดนมดื่มอย่างต่อเนื่องกินเก่งจังเลยลูกชายเขา 

“แล้วได้หนังสืออ่านหรือยัง เสียเวลางานไปสมัครแล้วยังไงก็ต้องติด” 

“ยังเลยค่ะ เฟื่องจะเข้าไปยืมในห้องสมุดพรุ่งนี้เช้า” 

“ยืมทำไม ซื้อใหม่เลยสิจะได้เก็บไว้อ่านทบทวนด้วยเผื่อไม่เข้าใจเรื่องไหน” 

“เฟื่องไม่อยากสิ้นเปลืองเงิน รอซื้อแค่เล่มที่ได้ใช้เรียนดีกว่า” 

“นี่เธอ แม่ฉันสนับสนุนแค่เงินค่าเทอมแต่ไม่สนับสนุนค่าหนังสือบ้างเลยเหรอ ทำไมถึงงกจัง ไปจัดอาหารให้ฉัน เคลียร์งานเสร็จรอลูกตื่นก่อนฉันจะพาไปซื้อ ทำให้ถึงขนาดนี้ลองสอบไม่ติดดูสิ!” 

“เฟื่องเรียนจบปริญญาตรีเกียรตินิยมจากทุนของคุณแขเหมือนกันนะคะ” 

“แล้วยังไง ปริญญาตรีกับปริญญาโทไม่เห็นจะเหมือนกันเลย ลองเรียนก่อนเถอะแล้วจะรู้” คนที่จบปริญญาโทมาสองใบทั้งจากในประเทศไทยและประเทศอังกฤษพูดทับถมขึ้นมา ตวัดสายตาไปทางโต๊ะกินข้าวสั่งสาวใช้ส่วนตัวให้รีบไปจัดแจงโต๊ะอาหารหาน้ำหาอะไรมาเตรียมไว้รอเขาหิวท้องกิ่วไส้จะขาดอยู่แล้ว 

คุณรสสั่งอาหารโปรดหลายอย่างมาให้จากร้านอาหารไทยของเพื่อนเขาเช่นเดิม โดยปกติรณภพจะติดนิสัยอุดหนุนเพื่อนฝูงแบบนี้เสมอ ถ้าหากต้องการจะซื้ออะไรจะคิดก่อนเลยว่ามีเพื่อนทำธุรกิจจำพวกนั้นไหม เขานั่งลงบนเก้าอี้จับช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมกินก่อนจะนึกขึ้นได้จึงปรายสายตาไปมอง 

“กินอะไรมาหรือยัง ไหนบอกว่ารีบสมัครรีบกลับกลัวมาไม่ทันรับลูกไง” 

เฟื่องลดาละสายตาจากลูกกลับมามอง “อ๋อ เฟื่องยังไม่หิวค่ะคุณภพกินก่อนเลย” 

“จะใช้มุกไม่หิวไปอีกนานแค่ไหนแม่คุณ อยู่บ้านก็บอกไม่หิวๆ รอเจ้าของบ้านกินอิ่มค่อยเข้ามากินข้าวก้นหม้อพร้อมกับคนใช้ตลอด แต่ก็ดีนะ เจียมตัวเองดี ฉันไม่ค่อยชอบพวกตีตัวเสมอเจ้านาย” 

“ค่ะ” แม้จะเจ็บแต่เฟื่องลดาก็พยายามไม่ใส่ใจคำพูดเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของรณภพ มือเล็กจับขวดนมว่างเปล่าออกจากปากลูก ใช้ผ้าเล็กๆ คอยปัดให้กลัวจะมียุงหรือแมลงตัวเล็กๆ บินเข้ามากัดลูก 

ร้านหนังสือบรรยากาศร่มรื่นใกล้ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่มีโซนให้เลือกซื้อหนังสือและนั่งดื่มกาแฟ รณภพอนุญาตให้เฟื่องลดาเข้าไปเลือกซื้อหนังสือได้ตามใจส่วนเขาอุ้มลูกให้หัดเดินเล่นอยู่โซนร้านกาแฟ ช่วงเย็นๆ แบบนี้เด็กนักเรียนนักศึกษาหลายคนแวะมาเดินเล่นในร้านร่วมกับการดื่มชากาแฟ 

รณภพเป็นผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีเปล่งประกายออร่าความรวยออกมาทะลุเสื้อผ้า สาวคนไหนเดินผ่านก็ต่างเหลียวมองตามข้างหลังแอบส่งปลายนิ้วไปสะกิดเพื่อนในกลุ่มให้ลองมองไปทางด้านนั้น แต่หลายคนก็ต้องอกเดาะเพราะหนุ่มหน้าตาดีมีลูกแล้ว อุ้มไม่วางมือ คอยประคบประหงมตักข้าวตักขนมให้กิน 

ขณะรอรณภพวางลูกลงให้จับขอบเก้าอี้เดินเล่นในโซนที่จำกัดไว้ ซึ่งโซนดังกล่าวก็คือตำแหน่งที่เท้าเขายกขึ้นกั้นไว้แล้วนั่นเอง ตาหนูมีความสุขในการหัดเดินและหันหน้าไปจ๊ะเอ๋กับพี่สาวโต๊ะข้างๆ 

รณภพกำลังเล่นมือถือพลางส่งยิ้มไปให้น้องๆ กลุ่มนั้น เขากำลังแปลกใจที่ได้รับข้อความไลน์จากเมรีญา 

เราไม่ได้ติดต่อกันมากกว่าสองปี แปลกใจที่วันนี้เมรีญาส่งข้อความมาบอกอีกไม่กี่เดือนก็จะกลับไทยแล้ว ส่งมาเพื่อ? 

“คุณภพ เฟื่องเลือกหนังสือเสร็จแล้วค่ะอยู่ในตะกร้ารอจ่ายเงินด้านใน” 

“เหรอ เอาไปจ่ายเองก็แล้วกันฉันจะนั่งรอตรงนี้” 

 

 

 

 

ขอบคุณที่ติดตามนิยายนะคะ 

 

เนื้อหาทั้งหมดมี 21 บท + บทส่งท้าย + ตอนพิเศษ 4 ตอน  

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น