จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความว่างในพริบตา

ชื่อตอน : ความว่างในพริบตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2562 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความว่างในพริบตา
แบบอักษร

 

 

ความชิกหายมาเยือนฝ่ายกบฎจนได้..แต่จะชิกหายแค่ไหน..ตามอ่านนะคะ..

................

เวลานี้..ทาลิสเริ่มฟื้นคืนสติ..

พิษปลามังกรเก้าหางทำให้ทาลิสอ่อนเพลียอย่างบอกไม่ถูก..มีอาการเหมือนมึนงง..หมดเรี่ยวแรงทั้งมือเท้าตลอดเวลา..

ทาลิสไม่มีปัญญากระทั่งจะคิดอ่านอะไร..มันอ่อนล้าไปทั้งกายใจ..

พิษทำไมถึงรุนแรงขนาดนี้..กระทั่งอัศวินแห่งอากาศมนตราอย่างเธอยังทานทนไม่ไหว..

เธออยู่ในสถานที่ที่มีกระจกใสแต่ท่าทางคงหนามาก ๆ ขวางกั้นระหว่างห้องนี้กับภายนอก..

และมันยังคงมีน้ำรอบ ๆ ..แปลว่า..สถานที่นี้ยังคงเป็นวังแห่งเผ่าอุทกมิตอยู่แน่นอน..

ยังดีที่เมื่ออัศวินแห่งอากาศมนตราสามารถหาช่องว่างของน้ำได้พบ...จะสามารถหายใจใต้น้ำได้เช่นเดียวกับชาวเผ่ามนุษย์ทะเลทั้งหลาย..

หากผู้ปฏิบัติการณ์คือแพคเกจหรือศศินา..ไม่ว่าอย่างไรก็ตายแน่นอน..

มีเสียงเหมือนประตูเปิด..

ทาลิสใจหาย..เพราะคนที่ถูกคร่ากุมเข้ามา..คืออัศวินแห่งอากาศมนตราอีกคนหนึ่ง..นั่นคือจินดาพิสุทธิ์หรือริต้า..

และนางถูกทหารของอุทกมิตสองคนตรึงเข้ากับแผ่นกระดานที่วางตั้งไว้อีกแผ่นหนึ่ง..

ก่อนทหารทั้งสองจะหัวเราะ..ดึงเอางูสีดำเงินออกจากร่างเธอ..

ทาลิสแม้จะยังอ่อนแรง..แต่ก็ยังร้องได้..

“..พวกแก..ทำอะไรเธอ..”

“..พวกเราไม่ได้ทำอะไรแม่นางธวัลวราง..องค์หญิงไอริสต่างหาก..และแม่นางธวัลวรางก็โดนพิษงูเกลียวเงินที่ร้ายแรงไม่แพ้ปลามังกรเก้าหาง..ท่านทั้งสองควรจะทำใจไว้..เวลาสนธยานี้...ต้องโดนประหารแน่นอน..”

ทหารอีกคนหัวเราะ..

“...การประหารด้วยแบล็คโฮลโคลอสซัลจะทำให้พวกท่านทั้งสองเหมือนตายทั้งเป็น..เราจะภาวนาให้พวกท่านตายก่อนที่จะทรมาณสาหัสมากเกินไป..”

ทาลิสสะดุดเล็กน้อย..แต่ก็พยายามจะดิ้นรน..แต่พิษปลามังกรเก้าหางยังทำให้อ่อนล้าไม่คลาย..

ทหารทั้งสองออกไปแล้ว..

ทาลิสรวบรวมเรี่ยวแรงร้องเรียก..

“.ริต้า.ริต้า..เธอเป็นไรมากไหม..”

แต่ริต้ายังไม่ฟื้น..ยังคงหมดสติ..

“..ไม่นะ..ริต้า..ไม่..”ทาลิสร้องลั่น..

แล้วก็รู้สึกหนาวเยือก..ต้องมองไปทางขวา..

เหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่หลังกระจกแก้วนั้น..

มีสีดำสนิท..แต่ก็เคลื่อนไหวได้..ตามันทอประกายเมื่อเห็นร่างของทาลิสและริต้า..

ทาลิสร่ำร้อง..รู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก..

แล้วกระจกแก้วนั้นก็ถูกเลื่อนลง..

ทาลิสใจหาย..เพราะมันคือปลาหมึกกล้วยขนาดใหญ่..

แต่ตัวมันสีดำสนิท..

ข้อสำคัญมันมีกันสองตัว..

ทั้งสองตัวแยกย้ายเข้าหาทาลิสและจินดาพิสุทธิ์..

ทาลิสเบือนหน้าหนี..เมื่อตัวหนึ่งใช้หนวดพันร่างเธอ..และรัดเธอ..

ทาลิสสะท้านร่าง..เพราะเหมือนมีบางอย่างถูกดูดออก..

ให้ตาย..มันดูดพลังของเธอ..

“..ไม่..ไม่..”ทาลิสร้อง..

ทั้งอ่อนล้า..ทั้งเจ็บปวด..

ทาลิสกำหมัดแน่นจะดิ้นรนแต่ทำไม่ได้..

จวบจนมือที่กำหมัดแน่นค่อย ๆ คลายลง..

ทาลิสคอพับไปแล้ว..

มีบ่วงบาศรัดตัวเจ้าปลาหมึกกล้วยยักษ์สีดำนี้..และดึงมันออกไปจากสองอัศวินแห่งอากาศมนตรา..

ทาลิสอ่อนระโหย..

“..นี่มันอะไรกัน..”

“..การประหารจะพวกเราจะใช้ไอ้ตัวสองตัวนั่นดูดพลังพวกเราจนหมด..และดูดจนพลังชีวิตแห้งผาก..ตายแบบเป็นผีตายซากน่ะสิ..”

เสียงพูดดังมาจากร่างของจินดาพิสุทธิ์ที่ยังเหมือนหมดสติ..

“..ริต้า..”ทาลิสร้อง..ไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินเสียงนี้..

“..ท่าทางพวกมันก็ฉลาดเหมือนกัน..เอาไอ้ปลายักษ์นั่นมาดูดพลังพวกเราให้อ่อนแรงไม่มีปัญญาดิ้นรนแม้พิษจะสลายหมดแล้ว..ก่อนจะปล่อยให้ไอ้สองตัวนั่นมาดูดพลังของเราจนตายทีหลัง..”

ทาลิสสงบจิตใจ..แต่ก็ยังได้ยินความทะเล้นของอีกฝ่าย..

“..ทาลิส..มันอยากจะดูดพลังก็ให้มันดูดไป..สนุกดีออก..จั๊กจี้..เสียว ๆ ..มันดี..”

เสียงริต้าขาหื่นเหมือนจะไม่นำพา..

“..เธอ..”

“..เมื่ออัศวินแห่งอากาศมนตราเข้าถึงความว่าง..พลังจะมีอย่างไม่หมดสิ้น..จำไว้นะทาลิส..”

ทาลิสหลับตา..

ความว่างหรือ..แต่ทำไมถึงว่างไม่ได้..

คิดถึงการค้นพบความว่างด้วยดนตรี..ทำให้สามารถเข้าถึงความว่าง..และทำให้ลูกแก้วอากาศมนตราแตกระเบิดได้แพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..และความสำเร็จขั้นสูงสุดของอากาศมนตรา..พลังที่คล้ายพลังนิวเคลียร์ของสิ่งมีชีวิต..

“..เธอ..”เสียงทาลิสพึมพำ.. “..ริต้า..ฉันทำไม่ได้..”

แต่เหมือนริต้าขาหื่นยังไม่ฟื้น..

แต่ก็มีเสียงพูดแบบที่ริต้าเองก็ยังไม่ขยับปาก..

“..ที่นี่เป็นใต้น้ำ..จะคุยอะไรกันผ่านตัวกลางที่เป็นน้ำจะง่ายกว่าผ่านอากาศ..ฉันแค่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น..”

“..เธอมาช่วยฉัน.”..ทาลิสรู้สึกว่าการสนทนาจะใช้เพียงแค่เปล่งเสียงแบบไม่ต้องเผยอปากจะง่ายกว่ามาก..

“..ฉันไม่ได้ช่วยเธอหรอกนะธวัลอร..ไม่จำเป็น..เพียงแต่เธออาจจะไม่รู้หลาย ๆ เรื่องของวิชาอากาศมนตราเท่านั้นแหละ..ฉันแค่มาบอกให้เธอรู้..”

จินดาพิสุทธิ์เรียนรู้วิธีการสร้างความว่างเปล่าของจิตได้มากกว่าใคร ๆ เพราะเธอฝึกจิตสูญญตาจากสำนักสูญญตาฝ่ายอารามขาวมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย..

และเธอก็สามารถฝึกวิชาอากาศมนตราสำเร็จอย่างไม่ยากเย็นนัก..โดยอาศัยลูกแก้วอากาศมนตราของนางเฒ่าจิญจายะ..ราชครูกบฏแห่งแคว้นจันทราผู้ล่วงลับได้ทิ้งไว้..

ดังนั้น..ในทางปฏิบัติแล้ว..จินดาพิสุทธิ์คือคนที่ลึกซึ้งในการฝึกวิชาอากาศมนตรามากที่สุด..

อจินไตยอาจจะรอบรู้มากที่สุดเพราะลูกแก้วมนตราเป็นสมบัติของแคว้นสนธยาของนาง..แต่นางก็ไม่อาจจะฝึกจนสำเร็จได้ด้วยตัวเอง..กระทั่งต้องอยู่ในภาวะ.. “ตายไปแล้ว”..ซึ่งน้อยคนจะสามารถอยู่ในภาวะนี้ได้..

วิชาแห่งวาโยธาตุทำให้คนที่.. “ตายไปแล้ว”..ยังคงไม่ตายจริงแต่อยู่ได้ด้วยธาตุลมในกาย..และทำให้อจินไตยเข้าถึงความว่างและฝึกวิชาอากาศมนตราขั้นสุดท้ายได้สำเร็จ..

ส่วนมุกดาราได้แต่ฝึกตามด้วยศรัทธา..ท่านพี่ริต้าและท่านพี่อจินไตยช่วยกันดันจิตของนางให้ทะลุเข้าสู่ความว่าง..ถึงฝึกสำเร็จ..

ส่วนทาลิส..เข้าถึงความว่างด้วยดนตรี..เป็นความบังเอิญที่แปลกประหลาดอย่างแท้จริง.

เพียงแต่ทั้งอจินไตย..มุกดารา..และทาลิส..ต่างก็ได้เพราะสถานการณ์ช่วยเหลือ..และสภาวะแวดล้อมเหมาะสม..แต่หากจะเข้าใจอย่างลึกซึ้ง..และสามารถฝึกได้ด้วยตัวเอง..ยังคงมีแต่จินดาพิสุทธิ์หรือริต้าเท่านั้น..

ดังนั้น..จินดาพิสุทธิ์จึงรู้ทริคของวิชาอากาศมนตรามากกว่าใคร ๆ ..

และเมื่อรู้ดีกว่าใคร ๆ ..ดังนั้นจึงทราบว่า..ต่อให้มีแบล็คโฮลโคลอสซัลสักสิบตัวก็ฆ่าอัศวินแห่งอากาศมนตราไม่ได้..และหากใช้พลังเป็นอย่างแยบคาย..แม้แต่พิษร้ายก็ไม่อาจกรายกล้ำแม้แต่น้อย..

ดังนั้น..นางจึงวางแผนเข้ามาหาทาลิส..และเพียงแค่ชี้แนะเคล็ดเท่านั้น..

ทาลิสหลับตาสร้างความว่าง..แต่มันยังทำไม่ได้..ประหลาดใจนัก..ทำไมริต้าถึงทำได้ราวกับสั่งการ..อยากจะว่างก็ว่างได้เลย..และเร็วด้วย..ขนาดหื่นเมีย..ติดเซ็กส์..ต้องกินเมียทั้งสองตลอด..แต่บทจะว่าง..ก็สามารถละทิ้งและว่างได้ทันที..เป็นสิ่งมหัศจรรย์นัก..

ทาลิสลืมตาขึ้น..เมื่อยังว่างไม่ได้ตามที่ต้องการ..ก็ช่างมันก่อน..

“..ริต้า..อจินไตยเคยเล่าว่า..เธอกลัวงูเป็นที่สุด..นี่ยังกลัวอยู่หรือเปล่า..”

“..ก็กลัว..แต่หากทำให้ตัวเองว่างกับทุกสรรพสิ่งจนหลับ..ต่อให้มีงู..ฉันไม่รับรู้ถึงมันเสียอย่าง..ก็ไม่เป็นไร..”

เหมือนริต้าจะหัวเราะทั้งที่ดูภายนอก..เธอเหมือนสลบไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้น..

และริต้าหรือจินดาพิสุทธิ์ก็พูดว่า..

“..การจะทำให้พวกมันเชื่อว่าฉันโดนพิษของงูเกลียวเงิน...ก็ต้องให้งูมันกัดฉันจริง..ฉันบอกกับอิคิดน่าให้จัดการอย่างเต็มที่..แล้วก็ปิดจิตใจสลบไปเลย..อิคิดน่าบอกก่อนจะสลบว่า..จะเอางูพันตัวฉันตัวนึง..ดูนางนะ..คนจะสลบต้องฝืนใจแทบแย่กว่าจะสลบได้..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

ทาลิสหัวเราะเบา ๆ ..นี่สิ..ถึงจะได้ชื่อว่า..เป็นอัศวินแห่งอากาศมนตราที่ทรงพลังที่สุด..

ทำอย่างไรถึงจะทำได้อย่างริต้านะ..

“..แล้วจะเอายังไงต่อ..”

“..เธอกับฉันก็ให้อิปลาหมึกกล้วยนั่นดูดพลังไปสนุก ๆ ..แอ๊คท่าเหมือนทรมาณอย่างสุดแสนเล่นใหญ่รัชดาลัยไปเรื่อย ๆ ..คอยรอจังหวะ..ตัวเธอกับฉันเหมือนถังที่ตักน้ำในทะเลเอามาให้ดูดกิน..พอหมดถังก็ตักจากทะเลมาให้ดูดอีก..มันจะดูดได้สักเท่าไหร่กันเชียว..”

แล้วริต้าเหมือนจะหัวเราะ..

“..บอกตรง ๆ ..จั๊กจี้มากกว่าจะทรมาณ..เธอรู้สึกเหมือนฉันหรือเปล่า..จะทรมาณก็แค่จะต้องกลั้นขำแค่นั้นแหละ..ตรงนี้โหดกว่าโดนดูดพลังเสียอีก..”

ทาลิสถอนหายใจ..

“..เธอพูดเหมือนง่าย..แต่ฉันยังทำไม่ได้แบบเธอ..จะเข้าถึงความว่างต้องใช้เวลาและก็ความบังเอิญอย่างมากด้วย..ตอนนี้ทำยังไงก็ว่างไม่ได้..”

“..เหมือนเธอจะยังกังวลอะไรอยู่นะ..”

“..ก็อาจจะเป็นอย่างนั้น..แต่ต่อให้ไม่กังวล..การจะเข้าถึงความว่างก็ยากสำหรับฉันอยู่นั่นแหละ..ฉันคงเป็นอัศวินแห่งอากาศมนตราที่กากที่สุด..พอฟลุคให้ดนตรีชักนำจนเกิดความว่างได้ในครั้งนั้น..ก็เหมือนจะทำไม่ได้อีก..”

เหมือนจินดาพิสุทธิ์จะยิ้ม..แต่ท่าทางก็ยังคล้ายกับสลบอยู่ดี..

“..อยากจะบอกเธอว่า..การเข้าถึงความว่างเพื่อดึงพลังอากาศมนตราที่ไม่มีวันสิ้นสุดออกมาใช้..ต้องทำได้อย่างทันที..รวดเร็ว..และในพริบตา..แรก ๆ ..อจินไตยกับมุกดาราก็มีปัญหานี้..แต่ก็พยายามจนสามารถทำได้สำเร็จ..”

“..แล้วทำไมเธอถึงทำได้..เหมือนทำได้ตั้งแต่แรก..”

“..เพราะฉัน..ฝึกจิตสูญญตามาตั้งแต่เล็กน่ะสิ..จำความได้..นายแม่อารามขาวของฉันก็จับฉันฝึกจิตสูญญตาแล้ว..จิตสูญญตาคือการฝึกให้เข้าถึงความว่าง..พอถึงเวลาต้องฝึกอากาศมนตรา..ต้องเข้าถึงความว่างเหมือนกันเพื่อให้ได้อากาศมนตราขั้นสูงสุด..ก็เลยทำได้ง่ายกว่าทุกคน..”

“..ฉันไม่ได้ฝึกมาแบบเธอ..จะทำได้ยังไง..”

“..ถ้าเธอใช้ดนตรีเพื่อเข้าถึงความว่าง..เธอก็ควรจะมีบทเพลงที่สร้างความว่างให้เกิดขึ้นได้..ป้าสะใภ้ฉัน..ในภพที่ฉันเกิด..เธอใช้เพลงเพื่อเข้าถึงอำนาจแห่งเทพเหมือนกัน..เธอร้องเพลงเทพส่งวิญญาณ..จนสามารถสร้างปาฎิหาริย์ได้มากมาย...คิตตี้พี่สาวฝาแฝดของฉันก็สามารถใช้เพลงในการเข้าถึงอสูรและดึงเอาอสูรมาใช้งานได้..บางที..เธออาจจะต้องประพันธ์เพลงสักเพลงเพื่อให้เข้าถึงความว่างได้ง่ายขึ้น..”

ทาลิสนิ่งคิด..ใช่..ทำไมถึงไม่คิดมาก่อนนะ..

“..เธอต้องสร้างบทเพลงแห่งสูญญตาขึ้นมาให้ได้..”จินดาพิสุทธิ์พูดช้า ๆ .. “..การเข้าถึงอากาศมนตราต้องใช้บทเพลงนี้..เมื่อจิตเป็นสูญญตาสื่อถึงอำนาจแห่งลูกแก้วมนตรา..จะสามารถดึงพลังมหาศาลออกมาได้ไม่หมดสิ้น..ทั้งตลอดเวลา..และทันทีที่ต้องการ..ซึ่งถ้าเป็นแบบนี้..เธอจะไม่มีวันกลัวไอ้ปลาหมึกกล้วยตกโคลนนั่นอีกต่อไป..ก็แค่มาทนจั๊กจี้เหมือนฉันแค่นั้นแหละ..”

ทาลิสหัวเราะเบา ๆ ..ริต้านี่ยังมีอารมณ์ขันได้เสมอ..

ยิ่งคบหาก็ยิ่งรู้สึกว่า..ริต้ามีอะไรที่น่าสนใจกว่าคนอื่น ๆ ทั้งที่ทำตัวไม่น่าจะโดดเด่นอะไร..

บางทีก็ขำแบบไร้สาระ..หื่นเมีย..ติดเซ็กส์..โดนอจินไตยดุก็หงอ..ดูรุ่มร่ามตลกพิกล..แต่กลับกลายเป็นว่า..ในความดูเหลวไหลไร้สาระนี้..ริต้ากลับเก่งกาจที่สุด..มีพลังแห่งอากาศมนตรามากที่สุด..

ชักจะสนใจยัยริต้าขึ้นมาแล้วสิ..ถ้าได้คบกันเป็นแฟน..คง..

ทาลิสรีบสลัดความคิดอันตรายออกไป..นางเป็นเพื่อนก็ดีอยู่แล้ว..อย่าไปฟุ้งซ่านเลย..เดี๋ยวจะวุ่นวายกันใหญ่โต..นางมีเมียสองคน..เราก็เข้าข่ายมีสองคนเช่นกัน..ถ้าหากจะรวมกันเป็นฮาเร็ม..ท่าทางจะไม่ต้องทำอะไรกัน..

แต่เหมือนจินดาพิสุทธิ์หรือริต้ายังคงมีความกังวลอยู่บ้าง..นางอดพูดไม่ได้..

“..มันมีของสองอย่างที่เรายังไม่ได้เผชิญกับมันตรง ๆ แต่ก็ไม่ควรจะประมาท..”

“..อะไรหรือ..”

“..ตราแห่งเทพไตตันกับไข่มุกนาคา..”

“..หือ..”ทาลิสขมวดคิ้ว..

“..ตราแห่งเทพไตตันมีความสามารถในการควบคุมบงการ..ทำให้ทุกคนต้องทำตามคำสั่งแม้จะมีสติสัมปชัญญะครบก็ยังเลี่ยงไม่ได้..เธอก็คงโดนราชินีลาริสซาเล่นงานมาแล้ว..นั่นเป็นเพราะนางถูกตราแห่งเทพไตตันควบคุมไว้..”

“..แล้วไข่มุกนาคาล่ะ..”

“..ดูเหมือนจะมีการใช้ไข่มุกนาคาเป็นพลังของฮัล เวสท์ร่างโคลนที่ฮัล เวสท์ตัวแม่..มันดึงมาจากมิติอื่น ๆ ..ฉัน..อจินไตยกับมุกดาราเคยปะทะกับพวกมันมาแล้ว..ดีที่มุกดาราเก่งกว่าที่พวกมันคิดไว้มาก..เลยเอาชนะมาได้..แต่ฉันก็คิดว่า..มันน่าจะดึงเอาพลังงของไข่มุกนาคามาใช้เพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นเอง..”

“..เข้าใจล่ะ.นี่เธอเกรงว่า.มันจะดึงเอาพลังของไข่มุกนาคามาใช้จนเอาชนะเราได้น่ะรึ..”

“..ก็หวั่น ๆ อยู่..แต่เชื่ออยู่เรื่องหนึ่งว่า..การจะดึงพลังไข่มุกนาคามาใช้..ก็น่าจะเหมือนพวกเราที่เป็นอัศวินอากาศมนตรา..ที่แม้จะมีพลังของความว่างที่แท้จริงอยู่มหาศาล..แต่ก็สามารถดึงมาใช้ได้จำกัด..เหมือนเราเป็นภาชนะตักน้ำทะเล.ซึ่งแม้จะมีทะเลกว้างใหญ่ไพศาลแค่ไหน..แต่ก็บรรจุในภาชนะเล็ก ๆ ก็ใช้ได้ตามขนาดภาชนะเท่านั้น..”

ทาลิสขมวดคิ้ว..ในขณะที่จินดาพิสุทธิ์พูดอีกว่า..

“..แกคิดดูนะทาลิส..ถ้าพวกเราต้องเผชิญกับไม้เด็ดของพวกมันทั้งสองอันนั่น..ฉันว่า..ฉันเจอไข่มุกนาคาจะยังดีกว่า..เพราะหากเราถูกตราแห่งเทพไตตัน..ต่อให้มีพลังมากสักแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์..มันจะสะกดเราให้ไปสู้กับทัพเกาะฟองสมุทร..พวกเราก็เน่าแค่นั้นแหละ..ยิ่งถ้ายังมีสติสัมปชัญญะด้วย..มันเหมือนกระทืบพวกตัวเองแบบจำยอม..คงทรมาณมากเลยนะแก..”

“..ฉันว่าแกคงทรมาณใจมาก..เพราะกระทืบเมียคาตีน..ทั้งที่โคตรจะรักจะหื่นเมีย..”

“..เออ..จริง..ปรกติน่ะ..อจินไตยเนี่ย..จะตีเพี้ยะยังไม่กล้าตี..นี่ต้องกระทืบเมียเชียวนะ..โคตรจะเหมือนตกนรกทั้งเป็นที่สุด..”

ทาลิสหัวเราะ..ยังคงรู้สึกอ่อนระโหยที่หมดพลังและโดนพิษของปลามังกรเก้าหางอยู่..

จินดาพิสุทธิ์เหมือนจะทราบดี..

“..มีเวลาสักพัก..แกต้องพยายามหาบทเพลงแห่งสูญญตาเพื่อใช้เข้าถึงความว่างในพริบตาให้เจอ..ฉันจะยังไม่ช่วยอะไรแกจนกว่าจะถึงเวลา..จำไว้..ถ้าแกอยากจะเป็นอัศวินแห่งอากาศมนตราที่เก่งที่สุด..ต้องเข้าถึงความว่างในพริบตาให้ได้..ตอนนี้..ฉันของีบสักหน่อย..มีอะไรก็ปลุกก็แล้วกัน..”

บอกว่าจะงีบ..ไม่ทันขาดคำ..ริต้าขาหื่นก็หลับคาพันธนาการที่แท่น..

ไม่ใช่อะไร..เหมือนริต้าขาหื่นจะรู้ว่าถ้าตัวเองยังคงตื่นอยู่..คงชวนทาลิสคุยน้ำลายแตกฟอง..จนทาลิสไม่เป็นอันจะฝึกในสิ่งที่ริต้าต้องการให้ฝึกแน่นอน..

มีเวลาไม่นานนัก..จะฝึกได้ไหมนะ..

ทาลิสนึกถึงบทเพลงที่ตัวเองเคยใช้เพื่อเป็นแนวทางแห่งความว่างที่ผ่าน ๆ มา..

ก่อนจะฮัมเบา ๆ ในลำคอ..เพื่อสร้างทำนองเพลงใหม่แห่งสูญญตา..

พริบตานั้น..จิตของทาลิสก็ดิ่งลึกเคลิ้มกับบทเพลงอย่างไม่รู้ตัว..

......

ใกล้เวลาประหารสองอัศวินแห่งอากาศมนตราแล้ว..

ในเรือบัญชาการของเจ้าหญิงที่คล้ายยานดำน้ำของเผ่าเนแอด..เวลานี้..เจ้าหญิงรุ้งสมุทรไอริส..ยังคงอยู่ในห้องบัญชาการ..และเจ้าหญิงอัมพุชาก็ยังคงอยู่ไม่ห่าง..

ทั้งสองมองดูภาพของธวัลอรกับธวัลวรางในห้องขัง..พวกอุทกมิตเริ่มถ่ายทอดให้เห็นถึงการประหารแล้ว..

ภาพจากโฮโลแกรม..ทำให้อัมพุชามีกังวลนัก..

“..ไอริส..เราจะช่วยทาลิสกับริต้าได้หรือเปล่า..”

“..ธวัลวรางบอกเราว่า..หากส่งนางเข้าไปในห้องขังร่วมกับธวัลอรได้..ก็ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว..”

“..ท่านบอกกับท่านอานีริดว่า..สำหรับข้า..จะเข้าทำพิธีแต่งงานกับท่าน..หลังจากประหารอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสองแล้ว..”อัมพุชาถอนหายใจ.. “..ท่านทำให้ข้ากังวล..”

“..ต่อให้ถึงเวลานั้นจริง.ข้าก็ไม่ให้เขามาทำอะไรท่านหรอก..แต่ต้องบอกไปเช่นนี้ก่อน..เพื่อให้ท่านยังคงปลอดภัยอยู่กับเนแอดเรา..”

อัมพุชายังคงหน้าตาเคร่งเครียด..

ภาพโฮโลแกรมทำให้นางหวาดวิตก..สภาพของอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสองไม่สู้ดีนัก..

“..แม่นางธวัลนรีกับธวัลดรุณยังไม่วิตกอันใด..ท่านก็ไม่ควรจะวิตกนะ..อัมพุชา..”ไอริสพูดให้เจ้าหญิงที่รักคน ๆ เดียวกับนางสบายใจ..

สักพัก..ภาพโฮโลแกรมของนีริดก็ปรากฏขึ้น..

และเขาพูดขึ้นว่า..

“..อัมพุชา..ข้ารู้ว่าเจ้าอาจจะทรมาณใจ..ที่จะต้องเห็นคนที่รักตายคาตาเช่นนั้น..แต่ข้าจะบอกเจ้าว่า..พวกนางไม่มีทางหลบเร้นหนีไปได้..เพราะก่อนหน้า..เราปล่อยแบล็คโฮลโคลอสซัลดูดพลังอากาศมนตราของแม่นางธวัลอรกับธวัลวรางออกมาจนไม่มีปัญญาจะดิ้นรนอันใดได้อีกแล้ว..ไม่ว่านี่จะเป็นอุบายหรือประการใด..พวกนางทั้งสองก็คงต้องตายแน่นอน..เพราะที่เหลือจะเป็นแค่การปล่อยแบล็คโฮลโคลอสซัลมาดูดพลังเพื่อประหารเท่านั้น..”

อัมพุชาหลั่งน้ำตาออกมา..ในขณะที่นีริดพูดขึ้นว่า..

“..หลังการประหาร..ข้าจะจัดพิธีฉลองสมรสให้กับท่านและเจ้าหญิงไอริส..พร้อมกับฉลองชัยชนะอย่างเด็ดขาดของข้า..เวลานี้แม้เกาะฟองสมุทรยังอยู่..ก็เปรียบเสมือนงูไร้หัวแล้ว..”

นี่เหมือนกับการสื่อสารทางเดียว..เพื่อกระทำการขู่ขวัญ..และป่าวประกาศเท่านั้น..ไม่ต้องการฟังคำตอบโต้จากเจ้าหญิงอัมพุชาหรือใคร ๆ ..เพราะไม่มีความจำเป็น..

ภาพโฮโลแกรมตัดมาที่ภาพในห้องขังอีกครั้ง..

“..นี่คือการประหารที่จะได้เห็น ณ บัดนี้..”

เวลาเมื่อเหลือบดู..หกโมงเย็นตรงพอดี..

.....

แบล็คโฮลโคลอสซัลสองตัว..ที่เคยดูดพลังของอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสองมาแล้ว..ก็ถูกปล่อยเข้ามาในห้องขังอึกครั้ง..

ในขณะที่จินดาพิสุทธิ์ลืมตาขึ้น..หัวเราะเบา ๆ ..

“..ไอ้ตัวทำจั๊กจี้มาอีกแล้ว..ทาลิส..ฉันจะกลั้นขำได้แค่ไหนวะนี่แก..”

ทาลิสกลับเป็นฝ่ายหลับตาไม่รู้เหนือรู้ใต้อะไรทั้งสิ้น..

เพราะในความคิดของทาลิส..กำลังเต็มไปด้วยตัวโน้ตและทำนองเพลง..

จินดาพิสุทธิ์เห็นความนิ่งของจิตทาลิส..ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย..

แล้วก็รับการรัดของหนวดแบล็คโฮลโคลอสซัล..

มันดูดพลังของนางราวกับตายอดตายอยาก..ปราถนาจะกินให้อิ่ม..ทั้งที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม..

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..เพราะนางเริ่มจั๊กจี้จนทนไม่ไหวแล้ว..

แต่ทาลิสเหมือนจะหัวเราะไม่ออก..เพราะแบล็คโฮลโคลอสซัลที่ดูดพลังของเธอ..กลับดูดกลืนพลังจนร่างของทาลิสเริ่มซูบซีด..

จินดาพิสุทธิ์เห็นเพื่อนก็อุทานออกมา..

“..เฮ้ย.ทาลิส.ทำไมไม่บอกวะว่ายังฝึกไม่สำเร็จ..”

แต่ทาลิสที่ร่างกายเริ่มซูบลง..ก็ลืมตาขึ้น..

ตาของทาลิสเป็นประกาย..

ก่อนจะฮัมทำนองเพลงหนึ่งออกมา..

บทเพลงที่ฟังแล้วจะรู้สึกถึงความว่างเปล่า..ว่างโดยสิ้นเชิง..

นี่คือบทเพลงแห่งสูญญตา...

ทาลิสร้องว่า..

“..ฉันแค่อยากจะลดความอ้วนนิดหน่อยแค่นั้นแหละ..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..ทำเอาตกอกตกใจหมด..”

“..ริต้า..กินปลาหมึกปิ้งกันเถอะ..”

“..หือ.เอาสิ..”

ทาลิสฮัมทำนองบทเพลงแห่งสูญญตาขึ้นมาอีกครั้ง..

ที่พวกสัตว์ร้ายมันดูดไป..คือพลังที่เหมือนน้ำหนึ่งถัง..เพราะร่างกายมนุษย์รับได้แค่นั้น..

แต่จริง ๆ ..พลังแห่งอากาศมนตรา..มีมากราวกับน้ำในทะเลทั้งหมด..

เมื่อน้ำหมดถัง..ก็แค่ตักน้ำทะเลเข้ามาใหม่..จะดูดก็ดูดไปสิ..

รองรับพลังได้แค่ไหน..จะวัดกันหรือ..ได้เลย..

ดูดไปสามสี่ถังก็ดูดไปสิ..ดูดไปเลย..เอาไปอีกห้าหกถัง..

หรือจะเอาอีกสิบยี่สิบถังล่ะ..

ร่างของแบล็คโฮลโคลอสซัลเริ่มมีประกายแสง..และเป็นประกายแสงที่ร้าวไปทั้งร่างของมัน..

ภาพในห้องขังทำให้คนในเรือบัญชาการของเนแอดเริ่มรู้สึกไม่ดี..

เจ้าหญิงรุ้งสมุทรไอริส..เหลียวซ้ายขวา..

“..นี่มันอะไรกัน..ดูเหมือนกับว่า..”

เจ้าหญิงอัมพุชาก็พูดไม่ออก..

ในขณะนั้น..มีคนสองคนมาทางนี้..นั่นคือ..อจินไตยและมุกดารา..

ทั้งสองเดินเข้ามา..และมองที่ภาพโฮโลแกรม..

ไอริสอดพูดไม่ได้..

“..นี่พวกของท่านจะทำอันใด..”

“..พวกนางแค่อยากจะกินปลาหมึกปิ้ง..”มุกดาราพูด.. “..ข้าเคยกินเหมือนกัน..บ้านข้าไม่มีน้ำจิ้มอร่อย ๆ แบบที่ข้าเจอที่ภพแห่งนี้..”

อจินไตยยิ้ม..

“..แต่ก็นับว่า..กินปลาหมึกปิ้งกันทันท่วงทีพอดี..”

มุกดาราพยักหน้า..

“..กว่าที่จะหาเจอว่าองค์ราชินีลาริสซาอยู่ไหน..ก็นานพอดู..”

“..ท่านจะทำอะไร..”อัมพุชางุนงง..

มุกดาราหัวเราะ..

“..ถ้าข้ามองเห็นสภาพแวดล้อมทุกอย่าง..ข้าจะสามารถใช้สิ่งหนึ่งได้..นั่นคือ..”

แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกของมุกดาราสยายออก..

“..อำนาจในการยิงธนูข้ามมิติ..แต่มันก็ไม่ใช่ยิงธนูเสียทีเดียว..มันประยุกต์ได้..”

“..กองเรือเนแอดนอกจากเรือบัญชาการของเจ้าหญิงไอริสลำนี้..อยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว..ข้าก็เพียงแค่..สร้างเกราะคุ้มกันจากพลังอากาศมนตราของข้าให้กับเรือลำนี้ลำเดียวก็น่าจะเพียงพอ..”อจินไตยพูด..

มุกดารายิ้ม..

“..ทันทีที่แผนการสิ้นสุด..ทุกสรรพสิ่งรอบบริเวณ..จะพินาศทั้งสิ้น..นอกจากเรือบัญชาการของท่านลำนี้..”

เจ้าหญิงไอริสอ้าปากค้าง..

“..นี่พวกท่านคิดจะ..”

“..พลังแห่งอากาศมนตรามีมากจนน่ากลัว..และทุกคนจะได้เห็นความน่ากลัวที่แท้จริงของอัศวินแห่งอากาศมนตรา..”อจินไตยพูด..

“..ท่านพี่เคยบอกว่า..อากาศมนตราคือพลังนิวเคลียร์ของสิ่งมีชีวิต..ข้าไม่เข้าใจอันใดหรอก..เพียงแต่..ณ เวลานี้..ปลาหมึกสีดำที่ดูดพลังได้..มันดูดพลังเทียบเท่ากับระเบิดนิวเคลียร์ห้าหกลูกเข้าไปแล้ว..”มุกดารานับนิ้ว..

ภาพในโฮโลแกรม..ทำให้เห็นแสงที่แตกร้าวบนร่างของแบล็คโฮลโคลอสซัล..ซึ่งมากขึ้นทุกที..

อจินไตยพยักหน้า..

“..ได้เวลาแล้ว..ปิดจอภาพเถิดทุกท่าน..”

เจ้าหน้าที่รีบปิดจอภาพ..

ก่อนที่มุกดาราจะสยายแพรพรรณ..และหายไปกับช่องว่างของมิติตรงหน้า..

ก่อนจะดึงกลับมาพร้อมกับร่างของหญิงกลางคนคนหนึ่ง..

อัมพุชาอุทานออกมา..

“..ท่านแม่..”

ราชินีลาริสซายังคงงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น..

แต่แล้วก็มีแสงวาบภายนอกเรือบัญชาการของเนแอด..

แรงสั่นสะเทือนที่สะท้านไปทั่วบริเวณ..เรือที่ใหญ่โตกลับโคลงเคลงอย่างเห็นได้ชัด..

เจ้าหญิงไอริสอุทานออกมา..

“..นี่หมายความว่ายังไง..”

“..แบล็คโฮลโคลอสซัลที่ดูดพลังงานมหาศาลของอัศวินทั้งสอง..ต่างระเบิดออก..”อจินไตยพูด.. “..พวกมันไม่มีทางทำร้ายอัศวินแห่งอากาศมนตราได้หรอก..เพราะต่อให้มันได้ชื่อว่าแบล็คโฮล..แต่จริง ๆ มันก็แค่เปรียบเปรยเท่านั้น..”

เจ้าหน้าที่ในเรือบัญชาการรายงานเจ้าหญิงไอริส..

“..เรียนองค์หญิง..ระเบิดเมื่อสักครู่..มีความรุนแรงเท่ากับระเบิดนิวเคลียร์..วังอุทกมิตราบไปแล้ว..”

ทุกคนยกเว้นอจินไตยและมุกดาราอ้าปากค้าง...

...

ในเศษซากปรักหักพัง..

สองสาวในชุดสีขาวยืนอยู่ในซากปรักหักพังนั้น..

จินดาพิสุทธิ์ขว้างหนวดปลาหมึกหนวดหนึ่งไปอีกทาง..

“..เสียดายนะ..ไหม้แบบนี้กินไม่อร่อย..ขาดน้ำจิ้มซีฟู้ดด้วย..”

รอบบริเวณราบเป็นหน้ากลอง..เพราะแรงระเบิดจากแบล็คโฮลโคลอสซัลที่ดูดพลังมหาศาลเกินขนาดที่มันจะรับไหว..จนร่างระเบิดเป็นจุลพาเอาสภาพแวดล้อมข้าง ๆ พังพินาศไปด้วย..

ทาลิสกำหมัด..

“..มีคนมาเสริฟน้ำจิ้มซีฟู้ดแล้วล่ะริต้า..”

ตรงหน้า..มีคนสองคนฝ่าฝุ่นที่พร่าเลือนเข้ามา..

ทั้งสองกำลังโกรธจัด..

หนึ่งคือฮัล เวสท์..และหนึ่งคือนีริด..

ฮัล เวสท์ร้องลั่น..

“..พวกเธอกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง..ระเบิดทุกสรรพสิ่งในวังอุทกมิต..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..ทหารที่จงรักกับราชินีลาริสซา.ก็ไปอยู่ที่เกาะฟองสมุทร..ส่วนที่เหลือ..คุณก็เอาไปประจำการที่อื่นเพราะกันทรยศ..ที่นี่จึงเหลือแค่ทหารฝ่ายกบฎ..และพันธมิตรมนุษย์บกซึ่งก็ราบไปกับวังอุทกมิตแล้ว..”

ทาลิสคำรามออกมา..

“..เหลือแต่แกสองคนเท่านั้น..”

แต่จินดาพิสุทธิ์ก็ขมวดคิ้ว..

ฮัล เวสท์มีประกายแสงออกจากร่าง..ซึ่งมองก็รู้ว่า..เพราะสิ่งนี้..เขาจึงรอดจากอันตราย..

มันคือไข่มุกนาคาอันทรงพลัง...

และนีริด..เขาก็ชูตราแห่งเทพไตรตันขึ้น.

และเพราะตรานี้ทำให้เขามีชีวิตรอดอยู่ได้..

ทั้งทาลิสและจินดาพิสุทธิ์ต่างก็หรี่ตา..

เพราะมีประกายแสงจากดวงตาที่ด้านหลัง..ของฮัล เวสท์..

จินดาพิสุทธิ์แค่นเสียง..

“..แกใช้พลังของเราที่แบล็คโฮลโคลอสซัลดูดไปก่อนหน้า.รวมกับไข่มุกนาคา..เป็นตัวขับเคลื่อนเครื่องมือของแกเพื่อดึงฮัล เวสท์ในทุกมิติมาได้แล้วหรือ..”

ฮัล เวสท์แค่นเสียง..

“..ทุกคนได้พลังแห่งไข่มุกนาคา..เหมือน ๆ กัน..”

นีริดยกตราแห่งเทพไตรตันขึ้น..

“..ด้วยอำนาจแห่งตราเทพไตรตัน..ข้าจะฆ่าพวกแกทั้งหมด..อัศวินแห่งอากาศมนตรา..”

จินดาพิสุทธิ์ดูจะหวาดวิตกกับตราแห่งเทพไตรตันมากกว่าอย่างอื่น..

และตอนนี้..ทั้งสองก็พบว่า..แม้ตัวเองจะหลุดจากพันธนาการ..หลุดจากห้องขังมาได้..แถมยังทำลายวังอุทกมิตจนเหลือแต่ซาก..เพราะแบล็คโฮลโคลอสซัลไม่สามารถรองรับพลังมหาศาลของอากาศมนตราจนตัวเองต้องระเบิด..

แต่ก็อยู่ภายใต้วงล้อมของฮัล เวสท์ที่ถูกดึงมาจากมิติและสถานที่ต่าง ๆ จำนวนห้าสิบกว่าคน..

ทุกคนได้รับพลังจากไข่มุกนาคา..แต่ฮัล เวสท์ตัวหลักของมิตินี้..ครอบครองพลังหลัก..จึงมีพลังมากกว่าทุกคน..

กับนีริดหัวหน้ากบฏพร้อมกับตราแห่งเทพไตรตัน..

ทั้งสองกำลังโกรธจัดที่จู่ ๆ ทุกสิ่งมาพังพินาศคาตา..

การปะทะครั้งสุดท้ายกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว...

........

 

ในโอกาสbirthday คิตตี้ ชิชา ต้นแบบตัวละครอจินไตย

ไรท์ชอบนางตั้งแต่เป็นแนนโนะ และยอมรับว่า อจินไตยส่วนหนึ่งมาจากแนนโนะด้วย

ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ

ถ้ามีคนจะเอาเรื่องนี้ไปทำเป็นหนังในอนาคต

ขอให้เลือกคิตตี้มาเป็นอจินไตยด้วยเถอะ สาธุ

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น