กิ๊ก'จ๋าา
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เขาเป็นแฟนกันหรอ

ชื่อตอน : เขาเป็นแฟนกันหรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 945

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2562 11:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขาเป็นแฟนกันหรอ
แบบอักษร

ไอเดีย....

 

ในระหว่างที่ฉันอาบน้ำกินข้าวเสร็จ ฉันก็เปิดคอมนั่งทบทวนการบ้านที่จะไปสอนนักเรียนในวันพรุ่งนี้ ไม่นานก็ถึงเวลานอน ฉันปิดคอมและทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่มๆอย่างสบายตัว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเฟซบุ๊คเล่นเพลินๆ จู่ๆก็มีเฟซบุ๊คของผู้ชายคนนึงเด้งขึ้นมาในรายชื่อแนะนำให้รู้จัก ฉันอึ้งไปสักพัก พอฉันเห็นรูปโปรไฟล์ของเขา ฉันจดจำเขาได้ดีทีเดียว...

 

เหมือนเขามีแรงดึงดูดบางอย่าง

ที่ทำให้ฉันหลงใหล หลงใหลอะไรหลายๆอย่างในตัวเขา

และทุกๆอย่างที่เป็นเขา...

 

ใบหน้าของเขา ตัวเขา เสียงเขา รอยสัมผัสของเขา

ริมฝีปากที่นุ่มนวลนั้น

ฉันอยากจะเป็นเจ้าของมันทั้งหมด

 

เหมือนที่ฉันให้เขาเป็นเจ้าของตัวของฉัน

เขาเป็นเจ้าของมันทั้งหมด

แค่เขาคนเดียวเท่านั้น...

 

เหตุการณ์ต่างๆประเดประดังเข้ามาในหัวอย่างไม่ขาดสาย คำพูดสุดท้ายของเขาที่ฉันจำได้ คือ

 

"รักกันมากเลยสินะ อ่ะนี่ ไปซื้อยาคุมกินด้วยละ เดี๋ยวจะท้องเอา" เขาหยิบธนบัตรหลายใบโยนลงบนที่นอนให้ฉัน

 

"ถ้าเกิดท้องขึ้นมา ฉันก็ไม่รู้หรอกน่ะ ว่าจะเป็นลูกใคร"

 

เป็นเขา เป็นเขาจริงๆ พี่สิบทิศ... ทำไมตอนนั้นเขาใจร้ายจัง ไม่เหมือนตอนแรก ฉันไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าน้ำตาของฉันมันไหลออกมาตอนใหน ฉันดูเป็นผู้หญิงยังไงสำหรับเขากันถึงได้พูดแบบนั้นออกมา คนใจร้าย... ฉันสะบัดหัวสองสามทีเพื่อไล่ความรู้สึกเมื่อครู่ออกไปจากหัว นอนดีกว่าพรุ่งนี้จะได้ตื่นเช้าๆไปสอนเด็กๆ

 

เช้านี้ฉันมาทำงานปกติ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าความฝันของฉันคืออะไร แต่ที่รู้ๆฉันรักเด็กชอบเด็ก ฉันอยากเป็นแสงสว่างให้พวกเขา เพราะฉันเคยลำบากมาก่อนฉันรู้รสชาติของความรู้สึกนั้นดี วันนี้มีสอนแค่สามคาบที่เหลือก็ว่าง ตอนนี้ก็เที่ยงเป็นเวลาพักกินข้าวของพวกครูๆทั้งหลายรวมถึงตัวฉันเองด้วย ในขณะที่ฉันกำลังเดินไปโรงอาหารมือถือก็ดังขึ้น

 

Rrrrrrrrrrrr

 

"ว่าไงคะพี่เขต"

 

(เดียว่างหรือเปล่า พอดีพี่รินติดธุระแล้วฝากให้พี่เลี้ยงน้องแดนหนึ่งวัน แล้วก็ให้พี่ซื้อของใช้จำเป็นของน้องแดนอีก พี่เอ่อ...) เสียงพี่เขตเงียบไป แต่ฉันก็เดาออกนะว่าเขาคิดอะไร

 

"พี่ซื้อไม่เป็น พี่อยากให้เดียไปช่วยพี่ซื้อหน่อย เพราะเห็นเดียเป็นผู้หญิง ใช่ไหมคะ คริคริ" ฉันแกล้งแซวพี่เขตอย่างรู้ทันในสิ่งที่พี่เขตกำลังจะพูด

 

(ใช่ๆ แหม่คุณครูเก่งจังเลยนะครับ แฮะๆ) พี่เขตหัวเราะแก้เขิน

 

"ได้ค่ะ เจอกันที่ประจำนะคะ อยู่ใกล้กับโรงเรียนพอดี"ฉันตอบพี่เขต

 

(ขอบคุณครับ คุณครูคนสวย ฮ่าๆ) ก็แหง๋ละพ่อลูกอ่อน ของใช้ส่วนตัวของน้องแดนพี่รินเป็นคนจัดการหมด ไม่เคยรบกวนพี่เขตเลย เพราะส่วนมากพี่เขตทำงาน พอจะไปช่วยพี่รินซื้อของให้น้องแดนก็ถูกพี่รินปฏิเสธตลอด ส่วนฉันดีหน่อยที่เคยไปเป็นเพื่อนพี่รินบ่อยเลยพอจะรู้ว่าต้องซื้ออะไรบ้าง ฉันเดินไปลานจอดรถและขับรถไปหาพี่เขตตรงห้างประจำทันที

 

สิบทิศ....

 

ผมนั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟา เขี่ยไปเขี่ยมาอย่างเซ็งๆ เกมส์ก็เบื่อแล้ว เพราะเมื่อตอนยามว่างๆก็เล่นแต่เกมส์

 

"สิบทิศศศศ ยูทำอารัยอยู่คะ" เป็นหนึ่งที่เรียกผมมาแต่ไกลจากชั้นสอนของบ้าน มาเรียกใกล้ๆก็ได้นะบางทีอ่ะ ผมไม่ขานรับอะไรเธอ แต่แค่มองด้วยสายตาสงสัยเป็นเชิงถามแทน

 

"พาไปช้อปปิ้งหน่อย อยากใส่เสื้อผ้าสวยๆของเมืองไทย" หนึ่งเข้ามาเกาะแขนแล้วเอาหน้ามาถูแขนผมอย่างออดอ้อนด้วยท่าประจำที่ชอบทำ

 

"รถก็มี ไปเองสิ" ผมบอกแบบขอไปที

 

"ไอไม่รู้ทาง ไม่เคยไป" เธอทำหน้าเศร้า

 

"ก็ได้ๆ ไปก็ไป เลี้ยงข้าวไอด้วยนะ" ผมตอบเธอ เพราะสงสารหรอกนะ

 

"เย้ เย้ พี่ชายใจดี หล่อด้วย" หนึ่งวิ่งแจ้นไปขึ้นรถทันทีเหมือนกลัวผมเปลี่ยนใจจริงๆเลยยัยคนนี้

 

ห้างสรรพสินค้าSS

 

ผมพาหนึ่งมาห้างที่ใกล้ที่สุด เพราะผมขี้เกียจขับรถไกลๆ ที่นี่ประเทศไทย ถนนมีไว้สำหรับให้รถติด นี่แค่มาใกล้บ้านก็ปาไปเกือบชั่วโมงเพราะรถติด แต่รู้สึกเหมือนจะมีแค่ผมหรือเปล่านะที่อารมณ์เสียอยู่กับการจราจรเมื่อครู่ เพราะผมมองหน้ายัยติ๊งต๊องที่เดินเกาะแขนอยู่ข้างๆนั้นก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับนาง เพราะนางตาโตตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว เห็นอะไรก็สวยไปหมด อยากได้ไปหมด จริงๆแล้วมันเอาพี่มันมาไว้ถือของชัดๆ

 

"ฮู้ สิบทิศๆ ไออยากไปดูเสื้อผ้าผู้หญิงตรงนั้น สวยๆ พาไปหน่อยน๊าาา " เอาหน้ามาถูแขนอีกแล้ว สายอ้อนรึไง สาวๆที่อยู่บริเวณนี้เข้าใจผิดหมดแล้ว ฮือๆ

 

"ไปสิ จ่ายเองนะ ไอลืมเอาบัตรมา" ผมแกล้งหลอกเธอว่าไม่ได้เอาบัตรมา หนึ่งทำท่าครุ่นคิดสักพักโดยที่เอานิ้วชี้จิ้มไปที่ขมับตัวเองสองสามที

 

"อืมมม ไอว่าไอเห็นยูหยิบกระเป๋าตังค์มาอยู่นะ ฮ่าๆๆ" นั่นไง ยัยติ๊งต๊องเอ๋ย นอกจากจะพามาแล้วยังต้องจ่ายให้อีก แต่ก็ไม่เป็นไรเห็นว่าเป็นน้องแล้วกัน น้องสาวตัวดีไม่รออะไรแล้ว นางลากแขนผมวิ่งไปในร้านเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ผมได้แต่เดินตามแรงดึงของเธอ โดยที่ผมก็ไม่ทันระวังจู่ๆก็รู้สึกว่าร่างผมไปชนกับผู้หญิงคนนึงเข้าอย่างแรง จนเธอล้มลงพื้น ของในมือเธอล่วงกระจัดกระจาย แต่ดูของแล้วน่าจะเป็นของใช้เด็กเสียส่วนใหญ่ ผมรีบหันไปดุน้องสาวตัวดีอย่างเอาเรื่อง

 

ตุ้บบบบ!!

 

"โอ๊ยย...." ผู้หญิงคนที่ถูกผมชนร้องขึ้น แต่ว่าทำไมเสียงคุ้นๆนะ กลิ่นเดิมที่คุ้นเคย คงไม่ใช่หรอกมั้ง

 

"ทำไมซนแบบนี้นะหนึ่ง จิ๊ เอ่อ..คุณเป็นอะไรไหมครับ" ประโยคแรกผมดุน้องสาว แต่ประโยคที่สองผมก้มลงไปช่วยเธอเก็บของที่กระจัดกระจายบนพื้นใส่ถุงให้เธอ

 

"ไอขอโทษนะคะ ยูเป็นอะไรไหมคะพี่สาว" หนึ่งกล่าวขอโทษพร้อมนั่งลงช่วยกันเก็บของ

 

"ไม่เป็นไรค่ะ " เธอตอบกลับโดยที่ไม่ได้มองหน้าพวกผม ด้วยที่เธอปล่อยผมสยายที่ยาวถึงสะโพกแล้วมันปิดบังใบหน้าเธออยู่นั้นเลยทำให้ผมมองเธอไม่ชัด แต่รู้สึกน่าจะเป็นชุดของราชการ เพราะเครื่องแบบครบครันขนาดนั้น ผมเก็บของไปสักพัก มือผมดันไปหยิบของชิ้นเดียวกับเธอ แต่เธอจับก่อนเลยทำให้กลายเป็นว่าผมจับมือเธอแทน ผมสะตั้นไปสามวิเธอก็เช่นกัน ผมและเธอค่อยๆมองหน้ากันช้าๆ ใช่ ใช่จริงๆ สัมผัสพิเศษของผมยังคงใช้งานได้อยู่ ผมเผลอสบตาเธอเหมือนทั้งห้างมีแค่เราสองคน หูมันอื้อ ร่างกายมันเริ่มชา สมองมันขาวโพลนไปหมด มีแต่เสียงหัวใจที่มันเต้นแรงจนจับจังหวะไม่ได้ ผมเห็นสายตาวูบไหวของเธอแวบนึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นปกติ พอรู้สึกตัวเธอรีบคว้าของใส่ถุงแล้วรีบลุกขึ้นยืนจัดระเบียบเสื้อผ้าของเธอให้มันเข้าที่ สายตาผมดันเหลือบไปเห็นแผ่นป้ายชื่อของเธอ "นวินดา ปราณสุเรศวร์" เธอแต่งงานกับไอ้เขตหรอ ถึงใช้นามสกุลมันได้ มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม ผมอ่านไม่ผิดแน่ๆ ผมดีใจด้วยนะที่เธอมีอนาคตที่ดี

 

ไอเดีย.....

 

ในขณะที่ฉันเดินเลือกซื้อของให้น้องแดนเสร็จ พี่เขตก็มาให้ฉันช่วยเลือกชุดสวยๆให้พี่รินเอาไว้ใส่ไปเที่ยวในวันหยุดนี้ และพี่เขตขอตัวไปเข้าห้องน้ำกับน้องแดน แต่ก็มีชายหญิงคู่นึงเดินมาชนฉันอย่างแรง จนของในมือล่วงลงพื้น ฉันก้มเก็บอย่างรีบร้อนเพราะกลัวจะมีใครมาเหยียบเอา น้ำเสียงเอ่ยขอโทษนี้มันคุ้นๆนะ กลิ่นกายแบบนี้ก็คุ้นเหมือนเคยสัมผัสที่ใหน แต่ช่างเถอะมันไม่สำคัญอะไร จนเราเผลอไปหยิบของชิ้นเดียวกัน เขาไม่ยอมปล่อยมือฉัน ฉันจึงค่อยๆมองหน้าเขาช้าๆ ฉันอึ้งไปสักพัก ในหัวเกิดคำถามมากมาย หายไปใหนมา สบายดีไหม คิดถึง... แต่ก็มีเสียงๆนึงแล่นเข้ามาในหัว

 

"ถ้าเกิดท้องขึ้นมา ฉันก็ไม่รู้หรอกน่ะ ว่าจะเป็นลูกใคร"

 

คำพูดเหล่านี้ทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ ฉันรีบลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าให้เป็นระเบียบ และพี่เขตก็อุ้มน้องแดนเดินมาจากห้องน้ำพอดี

 

"ครูเดียครับ มีอะไรกัน" พี่เขตสำรวจร่างกายฉันอย่างเป็นห่วง

 

"อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะพี่เขต ไม่มีอะไรแล้วค่ะ" ฉันตอบพี่เขตแบบหลบสายตา เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกเห่อร้อนที่ดวงตามาก

 

"อ้าว ไอ้นะ มึงยังมีชีวิตอยู่อีกหรอว่ะ" พี่เขตถามด้วยน้ำเสียงเล่นๆ

 

"น่าจะเป็นกูน่ะที่ถามมึงแบบนี้" น้ำเสียงผู้ชายคนนั่นเย็นชาเหมือนเดิม

 

"พอเถอะ กูอยากสงบศึกกับมึงแล้ว กูมีครอบครัวแล้ว กูไม่อยากมีศรัตรู กูขอโทษมึงสำหรับทุกเรื่องแล้วกัน" พี่เขตบอกพี่สิบทิศ

 

"ยูรู้จักกันหรอสิบทิศ แนะนำไอบ้างสิ" ผู้หญิงที่อายุน่าจะเท่าๆกับคิวเอ่ยถามสิบทิศเบาๆ แต่ฉันได้ยิน

 

"เขตแดน ปราณสุเรศวร์ ลูกคุณลุงณัฐวุฒิไง" พี่สิบหันไปบอกหญิงสาวข้างกายอย่างอ่อนโยน ผิดกับน้ำเสียงเมื่อครู่มาก

 

"อ่อ สวัสดีค่ะพี่เขตแดน หนึ่งตะวันเองค่ะจำได้ไหมเอ่ย" เธอยกมือขึ้นไหว้พี่เขต

 

"จำได้ครับ โตขึ้นแล้ว สวยจังเลยนะ ไปเรียนเมืองนอกซะนานจำไม่ได้เลย" พี่เขตรับไหว้หนึ่งตะวัน

 

"แล้วพี่คนนี้คือ..." เธอหันมาถามฉันบ้าง

 

"ชื่อไอเดียค่ะ หรือเรียกเดียเฉยๆก็ได้" ฉันยิ้มให้อย่างมีมารยาท และเราทั้งหมดก็แยกย้ายกันกลับ โดยที่ฉันได้ยินหนึ่งตะวันกระซิบพี่สิบทิศว่า

 

"ผู้หญิงคนนั้นคือคนในรูป อี่อู่..." เธอพูดยังไม่ทันจบ แต่มีมือหนาปิดปากไว้ก่อน

 

"หยุดพูดได้แล้วน่า " ฉันได้ยินพี่สิบดุเธอแต่ก็ไม่ได้สนใจ ก็เขาเป็นแฟนกันจะทำอะไรกันก็ไม่แปลกนิ

 

❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

 

นานมาหน่อยนะ ใกล้จบล๊าวววว

 

คิดถึงไร้ท์กันไหมเอ่ยยยย😊😊😊😊

 

 

 

ความคิดเห็น