ณ กลางใจ
email-icon Twitter-icon

คอมเม้นเป็นกำลังใจให้หน่อยนะ อย่างน้อยๆกดสัก1ไลค์ก็ได้ค่ะ

บทที่ 8 ตอน พระสนมอยากตั้งครรภ์โอรสจุติจากแดนสวรรค์หรือไม่

ชื่อตอน : บทที่ 8 ตอน พระสนมอยากตั้งครรภ์โอรสจุติจากแดนสวรรค์หรือไม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2562 08:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 ตอน พระสนมอยากตั้งครรภ์โอรสจุติจากแดนสวรรค์หรือไม่
แบบอักษร

บทที่ 8

ตอน พระสนมอยากตั้งครรภ์โอรสจุติจากแดนสวรรค์หรือไม่

 

หงเหลียงฮวาจับกระบี่เป็นแค่ตอนแสดงหนัง แต่พอได้มาถือจริงๆก็รู้สึกหวาดเสียวอยู่เหมือนกัน ไม่กล้าแม้แต่จะชักกระบี่ออกมา ทั้งยังเลือกที่จะวางไว้ไม่คิดจะแตะต้อง

การเดินทางเป็นไปอย่างยิ่งใหญ่ เมื่อประพาสผ่านอำเภอต่างๆ เหล่าราษฎรต่างพากันแซ่งซองสรรเสริญ จนหงเหลียงฮวาเกิดอยากรู้อยากเห็นว่าฮ่องเต้ผู้นี้มีอะไรดีนักหนา

“ไท่เฟิ่ง” หงเหลียงฮวาเรียกพระองค์อย่างไม่รักษามารยาทต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้ แต่พระองค์กลับรู้สึกคุ้นเคย อาจเป็นเพราะในห้วงนิมิตพวกเขาทั้งคู่ราวกับรู้จักกันก่อนแล้ว

“มีอะไรก็เอ่ยมา”

“ข้าอยากฟังเรื่องของท่าน”

“เรื่องของข้า?”

“ใช่”

“อยากรู้อะไร” ไท่เฟิ่งเชิดพระพักตร์ปรายพระเนตรมอง

“ก็...พวกว่าท่านผ่านสิ่งใดมาบ้าง”

ไท่เฟิ่งเห็นเหลียงฮวาอยากรู้อยากเห็นเรื่องอื่นนอกจากความฝันและถ้วยลายคราม พระองค์ก็เกิดสนพระทัยขึ้นมา

ถือว่า...แก้เบื่อระหว่างเดินทาง

แม้จะชอบพอมาบ้างจากที่เคยฝันถึง แต่ได้ต้องเนื้อต้องกายอุ่นๆเช่นนี้คงดีกว่า

“ข้าต้องเข้าสงครามตั้งแต่ สิบเก้า”

“พูดเป็นเล่นไป”

“ข้าเหมือนเล่นหรือ”

“แล้วท่านมีพวกรอยแผลเป็นหรือไม่”

“มีสิ กลางหลังข้า ลอยถูกกระบี่ฟาดพาดยาวตั้งแต่ไหล่อีกข้างจรดไหล่อีกข้าง” เหลียงฮวาตาแพรวพราว

ข้าอยากเห็น

นั้นคิอสิ่งที่เขาคิดไม่รอช้าก็ขยับเข้าใกล้พระองค์ถือวิสาสะจับอาภรณ์หวังเปิดดู ทว่ากับถูกพระองค์จับข้อมือไว้ และกดลงกับผ้ารองในรถม้าทันใด

“ไท่เฟิ่งท่านทำอะไรของท่านกัน!”

 

ครืน

รถม้าขยับรุนแรงทั้งยังมีเสียงของพระสนมดังเล็ดลอดออกมา จึงทำให้ขันทีคุมขบวนที่อยู่ใกล้ไปจนถึงทหารม้าประกบข้างต่างเพ่งพินิจมอง

“ฝ่าบาทหยุดพักก่อนดีหรือไม่” ไท้เจี้ยนกงกงแก้สถานการณ์ในรถม้า

 

“พักเลย พักๆๆ” พระสนมไม่รอช้าเมื่อไท้เจี้ยนถามมาแบบนั้นก็รีบหาททางหนีพระองค์ให้เร็วที่สุด พระสนมหวังเปิดรถม้าเพื่อออกมาอย่างรีบร้อน

แต่เหลียงฮวาไม่คุ้นชินเอาสะเลย เมื่อเขาเปิดรถม้าออกก็เกิดเซจนกำลังล้มลงตกจากรถม้า

ตุบ

พระสนมหล่นลงอย่างรวดเร็ว แม้แต่ฝ่าบาทที่รีบตามออกมายังคว้าไว้ไม่ทัน แต่โชคดียิ่งที่ท่านแม่ทัพนั้นได้มาประกบข้างประคองหงเหลียงฮวาไว้ได้

มือของเหลียงฮวาที่จับแขนของแม่ทัพนั้นรับรู้ว่าร่างกายนี้กำยำไปทุกส่วน ใบหน้าคมคายเข้มขลึงขลังดูน่าเกรงขาม ผิวคล้ำเพราะตากแดดทนฝนอยู่กลางสงครามมาหลายสิบปี ฝ่าบาททรงดึงหงเหลียงฮวาที่ตะลึงค้างไม่ยอมออกจากอ้อมแขนของผู้อื่นที่มิใช่พระองค์

“ข้าน้อยขอประทานอภัย” เขาผสานมือยกขึ้นท้วมหัวคลุกเข่าลงหนึ่งข้าง ทว่าหงเหลียงฮวากับเหมอลอย ดวงตาคะนึงหาจนฝ่าบาทกริ้วพระทัย

“เหลียงฮวา!!” ไท่เฟิ่งตะโกนเรียกเสียงหนัก จนพระสนมสดุ้งตกใจ

“จะตะโกนทำไมกัน”

“มากับข้า” ไท่เฟิ่งจับข้อมือของเหลียงฮวาไว้แล้วกระชากให้เดินตามพระองค์ เมื่อราชบริพาลที่คอยรับใช้จะตามไปพระองค์ก็ทรงตรัส

“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ตั้งกระโจม เราจะพักกันที่นี่คืนนี้”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

 

“ท่านจะพาข้าไปไหน ปล่อยข้านะ” หงเหลียงฮวาออกแรงสะบัดมือของตนอย่างแรงในที่สุดก็หลุดจากการถูกกระชากลากถู มาไกลจนถึงน้ำตกแล้วหรือนี้ เมื่อนั้นพระองค์ก็หันวรกายกลับมา พระหัตถ์อุ่นประคองใบหน้าของหงเหลียงฮวาไว้ แล้วไม่รอช้าพระองค์ก็กดพระโอษฐ์จุมพิตเหลียงฮวาอย่างรุนแรงไร้ความปราณี ทั้งขบกัดและดูดเลีย หงเหลียงฮวาพยายามที่จะหลุดพ้น แต่ทำเท่าใดก็ถูกกระทำรุนแรงมากขึ้น

ทำไมกัน ทุกครั้งที่ถูกพระองคืกระททำเช่นนี้ มักรู้สึกว่าพลังได้หายไปกึงหนึ่ง ราวกลับว่าไร้เรี่ยวแรงไปเสียดื้อๆ

พระชิวหากวาดต้อนไปทั่งโพรงปาก ทั้งยังพัวพันดูดลิ้นอีกคนขบเม้มกัดตามริมฝีปากแดงๆนั้นจนได้กลิ่นคาวเลือด

ปัก

เสียงหลังของห

เหลียงฮวาชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ พระองค์ยังไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนแรง ทั้งยังโหมกระหนำราวสัตว์ป่า พระหัตถ์ที่ประคองใบหน้านั้นค่อยๆละออกช้าๆ เปลี่ยนเป็นโอบเอวของเหลีงฮวาไว้

นายแบบชื่อดังจากอนาคตพ่ายแพ้ให้กับฝ่าบาทที่อยู่ในอดีตอย่างหมดคราบ เมื่อพระองค์ละออกจากริมฝีปากนั้น หงเหลียงฮวาจึงได้โอกาส

เพี้ยะ

เสียงฝ่ามือนั้นกระทบกับพระพักต์ของพระองค์อย่างแรง

“ฝ่าบาทท่านช่างไร้จริยธรรม”

“ใครกันที่ทำผิดก่อน เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้ามีสามีแล้ว กล้าดีอย่างไรไปยั่วยวนแม่ทัพ” ฮ่องเต้ไม่ยีระ แม้พระองค์ไม่เอาผิดคนที่กล้าลบลู่พระองค์ถึงขั้นตบพระพักต์ แต่พระองค์เลือกเอาผิดที่เหลียงฮวาส่งสายตาเหมือนใคร่รักแม่ทัพนั้นยิ่ง

“ท่านก็เห็นว่าข้าตกจากรถม้า หากเขาไม่รับข้าไว้ข้าจะไม่คอหักตายเป็นผีเฝ้าป่าหรือ”

“แ..”

“ให้ข้าพูดก่อน” หงเหลียงฮวาขัด แม้ตอนนี้สถานที่อยู่ของเขาจะเสียเปรียบเชิงยุทธศาสตร์การตั้งรับทั้งหลังที่ชนต้นไม้ หรือฝ่าบาทที่ร่างสูงใหญ่พละกำลังเหลือล้นคอยกดชี่ข่มเหงตน ถึงอย่างนั้นคนอย่างหงเหลียงฮวาจะไม่ยอมถูกเอาเปรียบ “ข้าไม่ได้เต็มใจมีสามีสักครั้ง ตั้งแต่เป็นนางสนม หรือแม้แต่ฝันถึงท่าน!!ข้าก็ไม่เต็มใจ ข้าไม่เคยขอให้ฝันถึงท่าน ไม่เคยขอให้ย้อนกลับมาเจอท่านสักครั้ง เช่นนั้นท่านไม่มีสิทธิ์ มายุ่งกับตัวข้า เพราะข้านั้นไม่มีพันธะร่วมกันกับคนอย่างท่าน”

“หงเหลียงฮวา เจ้าคิดดีแล้วหรือที่กล่าววาจาเช่นนี้” พระองค์เดินเข้าใกล้พระหัตถ์อุ่นรวบข้อมือของหงเหลียงฮวาไว้ พระองค์กดบุรุษที่มีปานสีชาดชนกับต้นไม้จนหมดทางหนี

ผมไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมที่เห็นว่าดวงตาของฝ่าบาทกลับกลายเป็นสีเงิน กลิ่นไอบางอย่างทำเอาผมเวียนหัวไร้เรี่ยวแรง นี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน ผมที่ถูกกดไว้จนไร้ทางหนี ถูกไท่เฟิ่งก้มลงชิดใบหน้า สุระเสียงของพระองค์นั้นสุขุมและเยือกเย็น

“เจ้าเรียกร้องหาพันธะ พระสนมอยากตั้งครรภ์โอรสที่จุติจากแดนสวรรค์หรือไม่”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น