marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2562 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4
แบบอักษร

 

 

 

 

Chapter 4

แม่บ้านคนใหม่

 

ก่อนหน้านี้

“นายครับนี่ใบสมัครที่ทางคอนโดประกาศให้มีคนสมัครเข้ามายี่สิบคนครับ” ผมรับใบสมัครในมือของไรอันมาหลายคนคงสงสัยว่ากะแค่แม่บ้านจะอะไรหนักหนาคุณต้องเข้าใจว่าผมไม่ใช่คนธรรมดาที่จะไม่ต้องระวังตัวอะไรผมนั่งอาเรซูเม่ของแต่ละคนไปเรื่อยๆ...ส่วนมากก็มีแค่รุ่นป้าทั้งนั้นทักษะก็เหมือนไดันเกือบหมดจนถึงใบสุดท้าย...

“เอ๊ะ!! ผู้หญิงคนนี้” เรซูเม่ใบสุดท้ายในมือผมใบหน้าของผู้หญิงไม่มีวันลืมเพราะผมฝันถึงเธอทุกคืนกับเหตุการณ์บ้าบออะไรไม่รู้..

“มีอะไรเหรอครับนาย”

“ไม่มีอะไร” ผมนั่งนิ่งมองใบสมัครของเธอพรางใช้ความคิด และ วิเคราะห์นิดหน่อยเพราะหญิงสาวคนที่มาสมัครเป็นแม่บ้านของผมนั้นเธอมีโปรไฟล์ที่ไม่ได้ธรรมดาสักหน่อยแถมหน้าตาก็สวยแต่ทำไมเธอถึงคิดอยากจะมาเป็นแม่บ้าน....จนสุดท้ายผมตัดสินใจ

“ไรอันเรียกผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาสัมภาษณ์ฉันอยากรู้ว่าเธอต้องการอะไร”

“ได้ครับนาย”

 

 

~~~~~~

 

ปัจจุบัน

 

 

“โอ๊ะ!! เธอช้าไปสิบนาที” ผมพูดขึ้นหลังจากที่มองนาฬิกาทันทีเธอวิ่งเข้ามาในห้องด้วยสภาพกระเซอะกระเซิงสุดๆผมยิ้มมุมปากเล็กน้อยยัยนี่ดูโคตรตลก

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ...ฉันรีบ..แฮ่กๆ สุดๆแล้ว” เธอหายใจหอบถี่ๆด้วยความเหนื่อยล้าพร้อมกับยื่นถุงอาหารมาให้ผม

“ไปจัดใส่จานมาให้ฉันสิจะยื่นมาให้ฉันทำไม” คำพูดของผมทำให้เธอมองหน้าอย่างไม่พอใจเอาสิตอนเจอกันครั้งแรกเธอยังพูดเหน็บผมเลยผมจำได้ตอนนี้มันคือเวลาของผม!!!

“แฮ่กๆ ค่ะเดี๋ยวฉันจัดให้” พูดจบเธอก็เดินออกไปพร้อมกับถุงอาหารส่วนผมก็นั่งรออยู่ตรงนี้คนเดียวเพราะผมพึ่งสั่งให้ไรอันกลับไปเกาหลีเมื่อกี้นี้เอง ตอนนี้ทั้งห้องจึงเหลือแค่เธอกับผมเท่านั้น...

“เออ...คือว่า...คุณแอลค่ะ” ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอตามเสียงเรียก

“มีอะไรเสร็จแล้วเหรอ” ผมถามขึ้นเสียงเรียบพร้อมกับหรี่ตามองอย่างจับผิด

“พอดีว่า....ฉันวิ่งขึ้นมาเมื่อกี้” ผมเลิกคิ้วมองหน้าเธออย่างสงสัยว่าสิ่งที่เธอกำลังพูดเกี่ยวกับการที่ผมสั่งเธอไปจัดอาหารใส่จานยังไง

“แล้วไง...??”

“ก็คือ...ฉันวิ่งใสใช่ไหมแล้วฉันรีบมากมันก็เลย...”

“เลย???”

“เละ แฮะๆ” เธอทำหน้าจ๋อยๆมองผมพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ

“เละ??? นี่เธอกำลังจะบอกว่าที่ฉันรอมันเปล่าประโยชน์ใช่ไหม” ผมถามขึ้นด้วยสีหน้าตรึงๆเพราะผมหิวข้าวมาก

“ก็คุณรออีกแป๊บนะคะเดี๋ยวฉันจะทำอาหารให้คุณทานดูจากของในตู้เย็นแล้วฉันว่าจะทำคิมบับกับซุปสาหร่ายให้คุณได้นะฉันขอโทษจริงๆค่ะ” ผมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าให้ตายเถอะ

“รีบทำเลยฉันหิวข้าวแล้ว....จะเริ่มงานวันแรกเธอก็ทำฉันอารมณ์เสียแล้วนะ” คำพูดของผมทำให้เจ้าตัวตาโตขึ้นพร้อมกับร้องตระโกนออกมาด้วยความดีใจ

“เยส!!!! เย่ๆๆๆๆ ได้งานแล้ววู่ๆๆๆ”

“รีบไปทำอาหารเถอะก่อนที่ฉันจะไม่รับเธอ” และเธอต้องชะงักความดีใจไว้เพราะคำพูดของผมทำให้เจ้าตัวรีบวิ่งไปที่ครัวทันทีผมมองตามเธอที่วิ่งไปด้วยท่าทีโก๊ะๆ

“เฮ้อ!! จะวุ่นวายกว่านี้หรือเปล่านะ”

 

 

20 นาทีต่อมา

 

 

“คุณแอลค่ะ อาหารเสร็จแล้วค่ะ” ผมละสายตาจากเอกสารในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอ

“ถ้างั้นก็รีบมาเข็นฉันไปสิจะให้ฉันไปเองหรือไง” พอผมพูดจบเธอก็ทำหน้าเหมือนพึ่งคิดออกก่อนจะรีบวิ่งมาเข็นรถเข็นผมไปที่ห้องอาหารช่วงนี้ผมเดินยังไม่ได้เลยจำเป็นต้องใช้รถเข็นไปก่อน และ ผมยังไม่ลืมหยิบซองเอกสารที่ผมร่างสัญญาการทำงานไว้

“นี่ค่ะอาหารเที่ยงของวันนี้” พอไปถึงห้องอาหารเธอก็เริ่มนำอาหารมาวางไว้ให้ หน้าตาของสิ่งที่เธอทำก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร ผมจึงหยิบขึ้นมาซิมนั่นทำให้ผมตกใจเล็กน้อย

“เป็นไงบ้างค่ะ” เธอหรี่ตามองผมอยู่ข้างๆด้วยท่าทางลุ้นๆผมจึงปรับสีหน้าเป็นปกติ

“ก็งั้นไม่ได้โดดเด่นอะไรอาหารง่ายๆที่ใครก็ทำได้” ถึงผมจะพูดแบบนั้นแต่ให้ตายเถอะมันอร่อยจริงๆผมไม่อยากพูดไรมากเท่าไหร่หรอก...เจ้าตัวพอเห็นว่าผมพูดแบบนั้นก็ทำหน้าจ๋อยๆเล็กน้อยผมจึงพูดขึ้นต่อ

“นั่งลงสิฉันจะสัมภาษณ์เธอ” สิ้นสุดคำพูดของผมก็ทำให้เจ้าตัวรีบกระโดดมานั่งข้างหน้าผมทันทีผมละเหนื่อยใจกับท่าทีโผงผางของเธอจริงๆให้ตายเถอะ บางทีเธอก็ดูซื่อบื้อเกินมนุษย์ทั่วไปนะ แต่บางทีก็ดูโก๊ะๆยังไงไม่รู้ พอนั่งตรงหน้าผมเธอก็นั่งนิ่งมองผมเป็นตาเดียวแววตาของเธอตอนนี้มันดูอ่านกินผมมากกก!!!! อะไรกันผู้หญิงบ้าอะไรใช้สายตามองผู้ชายแบบนั้นเธอไล่สายตามองร่างของผมจนมาถึงใบหน้าก่อนจะยิ้มออกมาให้ตายสิผมขนลุกชะมัด!!! ถ้าผมไม่เห็นเธอในฝันทุกคืนนะผมคงไม่ปล่อยให้เธอนั่งอ่อยผมด้วยสายตาแบบนั้นหรอกแต่ให้ตายสิผมฝันเห็นเหตุการณ์บ้าบอแทบทุกคืนขนรู้สึกเบื่อ...

“บ้านเธออยู่ที่นี่งั้นเหรอ” ผมถามขึ้นพร้อมกับหยิบเรซูเม่ของเธอออกมาจากซองเอกสาร

“ค่ะ ฉันอยู่ชั้น 22” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจพร้อมกับอ่านทุกอย่างด้วยความละเอียด

“เธอจบมาจากอเมริกา??”

“ใช่แล้วค่ะ ฉันจบปริญญาโทด้านการบริหารมา” ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“แล้วทำไมไม่ไปสมัครงานที่ดีกว่านี้ละดูจากประวัติละหางานได้สบายนิ” พอพูดถึงตรงนี้เธอก็ทำหน้าสลดเล็กน้อยจากตอนแรกตอบผมด้วยความมั่นใจ

“คือพอเรียนจบมาฉันก็ว่าจะหางานทำแต่ก็ต้องมาชะงักเพรา......บราๆ บราๆ” ผมนั่งนิ่งมองหน้าเธอเล่าเรื่องของตัวเองมาให้ฟังที่ยาวเป็นหางว่าวผมทั้งฟังเธอเล่าพร้อมกับตักอาหารเข้าปาก กว่าจะจบผมทานข้าวคำสุดท้ายพอดี

“นั้นแหละค่ะคือเหตุผลที่ฉันต้องมาสมัครงานกับคุณ”

“เอ๋า!! จบแล้วเหรอโอเคๆเข้าใจละ” เธอเหลือบตามองผมอย่างไม่ชอบใจทันทีที่ผมพูดแบบนั้นแต่ก็ต้องเก็บสีหน้าเมื่อนีกได้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะอะไรแต่ผมก็ไม่สนใจอะไรจึงถามต่อ

“เบอร์โทรศัพท์ที่อยู่ในนี้เป็นของเธอใช่ไหม”

“ค่ะ”

“พ่อแม่เป็นคนที่ไหน”

“พ่อเป็นคนเกาหลี แม่เป็นคนไทยค่ะ”

“งั้นก็พูดเกาหลีได้สิ”

“ได้ค่ะ”

“งั้นถ้ามาทำงานกับฉันเธอต้องพูดเกาหลีนะ”

“ค่ะ”

“มีพี่น้องกี่คน”

“ฉันเป็นลูกคนเดียวคะ”

“เธออายุ 25 งั้นเหรอ”

“ใช่แล้วค่ะ!”

“เธอต้องการเงินเดือนเท่าไหร่”

“คือแล้วแต่คุณจะให้ตามสมควรค่ะ” ผมมองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจเล็กน้อยแบบนี้มันมีพิรุธชัดๆคนบ้าอะไรมาสมัครงานไม่เรียกหาเงินเดือน

“เข้าใจละ อ่ะนี่คือเอกสารสัญญาจ้างของการทำงานอ่านดูไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามมาฉันแนะนำให้อ่านให้ละเอียดแล้วค่อยเซ็นนะ...เพราะ” ทันทีที่ผมยื่นสัญญาไปให้เธอพอเธอรู้ว่าอะไรก็รีบบรรจงเซ็นลงไปอย่างไม่สนอะไรเลยนั่นยิ่งทำให้ผมสงสัยเธอมากขึ้นกว่าเดิม...ผู้หญิงคนนี้กำลังคิดจะทำอะไรบางอย่างแน่นอน!!!

“ฉันเซ็นแล้วค่ะ” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะรับเอกสารสัญญาจ้างมาคืนแล้วผมก็แบ่งให้เธอใบหนึ่ง

“เอาละงั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอคือแม่บ้านของฉัน....งานแรกของเธอวันนี้ก็คือ...ไปทำความสะอาดห้องนอนรับแขกข้างล่างเพราะฉันจะนอนห้องนั้น” เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจทันทีที่ผมพูดจบเหมือนจะแข็งขันดีนะ

“แต่ก่อนอื่นพาฉันไปที่ห้องทำงานก่อน”

“ค่ะ” พูดจบเธอก็ลุกขึ้นเดินมาเข็นรถเข็นผมออกไปห้องทำงานชั้นล่างที่ถูกจัดใหม่เพราะผมขึ้นไปขั้นบนไม่ได้พอมาถึงห้องทำงานเธอก็ออกไปทำงานตามคำสั่งของผมส่วนผมก็นั่งเคลียร์งานตัวเองไปเรื่อยๆ...แต่สายตาผมก็จับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ผมติดตั้งกล้องใส่ห้องนั้นไว้ผมอยากรู้ว่าเธอคิดจะเล่นพิเรนทร์อะไรแต่ไมาเลยเจ้าตัวทำความสะอาดตามคำสั่งของผมแถมบางครั้งยังตระโกนต่อว่าผมเล็กน้อยว่า...เอาแต่ใจมั้ง คุณชายชี้เก๊กมั้งสารพัดที่เธอจะสรรหามาพูด แต่ใจหนึ่งก็นึกตลกยัยนั้นเล็กน้อย...

“ไม่รอบคอบจริงๆเลยคิดจะทำอะไรของเธอกันแน่นะฉันจะทำให้เธอทนไม่ได้แล้วเผยธาตุแท้ออกมาคอยดูเถอะ!!!”

 

~~~~~~

เจสชี่

 

“นี่ยัยแม่บ้าน~~~~ ฉันอยากกินน้ำ~~~”

“ยัยแม่บ้านฉันอยากไปห้องน้ำ”

“ยัยแม่บ้านฉันอยากทานผลไม้”

“ยัยแม่บ้านฉันอยากได้ของว่าง...ขนมเค้กเจ้าอร่อยนะแถวๆสุขสวัสดิ์” อ๊ากกกกก!!!! ฉันแทบจะบ้าตายเพราะเขาคนนี้ให้ตายเถอะอีตาบ้าชีวิตนี้ไม่เคยใช้ใครหรือไงนี่เริ่มงานวันแรกนะ เปลืองพลังงานชะมัดเหนื่อยโคตรๆกับคนอย่างเขา และ ตอนนี้ฉันก็ต้องหอบสังขารไปซื้อขนมเค้กที่ร้านเค้กที่เขาสั่งมาอีก!!!!

“จะเอากี่ชิ้นค่ะ เอาหน้าอะไร ชอบรสชาติแบบไหน ต้องการอะไรอีกหรือเปล่าค่ะช่วยบอกมาทีเดียวด้วยค่ะ!!! ฉันจะได้จัดการให้” ความอดทนของฉันมาขีดจำกัดนะ!!!

“เธอเลือกมาเลยฉันกินอะไรก็ได้ ตอนฉันยังไมทต้องอะไรไปซื่อเค้กมาก่อนเถอะ” ฉันกำมือแน่นด้ความโกธรให้ตายเถอะ!!! ตอนนี้ยังไม่มีแต่เขื่อเถอะฉันกลับมามันค้องมีแน่!!!!! บางทีฉันก็รู้สึกเหมือนเขาจงใแกล้งนะ!!!

“ค่ะ งั้นรอสักครูเดี๋ยวฉันมา” พูดจบฉันก็เดินหันหลังเดินออกไปจากห้องของเขาทันทีก่อนจะรีบบึ่งไปซื้อเค้กคุณชายทันที!!!

“อ๊ากกกกก!!! ฉันจะทนเขาได้ถึงเมื่อไหร่เนี่ยยยยยย!!!!!!” ฉันตระโกนอย่างแรงในรถคนเดียวด้วยความหัวเสียนี่ฉันกลั้นอารมณ์ไว้ตั้งแต่ตอนเขาถามละนะสมัครงานเป็นแม่บ้านเฉยๆจะอะไรหนักหนาถามถึงพ่อแม่บ้าง การศึกษาบ้าง ให้ตายเถอะเนี่ยฉันสมัครเป็นเลขาเขาหรือไงวุ่นวายชะมัด

“อีตาคุณชายขี้เก๊ก!!! ฉันจะทนได้ถึงไหนเนี่ย หรือจะยอมตายโดยการใช้ชีวิตที่เหลือเพียงเก้าเดือนดีนะ!!!”

 

 

เอาละทุกอย่างเริ่มขึ้นแล้วฮ่าๆแอลไปแกล้งเขาตลอดนะเราหือออขี้เล่นจริงๆคนนี้ฮ่าๆ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น