M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รายละเอียดที่หายไป...

ชื่อตอน : รายละเอียดที่หายไป...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2562 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รายละเอียดที่หายไป...
แบบอักษร

"เจ้าลองว่าแผนของเจ้ามาสิอิ้งเยว่ ทำไมเจ้าถึงต้องยอมสละศักดิ์ศรีและชื่อเสียงของเจ้าด้วย เจ้าไม่กลัวจะเสียหายรึ? " ลู่หนิงอยากจะฟังความคิดประหลาดๆของนาง อะไรถึงทำให้นางคิดเช่นนี้

 

"เสียหายหรือเจ้าคะ? ใยข้าต้องโง่เขลาเปิดเผยตัวจริงของข้าด้วยเล่า หากท่านประมุขรู้ง่ายๆว่าข้าอยู่ที่นั่น การแก้แค้นมันจะสะใจได้เช่นไร?"

 

"แล้วเจ้าจะปกปิดตัวตนได้อย่างไร? อีกอย่างถึงเจ้าจะปกปิดได้ หากมีลูกค้าต้องการให้เจ้าบรนนิบัติล่ะ? ถึงไม่มีใครรู้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่เจ้าก็ยังเสียหายอยู่ดี" เป็นท่านอ๋องบ้างที่พูดขึ้น

 

"ลูกค้า? ก็พวกท่านอย่างไรล่ะเจ้าคะ! พวกท่านมีตั้งหลายคน สลับกันไปเฝ้าข้าคนละวันยังได้ ปล่อยข่าวออกไปว่ามีสาวงามคนใหม่แห่งหอหมื่นบุปผา แต่จะไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของข้า เพราะข้าจะปกปิดใบหน้านี้ และใช้ชื่อใหม่ รอจนกว่าท่านประมุขจะได้ข่าว แล้วมาหาข้าเอง"

 

"แล้วเจ้าจะเข้าไปอยู่ในหอหมื่นบุปผาได้อย่างไร? หากเจ้าต้องการจะเข้าไปอยู่ที่นั่น อย่างน้อยแม่เล้าก็ต้องรู้ว่าเจ้าเป็นใคร" อวิ้นมู่เสริม

 

"ก็....ท่านอ๋องไงเจ้าค่ะ ท่านต้องเป็นคนฝากข้าเข้าไปอยู่ในหอหมื่นบุปผา..."

 

"เปิ่นหวางรึ?" ชี้นิ้วเข้าหาตนเองแบบงงๆ

 

"ท่านเป็นถึงท่านอ๋อง และน่าจะใช้บริการจากหอหมื่นบุปผามาแล้วหลายครั้ง แม่เล้าจะไม่มีข้อกังขาในตัวข้า หากท่านเป็นผู้รับรอง"

 

"แล้วเจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าท่านประมุขจะมาหาเจ้า? แล้วเจ้าจะใช้วิธีใดออกไปจากจวน.. ตอนนี้อาจจะได้ แต่หากท่านพ่อท่านแม่กลับจากต่างแคว้น เจ้าจะออกไปได้อย่างไรทุกคืน" ลู่หนิงยังคงไม่แน่ใจในความคิดนี้

 

"หากท่านอ๋องเป็นผู้เชื้อเชิญท่านประมุขมาที่หอหมื่นบุปผา ท่านประมุขเองก็คงไม่กล้าปฏิเสธ เพราะพวกท่านต่างก็ไปหาความสำราญด้วยกันบ่อยๆ ส่วนการที่ข้าจะออกไปจากจวนได้หน้าที่นี้ข้าคงต้องพึ่งท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ ข้าอยากให้ท่านแม่ทัพพาข้าออกไปจากจวน " เต้าหู้หันไปหาท่านแม่ทัพเพื่อเป็นการขอร้อง

 

"นางคณิกาต้องเก่งศิลปะหลากหลายด้าน หากเจ้าต้องการเป็นหนึ่งเจ้าต้องเก่งเพลงพิณ การร่ายรำ หมากล้อม กลอนกวีต่างๆ ซ้ำยังต้องมีจริตมารยามัดใจชาย เจ้าจะทำได้รึอิ้งเยว่?" อวิ้นมู่ยังเป็นห่วงไม่หาย ยังมีข้อสงสัยอีกมาก และยังมองไม่เห็นถึงความเป็นไปได้

 

"สิ่งเหล่านี้ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้ แต่ข้าเองก็พร้อมที่จะเรียนรู้ คงต้องรบกวนพี่อวิ้นมู่ในด้านเพลงพิณและศิลปะแขนงต่างๆ นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ข้าต้องขอร้องพวกท่าน เพราะข้าไม่สามารถทำทุกอย่างได้เพียงผู้เดียว"

 

"เจ้าทำไปแล้วเจ้าจะได้อะไร? มันคุ้มกันหรืออิ้งเยว่ หรือเจ้าต้องการได้ท่านประมุขกลับมา? พี่ว่าเจ้าเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนไม่ดีกว่ารึ?" ลู่หนิงที่พร้อมจะทำตามคำขอของน้องสาว แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ กลัวว่าทุกสิ่งที่ทำไปมันจะเสียเปล่า ทั้งเวลาและความรู้สึก

 

"ข้าไม่ได้ต้องการคนเจ้าชู้เช่นนั้นกลับมาเจ้าค่ะ ข้าแค่ต้องการแก้แค้น ให้บทเรียนกับเขาบ้าง ว่าการโดนหักหลังมันเป็นเช่นไร การที่ท่านประมุขทำร้ายจิตใจข้าสารพัด จะให้ข้าปล่อยวางง่ายๆก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ทำร้ายจิตใจข้าไม่พอ ศักดิ์ศรีของข้าก็ถูกย่ำยีไปด้วย การแก้แค้นครั้งนี้ท่านประมุขอาจมิได้เสียใจเพราะความรักที่มีต่อข้า เพราะมันไม่มีอยู่แล้วตั้งแต่ต้น แต่หากเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี ไม่มีชายใดในแคว้นนี้ยอมได้แน่นอน ข้าเชื่อเช่นนั้นเจ้าค่ะ"

 

"เจ้าจะใช้เวลาอยู่ในที่อโคจรเช่นนั้นมันดีแล้วรึ? แล้วการแก้แค้นของเจ้ามันจะกินเวลาไปนานสักเพียงใด? พี่ไม่ยอมให้เจ้าอยู่ในที่แบบนั้นได้นานหรอกนะ " พี่ชายคนหวงน้องยังถามไม่หยุด ปล่อยให้อีกสามหนุ่มนั่งฟังการโต้ตอบของสองพี่น้องอย่างเงียบๆ

 

"ข้าขอเวลาเตรียมตัว ดูแลตนเอง และเรียนรู้ศิลปะที่จำเป็นต้องใช้สักสองสามเดือน ในช่วงนี้ข้าคงจะร่ำเรียนที่จวนก่อน เมื่อข้าพร้อม ข้าจะใช้เวลาสองอาทิตย์ในการเป็นนางคณิกาในหอหมื่นบุปผา ข้าจะอยู่ที่นั่นเพียงช่วงกลางคืน สามชั่วยามต่อวัน ( 6 ชั่วโมง ) แค่นี้คงน่าจะพอ และเหมาะสมที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ข้าให้สัญญา เมื่อข้าหมดความแค้นในใจ ข้าจะเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนที่รักข้าอย่างจริงใจ และไม่ทำร้ายข้า"

 

เมื่อทุกคนได้ฟังเหตุผลของนาง ถึงจะยังไม่เห็นด้วยเต็มร้อยแต่ก็อยากจะช่วย เพราะทุกอย่างที่นางเจอมันหนักหนามาก ไม่แปลกที่นางอยากจะให้บทเรียนหรือสั่งสอนคนเช่นนั้น

 

"เอาเถอะ... หากพี่ไม่ช่วยเหลือเจ้า เจ้าก็คงจะดื้อรั้นลงมือเองคนเดียวเป็นแน่ หากทุกคนร่วมมือกัน มันอาจจะเร็วกว่าสองอาทิตย์ แล้วเจ้าก็คงปลอดภัยหากมีคนคอยระแวดระวังให้" อีกสามหนุ่มใช้เวลาไตร่ตรองสักพักก็ได้ข้อสรุปและพยักหน้าเป็นการตกลง

 

สรุปแล้วทั้งสี่หนุ่มก็มีหน้าที่เป็นของตนเองดังนี้

- ท่านแม่ทัพได้หน้าที่เป็นคนพานางออกไปจากจวน

-ท่านอ๋องรับหน้าที่ฝากนางเข้าเป็นคณิกาในหอหมื่นบุปผา และตัวล่อให้ท่านประมุขมาเจอนางตามแผน

-อวิ้นมู่มีหน้าที่สอนศิลปะต่างๆที่นางจำเป็นต้องใช้

-ลู่หนิงได้หน้าที่คนคอยเฝ้าน้องสาว เพื่อความปลอดภัย ทั้งนี้ทุกคนก็จะสลับกันไปเฝ้านางในแต่ละวัน เพื่อความปลอดภัยและไม่เป็นที่ผิดสังเกต

 

เมื่อได้ข้อสรุปและแบ่งหน้าที่ของแต่ละคนเรียบร้อย นั่งปรึกษาหารือกันสักพักทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ เตรียมตัวเตรียมใจทำตามแผนของนาง พวกเขาคิดว่าหากให้นางได้ล้างแค้นแล้วปล่อยวางสิ่งที่ค้างคาในใจ มันคงจะง่ายที่นางจะเริ่มต้นใหม่ แต่หากปล่อยไว้แบบนี้ นอกจากนางจะปล่อยวางไม่ได้ หากนางฝืนเริ่มต้นใหม่ จะไม่มีใครมีความสุขสักคน พวกเขาคิดเช่นนั้น เมื่อถึงเวลาที่นางพร้อม พวกเขาจะได้แสดงความจริงใจที่มีต่อนาง การช่วยนางล้างแค้นครั้งนี้ก็ถือว่าคุ้มที่จะลงทุน

 

 

@คฤหาสน์ท่านประมุข

 

เพล้ง!!! พลั้ว!!! เคร้ง!!! เสียงข้าวของแตกกระจายด้วยแรงโทสะของท่านประมุขหนุ่ม เขาเอาแต่เมามายมาตั้งแต่เมื่อคืน ข้าวปลาไม่ยอมกิน และไม่ยอมให้ใครได้เข้าใกล้ สภาพในตอนนี้เหมือนเขาจะตายสะให้ได้

 

"ออกไป!!! ไปให้พ้น!!! ถ้าพวกเจ้าไม่มีหน้าตาเหมือนอิ้งเยว่ของข้าก็อย่าเสนอหน้ามาให้ข้าเห็น! ออกไป!" หน้าตาอิดโรย ขอบตาดำจากการอดนอน ตาแดงก่ำด้วยความเมาและผ่านการร้องไห้เงียบๆคนเดียว

 

"นายท่าน...รับอะไรสักหน่อยเถิดขอรับ ถ้าเป็นเช่นนี้สุขภาพของท่านจะแย่เอาได้..." พ่อบ้านยอมขัดคำสั่งของเจ้านาย นำอาหารเข้ามาในห้อง พยายามขอร้องเผื่อว่าเขาจะฟังตนบ้าง

 

"เจ้าฟังที่ข้าพูดไม่ชัดรึไง! ออกไป! ข้าไม่กิน ไปเรียกอิ้งเยว่มาหาข้า...พานางมา! ข้าอยากกินอาหารฝีมือนาง ต่อให้นางเอากบให้ข้ากินข้าก็จะกินมันให้หมด...ฮึกๆ " ก้มหน้าพูดนั่งโงนเงนแทบจะล้มพับ ซ้ำยังมีเสียงสะอื้นเบาๆออกมาจากท่านประมุขที่ตอนนี้ไม่มีความสง่า น่านับถือเหลืออยู่เลย

 

พ่อบ้านได้แต่ถอนใจเฮือกใหญ่พร้อมกับส่ายหน้า เขารึจะมีปัญญาพานางมาได้

 

"ข้ามันเลว! มันชั่ว! ทั้งที่ข้าตั้งใจจะไม่ทำเช่นนั้นอีก แต่ข้าก็ทำไม่ได้ จนต้องทำให้นางเสียใจอีกครั้ง ครั้งนี้นางคงไม่ให้อภัยข้าอีกแล้ว ข้าต้องปล่อยนางไปใช่ไหม? ปล่อยนางไปเจอคนที่ดีกว่าข้า...หากนางยังอยู่กับข้า คงไม่พ้นที่ข้าจะทำร้ายจิตใจนางอีก! แต่ข้าจะปล่อยนางไปได้เช่นไร? ข้ารักนาง......ข้ารักนางได้ยินไหม? ฮึกๆๆ ข้าทำไม่ได้......ไม่ได้..." พึมพำกับตนเองจนเหมือนจะละเมอแล้วเอนตัวลงนอนที่พื้น สุดท้ายก็หลับไปกับใบหน้าที่มีหยดน้ำตา และมือที่ยังกำขวดสุราไม่ปล่อย

 

"เฮ้ออออ....ถึงจะน่าสงสารแต่นายท่านก็ทำตัวเองทั้งนั้น...." เขาบ่นพร้อมส่ายหน้าเบาๆ เรียกองครักษ์ข้างนอกห้องมาพยุงนายท่านของตนไปนอนที่เตียง เช็ดหน้าเช็ดตา พลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวแล้วปล่อยให้เจ้านายพักผ่อน

 

-------+++++--------

 

โปรดอ่าน!!!!

 

ไรท์ต้องการพื้นที่ทำความเข้าใจและอธิบายหน่อยนะคะ ด้วยความที่ไรท์ลงเรื่องนี้หลายเว็บ เลยได้ข้อคิดเห็นจากรีดเดอร์อย่างหลากหลาย ถึงไรท์จะเปิดใจรับทุกความคิดเห็นแต่พอมีคอมเมนต์ที่ดูจะเคืองๆไรท์บ้าง ไรท์เองก็ไม่สบายใจ และแอบกลัวที่จะเปิดอ่านคอมเมนต์ แต่เมื่อไรท์ตั้งสติไรท์ก็พยายามแข็งใจยอมรับความจริง และอยากอธิบายให้ทุกคนฟังในมุมของไรท์

 

ที่จริงเรื่องที่เต้าหู้จะเข้าไปเป็นคณิกา ไรท์คำนึงถึงความเหมาะสมและคิดวางแพลนในหัวไว้แล้ว แต่ผิดที่ไรท์ยังไม่ได้ถ่ายทอดมันออกมา และไรท์ก็ยังไม่ได้ลงให้อ่านอย่างต่อเนื่อง จึงทำให้เข้าใจผิดกันได้ ดูเหมือนทุกอย่างจะง่ายโดยไม่ได้สนถึงความเป็นจริง ไรท์ก็ไม่ได้อยากให้ตัวละครดูน่ารังเกียจหรือเสียหายนะคะ ไรท์อยากจบให้ดูน่าสนใจ และน่าติดตาม เลยยังไม่ได้ลงให้ละเอียด ไรท์ไม่ได้ปล่อยผ่านแบบไม่มีเหตุผลนะคะ

 

บางคอมเมนต์ที่บอกว่าไรท์ใช้ภาษาสก๊อยอ่านแล้วปวดหัว อาจจะเป็นตอนที่นางเอกเมา ไรท์อยากเขียนให้รีดเดอร์รู้สึกว่านางเมาจนพูดไม่เป็นภาษานะคะ ไม่ได้ตั้งใจพิมพ์มั่วๆไปเรื่อยเพราะไรท์ก็เคยอ่านไรท์ก็ปวดหัวเหมือนกัน แต่ด้วยการเขียนนิยายที่ไรท์สามารถสื่อสารออกมาได้แค่ตัวหนังสือ ความคิดของไรท์คือทำยังไงให้คนอ่านแล้วเห็นภาพ คิดภาพตามที่ไรท์อยากจะสื่อได้ บางครั้งไรท์เลยต้องใช้ภาษาแบบนั้น หากรีดเดอร์ไม่ชอบ ไรท์จะปรับปรุงค่ะ

 

แต่ถ้าหากเป็นเรื่องที่ไรท์ใส่ความคิดเห็นของผู้เขียนหรืออารมณ์ของตัวละคร มีกูๆมึงๆ ถ้าดูไม่งามไรต์ก็จะงดให้น้อยลงค่ะ ด้วยไรท์อยากให้รีดเดอร์อ่านแล้วอารมณ์ดี มีความสุขกับเรื่องที่แต่ง เลยอยากได้คำที่ดูสบายๆ ง่ายๆ ไม่เป็นทางการมาก เพราะมันอ่านแล้วดูเครียด ไรท์เองแต่งไปก็ยังต้องขมวดคิ้ว เพราะไม่ถนัดทางนี้จริงๆ ไรท์ถนัดกวนๆ ตลกๆมากกว่า ถ้ารีดเดอร์อยากให้ไรท์เปลี่ยนวิธีเขียนอันนี้คงอยากจริงๆค่ะ เพราะไรท์จะหัวไม่แล่นเลย ไม่มีความสุขในการแต่ง

 

คำถูกผิดบางคำที่ยากๆที่ผิดจริงมีค่ะ ไรท์ยอมรับ เพราะเคยชินและจำมาใช้แบบผิดๆ ส่วนคำที่มันง่ายๆดูไม่น่าผิดอันนี้ไรท์ไม่ได้ตั้งใจค่ะ ไรท์พิมพ์ในโทรศัพท์มันเลยลั่นบ้าง บางทีอ่านทวนแล้วก็ไม่เห็นบ้างไรท์ขอโทษนะคะ ไรท์เคยเปลี่ยนไปใช้โน๊ตบุ๊คแล้วแต่มันไม่ถนัด เพราะโทรศัพท์มันใกล้ตามากกว่า

 

ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้ไรท์ต้องขอบคุณมากๆนะคะที่ฟังไรท์อธิบาย ไรท์ไม่ได้โกรธนะ ไม่อยากให้คิดมากกันเด้ออออ

 

***ฮักเจ้าคือเก่านั่นล่ะ จุ๊บๆ***

[แปลๆ รักเธอเหมือนเดิมนั้นแหละ จุ๊บๆ]

 

 

 

ความคิดเห็น