ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE ME 15: [คิริน ❤ ภัทธิรา, ธาม ❤ เมย์ริน] ตัวตนที่ถูกซ่อนเอาไว้ 100%

ชื่อตอน : HATE ME 15: [คิริน ❤ ภัทธิรา, ธาม ❤ เมย์ริน] ตัวตนที่ถูกซ่อนเอาไว้ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2562 02:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE ME 15: [คิริน ❤ ภัทธิรา, ธาม ❤ เมย์ริน] ตัวตนที่ถูกซ่อนเอาไว้ 100%
แบบอักษร

 

 

HATE ME 15: ตัวตนที่ถูกซ่อนเอาไว้ 

 

หลังจากที่ทำงานของเตัวเองเสร็จเรียบร้อย ค่ำคืนนี้คิรินขับรถพาภัทธิราออกมาจากเมืองหลวงมุ่งตรงเข้าสู่ชลบุรี กว่าจะถึงเวลาก็ล่วงเลยเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว มาเฟียหนุ่มจอดนิ่งสนิทบนลานจอดรถหน้ากระท่อมหลังเล็กที่ตั้งเรียงกันอยู่สี่หลัง การออกแบบและโครงสร้างนั้นดูทันสมัยและน่าอยู่เอามากๆ ตรงกลางมีศาลาเป็นที่ทานอาหารแล้วมีทางเชื่อมยาวไปจนถึงสะพานปลาและท่าเรือ 

 

บรรยากาศที่นี่ดีจริงๆ... 

 

ภัทธิราลงจากรถมาก็สังเกตไปยังพื้นที่โดยรอบโดยที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าทำไมคิรินถึงพาเธอมาที่นี่ ไม่นานนักก็มีสองตายายเดินลงมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำความสะอาดเต็มมือ 

 

"คุณคีย์มาแล้วหรอ ตากับยายเพิ่งทำความสะอาดให้เสร็จพอดีเลย" ตาศร...คนดูแลที่นี่กล่าวต้อนรับทั้งสองด้วยรอยยิ้ม 

 

"ขึ้นบ้านเถอะจ้ะ ยายทำกับข้าวเอาไว้ให้แล้ว" ยายมา...เป็นภรรยาของตาศร หญิงชราวางของในมือลงแล้วรีบมาช่วยคิรินถือของ "นี่หรอจ๊ะคุณหนูภัทรเมียคุณคีย์นี่สวยจังเลยนะคะ อ้อ ยายซื้อเสื้อผ้ากับของใช้ตามที่คุณคีย์มาให้แล้วล่ะ ดูทรงแล้วพอดีตัวแน่นอน คุณคีย์นี่กะขนาดได้เก่งจริง" 

 

"ไม่ต้องเรียกคุณหนูหรอกค่ะ เรียกภัทรเฉยๆก็พอ" ภัทธิราหันไปมองคิรินด้วยความขุ่นเคือง "ฉันไม่ได้จะบอกว่าจะนอนที่นี่ 

 

"ดึกป่านนี้แล้ว หรือจะให้พี่ไปนอนที่บ้านของภัทรดีล่ะ ดีเหมือนกันนะ! จะได้ทำคามคุ้นเคยกับพ่อตาแล้วก็แม่ยายให้มากกว่านี้" คิรินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ตากับยายไปพักผ่อนเถอะ ขอนิดเดียวเดี๋ยวผมถือไปเอง" 

 

ตาศรรีบร้องห้ามในทันที "ไม่ได้ๆ ตากับยายรับเงินฟรีๆมาหลายเดือนแล้ว ขอทำงานบ้างเถอะ ตั้งแต่คุณท่านทั้งสองแล้วก็หนูวีตายไปก็ไม่มีใครมาที่นี่สร้างงานให้ตากับยายทำเลย ไม่อยากอยู่เฉยๆล่ะ"  

 

"ใช่จ้ะๆ มาเหนื่อยๆไปพักกันก่อนนะ" สองตายายไม่รอช้าที่จะนำข้าของที่คิรินเตรียมมาขึ้นบนกระท่อมไป คิรินจับมือภทธิราเดินตามโดยไม่ให้เธอได้ตั้งหลักเลยแม้แต่น้อย  

 

ในกระท่อมหลังเล็กแต่สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ตาศรและยายมาจัดข้าวของให้เจ้าของบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้วก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน ภัทธิราเดินไปนั่งลงที่ปลายเตียงแล้วมองสิ่งของที่เขาสั่งให้สองตายายจัดหามาให้เธอ 

 

"พาฉันมาที่นี่ทำไมคะ?" 

 

คิรินปิดผ้าม่านตรงระเบียงก่อนจะหันมาทางเจ้าของเสียง "อยากรู้จักวีณาไม่ใช่หรอ? ก็เลยพามาที่นี่ไง" 

 

"...." 

 

ชายหนุ่มเดินมานั่งลงข้างๆภัทธิราแล้วยกมือลูบปอยผมที่หลุดรุ่ยลงมาไปทัดใบหูนิ่ม "ยัยวีชอบที่นี่มาก ถ้าจะให้เริ่มเล่าเรื่องจริงๆ ก็คงต้องเริ่มจากที่นี่" คิรินค่อยๆเล่าถึงชีวิตส่วนตัวของวีณาให้ภัทธิราได้ฟังอย่างเปิดใจ หญิงสาวลองจินตนาการถึงว่าหากวีณายังมีชีวิตอยู่จะเป็นแบบไหน ทำอะไรอยู่ในเวลานี้  

 

เธอเห็นแววตาอันมีความสุขของเขาเปล่งประกายออกมาทุกครั้งที่พูดถึงน้องสาว คงจะผูกพันกันมาก...ไม่ต่างกับครอบครัวของเธอเลย 

 

"ดูเป็นเด็กที่ร่าเริงและฉลาดมากนะคะ" ภัทธิรากล่าว 

 

"ใช่" เขาตอบพลันถอนหายใจ "แต่ถึงอย่างนั้นก็มีคนมาทำให้ยัยวีต้องจากพวกเราไป" 

 

"ขอบคุณนะคะที่ยอมเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แต่ฉันเชื่อค่ะว่าวีณาคงไม่ได้จากไปอย่างเดียวแน่ คงจะต้องมีอะไรสักอย่างที่สืบไปถึงตัวคนที่ทำร้ายวีณาได้แน่ๆค่ะ" 

 

หมับ !! 

 

คิรินจับสองมือของภัทธิราเอาไว้ราวกับว่ากำลังกลัวว่าเธอจะหายไป เขามองแววตาหญิงสาวซึ่งมีคำถามมากมายสื่อไปถึงเธอ และแล้วก็ยอมที่จะถามในสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกไป "ถ้าหากความจริงออกมาว่าไอ้ภิชญ์มันบริสุทธิ์ ภัทรจะไปจากพี่ใช่ไหม?" 

 

"คุณคีย์ !! ฉันเคยบอกแล้วไงคะว่าเรื่องอยาคตฉันตอบไม่ได้จริงๆ ทุกอย่าต้องปล่อยให้มันเป็นไป" 

 

"นั่นสิ แต่ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆแล้วพี่คงไม่ปล่อยให้ภัทรไปไหนแน่ๆ" 

 

ภัทธิราเริ่มรู้สึกหวั่นไหวในคำพูดของเขา "แต่เราไม่ได้รักกันนะคะ" 

 

"มีแค่ภัทรคนเดียวที่คิดแบบนั้น" เขาค่อยๆปล่อยมือจากเธอแล้วก้มหน้าลงเล็กน้อย "รู้ตัวหรือเปล่าว่าภัทรเป็นผู้หญิงที่แค่เดินผ่าน ผู้ชายก็พร้อมยอมนอนให้เหยียบแทบพื้นถนนแล้ว" 

 

"....." 

 

คิรินเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆจนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆของเธอได้ "วันนี้พี่ชายของภัทรใช้งานพี่ทั้งวัน คืนนี้คงต้องขอค่าแรงสักหน่อยนะ" 

 

ไม่ทันที่ภัทธิราจะกล่าวอะไรได้อีก คิรินจู่โจมเธอในทันทีโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว... ร่างสูงก้มลงมอบรสจูบอันแสนอ่อนหวานให้กับเธอ ภัทธิราไม่ได้ขัดขืนอะไรแต่กลับตอบสนองให้เขารู้สึกวาบหวามในทรวง ด้วยความคิดถึงและถวิลร่างกายอันแสนเย้ายวนของเธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ในเมื่อเธออยู่กับเขาตรงหน้าแล้วมีหรือที่เสืออย่างเขาจะปล่อยเหยื่อให้หลุดมือไปง่ายๆ 

 

################################## 

 

ริมชายหาดพัทยาใต้... 

 

หลังจากที่ได้อนุมัติวันหยุดจากคิริน ธามและอานัสรวมถึงคนอื่นๆก็ชวนกันมานั่งดื่มเบียร์เย็น ฟังเพลงชิลๆกันที่ริมทะเลพิกัดพัทยาใต้ 

 

"นานๆทีได้พักชิลๆแบบนี้ มันดีจริงๆ" อานัสกล่าวพร้อมล้มตัวลงนอนลงบนเปลผ้าใบ ก่อนหน้านั้นเขายืมโทรศัพท์ของธามมาใช้ก่อนจะส่งคืนเจ้าของ "แดกเบียร์เย็นๆ บรรยากาศริมทะเล ตั้งแต่คุณวีจากไปก็ไม่ค่อยได้มาเลยเนอะ" 

 

"อืม" ธามตอบกลับในลำคอแล้วรับโทรศัพท์ของตัวเองคืนมา สายลมเอื่อยๆกับบรรยากาศที่เงียบสงบกลับมีบางสิ่งที่ทำให้ธามต้องดึตัวเองออกจากความเงียบ เมื่อจู่ๆก็ได้รับการแจ้งเตือนสุดประหลาดจากโทรศัพท์ของเขา 

 

LINE: [email protected] (เพิ่มเพื่อนด้วยคิวอาร์โค้ด) 

 

ธามถลึงตาแล้ววางขวดเบียร์ที่ตัวเองถืออยู่ลงบนพื้นทรายในทันที "อานัส!! ไอ้เวรอานัส!!" 

 

"เห้ย! อะไรว้าาา" อานัสที่กำลังกรึ่มๆได้ที่ก็สะดุ้งตามเสียงเรียกของเพื่อน "เป็นห่าอะไรของมึงเนี่ย!?" 

 

ธามหันมองด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง เขากดเสียงเข้มถามอานัสเชิงบังคับให้ตอบตามความจริง "มึงเอาคิวอาร์ไลน์ของกูไปให้เมย์รินใช่ไหม?" 

 

อานัสจะทำทีเฉไฉก็ไม่ได้เพราะคนที่ยืมโทรศัพท์ของธามมาก่อนหน้านี้ก็คือเขาเอง "เออ ก็ผู้หญิงเขาดูสนใจมึงกูก็เลยสนองให้ ถ้ามึงไม่อยากคุยก็เฉยๆไปดิ ไม่ตอบเขาก็คงเลิกตื๊อไปเองแหละ" 

 

"มึงนี่มัน !!!" 

 

"เห้ยๆ อย่าดังไป อยากให้คุณคีย์รู้หรือไงว่าพวกเราอยู่ห่างแค่ไม่กี่กิโล" อานัสรีบปรามคนที่กำลังเกรี้ยวกราดใส่เขาอยู่ในตอนนี้ ก็จริงที่พวกเขาได้วันหยุดพักผ่อนแต่ก็อดห่วงเจ้านายไม่ได้ พักผ่อนใกล้ๆแบบนี้มีอะไรจะได้ไปได้ทันเวลา "อุตส่าห์ได้มาพักสบายๆมึงก็อย่างทำหน้าเครียดแบบนี้ดิวะ" 

 

"ไม่ต้องเอาคุณคีย์มาอ้างเลยนะ" ธามถอนหายใจกับความวุ่นวายที่อานัสได้ก่อขึ้นกับเขา สายตามองหน้าจอแล้วกดปิดโทรศัพท์เสีย แค่นี้ชีวิตก็เมื่อเรื่องราวมากมายรกหัวเต็มไปหมด 

 

ไม่มีที่ว่างจะคิดถึงใครหรอก... 

 

ในความขัดแย้งท่ามกลางเสียงเกลียวคลื่นของทะเล สองบอดี้การ์ดหนุ่มรับรู้การมาถึงของใครบางคนด้วยสัญชาตญาณและความว่องไวพวกเขาจึงจับปืนที่ซ่อนไว้ออกมาเพื่อป้องกันตัวในทันที 

 

"เห้ยๆ พวกมึงน่ะจะฆ่ากูรีไง?" 

 

"คุณอิชย์!!" สองบอดี้การ์ดหนุ่มขานชื่อนั้นพร้อมกัน 

 

"เออ กูเอง!" อิชยะมองสองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย "ไอ้คีย์ให้พวกมึงไปพักผ่อนกันไม่ใช่หรอ? มาป้วนเปี้ยนอะไรแถวนี้" เพราะรู้ว่าที่นี่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักตากอากาศของคิรินมากนัก ไอ้พวกนี้เห็นว่าเจ้านายมันอ่อนแอถึงขนาดต้องคอยอยู่ใกล้ๆเลยหรือยังไง? "อ้าว! เป็นใบ้กันเลยหรอ?" 

 

"ก็มาพักแหละครับ แต่ก็อดเป็นห่วงคุณคีย์ไม่ได้" อานัสสารภาพออกมาตามตรง 

 

อิชยะถอนหายใจออกมาหลายระรอก "ไอ้คีย์มันก็ไม่ได้กระจอกจนมึงสองคนต้องคอยตามติดแบบนี้หรอกนะ ปล่อยให้มันมีความสุขกับน้องภัทรคนสวยของมันเงียบๆซะบ้าง อมทุกข์มาทั้งชีวิตแล้ว" 

 

"...."  

 

ธามเก็บปืนที่ถืออยู่เข้าที่ "แล้วคุณอิชย์มาทำอะไรที่นี่ครับ?" 

 

"นั่นสิครับ? แถวนี้ก็ไม่ได้มีธุรกิจอะไรของคุณอิชย์นี่ครับ?" อานัสพูดเสริมคำถามของเพื่อน 

 

อิชยะนิ่งไปและพยายามหาคำตอบสำหรับคำถามที่ได้รับมา "กูมาเที่ยว เข้าใจไหมว่ามาเที่ยวก็คือมาเที่ยว" 

 

"ครับ" ธามและอานัสตอบกลับพร้อมกันอีกครั้งก่อนที่อิชยะจะเดินแยกออกไป อานัสยกมือเกาหัวเบาๆพลางหัวเราะไปด้วย 

 

"ว่าแต่พวกเรา คุณอิชย์เองก็ไม่ต่างอะไรเลย...สงสัยอยากจะเห็นเวลาที่คุณคีย์อยู่กับคุณภัทรนั่นแหละ เห้ย! ไอ้ธามจะไปไหนวะ?" อานัสตะโกนเรียกเพื่อนของเขาที่กำลังจะเดินกลับไปทางโรงแรม 

 

"นอน" ธามตอบแค่นั้นแล้วเดินต่อไป โดยทิ้งให้คนข้างหลังส่ายหัวให้กับอาการเหนือความคาดเดาของเขาได้ ค่ำคืนนี้อาจจะผ่านไปอย่างเงียบสงบก็จริงแล้วใครจะรู้ล่ะ...พรุ่งนี้อาจจะเกิดเรื่องขึ้นมาก็ได้ อยู่ไม่ไกลแบบนี้สิดี คิรินจะได้เรียกใช้งานพวกเขาได้อย่างทันท่วงที 

 

############## 

 

เช้ามืดวันต่อมา... 

 

ในกระท่อมหลังของคิริน... 

 

คิรินมองใบหน้าของภัทธิราที่กำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของเขา สองกายแนบชิดมอบไออุ่นให้แก่กันและกันภายใต้ผ้าห่มผืนบาง ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงจุมพิตนุ่มนวลบนหน้าผากมน มือหนาลูบไล้ผิวเนียนด้วยความหลงไหลพลางสูดดมกลิ่นหอมจางๆจากน้ำหอมกลิ่นกุหลาบที่ภัทธิราชอบใช้ และดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็นกลิ่นประตัวหญิงสาวไปเสียแล้ว 

 

ตุบ !! 

 

ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาวาดมือไปโดนกระเป๋าของภัทธิราที่วางบนเคาท์เตอร์หัวเตียงตกลงพื้น เขาค่อยๆขยับตัวให้เงียบที่สุดแล้วเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าใบนั้น ตาคมสะดุดกับสิ่งของที่หล่นลงมาจากกระเป๋าใบนั้นทันที แสงแดดยามเช้าค่อยๆสว่างขึ้นมาเรื่อยๆก็ยิ่งชัดเจน 

 

"หึ ยาคุมยี่ห้ออย่างดีซะด้วย" คิรินหยิบแผงยาคุมที่ตกอยู่ขึ้นมาพร้อมๆกับเจ้าของมันที่เริ่มรู้สึกตัวแล้ว ร่างสูงหยัดกายขึ้นหันไปหาคนที่กำลังสะลืม "กินยาคุมทำไมไม่บอกกันบ้างล่ะ?" 

 

ภัทธิราดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดกายเธอเอาไว้ก่อนจะพลิกตัวหันไปอีกทาง "ไม่จำเป็นต้องบอกทุกเรื่องนี่คะ" 

 

"จำเป็นสิ" คิรินไม่ได้แสดงความไม่พอใจให้เธอได้เห็น เขารู้แล้วว่าการที่จะทำให้ภัทธิรายอมอ่อนข้อให้แก่เขาได้ก็คือต้องใช้ความอ่อนโยนเท่านั้น ร่างสูงโน้มตัวลงแนบกายสาวอีกครั้งพร้อมกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู "ทุกอย่างที่เกี่ยวกับภัทรจำเป็นสำหรับพี่ทั้งหมด เพราะพี่ระ...." 

 

"จะบอกว่าคุณรักฉันหรอคะ?" ภัทธิรายังคงคิดถึงคำพูดของเขาเมื่อคืนนี้ ที่ว่าเธอคิดแบบนั้นคนเดียวมันคงจะหมายความว่าอย่างอื่นไม่ได้ 

 

แต่เธอเป็นพี่สาวของภิชญ์นะ! แต่ก็อย่างว่าแหละ ความรู้สึกของคนมันสามารถเปลี่ยนแปลงได้อยู่เสมอ 

 

"ถ้าพี่บอกว่าใช่ ภัทรจะให้โอกาสพี่หรือเปล่า?" 

 

"...." 

 

"ยังไม่ต้องตอบตอนนี้หรอก พี่มีเวลาให้ภัทรคิดอีกทั้งชีวิตเลย" 

 

ตึกตักๆ ตึกตักๆ 

 

เสียงเต้นของหัวใจเริ่มดังแรงถี่ๆ ภัทธิรากำลังอยู่กับความคิดได้ไม่นานก็มีความวาบหวามเข้ามาแทรก คิรินเลื่อนมือสัมผัสร่างกายของเธอแล้วเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ คิรินสอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนน้อยพร้อมสอดนิ้วเข้าไปในกลางกายสาวแล้วพลิกตัวเธอให้หันมาทางเขา ใบหน้าหล่อพรมจูบไปทั่วเรือนร่างงอนงามราวกับว่าเป็นเจ้าของเสียเอง 

 

"คุณคีย์ อื้อ มะ ไม่เอานะคะ!" เธอพยายามร้องห้ามเขา "อะ อื้อ" 

 

"ตามใจพี่อีกครั้งได้ไหม?" เสียงอ่อนนุ่มพร่ำบอกความปารถนาของตัวเอง "อื้ม ภัทรหวานมากเลยนะ อยากจะกินทั้งวันทั้งคืนเลย" คิรินรัวนิ้วเข้าออกเร็วๆไม่นานเธอก็ปลดปล่อยความสาวออกมาอีกระรอก คนเอาแต่ใจต่อให้อยู่ด้วยกันเนิ่นนานเพียงใดก็ไม่พอสำหรับเขาหรอก " 

 

"อ๊ะ ฮ้าาา" ภัทธิรารีบเอามือป้องปากเพราะเสียงเธอเริ่มดังมากขึ้น "มะ เมื่อคืนก็ อะ ก็น่าจะพอแล้ว อึก อื้อ" เสียงครางหวานหูดังเล็ดลอดออกมาจากปาก มือเรียวขยุ่มผมคนที่กำลังเลียชิมดอกไม้สดของเธอเพื่อระบาย "อ๊ายยย" 

 

"จุ๊บๆ แผล็บ อื้มม" ชายหนุ่มไม่ได้รับฟังแต่อย่างใด เสียงดังหยาบโลนทำให้เขาคิดเพียงอย่างเดียวว่ามันอร่อย สะโพกกลมเด้งรับความอบอุ่นจากลิ้นของเขา ไม่นานก็กระตุกเกร็งพร้อมปลดปล่อยออกมาอีกเป็นครั้งที่สอง 

 

"แฮ่กๆ" 

 

"ไหนก็กินยาคุมแล้ว...พี่ไม่ใส่นะ" 

 

"ไม่ได้! อะ ฮ้าาา" 

 

ลมหายหายสั่นกระเส่าพ่นออกมาเต็มแรง คิรินยิ้มพอใจแล้วจูบซับเหงื่อเม็ดโตให้เธอก่อนกลางกายขยายล้ำรู้สึกเย็นๆจากเครื่องปรับอากาศเสียจนอยากจะเข้าไปหาความอุ่น คิรินกดจูบหนักๆลงไปอีกครั้งด้วยความเร่าร้อน ความเป็นชายขนาดใหญ่ค่อยๆถูกดันเข้าไปในเนินสาว มันบีบรัดจนเขาแทบจะแตกทันที 

 

"โอววว ซี้ดดด" 

 

"อ๊าาา" 

 

สองร่างแนบชิด คนตัวสูงสอดมือไปใต้ร่างบางเพื่อโอบตัวเธอไว้ สะโพกหนาค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆ เนิบนาบ มันรู้สึกดีและหวามหวิวไปทั่วทั้งทรวงอก 

 

"อาส์ ฮึ่มม" ร่างสูงกัดกรามข่มอารมณ์ กระแทกสะโพกเข้าออกตามจังหวะพร้อมยกมือบีบเฟ้นทรวงเต้านุ่มนิ่มยนาดล้นมือ 

 

"อ๊ะ อ้าาา" 

 

"โอวว ภัทรเซ็กซี่มากเลยนะ ซี๊ดด พี่ไม่อยาก อาส์ ไม่อยากให้ใครเจอภัทรอีกเลย" 

 

จังหวะเร่าร้อนยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ อกอวบกระเพื่อมตามแรงกระแทกจนคิรินเห็นแล้วก็ทนไม่ไหวต้องหยุดมันด้วยปาก เปลี่ยนท่วงท่าลีลาจัดรักจัดความสุขออกมาเติมเต็มให้กันและกันอย่างเต็มที่ 

 

"อ๊ายยย อื้ออ คุณคีย์ ฉัน อ๊าาา" 

 

"จุ๊บๆ จ๊วบ ที่รัก! อื้ม รู้สึกดีจริงๆ" เนินสาวบีบรัดความเป็นชายชายจนเขาขยับเข้าออกได้อย่างยากลำบาก เสียงลมหายใจหอบกระเส่าพ่นรดเข้าหากันหนักๆ แววตาหวานฉ่ำมองเขาก็ไม่วายดึงลงมาแลกลิ้นซ้ำไปซ้ำมา 

 

"อ๊ะๆ มันจะ...อ๊าา" 

 

"อาส์ ซี้ดดด" 

 

พั่บๆ พั่บๆ !!! 

 

"อ่าาา / ฮ้าาา" 

 

คิรินเงยหน้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาปลดปล่อยออกมาจนมากจนแทบจะล้นออกมาจากตัวเธอ ภัทธิราหายใจหอบมองเขาด้วยความไม่พอใจเขารวมถึงตัวเธอเองด้วย ทั้งๆที่ขัดขืนได้แต่ทำไมร่างกายถึงไม่รักดียอมโอนอ่อนตามไป แต่ว่าเมื่อคืนกับตอนนี้ความรู้สึกของภัทธิราต่างไปจากแต่ก่อนมาก เธอกำลังรู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่ได้รับความรักมาอย่างท่วมท้น 

 

อบอุ่นและนุ่มนวล ไม่มีความรุนแรงให้รู้สึกเจ็บปวด... 

 

บรรยากาศริมทะเลยังคงสดชื่นอยู่เสมอ ช่วงเก้าโมงเช้าหลังจากที่เสร็จกิจกรรมส่วนตัวทุกอย่าง คิรินจับมือพาภัทธิราออมาจากกระท่อมแล้วตรงมาที่ศาลาใหญ่ ตอนนี้ตาศรกับยายมาเตรียมอาหารเช้าไว้รอนานแล้ว ภัทธิรามีอาการเขินอายอยู่ไม่น้อยก็เพราะไม่ชินกับชุดที่เธอสวมใส่อยู่ ชุดเดรสผ้าซีฟองสั้นลายลูกไม้ผูกคอมันไม่ใช่สไตล์ของเธอเลยแม้แต่น้อย ทุกคนที่ได้เห็นต่างพากันจับจ้องมาก็ยิ่งอายเข้าไปใหญ่ 

 

ยายมาเดินมารอรับที่ทางขึ้นด้วยรอยยิ้ม "ยายคิดแล้วว่ายังไงก็สวย นี่น่ะยายอุตส่าห์ใช้ให้เด็กวัยรุ่นแถวนี้ไปเลือกซื้อให้ ถ้ายายเลือกเองมีหวังคนได้แบบรุ่นยายใส่มา"  

 

"ขอบคุณค่ะ" ภัทธิรายิ้มอายๆ เธอหันมองคนที่กำลังจับมือเธออยู่ในตอนนี้ "ปล่อยได้แล้วค่ะ ฉันเดินเองได้" 

 

คิรินหลุบตาลงเล็งน้อยแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ "ถ้าปล่อยก็เป็นผู้ชายที่โง่ที่สุดแล้ว" เสียงไม่ดังมากแต่คนที่อยู่ใกล้ๆนั้นนั้นได้ยินเต็มสองหู  

 

เรื่องนี้มันยิ่งกว่านิยายเสียอีก ตอนนี้ภัทธิรามีสองความคิดอยู่ในหัวและตีกันวุ่นวายไปหมด ใจหนึ่งก็คิดว่าที่เขาแสดงออกมานั้นคือความจริงจากใจทั้งหมด ส่วนอีกใจหนึ่งก็คิดไปอีกว่า...คนที่ทำร้ายเธอมาตลอดจะมาบอกว่ารักเธอได้ก็เพียงแค่ต้องการใช้ร่างกายของเธอสนองตัณหาก็เพียงเท่านั้น จะทำอย่างไรดีล่ะ? 

 

จะจัดการความรู้สึกของตัวเองยังไงดี? 

 

################## 

 

ทางด้านของนนท์ธวัชที่เดินทางมาบ้านรัตนโยธินตั้งแต่เช้า เขานั่งสนทนากับภาคย์ถึงเรื่องความคืบหน้าในคดีของวีณา ซึ่งตอนนี้ทุกอย่างกำลังเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้จะยังไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นก็เถอะแต่ตอนนี้นนท์ธวัชก็ค่อนข้างมั่นใจมากว่าภิชญ์จะได้หลุดพ้นในอีกไม่นานนี้ 

 

ระหว่างที่กำลังรอภิชญ์ลงมาอยู่นั้น... 

 

"กูมั่นใจว่าไอ้คนชื่อฌอร์นมันต้องมีส่วนกี่ยวข้องแน่ๆ และก็ไม่ได้ทำคนเดียวด้วย แต่กูยังไม่รู้ว่าทำไมมันต้องป้ายสีไอ้ภิชญ์แบบนี้" นนท์ธวัชกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย  

 

ภาคย์พยักหน้ารับ "กูก็ไม่ชอบขี้หน้ามันอยู่เหมือนกัน รู้สึกแปลกๆตั้งแต่ที่มันมาที่บ้านครั้งแรกแล้ว ทุกครั้งที่มันมาเสื้อผ้าของภัทรจะหายไปครั้งละชุด" 

 

"เชี้ย โรคจิตปะวะ?" นนท์ธวัชอุทานออกมาเบาๆ พูดถึงหญิงสาวแล้วเขาก็กวาดสายตามองไปรอบๆบ้านหลังใหญ่ "ภัทรไปทำงานหรอ?" ผู้กองหนุ่มยังคงมีเยื้อใยและถามถึงภัทธิราอยู่เสมอ 

 

ภาคย์ยิ้มบางๆ "เพิ่งไลน์มาบอกเมื่อเช้าว่าอยู่กับคุณคีย์ มึงโอเคใช่ไหมวะ?" เพราะรู้ว่าปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์ภาคย์จึงตอบไปตามความจริง  

 

"อืม กูดีขึ้นแล้ว" นนท์ธวัชถอนหายใจยาว "ขอแค่มันไม่โกรธจนหน้ามืดไปทำร้ายภัทรก็พอ เพราะถ้าเป็นแบบนั้น! กูจะระเบิดหัวมันเอง" 

 

จังหวะที่ภาคย์และนนท์ธวัชกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น บ้านหลังนี้ก็มีแขกอีกคนเข้ามาเยี่ยมเยือนอีกคน ฌอร์ณเดินเข้ามาก็เพราะอยากจะพบกับภิชญ์ทันได้ยินว่าภัทธิรากำลังอยู่คิรินในตอนนี้...ตัวของเขาชาจนแทบจะแข็งเป็นหินไปเสียแล้ว ทำไม! ทำไมไม่ใช่เขาคนที่จะได้อยู่กับเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องผลประโยชน์ทางการเมืองที่ทำให้เขาต้องแต่งงานกับพรวดีแล้วล่ะก็ ภัทธิราก็ไม่พ้นมือเขาหรอก 

 

ในขณะเดียวกันที่ภิชญ์กำลังลงบันไดมาจากชั้นสองของบ้าน ช่างภาพหนุ่นจ้องมาที่หน้าประตูบ้านด้วยความประหลาดใจ  

 

"ไอ้ฌอร์น!!" ภิชญ์เอ่ยชื่อคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ช่างภาพหนุ่มสะพายกระเป๋ากล้องลงมาจนถึงชั้นล่าง ภาคย์กับนนท์ธวัชที่นั่งรออยู่ในห้องโถงก็ชะโงกน้าออกมามองเล็กน้อย "มึงมาทำอะไรที่นี่วะ?"  

 

"...." 

 

"เห้ย !! กูถามได้ยินไหมวะ?" ภิชญ์ไม่ได้ดีใจเลยที่พบกับเพื่อนคนนี้ เพราะบางอย่างที่เพิ่งได้รับรู้มารวมถึงความรู้สึกตอนนี้มีแต่ความสงสัยในตัวของฌอร์นเต็มไปหมด 

 

ฌอร์นก้มหน้าลงเล็กน้อย "พี่ภัทรอยู่กับไอ้คิรินหรอ? แล้วมึงปล่อยให้มันพาพี่ภัทรไปกับมันได้ยังไงวะ? มึงเป็นน้องประสาอะไร!!" สองแขนกระชากคอเสื้อภิชญ์เข้ามาเต็มแรง ทั้งตัวเขาตอนนี้สั่นสะท้านจนแขนขึ้นเส้นเลือด "ทำไมไม่มีใครขวางมันเหมือนที่ขวางกูวะ?" 

 

ภาคย์และนนท์ธวัชเห็นื่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาจับทั้งสองแยกออกจากกัน ภาคย์ตบไหล่ภิชญ์เบาๆเชิงบอกว่าให้ใจเย็นๆ และสงบสติอารมณ์เอาไว้ ส่วนนนท์ธวัชก็ล็อกตัวฌอร์นเอาไว้แน่นไม่ยอมให้ขยับเช่นเดียวกัน 

 

"เงียบกันทำไม? อ๋อ!! บ้านนี้กลัวไอ้คิรินจนขี้ขึ้นสมองเลยหรอวะ?" ฌอร์นตวาดลั่น ตัวเขาเองไม่สามารถควบคุมอารม์ตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว 

 

"มึงจะมาตีโพยตีพายอะไรวะ?" ภิชญ์สวนกลับในทันที "มึงจะโทษใครไม่ได้เลยนอกจากไอ้เวรที่มันใส่ร้ายกูเรื่องวีณา เพราะมันเลย!!" 

 

เพราะมัน... 

เพราะมัน... 

เพราะ...มึง! 

 

คนทำผิดมักจะพยายามกลบเกลื่อนตัวเองเสมอ คำพูดของภิชญ์กำลังเวียนวนอยู่ในหัวของเขาไม่ออกไปไหน ภาพเก่าๆกำลังย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง ฌอร์นหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆราวกับว่าเป็นโรคหอบหืด 

 

แต่ไม่ใช่... 

 

"ฮึก พี่ฌอร์นอย่าทำแบบนี้เลยนะ ปล่อยวีไปเถอะ" เสียงอ้อนวอนของวีณาในวันนั้นเขาจำได้ดี ในวันนั้นเขาล่อลวงเธอเข้าโรงแรมม่านรูดที่มีอุปกรณ์การถ่ายทำอย่างครบครัน ไม่นานก็มีชายฉกรรจ์หลายคนหิ้วปีกภิชญ์ที่เมาไม่ได้สติมานอนลงบนเตียงที่เขากำลังจะใช้มันทำเรื่องเลวร้ายที่สุดหลังจากนี้ 

"ทำไมล่ะ บอกว่ารักพี่ไม่ใช่หรอ? ทำเพื่อพี่หน่อยไม่ได้หรือไง?" ฌอร์นยิ้มเหี้ยม "ในเมื่อพี่ชายของวีทำพี่เสียหายหนักมาก เงินพี่สูญไปกับตาแถมยังทำพ่อพี่ชวดตำแหน่ง สส.สมัยที่สี่ วีก็ต้องมาชดเชยพี่แบบนี้ แต่ไม่ต้องกลัวนะ...เพราะเดี๋ยวไอ้ภิชญ์มันจะรับผิดชอบวีแทนพี่เอง" 

"ไม่เอา ไม่เอา กรี๊ดดดดดด" 

 

"ใจเย็นๆนะภิชญ์ ฉันไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่" ภาคย์กล่าวเตือนน้องชายเบาๆ 

 

"ครับ" ภิชญ์รับคำแล้วมองเพื่อนของตัวเองด้วยสาตาที่เย็นชา "มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วเว้ยฌอร์น พี่ภัทรเป็นของไอ้คิรินไปแล้ว" เขาตอกย้ำอีกครั้งเพื่อให้อีกฝ่ายแสดงตัวตนออกมา  

 

ตัวตนที่เขาเพิ่งได้รับรู้มา....... 

__________________________ 100 % __________________________________________ 

 

ไรท์มาสารภาพว่า...ไรท์หนีนักอ่านทุกท่านไปเที่ยวมาจ้าาาา 

กะทันหันไปนิดนึงเลยไม่ได้มาแจ้งอะไรเลย ฮ่าๆ แถมที่ๆไปก็ไม่มีอินเตอร์เน็ตด้วย แต่กลับมาแล้วน๊าาาาา 

จบตอนนี้แล้ว...พี่คีย์กับน้อภัทรจะแต่งงานกันแล้วจ้า 

พี่คีย์คนอ้อนเมียก่อนแต่งงงานนะ 

ส่วนหนูเมย์กับธาม ใครจะรุกกันแน่ ฮ่าๆ 

แล้วเจอกันค่ะ อย่าลืมคอมเม้นให้ไรท์ด้วยน๊าาา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น