คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1: เมียกาฝาก [2]

ชื่อตอน : บทที่ 1: เมียกาฝาก [2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2562 16:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1: เมียกาฝาก [2]
แบบอักษร

 

 

 

“ทุกข้อความ ทุกตัวอักษร ท่านเจ้าสัวแน่ใจแล้วเหรอครับว่าจะเปลี่ยนแปลงให้เป็นไปตามนี้…” 

ทนายปกรณ์ค่อนข้างตกใจ เอ่ยถามย้ำแม้จะมีเขียนข้อความกำกับไว้ว่าเจ้าของพินัยกรรมเขียนโดยมีสติสมบูรณ์ครบถ้วน ครั้งนี้ถือเป็นครั้งที่สองที่ท่านวิทยาเรียกตนเองเข้ามาพบถึงบ้านและจัดการเรื่องนี้ ในความเป็นจริงท่านไม่จำเป็นต้องทำเลยก็ได้เพราะมีผู้สืบทอดมรดกเพียงคนเดียวทว่าช่วงหนึ่งถึงสองเดือนมานี้มีเรื่องมากมายประเดประดังเข้ามา และท่านพบว่าตนเองได้กลายเป็นคุณปู่ของเด็กชายตัวน้อยไปแล้ว ไม่รู้ว่าท่านกลัวหลานชายจะถูกพ่อแท้ๆ ขับไล่หรือเปล่าทำไมถึงลงทุนทำพินัยกรรมฉบับใหม่ขึ้นมา 

“ช่วยจัดการให้ทีนะ นี่คงเป็นการเขียนพินัยกรรมครั้งสุดท้ายของฉันแล้ว” อากาศในห้องทำงานมืดสลัวมีน้อยมาก ท่านวิทยาพยายามนั่งนิ่งๆ เพื่อจะใช้แรงให้น้อยที่สุด 

“อย่าพูดอะไรเป็นลางอย่างนั้นสิครับ ท่านเจ้าสัวเพิ่งจะหกสิบกว่าๆ ยังสุขภาพแข็งแรงดีทุกประการ แต่ที่กังวลผมเกรงว่าถ้าคุณภพรู้เข้าเธออาจจะไม่พอใจได้นะครับ แม้ท่านจะไม่ได้ระบุว่ายกของมีค่าอะไรให้บ้างแต่ทุกข้อความระบุชัดเจนว่า…” 

“ว่าอะไรก็ทำไปตามนั้นแหละ …เจ้าภพมันยังอ่อนหัดนัก” 

ท้ายประโยคเสียงของท่านแผ่วเบายิ่งนัก มองผ่านโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ข้ามไปยังกรอบรูปครอบครัวเมื่อสมัย ‘รณภพ’ ยังเป็นเด็กชาย ลูกชายของท่านเติบโตในสภาพแวดล้อมที่ดี ดีเกินไปจนบางครั้งก็ติดนิสัยดูถูกดูแคลนคนที่มีฐานะต่ำกว่าตน ข้อนี้จึงเป็นจุดด้อยจุดเดียวทว่าเป็นจุดสำคัญมากที่ทำให้ท่านไม่ตัดสินใจส่งต่อตำแหน่งผู้บริหารให้แม้สุขภาพของท่านจะย่ำแย่ลงทุกวัน 

“ผมขอบคุณคุณปกรณ์มากนะ ที่ทำหน้าที่ช่วยเหลือด้านกฎหมายให้ครอบครัวผมมาโดยตลอด อนาคตเจ้าภพจะขึ้นมาเป็นผู้ปกครองบ้าน ปกครองลูกน้องหลายร้อยในบริษัท จะไปรอดหรือเปล่าส่วนหนึ่งก็อยู่ที่คุณปกรณ์ว่าจะถอดใจจากคนหนุ่มเลือดร้อนหรือเปล่า” 

“ไม่ถอดใจหรอกครับท่าน ผมเห็นคุณภพมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก เธอเก่งกาจ ฉลาดเฉลียวมากยังไงก็สามารถดูแลทุกอย่างที่ท่านสร้างมาให้ใหญ่โตขึ้นได้” 

“เจ้าภพมันเก่งก็จริง แต่ความเก่งอย่างเดียวไม่ช่วยให้ธุรกิจอยู่รอดได้ ก็ได้แต่หวังว่าความแข็งกระด้าง ความเจ้าชู้ ความไม่ดีต่างๆ จะลดลงหลังได้รู้ซึ้งถึงคำว่า ‘พ่อ’ คำว่าพ่อแม่ที่ดีคือบุคคลที่ยอมเสียสละเพื่อลูกในหลายสิ่งหลายอย่าง ถ้าหากแม้กระทั่งลูกตัวเองเจ้าภพยังไม่รักไม่ยอมรับ ก็ยากนะ… ที่จะกระโดดขึ้นมานั่งแท่นผู้บริหารให้คนหลายร้อยเคารพ” 

“ผมมีโอกาสได้พบเจอหลานชายของท่านเจ้าสัวกับหนูเฟื่องลดาแล้วนะครับ ทั้งสองคนน่ารักมาก ผมเชื่อว่าคุณภพกับหนูคนนั้นจะเป็นพ่อกับแม่ที่ดีให้คุณหนูกัปตันได้” 

“เป็นพ่อกับแม่ที่ดีแล้วจะเป็นสามีภรรยาที่ดีไหมนะ หรือจะแค่อยู่ด้วยกันเพราะลูก” และเป็นอีกครั้งที่ท่านวิทยาพูดแทรกขึ้นมาด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ความคิดเห็นใดๆ  ชายวัยกลางคนทั้งสองต่างหนักใจถึงปัญหาในอนาคตอันใกล้ที่กำลังจะเกิดขึ้น ทุกอย่างจะดำเนินไปในทิศทางไหนและเป็นอย่างไร ไม่มีใครสามารถทำนายล่วงหน้าทำได้แค่รอให้มันเกิดขึ้น 

  

หลายเดือนต่อมา 

“เฟื่องลดาหายไปไหน ผมสั่งคุณให้โทรตามเธอเป็นชาติแล้วทำไมถึงยังไม่มาสักที อีกสิบนาทีผมต้องเข้าประชุมแล้วลูกจะอยู่กับใคร เป็นแม่ประสาอะไรเรื่องแค่นี้ทำไมต้องให้บอกให้สอน!” 

“เอ่อ… ใจเย็นๆ ก่อนนะคะคุณภพ คุณเฟื่องเธอยังทำธุระของเธอไม่เสร็จเลยค่ะ ถ้าจัดการเรื่องทางนั้นเสร็จเรียบร้อยเธอบอกจะติดต่อกับมาหารสค่ะ” เลขาสาวตอบคำถามเจ้านายขาวีนขณะจ้ำฝีเท้าเดินตามหลังเขาให้เร็วมากขึ้น ท่านรองประธานหนุ่มสุดหล่อทว่าติดนิสัยขี้เหวี่ยงกำลังเดินตรงไปยังห้องประชุม 

ในวงแขนกำยำมีร่างอวบเล็กของเด็กชายวัยสิบเดือนหน้าตาน่ารักชื่อกัปตัน เป็นลูกที่เกิดจากท่านรองกับพนักงานในบริษัท รสรินเพิ่งเข้ามาทำงานตำแหน่งเลขานุการให้รณภพได้ราวๆ ครึ่งปี ไม่ทราบเลยว่าคู่นี้มีความเป็นมาเป็นไปยังไงแต่ก็พอจะมองออกว่าเจ้านายของตนเองไม่ได้ชอบแม่ของลูก 

“ก่อนการประชุมจะเริ่มคุณโทรกลับไปย้ำอีกครั้งนะว่าให้รีบกลับบริษัทด่วนที่สุด ถ้ามาไม่ทันทั้งคุณทั้งเฟื่องลดาถูกผมเฉ่งยกกำลังสองแน่!” เอ่ยด้วยความหัวเสียไม่พอใจในตัวผู้หญิงคนนั้นที่ทิ้งลูกไว้กับเขาในช่วงวันเวลาเร่งด่วนเช่นนี้ หล่อนอ้างว่าจำเป็นต้องออกไปทำธุระนอกบ้าน ทั้งที่ก็รู้ว่าวันนี้ที่บริษัทมีการประชุมบอร์ดประจำไตรมาส คนที่บ้านไม่มีใครว่างเลย ยมไปสอบ ป้านงค์กลับไปเยี่ยมบ้าน พ่อแม่ไปทำงานยุโรป น้องฝึกงานก็หยุดฝึกแล้ว คนแถวนี้ก็ติดงานแต่ถึงไม่ติดเขาก็ไม่ไว้ใจให้ใครมาดูแลลูก กลัวจะถูกแกล้งให้มีน้ำตาเหมือนคราวก่อนหน้าที่มีคนใจร้ายมาตีแก 

เฟื่องลดาไปทำธุระแต่เช้า ระยะเวลาสี่เดือนเศษๆ ที่เจ้าหล่อนย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังเดียวกับเขา ไม่ช่วยทำให้เขามองหล่อนในแง่มุมที่ดีขึ้นเลย ดูอย่างวันนี้สิก็ทิ้งลูกออกไปข้างนอกอีกแล้วงานการก็ไม่มาทำลางานเฉยเลย 

รณภพถอนหายใจเฮือกใหญ่เหนื่อยปนเอือมระอา กระชับวงแขนอุ้มลูกให้แน่นมากขึ้นเพื่อเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปยังห้องประชุมใหญ่สั่งพนักงานให้ช่วยเซ็ตจัดสถานที่เช่นการเสิร์ฟชากาแฟ ของว่าง รวมไปถึงตำแหน่งเอกสารและสไลด์การพรีเซ้นท์ในหัวข้อต่างๆ ทั้งหัวข้อของเขาและรวมไปถึงหัวหน้าแผนกต่างๆ 

หนุ่มหล่อนั่งบนเก้าอี้ประธานบริษัทอุ้มลูกนั่งบนตักคอยชี้นิ้วสั่งลูกน้องให้ทำตามคำสั่ง มือใหญ่จับเอวอวบอ้วนของตาหนูกัปตันไม่ให้ลูกซนปีนป่ายลงไปเล่นข้างล่าง ยิ่งโตยิ่งซน ไม่รู้ซนได้ใคร 

“คุณภพคะ ทุกอย่างถูกเซ็ตไว้พร้อมใช้งานแล้วค่ะ มีอะไรอยากเพิ่มเติมไหมคะ” 

“อากาศ มันเย็นเกินไปสั่งเพิ่มอุณหภูมิขึ้นอีกเดี๋ยวลูกผมไม่สบาย” 

“ได้ค่ะ รสจะจัดการให้แล้วจะลงไปรอต้อนรับผู้ถือหุ้นด้านหน้าบริษัทนะคะ” 

“ฝากด้วยครับ อ้อ! แล้วอย่าลืม…” 

“โทรตามคุณเฟื่อง ได้ค่ะ รสจะรีบโทรหาเธออีกครั้ง” 

 

 

 

 

 

สวัสดีนักอ่านใหม่ทุกท่านนะคะ ไรท์นำเรื่องนี้กลับมารีอัปใหม่ค่ะ ^//^ 

อัปตัวอย่าง 15-16 บทนะคะ ไม่ได้อัปจนจบ 

 

เล่มทำมือมีขายตามร้านออนไลน์ ค้นหาในเน็ตได้เลยค่ะ 

กับไรท์ก็มีนะคะ สอบถามได้ที่เพจ คณานางค์ - แก้วกัลยา ราคา 320 ส่งฟรีพัสดุ 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น