ในสวนฝัน
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่17__เข้าสู่สภาวะเดิมๆ

ชื่อตอน : บทที่17__เข้าสู่สภาวะเดิมๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2562 18:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่17__เข้าสู่สภาวะเดิมๆ
แบบอักษร

ชิงเฟิงกลับมาถึงจวนอ๋องสามด้วยความอิดโรย เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ นางไม่สนว่าอ๋องสามจะพาไปอยู่ตรงไหนของจวนอันกว้างใหญ่แห่งนี้ แต่ที่แน่ๆเรือนหลังเก่าของนางมีเจ้าของคนใหม่แล้ว 

ช่างปะไรใครสนกัน ตอนนี้ให้นอนห้องเก็บฟืนก็ไม่เกี่ยงแล้วเพราะนางเหนื่อยล้าเต็มทน 

อ๋องสามพานางเดินลัดเลาะไปตามระเบียงยาวไปเรื่อยๆก่อนจะลอดผ่านซุ้มดอกไป่หลานทะลุออกไปยังเรือนไม้ไผ่หลังเล็กปลอดผู้คนแห่งหนึ่ง 

"อ้อ...ให้ข้ามาอยู่กระท่อมปลายนานี้เอง โอเคข้าอยู่ได้" 

"เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ใครจะทำนากัน?" 

ชิงเฟิงลืมไปเสียสนิทยังนึกว่าตนไม่ได้ย้อนเวลากลับมาจึงหลงพูดภาษาในยุคปัจจุบันออกมา พอนึกขึ้นได้ก็เฉยเสีย 

"จะให้ข้าอยู่ที่นี่ใช่มั้ย เมื่อไหร่เสื้อผ้าของข้าจะมาถึง ข้าไม่มีเสื้อผ้าจะใส่" 

ชิงเฟิงหันไปมองมือที่มีคราบเลือดแห้งกรังของเขาเพียงนิด ดึงกระชับผ้าคลุมไหล่ที่พันรอบตัวเอาไว้อย่างมิดชิดมองจ้องอ๋องสามที่หันหลัง กำลังจะจากไปทันทีที่พานางมาถึงเรือนไม้ไผ่หลังนี้ 

"หากไม่มีเสื้อผ้า เห็นทีข้าคงต้องเดินไปทั่วจวนด้วยเรือนร่างเปลือยเปล่าเช่นนี้ 

"ไร้ยางอาย!! " 

กล่าวจบชิงเฟิงก็เดินเข้าบ้านไม้หลังเล็กกระทัดรัดที่มีเพียงสองห้องนอนเท่านั้น หูยังได้ยินคำถากถางของฮ๋องสามดังตามหลังมา 

ถัดออกไปทางหลังบ้านมีครัวเล็กๆเปิดโล่ง ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเครื่องเรื่อนที่จำเป็นไม่กี่ชิ้นจัดวางเอาไว้เป็นระเบียบสวยงาม ก็ไม่ได้เลวร้ายจนเกินไปนัก มองสำรวจรอบๆบ้านอย่างไม่แปลกใจมากนัก  

เดินไปเปิดหน้าต่างบานเล็ก ชะโงกหน้าออกไปดูเห็นสระบัวเล็กๆ มีดอกบัวกำลังชูช่อแย้มบานส่งกลิ่นหอมเย็น รอบๆบ้านมีแปลงดอกไม้หลากหลายสีสันได้ไปชื่นชมอยู่บ้าง อากาศรอบบริเวณสดชื่นปลอดโปร่ง  

เมื่อสำรวจบริเวณบ้านอย่างคร่าวๆก็ดึงบานหน้าต่างกลับเข้ามาตามเดิม เดินตรงไปล้มตัวลงนอนบนเตียงหลังไม่ใหญ่มากนักที่ตั้งอยู่ชิดผนังห้องอีกด้าน ก้าวขาขึ้นเตียงล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมจนถึงคอ ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว 

ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าทั้งร่างกายเเละจิตใจทำให้ชิงเฟิงหลับลึกและยาวนานจนกระทั่งล่วงเข้าสู่เวลากลางดึกจึงสะดุ้งตื่น เสียงกุกกักดังมาจากอีกห้องที่อยู่ติดกัน จึงลุกเดินไปดูว่าใครที่เข้ามาในเรือนของนางในยามวิกาล 

""คุณหนูท่านตื่นแล้ว " 

"เปาเปา? เจ้าทำข้าตกใจแทบเเย่  

"ข้ามาถึงช่วงเย็นๆเห็นคุณหนูยังหลับอยู่ เลยเข้าครัวไปทำอาหารเย็นไว้รอเผื่อคุณหนูตื่นขึ้นมาแล้วหิวจะได้กิน" เปาเปามองสำรวจนายสาวที่มีเพียงผ้าคลุมห่อพันกายเอาไว้อย่างสงสัยอยู่บ้าง 

"ข้าก็หิวจริงๆนั่นแหล่ะ ว่าแต่เจ้าเอาเสื้อผ้าของข้ามาด้วยใช่มั้ย? " เปาเปาส่ายหน้าเป็นคำตอบ 

"ท่านอ๋องสั่งให้เก็บของทุกอย่างในบ้านออกมาเผาทิ้งให้หมด รวมถึงเสื้อผ้าของท่านด้วยเจ้าค่ะ" 

"อะไรนะ!!.แล้วข้าจะใส่อะไรกัน ชุดกระโปรงตัวสุดท้ายที่เคยสวมตอนขามา ก็ถูกไอ้ท่านอ๋องโยนทิ้งข้างทางไปแล้ว ตอนนี้ข้าไม่มีอาภรณ์ติดกายซักชิ้นเดียว!" 

เปาเปาอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงหายสงสัยเป็นปลิดทิ้ง มิน่าเล่าคุณหนูถึงได้เอาผ้าคลุมมาห่อร่างแทนที่จะใส่เสื้อผ้าเช่นปกติ 

"งั้นช่วยไปเอาชุดของเจ้ามาให้ข้ายืมใส่ก่อน ข้าหิวมากด้วยตอนนี้" 

"เจ้าค่ะคุณหนู" เปาเปาวิ่งไปเอาชุดของตนมาให้นายสาวสวมใส่ชั่วคราวก่อน เเม้มันจะไม่พอดีตัวอยู่บ้างแต่ก็ดีกว่าต้องแก้ผ้าอยู่แบบนี้ 

เมื่อได้สวมใส่เสื้อผ้าแล้วชิงเฟิงก็ตามเปาเปาออกไปที่หน้าบ้าน ต่างช่วยกันลำเลียงอาหารเย็นที่เตรียมไว้มานั่งกินกัน 

"เปาเปา ทำไม่เจ้าไม่นั่งกินกับข้าล่ะ?" 

"ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ" 

"ทำไม่ล่ะ?" ชิงเฟิงดึงเเขนสาวใช้ให้นั่งร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันเหมือนที่เคยตอนอยู่ที่บ้านเดิมสกุลเยี่ย เเต่เปาเปากลับอิดออดไม่ยอมร่วมโต๊ะ ทำให้ชิงเฟิงซักสงสัย 

"คุณหนูเรากลับมาอยู่จวนท่านอ๋องแล้ว จะทำเหมือนเดิมๆไม่ได้นะเจ้าค่ะ ผู้คนจะครหาเอาได้" เปาเปาเอ่ยอธิบายเสียงเรียบให้ผู้เป็นนายเข้าใจ 

"ไม่เป็นไรข้าไม่ถือสา" 

"ไม่ได้อยู่ดีเจ้าค่ะ" เปาเปายังคงส่ายหน้าปฏิเสธ  

"อ้อ...งั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ" 

ชิงเฟิงไม่เซ้าซี้ต่อไปอีก เพราะตนหิวมากๆ ยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าจนกระทั่งดึกดื่นป่านนี้ จึงได้เเต่ก้มหน้าพุ้ยขาวในถ้วนเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อยจนอิ่มหนำสำราญใจ ตบท้ายด้วยขนมหวานที่นางชื่นชอบ 

"อิ่มจัง..เปาเปาข้าขอบใจเจ้ามาก หากไม่มีเจ้าข้าคงลำบากมากกว่านี้" ชิงเฟิงลูบท้องที่ป่องขึ้นน้อยๆของตนอย่างมีความสุข อาหารมากกว่าครึ่งตกลงไปในท้องของนางอย่างรวดเร็ว 

"คุณหนู...คือว่า...คุณชายเสินชิงเขา...เขา..เป็นอย่างไรบ้างก็สุดรู้ คาดว่าเขาได้รับบาดเจ็บหลบหนีไปแล้วเจ้าค่ะ" 

"ห๊ะ! เจ้าว่าอะไรนะ? บาดเจ็บ? ใครทำเขากัน" 

เปาเปาไม่ตอบ เอาแต้ก้มหน้าเงียบปิดปากสนิท เพราะไม่สามารถกล่าวอะไรได้มากมายนัก คุณหนูของนางคงเมาไม่ได้สติจึงไม่รู้เรื่องรู้ราวกระมัง เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว 

"ช่างเถอะๆ ไม่เล่าก็ไม่ต้องเล่า" 

"คุณหนูดึกมากแล้ว เข้านอนกันเถอะจะได้เก็บเเรงเอาไว้เยอะๆ พรุ่งนี้พวกเรายังไม่รู้ต้องเจออะไรอีกบ้าง " 

"อืม.." 

สองนายบ่าวต่างแยกย้ายกันเข้าห้องไปพักผ่อนในส่วนของตน ชิงเฟิงหลับมาทั้งวันแล้ว จึงไม่ง่วงซักนิด นางนอนกระสับกระส่ายพลิกไปพลิกมาบนเตียงจนทนไม่ไหว ก็ลุกออกจากเตียงเดินไปเปิดหน้าต่างรับลมเย็นๆยามวิกาล  

นั่งรับลมได้ไม่นานก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจดจ้องนางอยู่ จึงเขม่นตามองฝ่าความมืดออกไป เห็นเงาตะคุ่มๆอยู่ไม่ห่างจากตัวบ้านมากนัก 

"นั่นใคร!" ชิงเฟิงร้องถาม พยายามยื่นหน้าออกไปสอดส่ายสายตามองหาตัวคน 

หมอกควันลอยมาจากที่ไหนซักแห่งปกคลุมไปทั่วบริเวณบ้านอย่างรวดเร็ว ชิงเฟิงสูจดมเข้าไปอย่างไม่รู้ตัว เริ่มมีอาการมึนงงและหมดสติไปทันที 

"มันหมดสติแล้วเจ้าเข้าไปจัดการได้ ไม่ต้องรีบร้อนค่อยเสพสุขกับนั่งนั่นไปเรื่อยๆ ข้าจะไปเชิญท่านอ๋องมาให้เห็นกับตา ว่านั่งชิงเฟิงมันแอบคบชู้ ดูสิว่ามันจะยังมีหน้ากลับมาชูหน้าชูตาได้อีกมั้ย" 

สตรีปิดหน้ายื่นเงินในถุงใบใหญ่ให้กับชายที่กำลังสนทนาด้วยก่อนจะหันหลังเตรียมจากไป 

"ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังอย่างแน่นอน ว่าแต่ว่าอ๋องสามจะไม่ฆ่าข้าจริงๆหรือ? " 

"แน่นอน " เจ้าจะได้ตายอย่างไร้ที่กลบฝังเชียวละ! 

_________________________________________________________________ 

"อาา....อืมม....อ๊ะ...." เสียงซี้ดซาดซ่านเสียวดังออกมาจากเรือนไม้ไผ่พร้อมกับเสียงเตียงไม้กระทบกับผนังดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหว่ะ บ่งบอกให้รู้ว่าคนภายในเรือนกำลังทำกิจกรรมอันใดอยู่ 

"อาา...ข้าเสียวเหลือเกิน อาา.." 

เสียงครวญครางของเจ้าของเรือนคนงามดังไม่ขาดสาย ราวกับจะประกาศให้คนอื่นๆรู้ว่าตนกำลังเสพสุขอย่างหฤหรรษ์ 

"อาา..ท่านอ๋อง..เบาๆหน่อยข้าเสียว...อาา.." 

"ฮึ..คงคิดว่ากำลังเสพสุขกับท่านอ๋องละสิท่า คอยดูเถอะเมื่อไหร่ที่ท่านอ๋องมาถึง เจ้าได้ไปเสพสุขในนรกแน่ๆ" 

สตรีนางหนึ่งกำลังยืนชะเง้อคอมองจากแนวพุ่มไม้ไปที่เรือนหลังนั้นอย่างหงุดหงิดใจ ชายที่ตนไปว่าจ้างเข้าไปในเรือนไม้ไผ่ก็ได้ยินเสียงกุกกักเหมือนมีการต่อสู้กันดังขึ้นแล้วเงียบลง จากนั้นไม่นานก็ตามมาด้วยเสียงครวญครางอย่างสุขสมของสตรีไร้ยางอายดังออกมา ด้วยเป็นยามวิกาลที่เงียบสงัดเสียงที่ได้ยินจึงดังกว่าปกติมากนัก จากเสียงที่ได้ยิน ไม่ต้องจิตนาการก็พอรู้ว่าพวกเขาเริงสวาทกันอย่างดุเดือดแค่ไหน 

มันน่าหงุดหงิดใจนัก! นางยืนฟังเสียงซี๊ดซ๊าดครวญครางไม่เป็นส่ำที่ดังมาจากภายในเรือนมาค่อนชั่วยามแล้วโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย แต่นายสาวของตนกับท่านอ๋องกลับยังมาไม่ถึงเสียที 

ดูท่าเจ้าหนุ่มคนนั้นคงมีกำลังเหลือเฟือสินะ ถึงได้เริงสวาทได้อย่งยาวนานไม่หยุดเช่นนี้ หากเป็นคนอื่นคงเสร็จกิจไปนานละ 

"ทางนี้เลย เร็วๆเข้าหน่อยอย่ามัวชักช้า!" 

"นายหญิงท่านมาแล้ว ทำไมนานนักเล่าเจ้าคะ? แล้วท่านอ๋องล่ะ? " 

ถามนายสาวของตน แต่ตากลับมองไปที่คนสนิทของท่านอ๋องที่เดินตามหลังนายสาวของตนมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว 

"ท่านอ๋องไปทำธุระให้ฝ่าบาท ว่าแต่ชายารองไปตามข้ามาที่นี่ด้วยกิจธุระอันใดขอรับ?" 

"เจ้าไม่ได้ยินหรือ? เสียงที่ดังมาจากในเรือนหลังนั้น " 

"ข้าได้ยิน ก็แค่เสียงของบ่าวบางคนกำลังเล่นสนุกกันอยู่ เเล้วเกี่ยวอะไรกับท่านอ๋อง ถึงได้ไปตามข้ามาเนี่ย" 

"จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร เจ้ารู้หรือไม่คนที่เพิ่งจะเข้าพักเรือนนี้เป็นใคร? พระชายาชิงเฟิงไง ท่านอ๋องไม่อยู่แต่นางกลับลักลอบมีชู้!" 

"เจ้าว่าอะไรนะ!!?? " 

"เจ้าได้ยินไม่ผิดหรอก พระชายาชิงเฟิงแอบลักลอบคบชู้นะสิ ไปเรารีบไปจับให้ได้คาหนังคาเขากัน!" 

ทั้งสามต่างพรวดพราดเข้าไปในเรือนหลังดังกล่าว ยกเท้าถีบประตูเรือนเข้าไปภายในอย่างถือวิสาสะ บุกเข้าไปตามเสียงที่ได้ยินอย่างรวดเร็ว 

"อาา...อาา...เสียวเหลือเกิน...อาา.." 

ปัง!! ประตูห้องนอนเปิดทันใด 

"ชิงเฟิงเจ้าแอบคบชู้! ท่านอ๋องไม่ละเว้นเจ้าแน่!" ชายารองตะโกนลั่นทันทีที่ประตูห้องนอนเปิดกว้าง  

สองร่างกำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงด้วยท่าทางหล่อแหลม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายส่วนล่างกำลังสอดประสานกันอยู่ สายตาทั้งสามคู่มองจ้องท่อนเนื้ออวบใหญ่ที่เสียบหายเข้าไปในร่องสวาทของชิงเฟิงที่กำลังโก่งโค้งอยู่บนเตียง มีอ๋องสามที่กำลังยึดเกาะเอวคอดกิ่วของชิงเฟิงเอาไว้แน่น  

"ออกไป!! " 

อ๋องสามตวาดลั่น หันมามองทั้งสามอย่างดุเดือดหัวเสียสุดๆที่มีคนมาขัดจังหว่ะ ยกมือกระชากผ้าม่านลงคลุมร่างเปลือยของชิงเฟิงเอาไว้ แต่กลับไม่ยอมหยุดกิจกรรมที่ตนกำลังทำอยู่ ยังคงชักท่อนเนื้อโยกเข้าโยกออกในร่องสวาทของชิงเฟิงต่อเนื่อง 

ผู้บุกรุกทั้งสามต่างอ้าปากค้างต่อภาพที่เห็นตรงหน้า ต่างรนลานถอยออกจากห้องอย่างหวาดกลัว แต่ชายารองกลับยืนกำมือนิ่งมองสวามีของตนกำลังเริงสวาทกับหญิงอื่นตรงหน้า 

"อาา....อาา..ท่านอ๋องอย่าหยุดนะเจ้าคะ ข้ากำลังเสียว อาาา..." 

"เหลียนเออร์! เจ้าจะขัดคำสั่งข้ารึ?" 

ชายารองยังยื่นนิ่งน้ำตาคลอเบ้าที่ถูกสามีรักตวาดใส่ อีกกระเด้งเอวทั้งยังโยกซ้ายโยกขวาอยู่หลังบ้านท้ายของชิงเฟิงมิได้หยุด 

"อาาา...อาา..ท่านอ๋องเอาอีก...ชิงเฟิงต้องการท่าน" 

"ข้าสั่งให้ออกไป!" 

ชิงเฟิงหันไปสบตาผู้บุกรุกด้วยเเววตาสาสมใจ สะใจที่เห็นสนมเหลียนยื่นทึ่มทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น คิดจะวางแผนให้ร้ายข้า ดีที่อ๋องสามมาได้จังหว่ะ วันนี้ข้าขอเอาคืนเจ้าบ้าง 

"นายหญิงออกไปเถอะ "สาวใช้คนสนิทเข้ามาดึงแขนชายารองลากออกไปจากห้อง 

ทั้งสามยื่นฟังเสียงครวญครางต่อไปอีกกว่าชั่วยามก่อนพายุสวาทจะจบลง ชายารองเหลียนเออร์ยืนน้ำตานองกำหมัดแน่นอย่างเจ็บปวดและเเค้นใจสุดๆ ไม่เคยคิดว่าตนจะได้มาเห็นสวามีรักเริงสวาทกับหญิงอื่นต่อหน้าต่อตาแบบนี้มาก่อน ในใจจึงร้อนลุ่มดุจไฟสุม คิดหาวิธีกำจัดชิงเฟิงให้พ้นทางโดยเร็วที่สุด 

ความคิดเห็น