ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 อยากรู้จักคุณมากกว่านี้

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 อยากรู้จักคุณมากกว่านี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2562 23:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 อยากรู้จักคุณมากกว่านี้
แบบอักษร

พอเข้ามาถึงในห้องพักชายหนุ่มก็ยืนนิ่ง เพราะไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร เขาไม่เคยมาสถานที่แบบนี้มาก่อน ด้านในห้องคล้ายกับโรงแรมทั่วไปที่เขาเคยไปพัก ไม่ทำให้ดูอึดอัดหรือปลุกเร้าอารมณ์เหมือนโรงแรมม่านรูดที่เคยเห็นในโทรทัศน์  

ยังไม่ทันได้ขยับตัวไปไหนเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน จึงเบนสายตามองไปยังหล่อนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกัน  

“เด็กเสิร์ฟน่ะค่ะ คุณจะรับเครื่องดื่มอะไรมั้ยคะ” หล่อนตอบคำถามเขาได้ราวกับได้รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อคิดไปคิดมาจึงพอเดาได้ว่าแขกหลายคนคงสงสัยแบบเขา  

ไม่นานประตูก็เปิดพร้อมกับเด็กเสิร์ฟที่เดินถือใบเมนูเครื่องดื่มส่งให้ หลายคนที่เห็นก็มักจะตกใจเล็กน้อยกับราคาอันน่าสะพรึงแต่สำหรับเขามันไม่ได้มากมายอะไร 

คเชษฐ์กวาดสายตามองอยู่พักหนึ่ง ไม่พูดอะไรเพราะกำลังทะเลาะกับตัวเองให้ความคิดว่าควรดื่มตอนนี้ดีหรือไม่ หากดื่มไปกลัวว่ากลับไปบ้านแล้วพ่อเขารู้ว่าดื่มมาก็คงจะโดนด่าไม่น้อย แต่เมื่อคิดกลับกันอีกทางหนึ่งคือเรื่องพวกนี้อาจจะต้องใช้แอลกอฮอล์ช่วยกระตุ้น  

“เอาเบียร์มาสองขวด” เขาพูดเสียงเรียบแล้วยื่นเมนูคืน ไม่ได้คิดจะถามอีกฝ่ายแต่อย่างใด หยิบกระเป๋าเงินออกมาก่อนจะยื่นธนบัตรสีเทาให้หนึ่งใบ  

“ไม่ต้องทอน”  

รับคำสั่งเรียบร้อยแล้วเด็กเสิร์ฟหนุ่มก็พรวดพราดออกไปทันที เพราะหากชักช้าจะเป็นการกวนเวลาของแขกเข้า จะได้รีบไปเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ อีกทั้งทิปที่ได้นั้นค่อนข้างเยอะพอสมควรจึงรีบบริการให้เป็นอย่างดี  

คล้อยหลังเด็กเสิร์ฟไม่นานก็มีแม่บ้านวัยกลางคนจัดแจงนำผ้าขนหนูและอุปกรณ์ของใช้ต่างๆมาจัดเตรียมไว้ให้ พร้อมทั้งจัดเตรียมน้ำอุ่นในอ่างไว้รอให้เรียบร้อยก่อนที่จะกลับออกไป  

ไม่นานเกินรอเบียร์เย็นๆสองขวดก็เข้ามาเสิร์ฟถึงในห้อง เด็กหนุ่มจัดแจงเตรียมแก้วไว้ที่โต๊ะให้เรียบร้อยก่อนจะรีบออกไปทันที เกรงว่าจะรบกวนเวลาอันมีค่าของแขกเข้า 

“มาที่นี่บ่อยมั้ยคะ” เมื่อได้โอกาสอยู่กันสองคนณชนกจึงเอ่ยถามแขกหนุ่มเสียงหวาน มือก็ทำหน้าที่ปลดเข็มขัดที่คาดเอวเขาไว้ช้าๆ ช่วยปลดเปลื้องอาภรณ์ทีละชิ้น  

“ไม่เคยมา” เขาตอบพลางหยิบเบียร์มาจิบทีละนิด ไม่ได้ตื่นเต้นหรือตื่นตัวนักกับสิ่งที่หล่อนยั่วยวนเขาอยู่  

“ถึงว่า ไม่เคยเห็นหน้าเลย” หล่อนยิ้มน้อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เพื่อปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเขาออกทีละเม็ด  

“ดื่มสิ” จู่ๆเขาก็ยื่นขวดเบียร์อีกหนึ่งขวดที่ยังไม่ถูกแตะต้องส่งให้เธอ “ฉันสั่งมาให้เธอดื่มด้วย” ณชนกทำหน้าฉงนแต่ก็ยอมรับมันมาดื่มแต่โดยดี ในใจก็นึกแปลกกับแขกหนุ่มคนนี้ทั้งที่ดูท่าทีหยิ่งยโสแต่กลับมีน้ำใจสั่งเบียร์เผื่อเธอ  

หญิงสาวรับขวดที่ว่านั่นมาถือพร้อมทั้งกระดกโดยเผยอปากออก ให้เบียร์เย็นๆไหลออกนอกปากลาดผ่านลำคอลงไปเปียกชุ่มที่เสื้อของตนเอง ก่อนจะอุทานเสียงหลง  

“อุ๊ย เสื้อเปียกหมดเลย” ไม่ว่าเปล่ายกแขนขึ้นถอดเสื้อนอกของตนเองออกเหลือเพียงแต่เสื้อชั้นในที่ปิดช่วงบน  

คเชษฐ์ใช้สายตาสำรวจทรวงอกขนาดใหญ่โตที่สู้สายตาเขา มันรับเข้ารูปกับสัดส่วนของเธอเป็นอย่างดีจนยากจะละสายตา อีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าเขายิ่งจ้องหล่อนก็ยิ่งขยับกายเข้าไปบดเบียดกับกายแกร่ง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเขาออกจนถอดสำเร็จ ตามด้วยกางเกงออกหมดจึงหันมาจัดการตัวเองต่อ จนกระทั่งตัวเปล่าเปลือยทั้งคู่ 

จูงมือร่างสูงเข้ามายังอ่างอาบน้ำเพื่อเริ่มทำหน้าที่บริการแขกหนุ่มอย่างเต็มที่ ปลุกเร้าอารมณ์เขาเต็มที่ ใช้ทั้งเนื้อทั้งตัวที่บ่งบอกความเป็นหญิงเสียดสี บดเบียด มีบ้างที่คเชษฐ์ตื่นตัวแต่เขาก็ไม่ได้ไก่อ่อนถึงขนาดที่หล่อนจะควบคุมเขาได้  

 

ณชนกครางในอกด้วยความตกใจเล็กน้อยเมื่อหลังจากอาบน้ำเสร็จแขกหนุ่มสุดแสนจะอึดของเธอคนนี้ไม่ยอมปลดปล่อยเสียที โดยปกติแล้วแขกส่วนมากมักจะต้องพ่ายแพ้ให้กับการปลุกเร้าและปลุกปั่นอารมณ์ดิบเถื่อนของเธอก่อนจึงจะมาต่อกับเธอบนเตียงต่อเกมที่สอง  

หลังซับตัวเรียบร้อยแล้วจึงจับให้ร่างสูงนอนหงายลงบนเตียงกว้าง ความเป็นชายอันใหญ่โตของเขาผงาดกลางลำตัว พร้อมสำหรับการบริการขั้นต่อไปของเธอ ร่างบางเย้ายวนเปลือยกายเดินไปหยิบเครื่องมือป้องกันแต่ก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนหันมาถาม  

“คุณชอบสวมถุงยางมั้ยคะ”  

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถามแขกแบบนี้ ซึ่งโดยปกติแล้วจะต้องสวมทุกครั้งเพื่อความสะอาดและปลอดภัย  

“ที่นี่ไม่ต้องสวมถุงยางงั้นเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงคล้ายเหยียดหยามเล็กน้อย  

“ปกติก็สวม แต่กับคุณฉันไว้ใจ ถ้าคุณชอบสดๆฉันก็ไม่ขัดข้องอะไร” ในนาทีนี้เธอยอมผิดกฎ ณชนกรู้สึกพึงพอใจและอยากได้ผู้ชายคนนี้เสียเหลือเกิน แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เธอกับแขกจะเกินเลยมากกว่านี้  

“แต่ฉันไม่ไว้ใจเธอหรอกนะ” คเชษฐ์ไม่แคร์ว่าคำพูดของเขาจะทำให้หล่อนรู้สึกแย่ เขารู้แต่เพียงว่าเขาต้องป้องกันตัวเอง  

หล่อนสะอึกเล็กน้อยแต่ก็ปล่อยผ่านกับคำพูดเขา เดินไปหยิบถุงยางอนามัยกลับมาที่เตียง ฉีกมันออกจากซองและสวมมันให้เขา ร่างบางขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวเขา สอดประสานกายให้เชื่อมกันตรงกลางลำตัว เอวบางคอดโยกขยับไปมาช้าๆก่อน  

“อืม...” เสียงทุ้มครางรับในลำคอเมื่อเริ่มมีจังหวะการเร่งขึ้น  

ไม่นานห้องทั้งห้องก็ถูกแปรเปลี่ยนเป็นสนามรักระหว่างเขาและณชนก ผลัดกันเป็นฝ่ายรุกและฝ่ายรับด้วยความร้อนแรง กว่าที่เขาจะปลดปล่อยความอัดอั้นที่สะสมมานานหลายวันออกมาก็เลยกินเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง แต่นั่นดูเหมือนจะยังไม่สามารถทำให้เขาอิ่มเอมได้คเชษฐ์ขอดับเบิ้ลต่ออีก หวังว่าหล่อนจะช่วยบรรเทาความต้องการเขาได้อีกหลายวัน  

 

 

เพราะไม่อาจทนร้อนใจและอยู่กับความกลัวได้ตามลำพังอลิสาจึงตัดสินใจมาหารุ่นพี่สาวที่ที่ทำงานของอีกฝ่าย เธอทราบว่าณชนกทำงานอยู่ที่ใดและทราบเวลาเลิกงานของอีกฝ่ายด้วย เธอไม่รู้สึกรังเกียจอีกฝ่ายเพราะรู้ดีว่าณชนกนั้นทำเพื่อหาเลี้ยงตัวเองไปวันๆ ไม่มีทางเลือกให้เลือกมากนัก  

แม้จะรู้จักกันมานานแต่หญิงสาวไม่เคยมาที่นี่มาก่อน เธอโดนรุ่นพี่สาวห้ามว่าอย่ามายุ่มย่ามในที่อโคจรเช่นนี้ มันไม่ดีและไม่เหมาะกับผู้หญิงแบบอลิสาแม้แต่น้อย เพราะถึงแม้อลิสาจะเติบโตในสลัมแต่นิสัยใจคอนั้นไม่ได้เหมือนคนในพื้นที่แม้แต่น้อย  

ร่างบางมาถึงที่ร้านในช่วงห้าโมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาที่ลูกค้าค่อนข้างพลุกพล่านพอสมควร เมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวหน้าตาสะสวยเข้ามาลูกค้าต่างก็จ้องมองด้วยสายตากะลิ้มกะเหลี่ย บ้างก็เอ่ยถามคนเชียร์เด็กว่าเธอนั้นราคาเท่าไหร่ มีทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่คอยจับจ้องตลอด  

อลิสาเดินเข้าไปถามหาณชนกด้วยความใสซื่อ ตั้งใจว่าจะนั่งรอเงียบๆแต่เพราะสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาทำให้เธอทนนั่งไม่ไหว เดินผ่านฝูงชนชายฉกรรจ์ทั้งหลายไปหาคนที่คาดว่าจะไว้ใจได้  

“ขอโทษนะคะ พี่ดาวอยู่มั้ยคะ” เสียงหวานใสเอ่ยถามตรีรัตน์ซึ่งว่างจากลูกค้า  

อีกฝ่ายเมื่อเห็นอลิสาเข้าก็ตาค้างตกตะลึงในความสวยสะพรั่ง ลอบมองสำรวจทั้งกายของอีกฝ่าย ใบหน้าสวยหวานซ่อนเปรี้ยวที่ดึงดูดสายตาแขกหนุ่มทั้งหลายได้เป็นอย่างดี รูปร่างสัดส่วนรับกันทุกส่วน ส่วนเว้าโค้งตามเรือนร่างเห็นชัดเจน ไม่ผอมหรืออวบจนเกินไปกำลังพอดี  

“ดาวกำลังรับแขกอยู่” ตอบกลับเสียงเรียบ “เธอเป็นใคร”  

“หนูเป็นน้องพี่ดาวค่ะ พอดีมีธุระด่วนนิดหน่อยค่ะ”  

คำตอบของหญิงสาวทำเอาสาวใหญ่งุนงงเล็กน้อย ไม่เคยทราบมาก่อนว่าณชนกมีน้องสาวสวยถึงขนาดนี้ 

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆเธอจะมาตามหาใครก็ได้หรอกนะ แล้วมันเป็นเวลางานด้วยเธอทำแบบนี้พี่สาวเธอจะเดือดร้อนแทนนะ”  

“หนูขอโทษค่ะ งั้นหนูจะไปนั่งรอจนกว่าพี่ดาวจะเลิกงานนะคะ” อลิสายกมือไหว้ขอโทษขอโพย กลัวว่าจะทำให้รุ่นพี่สาวเดือดร้อนเข้าแล้วจึงรีบเดินกลับไปนั่งก้มหน้าที่หน้าล็อบบี้ดังเดิม ไม่อยากมองสายตาลวนลามของผู้หญิงบริเวณรอบข้าง  

จังหวะเดียวกันนั้นที่ณชนกออกมาจากลิฟต์พร้อมกับคเชษฐ์พอดี เธอควงแขนเขาเดินไปยังเคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงินหลังจบการบริการที่สุดแสนจะดุเดือดและถึงพริกถึงขิง มือเรียวยาวล้วงหยิบบัตรเครดิตในกระเป๋าขึ้นมาส่งให้หล่อนไปชำระเงินตามที่ตกลงไว้  

“เด็ดมากล่ะสิท่า ถึงกับดับเบิ้ล” ปณิธานที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วเดินมาแซวทันที “แปดพันนี่คุ้มปะวะ”  

“ก็คุ้มดี บริการดี” เขาตอบอย่างไม่หยี่ระ แต่ก็รู้สึกพึงพอใจกับหล่อนไม่ใช่น้อย  

หลังเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยเสร็จ เด็กทั้งสองก็เดินมาส่งแขกโดยที่ทั้งคู่ยืนขนาบข้างคู่ใครคู่มัน ขณะเดินไปส่งจำต้องผ่านหน้าล็อบบี้ไปยังลานจอดรถ เป็นจังหวะเดียวกับที่อลิสาเงยหน้าขึ้นเห็นแผ่นหลังของรุ่นพี่สาวพอดิบพอดีจึงตะโกนเรียก  

“พี่ดาว”  

เธอไม่เห็นว่าณชนกอยู่กับแขกเพราะทั้งคู่นั้นยืนห่างกันพอสมควร เข้าใจว่าหล่อนเลิกงานพอดี ร่างบางวิ่งถลาเข้าไปกอดเอวอีกฝ่ายไว้ก่อนจะฟ้องที่สิ่งที่มาเมื่อกลางวัน  

“พี่ดาว ขิมโทรไปทำไมไม่รับสายเลย” เสียงหวานใสงุ้งงิ้ง “วันนี้พี่เบ้งกับพี่ปืนเขามาทวงหนี้ขิมด้วย ขิมกลัวมาก เขาบอกให้ขิมไปคุยกับเสี่ยหมู”  

เพราะเสียงของเธอ คำบอกเล่าของเธอทำให้ทั้งหมดหยุดเดินและหันมาสนใจหญิงสาวผู้มาใหม่ทันที 

“ขิม พี่ทำงานอยู่” ณชนกปรามเสียงดุ ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ  

คเชษฐ์เองก็หันไปมองเจ้าของเสียงหวาน ตอนแรกได้ยินเสียงเขากลับไม่อะไรแต่พอหล่อนอ้อนงุ้งงิ้งมันกลับทำให้เขาอยากเห็นหน้าเธอเสียดื้อๆ แล้วก็คิดไม่ผิดจริงๆที่หันมามองเจ้าของเสียงนั่น เพราะนอกจากเสียงที่หวานจับใจแล้ว ใบหน้าสวยหวานของหล่อนยังสะกิดใจเขาอีกต่างหาก  

คนโดนดุเบิกตาโตเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะยกมือไหว้ขอโทษขอโพยทั้งสี่คนที่ต้องหยุดเดินเพราะเธอเข้าไปขัดจังหวะ  

“ขอโทษค่ะ” เธอบอกแค่นั้นก็จะวิ่งกลับไปนั่งที่เดิม  

เห็นท่าทางใสซื่อของหล่อนแล้วคเชษฐ์ก็เผลอกระตุกยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหุบลงเมื่อณชนกหันมาพอดี 

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เด็กกะโปโลคนนึง” หล่อนพูดเบนความสนใจจากสองหนุ่มที่จ้องอลิสากันตาเป็นมัน คเชษฐ์หักห้ามใจหันหน้ากลับมาเดินไปยังรถต่อโดยมีหญิงสาวขนาบข้างไปด้วย  

หล่อนมาส่งเขาถึงรถตามธรรมเนียมของที่นี่ แต่ที่ผิดแผกไปอีกคือหล่อนอยากรู้จักเขามากกว่าแขกคนหนึ่ง อยากรู้จักชื่อเสียงเรียงนาม ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ยิ่งเห็นรถคันหรูของเขาก็ยิ่งอยากสานสัมพันธ์มากขึ้นไปอีก ถึงแม้มันจะผิดกฎก็ตามที  

“คุณชื่ออะไรเหรอคะ”  

“ทำไมงั้นเหรอ” เขาไม่ตอบแต่ถามกลับ  

“ฉันอยากรู้จักคุณมากกว่าที่เป็นอยู่”  

“อยากให้ฉันมาใช้บริการเธออีกครั้งสินะ”  

“คุณอาจจะคิดว่าฉันสนเงิน แต่ที่จริงฉันสนคุณมากกว่า”  

“งั้นเหรอ เอาไว้ฉันของขาดเมื่อไหร่จะบอกแล้วกัน” เขาพูดเท่านั้นก่อนจะดึงประตูรถปิด สตาร์ทรถแต่ไม่ยอมออกรถเสียที ในหัวสมองมีแต่ภาพของเด็กสาวคนเมื่อครู่ไม่ยอมจางหายไปเสียที สุดท้ายจึงตัดสินใจเลื่อนกระจกรถลง 

“ผู้หญิงคนเมื่อกี้ราคาเท่าไหร่?”  

 

 

 

“อีดาว น้องสาวหล่อนมาหานั่งรออยู่ที่หน้าล็อบบี้เจอหรือยัง” ตรีรัตน์ที่เข้ามาหลับห้องแต่งตัวร้องถามเมื่อเห็นว่าถึงเวลาเลิกงานแล้วแต่เด็กในสังกัดตนนั้นยังไม่ยอมขยับกายไปไหน ทั้งที่ตามปกติแล้วแทบจะรั้งตัวไว้ไม่ทัน  

“เห็นแล้ว!” ตะคอกกลับด้วยความหงุดหงิด 

“อ้าวอีนี่ เป็นอะไรของมึงมาหงุดหงิดใส่กู” เอ่ยถามพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ “แขกคนเมื่อกี้เขาก็เบิ้ลไม่ใช่เหรอ แล้วจะหงุดหงิดอะไร หน้าก็ดี ลีลาก็เยี่ยมแถมยังเบิ้ลอีก แค่นี้ก็บุญหัวแล้วโว้ย”  

“ก็หงุดหงิดอะ หงุดหงิดอีนั่น”  

“อีไหนวะ”  

“อีขิมไง อีสาระแน มันจะมาทำไมก็ไม่รู้ จะดีอยู่แล้วเชียว” มือเล็กกำแน่นด้วยความโมโห ยิ่งนึกถึงตอนที่แขกหนุ่มคนนั้นถามราคามันเธอยิ่งหงุดหงิด มันหมายความว่าเขาให้ความสนใจอีเด็กนั่นมากกว่าเธอ  

“เอ้า มันไม่ใช่น้องมึงเหรอ ไปด่าแบบนั้น”  

“ใช่อะไรล่ะ มันเป็นอีเด็กบ้านอยู่สลัม พ่อแม่ก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร แถมยังโดนน้าทิ้งจนต้องอยู่คนเดียว สมน้ำหน้ามัน”  

หล่อนไม่ชอบหน้าอลิสามานานมากแล้ว ตั้งแต่รู้จักกันแรกๆก็ว่าได้แต่ทำทีว่าเป็นพี่สาวที่แสนดี ทำทีเป็นดีด้วยทั้งที่ความจริงแล้วเธอน่ะเกลียดอีกฝ่ายจนหาคำเปรียบไม่ได้ ตั้งแต่อลิสาเข้ามาทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟร้านเดียวกับเธอลูกค้าของเธอก็เบนความสนใจไปให้อีกฝ่ายหมด ความสวย ความสดและความสาวที่เธอสู้ไม่ได้ทำให้เธอต้องถูกไล่ออกมา  

ลับหลังรุ่นน้องสาวเธอมักจะใส่ไฟให้คนอื่นฟังเสมอว่าอีกฝ่ายนั้นเน่าเฟะ ไม่ได้สวยสดอย่างที่ทุกคนเห็นและเข้าใจ ชอบแย่งงานตัดหน้าคนอื่นจนคนที่ได้ฟังพลอยเกลียดอีกฝ่ายไปด้วย อย่างเรื่องล่าสุดที่ผ่านมาคือเสี่ยอมรินทร์ เธอเป็นเด็กเสี่ยมาหลายปีมีเงินใช้ตลอด แต่พอไอ้แก่นั่นเจอนังเด็กกะโปโลเข้าก็ตัวสั่นอยากจะได้ จึงวางแผนกับเธอสร้างสถานการณ์ทุกอย่าง แม้กระทั่งโยนไม้ใส่หลังคาบ้านของมัน 

ตรีรัตน์ฟังแล้วก็คิดตามที่คนข้างกายพูด แต่ยังไม่ปริปากพูดอะไรรอให้อีกฝ่ายค่อยๆเล่าออกมาด้วยความโมโห  

“มันโง่นักสมควรแล้วที่โดนหนูกับอีเสี่ยหมูหลอก” เพราะความไว้ใจจึงยอมเล่าแผนการของตนให้อีกฝ่ายฟัง  

“เสี่ยหมูไหน อย่าบอกนะว่าอีเสี่ยพุงพลุ้ยนั่นน่ะ” รุ่นพี่สาวตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินแผนการของอีกฝ่าย “จะบ้าเหรอ มันเป็นพวกโรคจิตมึงก็รู้ดีนี่”  

“แล้วไงอะเจ๊ หนูไม่สนใจหรอก ก็อี 

เสี่ยมันให้เงินหนูมาแล้วค่าหลอกอีขิมไปเป็นเมียมัน”  

“แล้วน้องมึงมันจะยอมง่ายๆเหรอ” พูดอย่างนึกเสียดาย คนสวยแบบนี้หากได้มาเป็นเด็กในสังกัดตนคงจะรายได้ดีไม่น้อย  

“หนูก็หลอกให้มันไปกู้เงินไอ้เสี่ยไง แล้วทีนี้ไอ้เสี่ยมันก็ขึ้นดอกเรื่อยๆจนอีขิมมันไม่มีเงินจ่าย ก็ต้องเอาตัวเข้าแลกแค่นั้นแหละ จะไปยากอะไร”  

“มึงชวนน้องมึงมาทำงานที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ ดีกว่าอยู่กับไอ้เสี่ยหมูตั้งเยอะ” 

“ไม่เอาหรอก หนูรับเงินไอ้เสี่ยมาแล้ว ถ้าเบี้ยวมันก็โดนเล่นงานสิ” ณชนกส่ายหน้าหวือ “อีกอย่างถ้ามันมาทำงานที่นี่ลูกค้าหนูก็หายหมดสิ”   

“มันให้มึงเท่าไหร่ กูให้มึงมากกว่ามันเท่านึงเลย” รุ่นพี่สาวใจกล้าเสนอ แน่นอนว่าหากได้ตัวอลิสามาต้องได้คืนมากกว่าที่ให้ไปแน่นอน “รับใช้หนี้แทนเด็กนั่นด้วย กี่บาทกูก็จ่าย”  

“จะดีเหรอ แล้วหนูจะบอกไอ้เสี่ยว่ายังไง” เมื่อมีเงินเข้ามาเกี่ยวข้องหล่อนก็ไขว้เขวทันที เงินอยู่ตรงหน้าทำไมจะไม่ตะครุบไว้ล่ะ  

“ก็ถ้ามันอยากได้ ก็ต้องมาซื้อน้องมึงเอง บอกมันแค่นั้น”  

“แล้วอีขิมมันจะมาทำเหรอ มันไม่ทำหรอกงานแบบนี้”  

“มึงก็หลอกมันมาสิ บอกว่ามาทำงานอะไรก็ได้ แต่อย่าบอกว่าขายตัว เดี๋ยวที่เหลือกูจัดการเอง” ตรีรัตน์มีแผนสำรองไว้ในหัวอยู่แล้ว หากณชนกสามารถเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายมาได้นั้นไม่ยากที่จะจับเข้าตู้ไปเป็นเด็กใหม่อย่างแน่นอน  

 

 

 

พี่คีย์เจอน้องครั้งแรกก็อยากได้น้องแล้วเหรอออ น้องยังเด็กอยู่เลยนะ อ่านแล้วฝากคอมเมนต์กันด้วยนะค้าาาา รักกกกก 

ฆีตา 02/08/2019 

ความคิดเห็น