ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คบกับกูเถอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2562 11:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คบกับกูเถอะ
แบบอักษร

ในห้องนอนหนึ่ง ปรากฏร่างของคนสองคนที่ยังคงนอนกอดกันอย่างอบอุ่นอยู่ตลอดทั้งคืน แสงพระอาทิตย์ที่สาดส่องลอดผ้าม่าน ทำให้ต้าร์ตื่นนอนจากฝันที่เขามักจะเห็นมันทุกคืน...เหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกสามอาทิตย์นี้

 

ต้าร์เงยหน้าไปมองคนที่ยังคงนอนหลับอยู่ ใบหน้าที่ยามหลับแล้วเหมือนกับแมวน้อนน่ารัก ใบหน้าที่หล่อเหลาจนใครๆที่ได้มองก็ต้องหลงใหล เขาเองก็เคยแอบสงสัยว่าคนที่เพอร์เฟคทุกอย่างแบบมาร์กทำไมถึงไม่มีแฟนสักคน เขาเองก็เพิ่งจะได้เข้าใจก็เมื่อวานนี้แหละ

 

มือบางยกลูบไปมาตามใบหน้าของคนที่กำลังหลับฝันดีจนต้องตื่นมาคว้ามือน้อยๆที่กำลังซุกซนไปมาตามใบหน้าของเขา ดวงตาที่คมเข้มจ้องมองไปยังคนที่ยังนอนทำหน้าตกใจอยู่

 

"ขะ...ขอโทษนะ ดูเหมือนว่าผมจะเผลอทำให้มาร์กตื่นซะแล้ว"ต้าร์เอยขอโทษก่อนจะก้มหน้าหนีสายตาของอีกฝ่าย ให้ตายเถอะ...พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานแล้ว จู่ๆก็หน้าแดงเฉยเลย

 

"อ่า...เพราะมึงเลยล่ะ กูกำลังฝันดีอยู่แท้ๆเลยเชียว"มาร์กดึงตัวอีกฝ่ายที่กำลังจะลุกขึ้นให้กลับมานอนกอดอีกครั้ง

 

"ปล่อยผมก่อนครับ"

 

"ขออีก10นาที"

 

"..........."

 

.

 

.

.

.

10นาทีผ่านไป....

มาร์กก้มมองคนที่นอนซบอกเขาอยู่ในอาการที่หน้าแดง จนเขาอดที่จะรู้สึกว่ามันน่ารักน่าหอมยังไงยังงั้น จึงก้มลงไปหอมแก้มต้าร์ฟอดหนึ่งก่อนจะวิ่งลุกออกจากเตียงไปหยิบเสื้อผ้าและเข้าห้องน้ำทันที ส่วนคนที่ถูกหอมแก้มก็ได้แต่นอนทำหน้าเหว๋อ นอนทุบเตียงเพื่อระบายอารมณ์ที่มันกำลังพุ่งขึ้นสูงออกมา

 

'มาร์กบ้าที่สุด!!>×<'

 

ต้าร์นอนสงบสติอารมณ์ได้สักพัก จึงนั่งสมาธิฝึกควบคุมพลังต่อ ร่างกายของต้าร์เริ่มมีพลังสายฟ้าเล็กน้อยวิ่งรอบตัวของเขา เหงื่อเริ่มผุดออกมาตามใบหน้ามากมายจนชุดนอนที่ใส่อยู่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนเมื่อถึงขีดจำกัดแล้ว ต้าร์ก็หยุดลง เสียงหอบหายใจเหนื่อยดังขึ้นภายในห้องนอน มาร์กที่อาบน้ำเสร็จเดินออกมาเห็นคนรักของตนนั่งหายใจเสียงดังพร้อมกับตามตัวที่มีเหงื่อไหลออกมาเยอะจนเสื้อผ้าเปียกลู่ตามตัวของต้าร์จนดูน่าเซ็กซี่

 

มาร์กสบัดหัวไล่ความคิดอัปมงคลออกไปก่อนจะวิ่งไปดูต้าร์ทันที

 

"ต้าร์...มึงเป็นอะไร ทำไมถึงได้หอบหายใจเหนื่อยแบบนี้ล่ะ"มาร์กวิ่งมานั่งข้างๆต้าร์ก็สังเกตเห็นว่าผมของต้าร์เปลี่ยนเป็นสีขาวเล็กน้อย

 

"ผมของมึง..."

 

ต้าร์เดินไปส่องกระจกเมื่อเห็นมาร์กพูดถึงผมของตัวเอง ก็เห็นว่าผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวเล็กน้อย หรือว่า....

 

"มาร์ก...เดี่ยวผมไปอาบน้ำก่อนนะ"ต้าร์เดินไปหยิบเสื้อผ้าที่มาร์กจัดไว้ให้ก่อนจะเกินเข้าห้องน้ำไป

 

สเตตัส

 

ชื่อ กีต้าร์

 

อายุ 21 ปี

 

สถานะ ผู้ใช้พลังพิเศษ (ระดับอัศวิน)

-สายฟ้า

-เล่นแร่แปลธาตุ(พลังเสริม)

-ดูดกลืน

 

อาวุธที่ติดตั้ง

-ดาบคู่(ระดับสูง)

-ปืนสั้น(ระดับสูง)

 

'สกิลใหม่ดูดกลืน งั้นหรอ?...ระดับพลังก็เพิ่มเป็นระดับอัศวินแล้ว แต่เราไม่ได้ฆ่าซอมบี้เลยนะ แล้วทำไมมันถึงเพิ่มได้ล่ะ หรือว่าที่เราฆ่าคนไปเมื่อวานนี้'

 

ต้าร์นั่งครุ่นคิดอยู่สักพักจึงอาบน้ำแต่งตัว เดินออกจากห้องน้ำก็เห็นมาร์กนั่งรอเขาอยู่ที่เตียง

 

"ไปกินข้าวกันเถอะ"มาร์กเดินมาจับมือต้าร์ก่อนจะพาลงไปกินข้าวที่ห้องอาหาร ในระหว่างกินข้าวอยู่นั้น มาร์กก็จะถามต้าร์อยู่ตลอดว่าควรเตรียมอะไรไว้บ้าง แน่นอนว่าต้องเป็นค่ายหลบภัย ชาติที่แล้วที่ต้าร์ต้องหนีตายจากซอมบี้ นั่นเพราะว่าค่ายทหารที่เขาเคยอาศัยอยู่จะถูกซอมบี้บุกในอีกไม่กี่ปีให้หลัง ทำให้เขาต้องหนีตายออกมาจากค่ายและเกิดเหตุการณนั้น ต้าร์ได้บอกให้สร้างกำแพงให้หนาและแข็งแรงที่สุด ควรเก็บอาวุธและอาหารไว้ให้มาก ถึงแม้ว่าเขาจะมีมิติส่วนตัวที่สามารถปลูกพืชผักได้ แต่คงไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงคนในค่ายทั้งหมด

 

"มาร์กครับ"

 

"อะไร"

 

"ผมอยากได้คนไปทำงานในมิติของผมน่ะ"

 

"ทำไม"มาร์กเงยหน้าออกจากแฟ้มงานมามองผมด้วยความสงสัย ไม่ใช้ว่าพลังของต้าร์ต้องเก็บเป็นความลับให้มากที่สุดหรือไง แล้วทำไมถึงต้องการคนให้ไปอยู่ในมิติของเขาเพื่อทำงานล่ะ

 

"ผมอยากได้คนไว้ไปดูแลผักและสวนในมิติของผม เพราะถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นเมื่อไร ผมคงไม่มีเวลามาดูแลพวกมันแน่ แล้วเรายังสามารถนำผักในมิติของผมมาเป็นเสบียงสำรองได้ด้วยนะครับ"

 

"ก็ถ้ามึงต้องการอย่างงั้น...เดี่ยวกูหาคนที่ไว้ใจมาให้"

 

"ขอบคุณครับ ถ้างั้น...ระหว่างที่มาร์กทำงานอยู่ ผมขอเข้าไปในมิติก่อนนะ"

 

"กูไปด้วย"มาร์กปิดแฟ้มทำงานทันทีก่อนจะลุกขึ้นเดินมายืนข้างๆผม

 

"แต่ว่ามาร์กมีงานอีกเยอะที่จะต้องทำนะ"

 

"เดี่ยวไอนัทมันก็จัดการให้ พวกเราก็ไปกันเถอะ"มาร์กคว้ามือผมมาจับไว้แน่น ก่อนที่พวกเราทั้งสองที่โดนดูดหายไปจากตรงนั้นอีกครั้ง นัทที่ยืนเห็นเหตุการณ์ก็ถึงกับทำหน้าเหว๋ออ้าปากค้างจนขนมที่มันกำลังกินอยู่เกือบจะล่วงลงพื้น ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง พวกเขาก็ยังไม่ชินกับเหตุการณ์แบบนี้สักที

 

เมื่อพวกเขาโดนดูดเข้ามาในมิติแล้ว ก็พบว่าในมิติมีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป มันปรากฏต้นไม้ใหญ่ยักษ์ข้างหน้าพวกเขา ดอกไม้สีสันสวยงามมากมายแข่งกันออกช่อสวยงามภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ต้นนั้น

 

"นั่นมันต้นอะไรน่ะ"

 

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"

 

พวกเราทั้งสองยืนมองต้นไม้ต้นใหญ่ภายใต้ร่มเงาของมัน ลมพัดมาอ่อนๆเย็นสบายจนน่านอนพักอีกครั้ง แบบนี้น่าหาบ้านไม้หลังหนึ่งมาไว้ในนี้ เผื่อว่าจะได้นอนพักด้วย

 

"ว่าแต่ว่า..มึงมาที่มิติทำไมล่ะ"มาร์กหันมาถามผมเมื่อเห็นว่าผมกำลังยืนคิดอะไรอยู่

 

"ผมว่าจะมาทำแปลงปลูกผักหน่อยน่ะ"

 

"เดี่ยวกูหาคนมาทำเอง มึงไม่ต้องลำบากทำหรอก"

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ...ผมอยากทำ"ต้าร์พูดเสร็จก็เดินหายเข้าไปในโกดัง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับจอบในมือหนึ่งอัน เดินพาพื้นที่ที่จะปลูกผักเสร็จก็เริ่มลงมือขุดดิน มาร์กเห็นต้าร์ขุดดินแล้วก็เดินเข้าไปแย่งจอบทันที

 

"มาร์ก!?"คนตัวเล็กเริ่มทำหน้าแก้มป่องเมื่อถูกมาร์กมาแย่งจอบไป

 

'คนเขาจะทำงานยังจะมากวนอีก ฮึ'

 

"เดี่ยวกูทำเอง มึงไปนั่งพักใต้ต้นไม้นู้นเหอะ"มาร์กแอบลอบยิ้มในใจกับการกระทำที่น่ารักของอีกฝ่ายเวลางอน

 

มาร์กเริ่มลงมือขุดดินต่อจากส่วนที่ต้าร์ขุดเอาไว้ ต้าร์ไม่อยากเป็นคนอู่งานจึงเดินเข้าไปหยิบเสียมมาอันหนึ่ง ขุดหลุมเพื่อลงต้นผลไม้ต่างๆที่เขาไปซื้อมา มาร์กไม่คิดที่จะห้ามอีกฝ่ายเพราะคิดว่าห้ามไปก็เท่านั้น

 

มาร์กขุดดินได้ไปหลายแปลงแล้วจึงหยุดพัก ส่วนต้าร์เมื่อเอาต้นกล้าต่างๆลงดินหมดเรียบร้อย จึงหยุดทำ เดินไปที่น้ำตกเพื่อจะตักน้ำมาล้างหน้า มาร์กเห็นต้าร์กำลังตักน้ำอยู่ก็นึกคิดสนุก แอบย่องเดินไปที่ข้างหลังของต้าร์ ก่อนจะยื่นหน้าไปเป่าลมใส่หูของอีกฝ่ายจนสะดุ้งเพราะความตกใจ เกือบตกลงไปในน้ำ โชคยังดีที่มาร์กดึงตัวอีกฝ่ายมาจับไว้ทัน แต่ว่า....

 

ตู้ม!!!

 

มาร์กเสียสมดุลเล็กน้อยจึงเสียหลักตกลงไปในน้ำทั้งคู่ ต้าร์เริ่มตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำเพราะว่าตนว่ายน้ำไม่เป็น!!

 

"ต้าร์!!"มาร์กว่ายน้ำไปหาต้าร์ทันที นี่เขาลืมไปได้ไงกันว่าต้าร์มันว่ายน้ำไม่เป็น

 

มาร์กแบกร่างบางขึ้นบนบก ก่อนจะพาไปนอนพักที่เสื่อใต้ต้นไม้ใหญ่ ต้าร์สำลักน้ำออกมาเล็กน้อยก่อนจะกอดแขนตัวเองเพราะความหนาว มาร์กดึงต้าร์เข้าไปกอดไว้แน่นเพราะความห่วงสุดขีด เขาไม่น่าเล่นอะไรเพล้งๆแบบนั้นเลย

 

"ต้าร์ กูขอโทษ"มาร์กได้แต่นั่งกอดคนรักไว้ในอ้อมกอดเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกอุ่นขึ้นมาบ้าง

 

"ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ...เดี่ยวเราออกจากที่นี่กันดีกว่า"ต้าร์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายพาพวกเขาทั้งสองออกจากมิติก่อนจะสลบไป

 

มาร์กรีบพาต้าร์ขึ้นไปนอนพักที่ห้องนอนก่อนจะเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เขานั่งเฝ้าอีกฝ่ายที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเพราะความอ่อนเพลีย ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วที่ต้าร์ยังคงนอนสลบอยู่ ทั้งกานต์และนัทเห็นผู้เป็นนายไม่ยอมกินข้าวหรือแม้แต่จะเซ็นงานให้ก็ไม่ทำสักอย่าง นี่ล่ะน้า....คนมีความรัก

 

มือหนาของมาร์กลูบไล้ไปตามใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน เขาทำให้คนที่เขารักต้องเจ็บตัวแบบนี้ได้ไงกัน แทนที่เขาจะต้องเป็นคนคอยดูแลและปกป้องต้าร์ แต่กลับกลายเป็นว่า ต้าร์ต้องมาปกป้องเขา คอยดูแลเขา มาร์กรู้สึกหงุดหงิดใจมาก ที่ตนอ่อนแอแบบนี้ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูด ก่อนจะมีมืออุ่นๆของใครบางคนมาจับมือเขาไว้

 

"ต้าร์"

 

มาร์กก้มลงไปกอดทันทีที่เห็นอีกฝ่ายฟื้นแล้ว ต้าร์ดันตัวเขาออกทันทีเพราะเขากำลังนอนทับอยู่ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพิงหมอนที่อีกฝ่ายจัดให้

 

"กูขอโทษนะ ที่ทำให้มึงเป็นแบบนี้น่ะ"มาร์กก้มหน้าขอโทษเตรียมรับผลที่จะตามมา ไม่ว่าต้าร์จะว่าหรือจะดุอะไร เขาจะไม่เถียงเด็ดขาด

 

"มาร์กเงยหน้าเถอะครับ ผมไม่เป็นอะไรมากหรอก เห็นมั้ย"ต้าร์ยิ้มหวานให้อีกฝ่ายไม่ให้รู้สึกผิดไปมากกว่านี้ มาร์กดึงต้าร์ให้มานั่งบนตักของเขาก่อนจะสวมกอดจากด้านหลังและเอาหน้าซบที่บ่าของต้าร์ คนที่ถูกทำก็ได้แต่นั่งแข็งทื่อแต่ก็ไม่ขัดอีกฝ่าย เขากลับรู้สึกดีด้วยซ้ำไป มือน้อยๆเอื้อมไปจับกับมือของมาร์กที่กำลังกอดเอวของเขาเอาไว้ ทำให้มาร์กรู้สึกว่าที่ต้าร์จับมือเขาแบบนี้ แปลว่ามันเริ่มมีความรู้สึกให้กับเขาแล้วใช้มั้ย?

 

"ต้าร์"

 

"ครับ?"

 

".......คบกับกูเถอะ"

 

".........."

 

 

 

ความคิดเห็น