OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

01 :: EVERYTHING START HERE :: [1/3]

ชื่อตอน : 01 :: EVERYTHING START HERE :: [1/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2562 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
01 :: EVERYTHING START HERE :: [1/3]
แบบอักษร

CHAPTER 01 

EVERYTHING START HERE 

[1/3] 

 

 

 

MARTIN TALK

“ถ้าจอมคิดว่าทางนี้ดี เค้าก็ว่าดี แล้วแต่ตัวเองเลย”

ประโยคนี้ประโยคเดียวที่ผมแอบได้ยินขณะแกล้งหลับ และจอมยุทธ์กับชมพู่พากันเดินเข้ามาในห้องพอดี ทว่าความหมายของประโยคจะตีความไปในทิศทางไหนดี จะให้คิดไปว่าดีกันแล้วหรือไม่ติดใจอะไรกับการที่เห็นผมสองคนนอนแก้ผ้าด้วยกัน แต่ถ้าตีความอีกแง่ทำไมประโยคนี้ฟังดูเศร้าชอบกล

หลังจากทั่งคู่เดินกลับเข้าห้องมาผมก็รีบหลับตาแสร้งทำเป็นนอนหลับต่อ ไม่นานก็ได้ยินเสียงจอมยุทธ์บอกจะไปส่งชมพู่ที่หอ แล้วอีกไม่กี่อึดใจประตูห้องก็เปิดออก ก่อนความเงียบสงบจะกลับมา ผมดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีที่แน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง กวาดตาสำรวจร่างกายตัวเองทั่วทุกส่วนปรากฏว่าที่หน้าอกผมมีรอยคิสมาร์กถึงสี่รอยด้วยกัน เชี่ย! ไอ้เด็กนั่นมันทำกูจริงเหรอวะ?

อกสั่นขวัญกระเจิงไปหมดแล้ว จะให้ผมยอมรับว่าผมเป็นรับได้ยังไงในเมื่อผมรุกมาตลอดชีวิต ตั้งแต่เปิดซิงตอนม.2 ผมก็รุกมาจนกระทั่งตอนนี้ แม้จะผ่านหญิงสาวมาตลอดแต่ผมจะมาตกม้าตายเป็นรับให้กับชายคนแรกที่เปลื้องผ้านอนด้วยกันไม่ได้สิวะ คนเรามันจะเปลี่ยนกันง่ายอะไรขนาดนั้น

ไม่จริง ไอ้เด็กนั่นไม่มีทางรุกกูสำเร็จ ผมไม่เชื่อ!!!!

ผมรีบเดินเข้าห้องน้ำมายืนสำรวจตัวเองที่หน้ากระจกบานใหญ่ สอดส่องร่องรอยที่โดนกระทำไปเมื่อคืน นอกจากรอยคิสมาร์กบนหน้าอกสี่รอยยังมีรอยฟันกัดเข้าที่ไหล่ด้านขวาอีกรอยหนึ่ง ดูไม่ลึกมากทว่ารอยฟันก็ค่อนข้างชัดในระดับหนึ่งเลย ผมทึ้งหัวตัวเองด้วยความสับสนเต็มที รีบพาตัวเองออกห่างจากหน้ากระจกโดยไวแล้วกลับมาที่เตียงนอนเพื่อจะใส่เสื้อผ้าแล้วรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

กางเกงยีนตัวโปรดถูกกองไว้บนพรมปลายเตียง มันม้วนไปพร้อมกับกางเกงชั้นในและบ็อกเซอร์ เชี่ย กูรีบถอดอะไรขนาดนั้นวะเมื่อคืน ผมไม่ใช่คนที่มักง่ายถอดกางเกงรวดเดียวแบบนี้ โดยปกติผมถอดทีละชิ้นเพราะต้องแยกกางเกงยีนออกมาเพื่อจะใส่ซ้ำ เอ๊ะ หรือเราไม่ได้ถอดเอง มีคนถอดให้งั้นเหรอ? แค่คิดว่าจอมยุทธ์มาถอดเสื้อผ้าให้ผมก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว

หลังจากผมใส่กางเกงตัวเดิมให้เข้าที่เข้าทางเสร็จก็กวาดสายตาหาเสื้อยืดของตัวเอง ผมไม่รู้ว่าถอดไว้ไหนเลยรื้อดูใต้ผ้าห่ม แล้วหัวใจผมก็กระตุกวูบอีกครั้งเมื่อพบกับถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว คือมันใช้แล้วจริงๆ ในนั้นมีคราบน้ำสีขาวขุ่นอยู่ด้วย ไอ้เชี่ย!! ของใครวะเนี่ย ไม่กูก็มึงแล้วว่ะน้อง ผมกลั้นใจหยิบมันขึ้นมาดู ไม่ได้อยากเข้าข้างตัวเองนะแต่ขนาดใหญ่แบบนี้มันไซส์ผมชัดๆ ผมว่าของผมแหละ โอ๊ย โล่งใจไปเปราะหนึ่ง

แก่ก

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอพี่”

ผมสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ ประตูห้องก็เปิดเข้ามาพร้อมกับคนที่เรามีสัมพันธ์กันเมื่อคืน ผมหันไปมองจอมยุทธ์เห็นเขาเพ่งมองถุงยางอนามัยในมือผม ผมจึงรีบโยนมันลงถังขยะด้วยความรวดเร็ว เห็นเขาหน้าซีดเล็กน้อยเหมือนทำตัวไม่ถูก แบบนี้ยิ่งทำให้ผมมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่าผมรุกเขาแน่ ทั้งขนาดถุงยางที่ใช้ ทั้งความเสียอาการของเขา

“เอ่อ...แล้วชมพู่ล่ะ?”

“พี่รู้ว่าชมพู่มาแสดงว่าตื่นนานแล้วสิ หึ!”

อุ้ย ลืมตัว แบบนี้เขาก็รู้หมดสิว่าผมแกล้งหลับมาตลอด

“เห็นแวบเดียวเอง ใครจะจำน้องรหัสตัวเองไม่ได้ล่ะ”

จอมยุทธ์โยนเสื้อยืดตัวใหม่ที่เขาถือติดมือมาให้ผม พร้อมกับบอกว่าเสื้อผมอ้วกใส่เสื้อตัวเองจนเหม็นใส่ไม่ได้แล้วเขาเลยหาเสื้อมาให้ พอผมถามว่าเอามาจากไหนเขาก็ไม่บอก ทว่าขณะที่คุยกันประโยคสั้นๆ นั้นเขาก็ยกมือขึ้นมาดมหลายฟืดก่อนจะบ่นในประโยคที่ทำให้ผมหน้าชาเล็กน้อย

“ถุงยางของผมโคตรดีเลย กลิ่นหอมยังติดมืออยู่ นี่สั่งจากนอกมาเลยนะ พี่ลองดมสิ”

มือเรียวโฉบผ่านจมูกผมแล้วผมก็สูดลมหายใจดมไปทีหนึ่ง แน่นอนว่ามันกลิ่นหอมเดียวกับอันที่ผมเพิ่งโยนทิ้งไปไม่มีผิด จอมยุทธ์เหมือนตบหน้าผมด้วยคำพูดที่ว่า ‘ถุงยางของผม’ แถมยังมีกลิ่นติดมืออีก หรือคนที่ใช้มันไม่ใช่ผมล่ะ?

“เรื่องเมื่อคืน...ใครรุกเหรอ?”

ความอัดอั้นในอกถูกระบายออกไปเป็นคำถามที่ลุ้นคำตอบยิ่งกว่าลุ้นหวยรางวัลที่หนึ่ง มันคือการสูญเสียเอกราชครั้งยิ่งใหญ่ของผมหากคำตอบออกมาตรงข้ามกับสิ่งที่ผมคิด

“หึ พี่คิดว่าไงล่ะ”

“พี่คิดว่าพี่รุก”

“งั้นเหรอ? ฮ่าๆ”

“เดี๋ยวพี่ไปเคลียร์กับชมพู่ให้ ตอนนี้ชมพู่อยู่ไหน?”

“กลับไปแล้ว เอาเป็นว่าถ้าพี่ไม่รู้ว่าพี่รุกหรือรับ เรื่องเมื่อคืนก็ปล่อยไปแล้วกันผมก็ไม่ได้ติดใจอะไร ว่างก็เอาเอกสารฝึกงานเข้าไปส่งนะ อ่ะ นี่นามบัตรโชว์รูม”

เขาวางนามบัตรเอาไว้บนโต๊ะก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องนี้ไปโดยที่ผมยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการเลย ในหัวผมยังถามตัวเองด้วยคำถามเดิมว่าผมรุกหรือรับ เครียดแล้วนะแบบนี้ ทำไมจำอะไรไม่ได้เลยวะ ผมแกะเสื้อยืดตัวใหม่มาทาบตัวซึ่งมันใหญ่กว่าตัวผมนิดหน่อย ผมใส่ได้ แถมตัวนี้ยี่ห้อแพงๆ ด้วย บร๊ะ ไอ้เด็กนี่ดูท่าทางรวยใช่เล่น โยนเสื้อยืดตัวละเป็นพันให้คนที่แทบไม่รู้จักกันเลยเนี่ยนะ

________________________ 

TALK 

จะทำให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้จริงเหรอออออออ โหยยยยยย  

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

มาหวีดกันได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น