ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ศิษย์พี่อย่าขยับ 13

ชื่อตอน : ศิษย์พี่อย่าขยับ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 261

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2562 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ศิษย์พี่อย่าขยับ 13
แบบอักษร

 - ศิษย์พี่อย่าขยับ 13 - 

 

 

นางนอนขยับตัวพลิกกลับไปกลับมาอยู่หลายต่อหลายรอบ แต่ก็มิอาจสามารถข่มตาให้หลับลงได้ ต้นเหตุที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้มิใช่ใครอื่นเลย ศิษย์พี่คนเดียวทั้งสิ้น เหตุใดต้องมาทำให้นางอยากแล้วจากไปเช่นนี้กันหนอ ตอนที่ศิษย์พี่จูบนาง ความรู้สึกนั้นนางจำได้ฝังใจ เขาจูบนางแต่พอนางจะจูบตอบเขากลับหนีไปดื้อ ๆ ทำแบบนี้นางก็ค้างสิ

ศิษย์พี่นะศิษย์พี่

ทำแบบนี้นางก็เขินแย่สิ

ศิษย์พี่คนบ้า

ฮึ่ย

นางต้องมุดตัวภายใต้ผ้าห่มผืนหนา เพื่อข่มกลั้นความอับอายเอาไว้ อารมณ์ที่คุกรุ่นขึ้นมาตอนนี้มิรู้ว่าเขินหรือโมโหเขาอยู่กันแน่ ซุกใบหน้างามลงกับหมอนเพื่อหลบซ่อนใบหน้าที่แดงเรื่องไปมีทีท่าว่าจะหยุดเลย แล้วแบบนี้เมื่อไหร่นางถึงจะหลับเล่า ศิษย์พี่นะศิษย์พี่เหตุใดต้องทำให้หัวใจของนางสั่นจนควบคุมมิได้ขนาดนี้กันเล่า

เหตุใดถึงพึ่งมาบอกว่ามีใจ

แล้วตั้งแต่เมื่อใดกันเล่า

เหตุใดถึงมิรีบบอกนาง

เหตุใดจึงปล่อยให้นางรอแล้วรอเล่า

กึก

นางหลุดออกจากความคิดฟุ้งซ่านเมื่ออยู่ ๆ ได้ยินเสียงกุกกักมาจากทางหน้าต่าง นางมุดตัวออกมาจากผ้าห่มก่อนขยับกายลงจากเตียง จากนั้นก็แอบกายอยู่ใต้โต๊ะกลางห้อง เสียงดังกุกกักหยุดลงพร้อมกับเงาของผู้มาใหม่ หัวใจของนางเต้นรัว ในใจเอาแต่ต่อว่าอาจารย์ ว่าเพราะเหตุใดถึงไม่ยอมให้นางเรียนวรยุทธ์ มิเช่นนั้นนางก็สามารถปกป้องตนเองได้แล้ว ไม่ต้องมาหลบซ่อนอยู่แบบนี้หรอก

นางมองใบหน้าของผู้มาใหม่ไม่ค่อยชัด แต่ก็พอเดาได้ว่าน่าจะเป็นบุรุษ บุรุษที่ไหนกันหนอถึงได้กล้าแอบปีนเข้าเรือนของนางในยามค่ำคืน หากนางตะโกนให้คนช่วยก็คงจะไม่มีผู้ใดได้ยิน เรือนของศิษย์พี่และศิษย์น้องตั้งอยู่ห่างจากเรือนของนางมาก แบบนี้แล้วนางคงต้องพึ่งตัวเองแล้วสินะ คอยดูเถิดถ้านางรอดไปได้ นางจะบังคับให้อาจารย์สอนวรยุทธ์ให้ได้เลย

เงาดำตะคุ่ม ๆ มุ่งหน้าไปยังเตียงนอนของนางราวกับรู้ทางเป็นอย่างดี ส่วนนางเองได้แต่แอบซ่อนตัวให้เงียบที่สุด แน่สิ หากว่าบุรุษผู้นี้จับได้ นางจะทำเช่นไรได้เล่า เกิดคนผู้นี้คิดทำร้ายนาง มีหรือที่นางจะหนีรอด นางเป็นแค่สตรีร่างกายบอบบางนะ จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปสู้รบตบมือกับบุรุษได้เล่า

"หายไปไหนกันนะ" น้ำเสียงที่คนผู้นั้นเอื้อนเอ่ยออกมาตอนที่ทราบว่านางมิได้นอนอยู่บนเตียงช่างคุ้นเคยยิ่งนัก ราวกับว่านางเคยได้ยินมันบ่อย ๆ มือบางเลื่อนไปจับขาเก้าอี้เอาไว้ เผื่อว่าคนผู้นั้นจับได้ว่านางแอบอยู่ตรงนี้ จะได้มีของที่เอาไว้พอป้องกันตัว

"ศิษย์น้องหายไปที่ใดกันดึกดื่นขนาดนี้" แต่แล้วความกังวลของนางก็หายไป เพราะน้ำเสียงที่คนตรงหน้าเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงแบบนี้ เรียกนางว่าศิษย์น้องแบบนี้ มีแค่คนเดียวเท่านั้น ศิษย์พี่ใหญ่อย่างไรเล่า แล้วเวลาแบบนี้เขาจะปีนเข้ามานางทำไมกัน แล้วเหตุใดถึงไม่มาเคาะหน้าประตูเล่า จะปีนเข้ามาราวกับว่าตนเองเป็นขโมยแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหนกัน

"เจ้า เจ้าหายไปไหนมา" ดูเหมือนศิษย์พี่ใหญ่จะตกใจที่อยู่ ๆ นางก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อน เขาดูตกใจก่อนจะเอื้อมมือมาจับแขนของนางเพื่อสำรวจว่านางยังสบายดีอยู่หรือไม่ ยิ่งเขาแสดงออกว่าเป็นห่วง นางยิ่งหลงรักเขามากขึ้นเป็นเท่าตัว นางนี่มันใจง่ายที่สุดเลย

"ศิษย์พี่ใหญ่ข้าอยู่นี่"

"เจ้า เจ้าหายไปไหนมา" ดูเหมือนศิษย์พี่ใหญ่จะตกใจที่อยู่ ๆ นางก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อน เขาดูตกใจก่อนจะเอื้อมมือมาจับแขนของนางเพื่อสำรวจว่านางยังสบายดีอยู่หรือไม่ ยิ่งเขาแสดงออกว่าเป็นห่วง นางยิ่งหลงรักเขามากขึ้นเป็นเท่าตัว นางนี่มันใจง่ายที่สุดเลย

"ข้าไม่ได้หายไปไหน ข้าก็อยู่ในนี้ตลอด เพียงแต่ศิษย์พี่ไม่เห็นข้าเอง" เห็นศิษย์พี่ถอนหายใจออกมา ราวกับว่าโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก นางก็ยิ่งสงสัย "แล้วเจ้าลงไปอยู่ตรงนั้นทำไมกัน" ศิษย์พี่เอ่ยถามเมื่อทราบว่าเมื่อครู่นางลงไปซ่อนตัวที่โต๊ะกลางห้อง

"ข้าต้องถามศิษย์พี่มากกว่า ว่าแอบปีนหน้าต่างเรือนอนข้าทำไมกัน" นางเอ่ยถามเขาตรง ๆ แอบชอบเขามานานขนาดนี้แล้วจะมาอ้อมค้อมให้เสียเวลาไปทำไมกัน

"เอ่อ คือ ข้า" ท่าทางอ้ำอึ้งเหมือนพึ่งจะรู้ตัวว่า เวลานี้ตนเองไม่ควรมาอยู่ที่นี่ นางอยากรู้เสียจริงว่าตอนนี้ศิษย์พี่มีสีหน้าเช่นไร จะหน้าแดงเหมือนกับนางหรือไม่

"ตอบข้ามาสิเจ้าคะ ว่าศิษย์พี่แอบปีนเข้ามาหาข้าทำไม"

"ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะตื่นอยู่นี่"

"อะไรนะเจ้าคะ" แม้นน้ำเสียงที่เขาเอ่ยออกมาจะแผ่วเบา แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้นางรู้ว่า เขากล่าวสิ่งใดออกมา

"ข้าแค่มีเรื่องจะถามเจ้า"

"เอาไว้ถามพรุ่งนี้เช้าก็ได้นี่เจ้าคะ " นางหงุดหงิดคนผู้นี้เสียจริง แค่จะถามนางเหตุใดถึงมิรอให้ถึงพรุ่งนี้ อย่างไรตอนเช้านางและเขาก็ต้องพบกันอยู่แล้ว

"ข้ารอไม่ได้ ข้าต้องรู้คำตอบจากปากเจ้าเดี๋ยวนี้ ตอนนี้"

"เฮ้อ" นางถึงกับต้องถอนหายใจออกมา เพราะความดื้อรั้นของศิษย์พี่

"เจ้าถอนหายใจทำไม รำคาญข้าหรือ" น้ำเสียงตัดพ้อคล้ายกับกำลังน้อยใจนี่คืออะไร ศิษย์พี่อยากถามอะไรนางกันแน่

"ศิษย์พี่อยากถามอะไรข้ากันเล่าเจ้าคะ รีบ ๆ ถามมาเถิด ข้าจะได้กลับไปนอน"

"เจ้ารำคาญข้าจริง ๆ สินะ" อะไรของศิษย์พี่กันเล่า นางบอกตอนไหนว่ารำคาญเขา มีแต่เขานั่นแหละที่ชอบทำราวกับรำคาญนาง

"ข้าไม่เคยรู้สึกเช่นนั้นเจ้าคะ ศิษย์พี่อยากถามเรื่องอะไรกันแน่" นางยื่นมือน้อย ๆ ไปจับมือหนาของเขากุมเอาไว้ บีบลงที่มือของเขาเบา ๆ เพื่อยืนยันว่านางมิได้คิดเช่นนั้นจริง ๆ นางชอบเขาขนาดนี้จะรำคาญเขาได้อย่างไร นางออกจะชอบที่มีศิษย์พี่อยู่ใกล้ ๆ แบบนี้

"เจ้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วหรือไม่" คำถามของศิษย์พี่ทำให้ใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ ก็น่าทราบอยู่แล้วว่านางชอบเขา ยังจะมาถามคำถามแบบนี้กับนางอีกหรือ เขาไม่คิดว่านางจะเขินอายบ้างหรืออย่างไร

"ศิษย์พี่"

"ตอบคำถามข้ามา" นางตอบไม่ได้ นางเขินจนมิอาจมองหน้าเขาได้แล้ว

"อื้อ มีแล้ว"

"ใคร" น้ำเสียงดุดันจากศิษย์พี่ทำให้นางตกใจจนต้องปล่อยมือเขาออก แต่ก็เป็นศิษย์พี่ที่ยื่นมือมาดึงรั้งร่างบางของนางเข้าแนบอก

ตึกตัก

ตึกตัก

ตึกตัก

"ข้าถามว่ามันเป็นผู้ใด คนที่เจ้ามีใจให้ รีบตอบข้ามา ข้าจะไปสังหารมัน" แย่แล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น