ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 6 ท่านน้าเอาแต่ใจกับเจ้าหญิงน้อยแห่งฮิวงะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ท่านน้าเอาแต่ใจกับเจ้าหญิงน้อยแห่งฮิวงะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2562 12:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ท่านน้าเอาแต่ใจกับเจ้าหญิงน้อยแห่งฮิวงะ
แบบอักษร

"อย่าต่อท้ายชื่อฉันว่าจังนะ!!"

 

 

 

"ก็แหม๋มันช่วยไม่ได้นี่นา ยังไงฉันก็เป็นพี่เขยของเธอนะ"

 

 

 

"ฉันไม่ยอมรับเจ้าเด็ดขาด เจ้าคนไม่ได้ความ"

 

 

 

หญิงสาวผมบรอนอกทรงโตหรือหนึ่งในสามซานนินแห่งโคโนฮะเซียนทาก เซ็นจู ซึนาเดะกำลังอ้าปากวีนแตกยามเจอคำหยอกล้อของคาซุกิ ก็ไม่แปลกเพราะทั้งคู่ไม่ต่างจากน้ำกับไฟที่เจอกันทีไรก็ต้องหาเรื่องตีกันทุกทีตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน

 

 

 

"พวกเจ้าทั้งคู่หยุดได้แล้ว"เสียงของฮิเมโกะที่เงียบไปนานดังขึ้นห้ามปรามทั้งสองคนเสียอยู่หมัดในพริบตาเดียว

 

 

 

"ซึนะจัง ได้เอาสิ่งที่พี่ขอมาใช่ไหม ?"

 

 

 

"ใช่เจ้าค่ะโอเน่ซามะ นี่คัมภีร์คาถาไม้ของท่านปู่ ว่าแต่เจ้าปีศาจน้อยนี่มีจักระห้าธาตุอย่างอาจารย์ซารุโทบิ และยังมีพลังของท่านปู่จริงๆใช่ไหม แต่คาถาของท่านปู่ทำไมถึงมาอยู่กับพวกตระกูลอุจิวะแบบนี้ !!"

 

 

 

ซึนาเดะมองเด็กชายที่กำลังหลับด้วยสีหน้าไม่พอใจ เพราะคาถาไม้สัญญาลักษณ์แห่งเทพนินจาที่ตระกูลเซ็นจูของพวกเธอภาคภูมิใจกลับมาอยู่กับพวกอุจิวะที่ทำให้ท่านปู่เธอต้องตาย แถมสายเลือดของเด็กคนนี้ยังเป็นสายเลือดที่สังหารท่านปู่อีกด้วย

 

 

 

"อิจฉาละสิ แต่อย่าน้อยใจไปเลยซึนาเดะจังยังไงคาซึยะก็มีเลือดของเซ็นจูและอุซึมากิไหลเวียนอยู่ เขาต้องแตกต่างจากอุจิวะคนอื่นๆอย่างแน่นอน"

 

 

 

คาซุกิพยายามพูดโน้มน้าว เพราะเขากลัวว่าน้องสาวภรรยาที่เกลียดตระกูลอุจิวะเข้าสายเลือดของฮิเมโกะจะไม่มอบคัมภีร์คาถาไม้ให้กับลูกชาย นี่อาจส่งผลร้ายให้แก่เขาในอนาคตดังนั้นเขาจึงพยายามประนีประนอม

 

 

 

"ฉันไม่เชื่อ! อุจิวะก็ยังคงเป็นอุจิวะ!"

 

 

 

คลื่นนนนนน แกร็กๆ!

 

 

 

"ซึนะจัง ระวังปากของเจ้าตอนนี้ตัวข้าก็เป็นคนแห่งอุจิวะแล้ว!"

 

 

 

จักระสีฟ้าครอบคุมร่างของฮิเมโกะที่ยืนกอดอก ก่อนจะตามมาด้วยคลื่นโปร่งใสเป็นลมพายุที่มีแรงกดดันแสนน่ากลัว คฤหาสน์ไม้เริ่มสั่นทะเทือนและเริ่มแตกร้าวราวแผ่นดินไหวจนซึนาเดะที่กำลังอารมณ์ขึ้นรีบหุบปากและทำตัวสงบเสงี่ยมในทันที 

 

 

 

คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าหญิงสาวแสนอ่อนโยนดูธรรมดาและอ่อนแอที่กำลังยกนิ้วชี้จากการกอดอกสร้างแรงกดดันตรงหน้านั้นแข็งแกร่งขนาดไหน แตกต่างจากเธอที่รู้ดีว่าพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอนั้นไม่ต่างอะไรกับราชินีปีศาจ มันราวกับว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับท่านปู่โทบิรามะ โฮคาเงะรุ่นที่สองแห่งโคโนฮะ

 

 

 

"คาซุกิก็ควรเลิกแหย่ซึนะจังได้แล้ว"

 

 

 

"ขะ เข้าใจแล้วครับ"

 

 

 

"ดี ว่าแต่ทั้งคู่ไปไหนกันมา ทำไมคาซึยะถึงกลับมาด้วยสภาพอ่อนแรงเช่นนี้ ?"

 

 

 

ฮิเมโกะพยักหน้ากล่าวอย่างพึงพอใจและสายตาก็เหล่มองไปทางลูกชายตัวน้อยที่นอนหมดสติอย่างเป็นห่วง

 

 

 

"ไปฝึกกันมาน่ะ เจ้าตัวแสบแข็งแกร่งพอๆกับพวกระดับจูนิน น่าเสียดายที่คาซึยะยังขาดประสบการณ์"

 

 

 

"ประสบการณ์สินะ"

 

 

 

"ใช่แล้วประสบการณ์"

 

 

 

กล่าวจบสองสามีภรรยาต่างก็ใช้สายตาจดจ้องไปทางซึนาเดะด้วยท่าทีคาดหวังแบบสุดๆ ความกดดันจากสายตาทำให้ผู้ที่ถูกจ้องมองรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกใช้งาน ซึนาเดะถึงกับก้าวถอยหลังอย่างช่วยไม่ได้

 

 

 

"อย่าบอกนะว่า..."

 

 

 

และนั่นคือเรื่องที่เกิดขึ้นมายี่สิบนาทีก่อน ปัจจุบัน ณ บนถนนของหมู่บ้านโคโนฮะหญิงสาวผมบรอนทรงโตเดินแบกร่างเด็กชายตัวน้อยไว้ที่แผ่นหลัง ระวังทางเดินเธอเจออะไรที่พื้นก็จะใช้เท้าเตะมันอย่างมีน้ำโห

 

 

 

"หนอยแน่~ นี่มันบ้าชะมัดทำไมฉันต้องพาเจ้าปีศาจน้อยนี่ไปหารุ่นที่สามด้วย"

 

 

 

"งือออออ~ ที่นี่ที่ไหน อะเร๊ะ"

 

 

 

เด็กชายที่ฟื้นคืนชีพจากความเหนื่อยล้าขึ้นมาจ้องมองสถานการณ์ในปัจจุบันอย่างสับสน เขามองผู้ที่แบกตัวเขาแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าคนที่กำลังแบกเขาอยู่นั่นก็คือเซียนพนันที่เล่นเท่าไหร่ก็เสียเงินไปแบบทวีคูณมากเท่านั้น

 

 

 

เจ้าหญิงอกแตงโมประจำโคโนฮะ หนึ่งในสาซานนินผู้ยิ่งใหญ่ เซ็นจู ซึนาเดะ ตอนแรกเขาก็ว่าจะทักทายสักเล็กน้อย แต่พอเห็นใบหน้าที่โกรธราวกับยักษ์ขมูขีเขาก็หุบปากในทันที

 

 

 

"ตื่นแล้วหรือไงเจ้าปีศาจน้อย"

 

 

 

"ทะ ท่านน้า"

 

 

 

คาซึยะที่เห็นใบหน้าของซึนาเดะในปัจจุบันก็รู้สึกสยองขวัญ นี่เขามาอยู่ในมือของยัยแก่เอาแต่ใจนี่ได้ยังไง เท่าที่เขาจำได้เขากำลังฝึกการสะท้อนของอุจิวะกับบิดาที่มิติคามุยไม่ใช่หรอ

 

 

 

"เห~ ดูเหมือนจะรู้จักฉันด้วยสินะ เอ้าในเมื่อเจ้าตื่นแล้วก็ลงจากหลังฉันได้แล้ว"

 

 

 

"เข้าใจแล้ว ว่าแต่ท่านน้าจะพาข้าไปที่ไหน ?"

 

 

 

คาซึยะถามและยืนรอคำตอบจากสาวผมบรอนตรงหน้าอย่างใจจดใจจอ ในขณะที่เจ้าตัวเริ่มตั้งท่าเตรียมเผ่นหนีถ้าไม่ได้รับคำตอบที่พึงพอใจสำหรับเขา

 

 

 

"ข้าจะพาเจ้าไปฝากเรียน ตอนนี้เจ้ามีจักระมากพอที่จะเป็นนินจาระดับจูนิน ดังนั้นการไปหาประสบการณ์อื่นๆคงเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเจ้าในปัจจุบัน"

 

 

 

"แต่ว่าท่านพ่อบอกว่า..."

 

 

 

"จงเชื่อฟังฉัน และตามฉันมาก็พอ!"

 

 

 

เด็กชายเหล่มองน้าสาวเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ทำไมเขาต้องมาเจอคนเอาแต่ใจแบบนี้ด้วยนะ ได้แต่บ่นพึมพำและเดินตามซึนาเดะไป เส้นทางที่ทั้งคู่กำลังมุ่งไปนั้นก็คือสำนักงานแห่งไฟ

 

 

 

ฟึบ!

 

 

 

"ซึนาเดะซามะ"

 

 

 

"เอ็นบุหรอ ฉันพาเด็กคนนี้มาพบรุ่นที่สาม"

 

 

 

ซึนาเดะกล่าวกับชายหญิงในชุดและเกราะแปลกๆที่แตกต่างจากนินจาทั่วไปในหมู่บ้าน ทั้งคู่สวมหน้ากากจิ้งจอกลายสีแดงซึ่งบ่งบอกตัวตนของพวกเขา

 

 

 

"พวกข้าจะไปแจ้งให้ท่านรุ่นที่สามทราบ"

 

 

 

ฟึบ

 

 

 

เอ็นบุทั้งสองก้มหัวเล็กน้อย แต่ก่อนจะจากไปด้วยคาถาย้ายร่างชั่วพริบตา(Shunshin no jutsu) ทั้งคู่ใช้สายตาเหล่มองคาซึยะเล็กน้อยและจากไปด้วยสายตาไม่ชอบใจ ยามเห็นตาประจำตระกูลของคาซึยะ

 

 

 

แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจสายตาเย็นชาของพวกเอ็นบุ ในอดีตเขาที่เป็นเด็กกำพร้าก็พบเจอกับสายตาหลากหลายรูปแบบจนเขาเคยชินดังนั้นสายตาของเหล่าเอ็นบุจึงไม่ได้สร้างผลกระทบแก่อารมณ์ให้เขามากนัก

 

 

 

"ไปกันเถอะ"

 

 

 

ทั้งคู่เดินเข้าไปในสำนักงานแห่งไฟ ระหว่างทางไม่มีการพูดคุยหรืออะไรกันเลยสักคำ แม้จะเจอนินจาในสำนักงานตั้งหลายคนแต่ทุกคนล้วนแล้วแต่มองเขาด้วยสายตาเย็นชาแต่เขาก็ไม่สนใจเดินตามซึนาเดะเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง

 

 

 

"โอ้มากันแล้วหรอ"

 

 

 

คาซึยะเหล่มองชายวัยกลางคนอายุประมาณ40-50ปีกำลังนั่งสูบเคาะกล่องยาสูบในมืออยู่บนโต๊ะทำงานด้วยรอยยิ้มที่มีสเน่ห์ซึ่งเขาก็คือซารุโทบิ ฮิรุเซ็นโฮคาเงะรุ่นที่สามนั่นเอง

 

 

 

แต่น่าแปลกใจเล็กน้อยที่ภายในห้องแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงแต่รุ่นที่สาม แต่ยังมีวัยรุ่นวัย14-16 ปีกับเด็กหญิงวัย 4-5 ปีทั้งคู่มีผมสีดำยาวถึงหลังและดวงตาสีขาวราวคนตาโบ๋ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตระกูลของพวกเขา ไม่ผิดพวกเขาเป็นคนจากตระกูลฮิวงะ

 

 

 

ตามประวัติศาสตร์ในโคโนฮะอุจิวะและฮิวงะต่างเคยตระกูลพี่น้อง แต่ในปัจจุบันดูเหมือนทั้งสองตระกูลจะมีความขัดแย้งกันอย่างมาก ผลคงมาจากหน่วยรากที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยดันโซ สร้างรอยร้าวให้แก่ทั้งสองตระกูลตามต้นฉบับ

 

 

 

"ว่าไงซึนาเดะเจ้ามีสิ่งใดถึงได้พาเด็กคนนี้มาที่นี่"

 

 

 

"ไม่มีไรมากก็แค่จะบอกว่าลูกชายของท่านพี่ฮิเมโกะ มีจักระห้าธาตุและสามารถใช้คาถาไม้ได้เหมือนท่านปู่ จักระในปัจจุบันของปีศาจน้อยตัวนี้มีจักระเทียบเท่ากับจูนินระดับทั่วไปแต่ไร้ประสบการณ์ต่อสู้ ไร้สหายดังนั้นท่านพี่ฮิเมโกะจึงอยากให้ท่านพาเขาเข้าโรงเรียนนินจาเพื่อศึกษาเรื่องพื้นฐานและจิตสำนึก"

 

 

 

ปังงง!!

 

 

 

"ที่เจ้าพูดมานั่น..."

 

 

 

'แล้วจะทุบโต๊ะทำเพื่อ ให้ตายสิตกใจหมด'คาซึยะที่ตกใจแอบบ่นเล็กน้อย

 

 

 

"เจ้าหนูช่วยแสดงให้โฮคาเงะดูเป็นขวัญตาหน่อย เอ้านี่ม้วนคัมภีร์คาถาไม้ของท่านปู่ทวดของเจ้า"

 

 

 

ซึนาเดะกลัวว่ารุ่นที่สามจะไม่เชื่อคำพูดของตนจึงบอกให้หลานชายปีศาจน้อยแสดงให้ทุกคนดู เธอส่งม้วนคัมภีร์ แต่น่าเสียดายคาซึยะส่ายหัวและกล่าวว่า

 

 

 

"ข้ายังควบคุมคาถาไม้ไม่ค่อยดีนัก ถ้าใช้ที่นี่มีหวัง..."

 

 

 

"หึ! ก็แค่ข้ออ้างของพวกน่าไม่อายเช่นคนจากตระกูลอุจิวะ ใช้ไม่ได้ก็บอกไปเลยว่าใช้ไม่ได้ไม่เห็นต้องมาเต๊ะท่าเอาหน้ารอดเลย"

 

 

 

คาซึยะเหล่มองด้วยหางตาไปยังเสียงเด็กหญิงตัวน้อยจากตระกูลฮิวงะก่อนจะเมินเฉยไม่สนใจเสียงนกกาในห้องโฮคาเงะ ส่วนเด็กหญิงพอเห็นท่าทางเมินเฉยเจ้าแม่ตัวน้อยก็โกรธจนหน้าแดง

 

 

 

"เจ้าคนอุจิวะอย่าเมินกันนะ!!"

 

 

 

"หยุดแสดงกิริยาของคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเดี๋ยวนี้ฮินาโมริ!"

 

 

 

"ตะ แต่ท่านท่านพี่ฮิอาชิ เจ้าคนจากตระกูลอุจิวะมัน..."

 

 

 

กรึด!

 

 

 

ข้างตาซ้ายและขวาต่างมีเส้นเลือดผุดขึ้นมาจากใบหน้าของชายหนุ่มข้างกายของเด็กหญิง ทำให้เด็กหญิงที่เคยห้าวถึงกับรีบเอามือปิดปากอย่างหวาดผวา ส่วนคาซึยะที่เห็นการแสดงออกของเด็กหญิงก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก แต่เขาแค่แปลกใจกับชื่อของพวกฮิวงะนิดหน่อย

 

 

 

'บ้านนี้มีแต่ฮอนกฮูกหรือยังไง? ฮิอาชิ ฮิซาชิ ฮินาโมริ ฮินาตะ ฮานาบิ ฮิมาวาริ...'

 

 

 

"ขอโทษด้วยที่น้องสาวของฉันเสียมารยาท"

 

 

 

"เอ๊ะ ข้าไม่ถือสาหญิงสาวผู้น่ารักหรอก สบายใจได้คุณฮิอาชิ"

 

 

 

"โอ้!"

 

 

 

ได้ยินคำกล่าวของคาซึยะไม่ว่าจะฮิอาชิ รุ่นที่สาม ซึนาเดะ หรือแม้แต่ฮินาโมริต่างก็ต้องแปลกใจกับคำพูดของเขา กิริยาที่เด็กชายแสดงออกมาแตกต่างพวกอุจิวะคนอื่นๆมาก ปกติไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ก็มีท่าทีหยิงยโสกันทุกคน

 

 

 

'แต่เมื่อกี้เขาบอกข้าว่าอะไรนะ น่ารัก ข้าเนี่ยนะน่ารัก พะ พึ่งมีคนพูดแบบนี้กับข้าครั้งแรกเลย'

 

 

 

ใบหน้าของเด็กหญิงแดงแจ๋ ซึ่งเขาก็ไม่ทราบว่าอาการของเด็กหญิงนั้นโกรธหรือเขินกันแน่ แต่ตอนนี้เพื่อให้เขาได้กลับไปที่บ้านเร็วจึงตัดสินใจใช้คาถาไม้ให้มันจบๆจะได้กลับไปฟื้นฟูจักระเสียทีเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว แถมยังหิวอีกด้วย

 

 

 

"ท่านปู่รุ่นสามมีสถานที่ลับตาหรือไม่ ข้าจะได้แสดงให้ท่านได้ดูชมตามที่ท่านปราถนา"

 

 

 

"โอ้ เรื่องแค่นั้นง่ายมากไปกันตามข้ามา"ฮิรุเซ็นยังไม่ทันก็ถูกคาซึยะขวางทางเสียก่อน

 

 

 

"คอยสักเดี๋ยวท่านปู่รุ่นสาม"

 

 

 

"มีอะไรอีกรึ ?"

 

 

 

โครกกกก~

 

 

 

"ท่านมีอะไรให้ข้ากินหรือไม่ ข้าหิวแล้ว"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น