M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผนร้ายๆของยัยเต้าหู้

ชื่อตอน : แผนร้ายๆของยัยเต้าหู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2562 08:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผนร้ายๆของยัยเต้าหู้
แบบอักษร

หลังจากเหตุการณ์ไล่ฆ่ากันได้ไม่นาน สามหนุ่มก็ได้รวมตัวกันที่ตึกรับรองแขกอีกครั้ง พักดื่มชาแก้กระหายจากการลงโทษคนบางคน

 

"พวกเจ้าไม่มันตามืดบอด! ไม่รู้สิ่งใดถูกสิ่งใดผิด!" ยังหอบจากการเหนื่อยแต่ก็อดบ่นให้เพื่อนไม่ได้ ยังดีที่เขาไม่มีบาดแผลอะไร แค่โดนเพื่อนหยอกแรงไปหน่อย

 

"ยังไม่จบอีกรึ?" แม่ทัพหนุ่มหันขวับจ้องหน้าเพื่อนที่ยังปากดี กวนไม่เลิก

 

"กล้าว่าองค์ชาย! โทษประหารคงเหมาะกับเจ้าแล้ว" อ๋องแปดผสมโรงอีกคน

 

แล้วทั้งสามก็จ้องหน้ากันกัดฟันกรอดๆเหมือนจะเริ่มศึกอีกครั้ง แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อมีแขกคนใหม่เข้ามา

 

"ข้ามาพบอิ้งเยว่ขอรับ นางบอกให้ข้ามาหา" ผู้มาใหม่หน้าตาใสซื่อยังไม่รู้ว่าอีกสองหนุ่มคือศัตรูหัวใจจึงบอกออกไปตามตรง

 

"นี่ไงละคนที่นางแอบกินเต้าหู้ที่หลังจวน!" ลู่หนิงได้โอกาสจึงชี้นิ้วไปที่อวิ้นมู่ฟ้องเพื่อนทันที

 

"หนุ่มน้อยผู้นี้รึ? เปิ่นหวางไม่ถือหรอก ก็แค่สหายกันธรรมดา หากเป็นบุรุษอย่างเปิ่นหวางนี่สิถึงจะน่ากังวล ว่าแต่เมื่อคืนนางก็หลอกกินเต้าหู้เปิ่นหวางเช่นกัน คงต้องกังวลแล้วล่ะนะลู่หนิง เจ้าคิดไว้รึยังล่ะว่าจะให้เปิ่นหวางรับผิดชอบเยว่เอ๋อเช่นไร?" องค์ชายมองคู่แข่งตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็ได้แต่นึกกังวลในใจ หากเป็นสหายกันเช่นนี้ โอกาสที่หนุ่มน้อยนี่จะได้ใกล้ชิดนางก็ต้องมากกว่าเขาที่เป็นองค์ชายแน่ๆ ระยะห่างมันมากเกินไป เขาควรจะข่มศัตรูไว้บ้าง แล้วอวดอ้างการเป็นเจ้าของสะ

 

"ว่าไงน่ะ!!!" แม่ทัพที่นั่งฟังอยู่นานก็เลือดขึ้นหน้าทันที ชายหนุ่มรอบข้างเขาต่างถูกนางหลอกกินเต้าหู้ทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ลู่หนิงที่เป็นพี่ชาย ทำไมมีเพียงเขาที่ยังไม่ถูกนางหลอกกินเต้าหู้ เจ็บใจนัก!!!

 

"อวิ้นมู่ นั่นท่านอ๋องแปดและคนที่หน้าหงิกนี่คือท่านแม่ทัพเฉิน คู่แข่งหัวใจของเจ้า รู้จักกันไว้สิ" เขาไม่ได้สนใจคำพูดขององค์ชายนัก เพราะเขาไม่คิดจะยกน้องสาวให้เป็นแน่ แล้วแนะนำทุกคนให้รู้จักกันตามหน้าที่

 

"อวิ้นมู่ขอคาระวะท่านอ๋องแปด ท่านแม่ทัพเฉิน" คำนับไปตามมารยาทแบบไม่เต็มใจนัก นี่อิ้งเยว่ของเขามีเหล่าบุรุษมาคอยวนเวียนแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วน่ะ?

 

"เอ่อ....คู่แข่งที่ว่า หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ? แล้วคู่หมั้นของอิ้งเยว่เล่า เขาคงจะไม่พอใจเป็นแน่...." อวิ้นมู่ที่ยังไม่ได้อัพเดตข้อมูลหลายปียังคงงุนงงกับสถานการณ์ในตอนนี้อยู่

 

"ข้าถอนหมั้นไปแล้วเจ้าค่ะ! เมื่อวานนี้...." เต้าหู้เป็นคนตอบคำถามนั้นเอง เปิดเผยไปเลย จะได้เปิดรับผู้สมัครได้อย่างเต็มที่

 

"นั่งก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะได้เล่าทีเดียว เพราะที่ทุกคนมาวันนี้คงอยากจะรู้เรื่องราวและความรู้สึกของข้าในตอนนี้" เต้าหู้นั่งลงอย่างสง่างามตามแบบฉบับกุลสตรีที่ขัดกับหัวปูดๆนั่นเล็กน้อย แล้วเริ่มเล่าทุกอย่างให้ทุกคนฟัง รวมถึงเหตุการณ์ที่ทำให้อิ้งเยว่ตายในวันนั้นด้วย

 

"บัดซบ!!! ข้าจะไม่นับมันเป็นสหายของข้าอีก พอกันที!!! ข้าคิดว่าที่ท่านประมุขเฉยเมยกับน้องสาวข้าเพราะเขาไม่ได้รัก ไม่ได้มีความใคร่ในตัวนางเพียงอย่างเดียว แต่นี่มันไม่ใช่แค่เกลียดชัง แต่เขายังทำร้ายจิตใจนางอย่างแสนสาหัส! ข้าคิดว่ามันอาจจะเปลี่ยนใจเขาได้หากทั้งสองได้ใกล้ชิดกัน แต่มันกลับเป็นการส่งเสริมให้เขาทำร้ายน้องสาวข้าโดยที่ข้าไม่ได้ล่วงรู้เลย ข้ามันเป็นพี่ชายที่สารเลวยิ่งนัก! ที่ไม่อาจปกป้องดูแลน้องสาวตนเองได้ อภัยให้พี่ด้วยเถิดอิ้งเยว่..." กำหมัดสั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำตาคลอหน้าแดงก่ำ พูดไปทั้งโมโหตัวเอง ทั้งอยากจะฉีกเนื้อไอ้ชั่วนั่น!

 

"เจ้าอยากให้พี่แก้แค้นให้หรือไม่อิ้งเยว่! พี่จะจัดการให้เอง ถึงท่านประมุขจะเป็นที่น่าเกรงขามจนฮ้องเต้ยังต้องยอมสยบ แต่พี่หากลัวไม่! พี่ยอมสละชีวิตพี่ ถึงตายก็ยอม! " อวิ้นมู่ที่พึ่งได้รับรู้เรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา ที่เขาปล่อยให้นางต้องเผชิญอยู่เพียงผู้เดียว ก็ได้แต่หมายมาดในใจ ทำไมคนที่นางรักถึงไม่เป็นเขา หากเป็นเขา นางคงไม่ต้องทุกข์ทรมานเช่นนี้!

 

"สารเลว!" ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นคำพูดของใคร แม่ทัพหนุ่มดูท่าจะโกรธจัดจนสายตาเปล่งรังสีอำมหิตออกมาได้อย่างชัดเจน เขาจะไม่ยอมอภัยให้เด็ดขาด

 

"เยว่เอ๋อ ที่เจ้าต้องทน...มันเหนื่อยใช่หรือไม่? เพียงแค่เจ้าเอ่ยปาก เปิ่นหวางจะทำตามที่เจ้าต้องการ..." องค์ชายเจ้าสำราญที่ดูจะทำเป็นเล่นไปส่ะทุกอย่าง ถึงเวลานี้กลับพูดอะไรไม่ออก ทั้งโกรธแค้นแทนนาง ทั้งยังสับสนในใจ เขาไม่เคยต้องสนใจความรู้สึกของตรีนางใด แต่กับนางผู้นี้ ถึงจะกระทบกับตำแหน่งหน้าที่ในอนาคต เขาก็ไม่ได้กลัวสักนิด ในตอนนี้เขาคิดเพียงว่านางจะเจ็บปวดขนาดไหน? ไหวรึเปล่า?

 

"อิ้งเยว่ซึ้งในน้ำใจและความห่วงใยจากทุกท่าน ข้าไม่ได้ต้องการเอาชีวิตเขา มันง่ายเกินไปที่จะตาย แต่ต้องการให้เขาทรมานเจ้าค่ะ ทรมานแบบที่ข้าเป็น ข้าอยากให้ท่านประมุขต้องพบเจอกับตนเองว่าอยู่มิสู้ตายมันเป็นอย่างไร" เต้าหู้รับรู้ถึงความห่วงใยจากชายหนุ่มที่อยู่รอบกาย มันรู้สึกปลอดภัยและรู้ว่าตนเองยังมีที่พึ่ง มันทำให้เต้าหู้มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง จะแก้แค้นคนเจ้าชู้แบบนายนั่น จะมาเรียบร้อยอ่อนหวานแบบสาวโบราณไม่ได้! มันต้องเผ็ชๆแบบสาว 2019 แบบฉันนี่!

 

"อิ้งเยว่มีเรื่องอยากจะขอร้อง หากแต่ทุกคนรับปากอิ้งเยว่ เพียงสักครั้ง แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว อิ้งเยว่จะไม่ลืมพระคุณ" พูดถึงความเผ็ชๆขึ้นมา เต้าหู้ก็คิดแผนแก้แค้นดีๆเอาไว้แล้ว แต่คงต้องวางแผนหลอกใช้ดีๆหน่อย

 

"พูดมาเถอะ! พี่ยอมทุกอย่าง พี่จะทำทุกอย่างที่เจ้าต้องการ แม้มันจะเป็นเรื่องที่ผิด!" พี่ชายผู้แสนดีหลุดปากออกมาแล้วววว

 

"จริงหรือเจ้าคะ?" เต้าหู้ดีใจเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้าชายหนุ่มอีกสามคนเพื่อรอคำตอบ แล้วก็เป็นไปตามคาด ทุกคนพยักหน้าเป็นการตอบตกลง (หึๆ เสร็จหู้!!)

 

"มันอาจจะเป็นความคิดนอกกรอบและดูไม่งาม ไม่เหมาะสม แต่ในเมื่อทุกคนพร้อมจะทำเพื่ออิ้งเยว่ อิ้งเยว่ก็วางใจ และดีใจที่ตนเองยังมีที่พึ่งพา" เต้าหู้ก้มลงประสานมือไว้ที่หน้าตักเหมือนคนที่กำลังใช้ความคิดพิจารณาอย่างชั่งใจ และโศกเศร้าในเวลาเดียวกัน ทุกคนต่างก็เห็นใจนาง จนอดสงสารนางไม่ได้ แต่ไม่ได้รู้เลยว่าคนตรงหน้าตนเองกำลังมีแผนร้ายอยู่ในใจ ที่เมื่อพวกเขารู้คงต้องหัวใจวายเป็นแน่

 

เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังตั้งใจฟังในสิ่งที่ตนกำลังจะบอก เต้าหู้ก็เริ่มสับสนเล็กน้อยว่าจะทำแบบนี้ดีหรือไม่ ความคิดนี้ แม้แต่ชาติที่แล้วตัวเองยังไม่กล้าที่จะทำ และรู้สึกว่ามันจะลงทุนมากไปสักหน่อย กะอีแค่การแก้แค้นผู้ชาย มันต้องทำถึงขนาดนี้ไหมน่ะ? แต่เท่าที่เห็นเพื่อทำมามันก็ได้ผลอยู่นะ เห็นแฟนเพื่อนที่เจ้าชู้ต้องยอมสยบสงบหงอกันไปก็หลายคู่ ลองดูก็คงไม่เสียหาย.....

 

"ข้า......ข้าอยากเป็น 'นางคณิกา' ในหอหมื่นบุปผาเจ้าค่ะ!!!" พูดออกไปแล้วก็ก้มหน้าหลับตาปี๋ หัวปูดอีกแน่ๆเลยยัยหู้เอ้ย!!!

 

เมื่อรู้สึกถึงความเงียบผิดปกติ เต้าหู้ก็ต้องจำใจยอมเงยหน้าขึ้นมาดูผลงานของตัวเอง แต่ผิดคาด! นึกว่าทุกคนจะโมโหจนรุมฟาดหัวนาง แต่กลับนั่งนิ่ง ใช้ความคิดกันอย่างเคร่งเครียด คิ้วขมวดจนจะเป็นผ้าพันคอได้แล้ว

 

(พวกนางคิดอะไรกันอยู่อ่ะ? มันก็ไม่ได้แรงมากป่ะ? ถ้าเป็นยุคปัจจุบันก็แบบ...เข้าผับขึ้นเวทีไปรูดเสาแค่นี้เอง แต่อยู่ที่นี่ไม่มีที่ให้รูดเสาไง ถ้าไปรูดมั่วซั่วคนคงหาว่าคู่หมั้นทิ้งจนเป็นบ้า! สถานที่ที่ใกล้เคียงสุดก็น่าจะที่นั่นแหละ!)

 

"ข้าเพียงแต่ขายศิลปะ หาใช่เรือนร่างเจ้าค่ะ เหตุที่ข้าต้องเจ็บช้ำใจก็เพราะเหล่าสาวงามพวกนั้น เมื่ออดีตคู่หมั้นของข้ามีความใคร่ในตัวนางคณิกาเหล่านั้นนัก ข้าก็จะเป็นดูบ้าง! ข้าจะทำให้เขากระอักเลือดจนกว่าข้าจะพอใจ " อธิบายเสริมเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือให้เหล่าชายหนุ่มได้คัดสินใจกันง่ายขึ้น (ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ฉันอึ๋มขนาดนี้สามารถทำให้พวกแม่นาง Top5 ตกกระป๋องได้ไม่ยาก ซ้ำยังได้แก้แค้นอีตาปลาดุกให้ช้ำใจเล่น ดีจะตาย! คนเจ้าชู้แบบนางถ้าเห็นคู่หมั้นตัวเองไปอยู่ข้างกาย หรือเป็นเป้าสายตาผู้ชาย มันก็ต้องมีหวงกันบ้างล่ะ! แม่จะแรดให้สุดๆไปเล๊ยยยย!!!)

 

"ตกลง!!!" OMG! เมื่อคนที่ตัดสินใจได้เป็นคนแรกคือท่านแม่ทัพ ไม่รู้ว่านางคิดอะไร แต่เอาใจหู้ไปเลยจร้ะพรี้จ๋าาาา

 

"ข้าเอาด้วย! ก็พวกข้ารับปากเจ้าไว้แล้วหนิ ไม่ว่าอะไรพี่ก็จะทำตาม พี่เชื่อใจเจ้า " พี่ลู่หนิงให้อีกหนึ่งผ่าน แล้วสองหนุ่มก็พยักหน้าตาม เห้ยยยย ได้พี่ดีไม่พอ ผู้ยังดีไปอี้กกกกก เต้าหู้คิดในใจแต่ก็อดกลั้นความดีใจไว้ไม่ได้จนต้องโผกอดพี่ชายเป็นรางวัล

 

ของข้าล่ะ!!!! ทีอย่างนี้สามัคคีกันเวอร์ สามหนุ่มเรียกร้องอยากจะได้รางวัลบ้าง จนคนเป็นพี่ต้องถลึงตาแจกให้คนละอัน

 

-------++++-------

หุๆๆๆๆ เป็นกำลังใจให้หู้แก้แค้นให้สำเร็จด้วยน้าาาาา

 

ส่วนใครที่อยากได้ฮาเร็ม ไรท์ว่านางเอกของเรายังไม่แรดพอจะเปิดฮาเร็มได้นะ หู้ยังใสๆ 55555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น