matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 39

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.6k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2558 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 39
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 39 -

 

"ร้องไห้ทำไม" ปอปล่อยมือที่บีบคางของเลิฟออก และเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าเนียนให้

 

เลิฟมองปอด้วยแววตาตัดพ้อผสมน้อยใจ ไม่เข้าใจเลยสักนิดกับการกระทำของปอ ในเมื่อตอบออกมาแบบนั้นมาอ่อนโยนด้วยทำไม มันจะใจร้ายเกินไปหน่อยไหม 

 

"ไม่ต้องมาจับ" เลิฟพูดเสียงแข็งแล้วปัดมือปออกเต็มแรง ก่อนจะหันหันหลังให้ ในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกัน ต่อไปนี้อย่าหวังจะได้แตะเลย

 

"เดี๋ยวนี้มึงกล้าทำแบบนี้กับหรอห๊ะ" ปอว่าดุๆแล้วด้านหลังของเลิฟไม่วางตา

 

"เออ!!!" เลิฟกระแทกเสียงใส่ มือก็เช็ดน้ำตาให้ตัวเองปอยๆ

 

"ร้องเหี้ยอะไรนักหนา" ปอพูดด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร

 

"ไม่ต้องมายุ่ง" เลิฟว่าเหวี่ยงๆแล้วปัดมือปอที่เอื้อมมาจับแขนตัวเองทิ้ง ทำหน้างอปากยื่น ร้องไห้ออกมาแบบไม่มีกั๊ก ชนิดที่ไม่แคร์สายตาใครไม่สนและไม่อาย ใครจะหาว่าไม่แมนสาวแตกก็ช่างมัน คนมันเสียใจนี่หว่า เขาเป็นผู้ชายที่เจ็บได้ร้องไห้เป็นนะ ไม่ได้แข็งแกร่งเป็นหินแกรนิตเหมือนไอ้บ้าบางคนแถวนี้ 

 

"ที่ร้องนี่เพราะอะไร กูพูดจบรึยัง" ปอถามเสียงเนือยๆ

 

"พูดมาขนาดนั้นยังพูดไม่จบรึไงวะ" เลิฟหันมาตวาดปอเสียงดัง ถลึงตาใส่ด้วยความโกรธ

 

"พูดกับกูดีๆ" ปอบอกเลิฟดุๆแล้วกอดเลิฟจากทางด้านหลัง ใช้มือดึงปากยื่นๆของเลิฟเล่นเหมือนที่เคยทำ ยิ่งทำให้เลิฟร้องไห้หนักกว่าเดิม เบะปากออกเหมือนเด็กๆไม่มีผิด

 

ฟอดดดดดดด

 

ปอหอมแก้มใสของเลิฟเต็มแรง สูดเอาความหอมที่ไม่ได้สัมผัสมานาน แช่ทิ้งไว้สักพักแล้วใช้ปากขบเม้มที่ใบหูเบาๆ ไล่ลงมาที่ต้นคอขาวจนถึงช่วงไหล่เนียนที่โผล่พ้นเสื้อ กดจูบซ้ำย้ำๆอยู่แบบนั้น

 

"ทำอะไรวะกำลังโกรธอยู่นะเว้ย" เลิฟว่าปอเสียงเขียว มือก็หยิกแขนของปอที่กอดตัวเองอยู่ ตัวก็พยายามเบี่ยงหลบปากและจมูกที่คลอเคลีย อารมณ์เขาตอนนี้โคตรหงุดหงิด เพราะเริ่มมั่นใจแล้วว่าตัวเองกำลังโดนแกล้งแน่ๆ

 

"ก็โกรธไปดิกูไม่ได้ว่า" ปอบอกเสียงอู้อี้เล็กน้อย เพราะกำลังซุกไซร้ซอกคอเลิฟอยู่

 

"ไอ้หื่น!!" เลิฟตวาดดังลั่นจับมือของปอที่ล้วงเข้ามาในเสื้อตัวเองแน่น ตอนนี้เขาโกรธจริงๆแล้วนะ

 

"ทำไมงอแงจังวะ แต่ก่อนมึงไม่ได้เป็นแบบนี้นะ มีผัวแล้วสาวแตกรึไง" ปอพูดหยอกเลิฟแล้วโยกคนตัวเล็กในอ้อมกอดไปมาเบาๆ

 

"มันใช่เวลาเล่นไหมห๊ะจะเอายังไงก็ว่ามา" เลิฟทำเสียงดุแล้วหันมามองปอตาเขียว นัยน์ตายังคงแดงช้ำและมีน้ำใสๆคลออยู่

 

"ขยันร้องเหี้ยอะไรนักหนา ตาโตๆของมึงมันจะหลุดออกจากเบ้าเข้าสักวัน" ปอเกลี่ยน้ำตาที่กำลังซึมอยู่ตรงหางตาออกเบาๆ

 

"ถ้ามันหลุดออกจากเบ้ากูจะเขวี้ยงใส่หน้ามึงเนี่ยแหละ" เลิฟเหวี่ยงใส่ปอด้วยความโมโห ไม่มีอารมณ์มาพูดจาดีๆกับใครทั้งนั้น ไหนๆก็โดนว่าสาวแตกเอามันให้เต็มที่ละกัน

 

"กูบอกให้พูดดีๆ" ปอดุเลิฟอีกรอบทำให้เลิฟยืนเงียบหน้างอ ร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ

 

ปอเอี้ยวตัวมองหน้าเลิฟนิดๆ แล้วส่ายหัวนิดๆให้กับความงอแง ไม่รู้มันผลิตน้ำตาจากตรงไหน ร้องได้ร้องดีขยันร้องฉิบหาย

 

"ที่กูบอกว่าชนะ กูชนะไอ้กิงคนเดียวแต่แพ้อีกสองคนที่เหลือ" ปอตัดสินใจเลิกแกล้งเลิฟ เพราะเห็นว่าร้องไห้นานแล้ว เดี๋ยวตาบวมปวดหัวจะแย่เอา

 

หัวใจของเลิฟเต้นระรัวเหมือนตีกลอง พยายามคิดตามคำพูดของปอ แต่ตอนนี้สมองเขามันคิดอะไรซับซ้อนไม่ค่อยได้เท่าไหร่ รู้แค่ว่ามันกำลังตื่นเต้น

 

"หมายความว่าไงอ่ะ" เลิฟหันมาทำตาโตใส่ปอ น้ำตาที่ไหลต่อเนื่องจนถึงเมื่อกี้ หยุดไหลอัตโนมัติเหมือนสั่งได้

 

ปอเห็นท่าทางเอ๋อๆของเลิฟแล้วอดขำไม่ได้ จนตัวเองเผลอหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะก้มลงหอมแก้มเนียนเบาๆ

 

"กูรักมึง" เสียงทุ้มดังอยู่ข้างหู คำบอกรักที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน ทำเอาน้ำตาถึงกับร่วงลงมาอีกครั้ง

 

"พูดอีกครั้งได้ไหม" ร้องขอออกไปด้วยเสียงสั่นระริก อยากได้ยินอีกสักครั้งเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด

 

"กูรักมึง" จบคำเลิฟก็โผเข้ากอดปอแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก ความรู้สึกขุ่นมัวอยู่ในใจถูกชะล้างด้วยคำๆเดียว ความโกรธความน้อยใจที่มีมันหายไปหมด แค่คำๆนั้นที่อยากได้ยินมาตลอด พอได้ยินมันชัดๆหัวใจที่เหมือนจะหยุดเต้น ก็กลับมาเต้นถี่รัวพร้อมกับความอุ่นซ่านอาบไปทั้งหัวใจ

 

"ฮึก..ไม่ได้โกหกกัน..ฮึก..แล้วใช่ไหม ไม่ได้ไปท้า..ฮึก..พนันใครอีกนะ" เลิฟถามเสียงสะอื้นหน้าซุกอยู่กับอกปอ น้ำตาไหลซึมจนเสื้อของปอเปียกไปหมด

 

"กูไม่ลงทุนบอกรักมึงเพราะแค่เรื่องพนันหรอกนะ" ปอโอบกอดเลิฟไว้เอามือลูบหลังเบาๆ ก้มลงจูบข้างขมับเพื่อปลอบโยน

 

"ก็แล้วทำไมไม่พูดแบบนี้ตั้งแต่ทีแรกล่ะ ทำให้ร้องไห้ทำไมไหนเคยบอกว่าไม่ชอบไง" เลิฟคล้ายสะอื้นลงไปบ้าง ถามปอด้วยเสียงอู้อี้

 

"ก็ไม่ได้ชอบแต่ดูไปก็สนุกดี" ปอว่าเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความหยอกเย้า พอได้พูดมันออกไปก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก ความกังวลทั้งหมดที่มีถึงกับหายเกลี้ยง ทั้งๆที่คิดว่าคงจะไม่มีทางจบเรื่องได้ง่ายๆ แต่กลายเป็นว่าเรื่องทุกอย่างมันง่ายนิดเดียว ง่ายเพราะคำๆเดียวที่อีกคนรอฟังแค่นั้นเอง

 

"ไอ้โรคจิต" เลิฟเงยหน้าที่ดวงตาแดงช้ำไปหมดขึ้นมามองปอตาเขียว นอกจากหื่นกาม ซาดิสม์ แล้วยังโรคจิตอีก

 

"มึงต้องทำความเข้าใจไว้อย่างนึง กูไม่ใช่คนที่จะมานั่งบอกรักมึงตลอดเวลา หวานใส่มึงเหมือนที่ไอ้กิงทำให้เมีย กูก็เป็นของกูแบบนี้ แต่ถ้ากูรักใครกูรักคนนั้นทั้งชีวิตของกู มึงอาจจะไม่รู้ แต่กูรักมึงมากกว่าที่มึงคิดอีกนะ" ปอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น และมองเลิฟด้วยสายตาจริงจัง เลิฟเองก็พยักหน้างึกงักรับรู้

 

ปอไม่ใช่คนพูดมาก เรียกว่าปากหนักเลยละ แต่ครั้งนี้เขาคงต้องพูดเยอะหน่อย เพราะดูท่าคนของเขาจะเป็นพวกคิดมาก ชอบคิดเองเออเอง โง่ในเรื่องไม่ควรโง่ นิสัยที่ปอเกลียดแต่ดันอยู่ในตัวคนที่เขารัก

 

ไม่รู้เหมือนกันว่ารักไปตอนไหน หน้าตาน่ารักแบบนี้ใช่ว่าชีวิตไม่เคยเจอ สวยระดับนางเอกเขาก็ฟันมาแล้ว อะไรๆก็มีเหมือนๆกัน งี่เง่า งอแงก็เท่านั้น แต่ก็คงจะเหมือนที่มันเคยบอก รู้ตัวอีกทีก็รักไปแล้ว 

 

"อย่าหายไปแบบนี้อีก ต่อให้กูจะเหี้ยหรือทำอะไรระยำกว่านี้ ก็อย่าหายไปเข้าใจไหม" รู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองขอมันเห็นแก่ตัว แต่ความเหี้ยกับความระยำมันของคู่กันกับเขา และดูท่าคงจะแก้ไม่ได้ซะด้วย

 

"อือ..ปอเองก็เหมือนกัน อะไรก็ได้แต่ห้ามมีคนอื่นนะ" เลิฟบอกอีกสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจ ทนอะไรก็ทนได้แต่จะให้ทนเรื่องนี้ต่อ เขาเองก็คงฝืนต่อไม่ไหวเหมือนกัน รู้ดีว่าหลังๆมานี้ปอไม่มีใคร แต่กันไว้ดีกว่าแก้นะ ซึ่งปอเองก็พยักหน้าให้สัญญา

 

"รักปอนะ รักเหมือนกัน" เลิฟยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข เอาหน้าถูไถไปกับหน้าอกปออ้อนๆ ไม่ได้บอกรักคนๆนี้มาตั้งนาน เขาไม่รู้ว่าปอรักเขาตอนไหน แต่เขารู้นะว่าตัวเองรักไปตอนไหน เขาก็เหมือนเด็กคอยตามแกล้งคนที่ชอบ สุดท้ายก็โดนแกล้งกลับ ตลกชะมัดแต่ก็มีความสุขดี

 

"กูถามจริงที่ผ่านมามึงดูอะไรไม่ออกเลยหรอ" ปออดถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยไม่ได้ ถึงเขาจะไม่พูดแต่เขาก็คิดว่าตัวเองไม่ได้เหี้ยถึงเขาจะไม่พูดแต่เขาก็คิดว่าตัวเองไม่ได้เหี้ย จนไม่แสดงออกอะไรเลยนะ ถ้ามันตอบว่าไม่รู้เขาเองก็จะได้รับรู้ ว่าเมียกูมันโง่จริง

 

"ก็ดูออกบ้าง แต่ได้ยินแบบนั้นมันก็เสียใจนิ" เลิฟว่าหน้ามุ่ยเล็กน้อย

 

"หวั่นไหวง่ายนะมึง" ปอส่ายหัวหน่ายๆ

 

"ป่าวซะหน่อย รักปอนะ" เลิฟพูดอีกครั้ง ในเมื่อปอไม่ชอบพูดเขาจะพูดแทนเอง ไม่รู้เหมืิอนกันว่าตัวเองให้อภัยง่ายไปไหม ยอมอะไรง่ายไปรึเปล่า เขาลองคิดตามที่พี่พายบอก คำตอบที่ได้มันไม่ได้ต่างจากพี่พายเลย ก็ใจมันอยู่ที่คนนี้รักคนนี้ไปแล้ว สุดท้ายยังไงมันก็คงต้องคนนี้ิอยู่ดี

 

"กูรู้" ปอตอบรับคำพูดของเลิฟสั้นๆ ทำเอาเลิฟกรอกตาขึ้นฟ้าด้วยความเซ็ง เขารู้ว่าไม่พูดพร่ำเพรื่อแต่หวังว่าไอ้คำบอกรักสองคำนั่น คงไม่ใช่สองครั้งแรกและสองครั้งสุดท้ายที่ได้ยินหรอกนะ

 

"ปอผอมลงป่ะเนี่ย หัวแตกด้วยไปทำอะไรมาอ่ะ" หลังจากที่สบายใจแล้ว เลิฟก็พึ่งจะสังเกตุว่าคนที่ตัวเองกอดอยู่ ดูตัวบางๆลงเหมืิอนกล้ามเนื้อมันหดๆ ถึงจะมองด้วยตาแล้วไม่เห็น แต่ถ้าสัมผัสแบบที่เขาทำนี่จะรู้เลย (แต่ห้ามสัมผัสนะ) แถมมีแผลที่หน้าผากอีก

 

"ไม่มีอะไรช่างมัน" ปอตอบปัดเพราะไม่อยากให้อีกคนรู้สาเหตุ ทั้งๆที่เขาทำตัวเองแต่ถ้ามันรู้ มั่นใจเลยว่ามันต้องร้องไห้อีก

 

 เลิฟเลิกสนใจตามที่ปออยากให้เป็น เพราะรู้ว่าถามไปปอก็ไม่บอก เอาไว้ไปเค้นถามเอาจากเพื่อนปอก็ได้ ยังไงเขาก็มีเรื่องเอาไว้ให้ขู่ถาม พวกนั้นเป็นหนึ่งในสาเหตุที่เขาหนีมาไกลถึงนี่นะอย่าลืม 

 

"ปวดตาอ่ะ" เลิฟทำเสียงอ้อน 

 

"สมควร เดี๋ยวมันก็หาย มึงปวดหัวด้วยรึเปล่า" ปอเอามือนวดกระบอกตาที่บวมช้ำให้เลิฟเบาๆ เลิฟเองก็ส่ายหัวนิดๆบอกให้รู้ว่าไม่ได้ปวดหัว

 

"อะแฮ่ม...คุยกันเสร็จรึยัง ถ้าเสร็จแล้วรบกวนช่วยอธิบายอะไรหน่อยได้ไหม มันสงสัยโว๊ย!!!" พายที่ยืนมองอยู่นานยอมเสียมารยาทเดินเข้ามาถาม ไม่ได้ตั้งใจจะขัดบรรยากาศหวานๆ แต่ถ้าขืนปล่อยไปนานกว่านี้ สงสัยจากกอด หอม ได้มีจูบกับหนังสดให้ดูแน่ๆ

 

"พี่พาย" เลิฟครางออกมาเบาๆ ใบหน้าแดงซ่านด้วยความอาย เขาลืมไปเลยว่าไม่ได้อยู่กับปอแค่สองคน

 

"ใครอ่ะ" พายใช้ไหล่สะกิดเลิฟเบาๆ ทำหน้าทำตาอยากรู้เต็มที่ เลิฟเหลือบมองหน้าปอเล็กน้อย ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบพายออกไป

 

"แฟนเลิฟเองครับ" พูดแล้วก็ต้องกลั้นยิ้มดีใจเอาไว้ ในที่สุดก็ได้บอกกับคนอื่นแบบนี้สักที

 

"คนนี้น่ะหรอที่ทำให้เราหนีมาทำใจถึงนี่อ่ะ หูยยยหล่อขนาดนี้กล้าทิ้งมาได้ไงวะ ไม่กลัวหมาคาบไปแดกหรอ" พายทำตาโตถามเลิฟด้วยท่าทางจริงจัง จนธันที่ยืนอยู่ข้างๆต้องยกมือเขกหัวแรงๆ

 

"โอ๊ย!!!เขกหัวกูไมอ่ะ" พายลูบหัวตัวเองปอยๆ

 

"พี่ขอโทษแทนมันด้วยนะ ถึงจะบ้าไปหน่อยแต่รับรองว่าฉีดยาแล้ว" ธันหันมาบอกปอซึ่งปอก็เองก็ยิ้มให้นิดๆ

 

"ใครบ้าว่ะ หลีกไปดิ" พายผลักธันออกแล้วไปยืนตรงหน้าปอ ที่กำลังมองมาที่เขาด้วยความแปลกใจ

 

"พี่ชื่อพายนะ ส่วนไอ้คนข้างหลังชื่อธันผัวพี่เอง" พายฉีกยิ้มกว้างส่งให้ปอ ส่วนปอก็หน้าเหวอไปนิดกับคำพูดตรงๆของพาย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

 

"ปอครับ" ปอเิงก็แนะนำตัวกลับไปตามมารยาท

 

"เสียดายอ่ะทีแรกกะจะจีบเป็นกิ๊กซะหน่อย แต่เป็นผัวน้องคงต้องปล่อยไปล่ะนะ" พายบ่นออกมาแล้วทำหน้าเสียดายจริงจัง จนธันต้องเขกหัวแรงๆอีกที

 

"มึงแม่ง!!เขกอีกละ เอาเป็นว่าวันนี้มีเรื่ิองดีๆ เย็นนี้พี่พาเลี้ยงข้าว" พายส่งเสียงร่าเริงแล้วกระโดดเกาะแขนธันแน่น พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ส่วนธันเองก็มองคนรักด้วยสายตาอ่อนโยน

 

"พี่พายร่าเริงดีเนอะ" เลิฟหันมาบอกปอยิ้มๆ

 

"ดีเกิน" ปอพูดเนือยๆพร้อมกับคิดในใจว่า ถ้าเขาปล่อยให้เลิฟอยู่กับคนชื่อพายนานกว่านี้ มันจะแรดแบบนั้นรึเปล่า

 

...

...

 

"ไม่อาบน้ำหรอ" เลิฟถามปอที่นั่งอยู่ปลายเตียง เขากลับมาจากกินข้าวเย็นกับพวกพี่พายได้สักพัก ส่วนปอก็ไม่กลับไปนอนโรงแรม เลือกมานอนกับเขาที่บ้านพี่พายแทน

 

"มีอะไรอ่ะ" เลิฟทำหน้างงแล้วเดินเข้าไปหาปอ เพราะเจ้าตัวนั่งกระดิกนิ้วเรียกเขาอยู่

 

ทันทีที่คนตัวเล็กเดินมาถึง ปอก็จัดการเหวี่ยงอีกฝ่ายลงบนที่นอน ก่อนจะขึ้นคร่อมอีกคนทั้งตัว

 

"ปอไม่ได้นะพวกพี่พายอยู่ห้องข้างๆ" เลิฟห้ามเสียงสั่นมองสายตาร้อนแรงของปอด้วยความระแวง

 

"กูไม่สน" ปอบอกแค่นั้นแล้วประกบจูบเลิฟอย่างร้อนแรง แทรกลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้น้ล็ก ดูดดึงจนแทบจะหลุดคาปาก

 

ปอผละออกมาจากเลิฟเล็กน้อย จากนั้นก็จัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองและเลิฟออก ก่อนจะก้มลงซุกไซร้ที่ผิวขาวเนียนตรงหน้า ดูดเม้มบีบเค้นทิ้งรอยแดงไว้ทุกๆจุด ที่ฝ่ามือและริมฝีปากลากผ่าน แวะทักทายหยอกล้อยอดอกเล็กทั้งสองข้าง ดูดดึงจนมันแข็งเป็นไต

 

"รีแล็กซ์หน่อย" ปอบอกเสียงพร่า มองเลิฟที่นอนหายใจหอบ เอามือปิดปากกลั้นเสียงครางด้วยแววตาหื่นๆ

 

เลิฟพยักหน้ารับน้อยๆ พยายามผ่อนลมหายใจ และทำตัวเองให้ผ่อนคลาย ยอมรับว่ากลัวนิดๆเพราะห่างหายจากเรื่องอย่างว่านานพอสมควร

 

ปอค่อยๆส่งนิ้วไปที่ด้านหลังของเลิฟ และขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ ก่อนจะเพิ่มนิ้วที่สองและสามเข้าไป โดยที่เลิฟได้แต่นอนดิ้นพล่านเพราะความเสียว จากนั้นปอก็ดึงนิ้วทั้งหมดออกมา และกดแก่นกายที่พร้อมรบลงไปแทน

 

"อ๊าาาา..เจ็บ" เลิฟเผลอหลุดเสียงครางออกมา เนื่องจากรู้สึกเจ็บปนเสียวที่ปอเข้ามารวดเดียว ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น เพราะกลัวว่าห้องข้างๆจะได้ยิน 

 

ปอมองท่าทางของเลิฟแล้วก็นึกอยากแกล้ง จัดการดึงตัวเองออกมาเกือบหมด แล้วแทงกลับเข้าไปเน้นๆให้โดนจุดๆหนึ่งในร่างกายของเลิฟ และก็ได้ผลเพราะเริ่มถึงกับบิดตัวด้วยความเสียว ปล่อยเสียงครางออกมาดังลั่น

 

"อ๊าาาาาาาา" เลิฟเอามือจิกผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความซ่าน ปอขยับเข้าออกช้าๆและเปลี่ยนจังหวะเป็นกระแทกรัวเร็วขึ้น ช่องทางด้านหลังของเลิฟตอดรัดแก่นกายของปอถี่ยิบ

 

"อ๊ะๆๆ ปอ..อ๊า" เสียงครางระงมเรียกชื่อปอของเลิฟดังไม่ขาดสาย ตัวสั่นคลอนไปหมดเพราะแรงกระแทกที่หนักหน่วง เลิฟโอบกอดปอไว้แน่นและจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพราะความเสียว 

 

ปอซอยกระแทกถี่ยิบเมื่อรับรู้ได้ถึงอาการเกร็ง และแรงบีบรัดจากด้านหลังว่าคนใต้ร่างกำลังจะปลดปล่อย ไม่นานเลิฟก็ปลดปล่อยออกมาจนเปื้อนหน้าท้องเนียน พร้อมกับปอที่โหมกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างหนักหน่วง ก่อนจะปลดปล่อยเข้าไปในตัวเลิฟทุกหยาดหยด

 

ปอถอนแก่นกายตัวเองออกมา พร้อมกับหอบหายใจน้อยๆ เขาก้มลงจูบหน้าผากเนียนเบาๆ ก่อนจะจัดการจับคนตัวเล็กคว่ำหน้า แล้วกดแก่นกายตัวเองเข้าไปอีกครั้ง เพื่อเริ่มเพลงรักบทต่อไปที่จะยาวไปทั้งคืน

 

2 Be  Con...

 

+++++++++

คุยกันสักนิดนะยูว์

หายไปนานในที่สุดก็มา 55

ไม่รู้จะชอบกันไหม

แต่เอาเหอะไอ้ปอบอกรักเมียแล้ว ฮิ้ววววววว

ตอนนี้เราจัดให้ทุกอย่างเลย 

อึดอัดกับความหน่วงในหลายตอนที่ผ่านมามาก ไม่ช้อบ ไม่ชอบ

หวังว่าจะฟินกันนะ เพราะจงใจเขียนฆ่าคนโสดโดยเฉพาะ

รวมทั้งฆ่าตัวเองด้วย บ้าบอที่สุด (T_T)

จิงๆว่าจะให้ค้างที่เอ็นซี แต่เดียวมีคนบ่นว่าถูกถีบตกเหวครั้งที่4

เลยจัดให้ "ค่อยๆรักกันเบาๆ"

รักคนอ่านนะคับ ^^

ปล.อย่าลืมจองหนังสือนะ

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}