จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โทษประหารธวัลอร

ชื่อตอน : โทษประหารธวัลอร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 41

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2562 02:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โทษประหารธวัลอร
แบบอักษร

 

สามเจ้าหญิงต้องเหนื่อยช่วยเพื่อนอีกแล้วโดยเฉพาะ..ริต้า(ขาหื่น555)

...............

เจ้าหญิงอัมพุชาเดินไปมาอย่างไม่สบายใจ..ในขณะที่ข้าง ๆ นาง..เจ้าหญิงไอริสแห่งเผ่าเนแอดยังกอดอกนิ่งอยู่..

สามเจ้าหญิงแห่งอากาศมนตราก็อยู่ด้านหลัง..

นี่คือห้องบัญชาการของเกาะฟองสมุทร..

แม่เฒ่าฟองสมุทรถือไม้เท้า..และหยุดตรงหน้าเจ้าหญิง..

“..แบตเตอรี่ของแว่นตาอาจจะหมดก็ได้..องค์หญิงอย่ารุ่มร้อนไปเลย..”

“..นางต้องติดต่อเรามาแล้ว..”อัมพุชาร้อง.. “..ทาลิสมัวทำอันใดอยู่..ท่านแม่เฒ่า..ข้าไม่สบายใจเลย..”

“..การติดต่อจากวังอุทกมิต..จะทำให้พวกกบฏจับคลื่นสื่อสารได้..หากจะติดต่อกลับมาจริง..ควรจะออกมาจากวังอุทกมิตเสียก่อน..”เสียงเจ้าหญิงไอริสพูด.. “..ท่านว่าเรื่องราวเป็นเช่นนี้..ใช่หรือไม่ล่ะ..”

“..ก็จริง.แต่..”อัมพุชาเครียด.. “..มันนานเกินไปแล้ว..ท่านแม่..ท่านจะเป็นอย่างไรบ้าง..”

เจ้าหญิงไอริสแค่นเสียง..

“..นึกว่าจะห่วงธวัลอรเสียอีก..”

“..องค์หญิงรุ้งสมุทร..นั่นแม่ข้า..ควรจะห่วงใยเป็นอันดับแรก..”

“..ก็ใช่..แต่ก็ควรจะเอ่ยถึงธวัลอรบ้างสิ..”

อัมพุชาไม่ตอบคำ..

“..นางเป็นแค่หมากแค่เบี้ยของท่าน..ข้าเข้าใจดี..”เจ้าหญิงรุ้งสมุทรไอริสหัวเราะเบา ๆ ..

“..ไอริส..กรุณาหุบปากได้ไหม..”อัมพุชาหงุดหงิด..

“...ท้ายสุด..นางก็เป็นแค่หมากแค่เบี้ยของท่านจริง ๆ ..”

อัมพุชาน้ำตาคลอ..

ไฉนถึงไม่คิดถึง..ไม่ห่วงใยเล่า...

เสียงสัญญาณดังขึ้น..

แม่เฒ่าฟองสมุทรหันไปทางเจ้าหน้าที่สื่อสาร..

มีการติดต่อมาจากฝ่ายกบฏ..ภาพจะส่งขึ้นเครื่องฉายโฮโลแกรมขนาดยักษ์เพื่อจะได้เห็นทั่วกัน..

และภาพจากการสื่อสารก็ปรากฏขึ้น...

นี่เป็นร่างที่ไร้สติของทาลิส..นางถูกตรึงแน่นหนา..และสีหน้าของนางดูเจ็บปวดแม้ว่าจะสิ้นสติก็ตาม..

“..พวกเกาะฟองสมุทร..พวกท่านดูคนที่บังอาจต่อต้านข้า..”

องค์หญิงไอริสตาบิดกระตุก..ในขณะที่อัมพุชาร้องไห้โฮอย่างสุดกลั้น..

สังหรณ์ใจ..ใยถึงต้องเป็นจริงด้วย..

นีริดหัวหน้ากบฏซึ่งเวลานี้แต่งเกราะของเจ้าเผ่า..ยืนคู่กับราชินีลาริสซา..

นางถูกตราแห่งเทพไตรตันจนไม่อาจจะทำอย่างไรกับตัวเองได้แล้ว..

นีริดพูดขึ้นว่า..

“..อัศวินแห่งอากาศมนตราคนนี้ไม่รู้ดีชั่ว..กล้าเข้ามาสร้างความวุ่นวายในวังแห่งอุทกมิต..โทษของนางคือประหาร..ใช่ไหมท่านพี่..”

ราชินีลาริสซาแม้จะแข็งขืน..แต่ก็ไม่อาจจะทำอย่างไรได้..

“..ใช่..โทษกบฏคือตาย..”

“..ไม่มีใครฆ่าอัศวินแห่งอากาศมนตราได้หรอกเว้ย..”เสียงเหมือนริต้าจะหงุดหงิด..

นีริดยิ้ม..ภายใต้ใบหน้าสำอางคือความเหี้ยมโหด..

“..การประหารจะเริ่มในช่วงหกโมงเย็น..และวิธีการประหาร..ท่านฮัล เวสท์..ท่านจะประหารนางอย่างไร..”

“..อัศวินแห่งอากาศมนตราไม่อาจจะประหารด้วยวิธีปรกติ..การดูดพลังจนตายคือการประหารที่ดีที่สุดแล้ว..แบล็คโฮลโคลอสซัลจะฆ่านางในสนธยานี้..”

ภาพตัดไปที่สัตว์ชนิดหนึ่งสีดำสนิท..มีลักษณะคือเป็นปลาหมึกกล้วยขนาดยักษ์ยาวราวสามเมตร..

แล้วภาพการติดต่อก็หายไป...

ทุกคนยกเว้นคนที่มาจากมิติเทพอสูรต่างก็อุทานด้วยความหวาดวิตก..

เจ้าหญิงไอริสหันมาทางเจ้าหญิงอัมพุชา..ก่อนที่ใครจะคาดคิดอะไร..นางก็ขยุ้มคอของอัมพุชาด้วยมือที่แข็งกว่าคีมเหล็ก..

“..นั่น.แม่เธออยู่กับพวกกบฎ..แม่เธอร่วมมือกับพวกมันจับธวัลอร..”

ไอริสหลั่งน้ำตาออกมา..

“..ทำแบบนี้ทำไม...พวกมันใช้แบล็คโฮลโคลอสซัล..นี่แปลว่า..พวกมันจะใช้พลังอากาศมนตราของนางให้เป็นประโยชน์ด้วย..ท่านออกอุบายให้นางไปตาย..ใช่ไหม..อัมพุชา..”

อัมพุชาร้องไห้..

“..ไอริส..ฆ่าข้าเสีย..ฆ่าข้าเลย.ช้าทำไม..ข้าทำให้คนที่ข้ารักต้องตาย..”

ไอริสเม้มปาก..ก่อนจะผลักร่างของอัมพุชาไปอีกทาง..

นางคือเจ้าหญิงแห่งเผ่าเนแอด..และเผ่าเนแอดคือเผ่าของนักรบ..แม้จะมีแต่หญิง..แต่ความกล้าและบ้าบิ่นนั้นยิ่งกว่าชายมากมายนัก..

นางไม่เหมือนไม่มีความคิดอันใด..ได้แต่พูดว่า..

“..ข้าจะไปช่วยธวัลอร..”

พลางร้องตะโกนออกมาอย่างห้าวหาญ..

“..สคิลล่า..ไซเรน..เอคโค..อิคิดน่า..ระดมกำลังนีแอด..เตรียมรบขั้นแตกหัก..”

คน ๆ หนึ่งขวางหน้าไอริสไว้..

คน ๆ นั้นคือหญิงที่ใบหน้าเรียบเฉย..นิ่งงัน..และมองด้วยดวงตาคล้ายดวงตาของงู..

นี่คือเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยา..ภพเทพอสูรเบญจอังคะ..อจินไตย..

ด้วยสีหน้าของนาง..แม้ไอริสจะห้าวหาญ..แต่ก็อดจะก้มหน้าหลบสายตาไม่ได้..

“..ท่านไม่ควรจะไปหาที่ตาย..”นางพูด..

“..เพื่อคนที่ข้ารัก..ความตายเพียงแค่นี้จะทำอย่างไรได้..”

“..ถ้าจะต้องเสียสละ..ควรเก็บความเสียสละไว้ในเวลาที่สมควรที่สุด..แลกชีวิตก็ต้องแลกกับสิ่งที่แพงที่สุด..หาใช่ความโง่เขลาไม่..องค์หญิงรุ้งสมุทร..ที่พวกมันติดต่อเข้ามาเยี่ยงนี้..ก็เพื่อให้เราบุกไปช่วยทาลิส..และจัดการฆ่าพวกเราเสียทีเดียว..ท่านน่าจะทราบกลศึกนี้..”

“..ท่านอาจจะไม่ทราบว่าแม่นางธวัลอรต้องเผชิญอันใด..”องค์หญิงไอริสพูด.. “..แบล็คโฮลโคลอสซอล..เป็นสัตว์ร้ายที่มุ่งใช้ประหารชีวิตคนที่มีพลังพิเศษทุกเผ่าพันธุ์..มันสามารถดูดพลังจนคน ๆ นั้นตายคาที่..ร่างกายเสื่อมสลายแห้งเหี่ยว..ตายอย่างทรมาณ..ท่านคงไม่เคยเผชิญความตายจากมัน.และไม่เคยเห็นคนที่ตายเพราะมัน.”

เจ้าหญิงไอริสก้มหน้า..

“..ข้าไม่สามารถทนเห็นคนที่ข้ารักต้องตายเยี่ยงนั้นได้..แม้จะเป็นกลอุบายประการใด..ข้าก็จะต้องวิ่งเข้าไป..ขอเพียงช่วยแม่นางธวัลอรได้..ข้าก็พอใจแล้ว..”

แม่เฒ่าฟองสมุทรเดินเข้ามา..พร้อมกับกระแทกไม้เท้า..

“..เจ้าหญิงไอริส..ข้าเข้าใจเรื่องที่ท่านต้องไปช่วยแม่นางธวัลอร..แต่โปรดฟังข้าสักนิด..”

“..แม่เฒ่า..มีอันใดจะสอนสั่งข้า..”

“..หนึ่งคือ..ราชินีลาริสซาไม่มีทางเข้ากับพวกกบฏ..แต่เท่าที่เห็น..นางเหมือนจำยอมแบบไม่ยอมก็ต้องยอม..กระทำการฝืนใจ..มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน..เกรงว่า..นีลิดจะใช้ตราแห่งเทพไตรตันกับนางแล้ว..”

เจ้าหญิงไอริสขมวดคิ้ว..

แม่เฒ่าฟองสมุทรถอนหายใจ..

“..กลศึกลึกซึ้งยังไม่สู้ความไม่รู้..ข้าเองต้องตำหนิตัวเองที่ประเมินฝ่ายกบฎผิดไป..หากพวกมันมีดวงตราแห่งเทพไตรตัน..เกรงว่า..คงวางอุบายสยบแม่นางธวัลอรได้เป็นมั่นคง..”

“..ตราแห่งเทพไตรตัน..ข้าคิดว่ามันสมควรจะสูญหายไปแล้ว..”

“..ข้าก็คิดเช่นนั้น..แต่มิคาด..”แม่เฒ่าฟองสมุทรถอนหายใจ..

ถึงตอนนี้สามเจ้าหญิงแห่งอากาศมนตราจึงได้แต่มองหน้ากัน..

“..หากฮัล เวสท์..ช่วยพวกกบฎ..จะหาตราแห่งเทพไตรตันได้ก็คงไม่แปลกหรอก..มันมีอะไรที่เรามักจะนึกไม่ถึงเสมอ..”จินดาพิสุทธิ์พูด.. “..ยาย..ยายยังคิดว่ามีอะไรที่พวกมันไม่ควรจะมี..แต่มีโอกาสจะมีอีกบ้างไหม..”

แม้จะพูดวกวนไปบ้าง..แต่จินดาพิสุทธิ์กลับมีความลึกซึ้งในความคิดยิ่งนัก..

แม่เฒ่าฟองสมุทรพยักหน้า..

“..ยังคงมีไข่มุกนาคา..แต่..มันก็สาปสูญไปแล้ว..”นางนึกขึ้นได้.. “..โอ..ใช่..กลุ่มคนที่สู้กับพวกท่านและพ่ายแพ้ไปทั้งสิบคนนั่น..บางที..พวกมันอาจจะใช้พลังแห่งไข่มุกนาคามาสู้กับพวกท่านก็ได้..”

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..

“..ว่าแล้ว..ต้องมีอะไรสักอย่างแน่นอน..เพราะไม่งั้น..จะไม่มีอะไรผิดพลาดขนาดนี้..”

พลางส่ายหน้า..นึกถึงนายแม่แคท…นายแม่แมวหลวง…หรือนายแม่ตึกแดงของตนเอง..แล้วก็ถอนหายใจ..

“..หลักการรู้เขารู้เรา..รบร้อยครั้งชนะร้อยคราก็ยังใช้ได้เสมอ..ยายยังรู้ฝ่ายเขายังไม่ดีพอ..ก็ให้เราวางแผนรุกแล้ว..แบบนี้มีแต่ตายกับตายอย่างเดียว..นายแม่ของฉันสอนกลยุทธการรบ..ถือสาสิ่งเหล่านี้มากที่สุด..นางจะเก็บไม้เด็ดไม่ให้ศัตรูรู้..และใช้ได้อย่างเหมาะสมเสมอ..ดังนั้น..นายแม่จึงได้ชื่อว่า..เทวีแห่งสงครามจุติ..”

พลางส่ายหน้า..

“..ตอนนี้..ถ้ามีนายแม่..จะต้องแก้ไขได้แน่..นี่ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะช่วยทาลิสอย่างไร..”

แม่เฒ่าฟองสมุทรก้มหน้ารับคำตำหนิ..ก่อนจะหันมามองเจ้าหญิงไอริส..พูดขึ้นว่า..

“..องค์หญิงรุ้งสมุทร..ข้อสองที่ข้าจะกล่าวกับท่าน..คือ..เราจะต้องช่วยแม่นางธวัลอร..แต่มิใช่ช่วยแบบที่ท่านจะทำ..เพราะมันมีผลเสียต่อท่านอย่างมากมาย..ข้าทราบว่า..ท่านไม่กลัวตาย..แต่พวกกบฏจะทราบทันที..ว่าเนแอดร่วมกับเกาะฟองสมุทร..ไม่เป็นผลดีต่อความสัมพันธ์ระหว่างเผ่ามนุษย์ทะเลแน่นอน..”

“..แต่..”ไอริสกำหมัด..ก่อนจะแค่นเสียง.. “..พวกท่านก็ทราบว่าแม่นางธวัลอรจะถูกประหารด้วยแบล็คโฮลโคลอสซัล..นี่เป็นการประหารที่มีนัย..เพราะพวกมันต้องการใช้อำนาจแห่งพลังอากาศมนตราของนางด้วย..และหากนางต้อง..”ไอริสกล้ำกลืนคำพูด.. “..หากนางต้องตายด้วยสัตว์ร้ายนั่น..มันจะ..มันจะ..”

มุกดารากับท่านพี่ทั้งสองมองหน้ากัน..ในที่สุด..มุกน้อยก็ถามว่า..

“..มันน่ากลัวแค่ไหนกัน..”

เจ้าหญิงอัมพุชาพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่..ให้ฉายคลิปวิดีโอขึ้นโฮโลแกรมขนาดใหญ่..

เป็นภาพวิดีโอที่แสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของสัตว์ร้ายแบล็คโฮลโคลอสซัล..

สัตว์ร้ายนี้..เรียกว่าแบล๊คโฮลโคลอสซัส..คำว่าแบล็คโฮลที่นำหน้า..เป็นเพราะมันสามารถดูดกลืนพลังงานทุกสรรพสิ่งได้อย่างหมดจด..คล้ายกับหลุมดำในอวกาศที่ดูดทุกอย่างแม้กระทั่งพลังงานแสงก็ไม่อาจจะเล็ดรอดออกมาได้

และมันมีลักษณะคล้ายหมึกกล้วยยักษ์..ซึ่งจะเรียกว่าหมึกมหึมาก็ได้..และหมึกชนิดนี้เรียกว่าโคลอสซัล..

มันสามารถดูดกลืนพลังชีวิตของสิ่งมีชีวิตได้ทุกสิ่ง..แถมใครที่มีพลังพิเศษยังถูกมันดูดพลังนั้นออกมาด้วย..

ภาพการประหารด้วยสัตว์ร้ายแบล็คโฮลโคลอสซัล..ช่างน่ากลัวนัก..

คนที่มีพลังอำนาจเหนือมนุษย์ปรกติ..ถูกหนวดของมันพัน..และดูดพลังออกมา..ดูดจนไม่อาจจะมีพลังให้ดูดได้อีก..ก็ยังคงดูดต่อไป..จนได้รับความทุกข์ทรมาณแสนสาหัส..เลือดทะลักทุกขุมทวาร...และร่างกายค่อย ๆ แห้งเหี่ยวทีละน้อย..ราวกับคนปรกติเปลี่ยนเป็นซูบเหมือนตายมาเป็นสิบปี..ในระยะเวลาไม่นาน..

ที่สำคัญคน ๆ นั้นยังมีสติสัมปชัญญะ..แต่ทรมาณกับการดูดพลัง..เจ็บปวดจนคิดตายก็ยังตายไม่ได้..

แล้วในที่สุด..ก็ขาดใจตายไปกับการดูดพลังที่น่ากลัว..

แม้จะตายไปแล้ว..ร่างกายก็ยังถูกดูดจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก..

แบล็คโฮลโคลอสซัลแม้จะสามารถดูดพลังได้มหาศาลเฉกเช่นหลุมดำในอวกาศที่ไม่มีวันถมได้เต็ม..แต่มันก็ไม่อาจจะใช้พลังงานที่มันดูดไปได้..

ดังนั้น..หลังจากมันดูดพลังของใครสักคนจนตาย..มันก็ถูกเชื่อมต่อกับเครื่องมือที่สามารถดูดพลังงานของมันมาใช้ได้อีกทีหนึ่ง..เพื่อใช้พลังของคน ๆ นั้นให้เป็นประโยชน์ต่อไปได้อีก..

ยังมีคลิปที่มันดูดพลังชีวิตของคนที่ไม่มีพลังพิเศษ..แต่ขึ้นชื่อว่าพลัง..ก็ยังคงมีอยู่..แม้จะเป็นพลังชีวิตธรรมดา ๆ ก็ตามที..

เช่นกัน..มันสามารถดูดจนร่างของคน ๆ นั้นแห้งเหือด..แต่กว่าจะถึงจุดนี้..เขาก็ตายอย่างทรมาณเสียก่อน..

คนที่ไม่อาจจะทนดูต่อไปได้..คือเจ้าหญิงอัมพุชาเอง..

นางร้องไห้โฮ..จนแม่เฒ่าฟองสมุทรให้ปิดคลิบ..

เหมือนทุกคนจะอยู่ในความเงียบงัน..

ในที่สุด..คนที่พูดขึ้นเป็นคนแรกคือ..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์..

“..เออ..แฮะ..ไม่สนุกเลยนะ..ตายแบบนี้..”

อจินไตยตาเขียวใส่..

“..จะพูดอะไรให้มันชวนฟังหน่อยนะริต้า..”

“..รับรองไม่โดนเมียตบอยู่แล้วน่า..”จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

แล้วริต้าขาหื่นของอจินไตยกับมุกดาราก็พูดขึ้นอีกว่า..

“..คราวที่แล้วเราวางแผนพลาดเพราะไม่รู้จริง..ว่าศัตรูมีไม้เด็ดอะไรซ่อนอยู่..”

“..แล้วครั้งนี้ล่ะท่านพี่..”มุกดาราเหมือนทำหน้าที่เป็นลูกคู่ให้..

“..ครั้งนี้..ก็ให้มันไม่รู้จริงบ้างว่าเรามีไม้เด็ดอะไรซ่อนอยู่..”

“..เหมือนง่ายเลยนะท่านพี่..”มุกดารายังคงยิ้มแย้ม..ส่วนหนึ่งเพราะนางศรัทธาและมั่นใจในตัวสามีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วนั่นเอง..

อจินไตยไม่เบรกสามีอีก..เพราะคิดว่า..ริต้าน่าจะมีแผน..

แต่นางก็ถามว่า..

“..แล้ว..อะไรเล่าที่จะเป็นไม้เด็ดของเรา..”

จินดาพิสุทธิ์หันมาทางเจ้าหญิงไอริส..

“..เรื่องราวที่เจ้าหญิงไอริสและเผ่าเนแอดเป็นพันธมิตรกับพวกเรา..พวกกบฏยังไม่ทราบเลยนะ..เราต้องใช้สิ่งเหล่านี้ให้เป็นประโยชน์..”

“..ท่านจะทำเช่นไร..”ไอริสอดถามไม่ได้..

“..ก็แค่รื้อฟื้นปะการังสีฟ้าอีกครั้ง..เอาไปที่วังอุทกมิตพร้อมทั้งเจ้าหญิงอัมพุชา..”

ไอริสตาเป็นประกาย..

“..แม่นางธวัลวราง..ท่านหมายถึง..”

“..ก็แค่ไปให้ถึงเวลาก่อนหกโมงเย็น..สักเล็กน้อย..เอ..ห้าโมงดีกว่ามั้ง..”

ไอริสหัวเราะเสียงใส..

“..ข้าทราบกลศึกแล้ว..ท่านคิดว่า..พวกมันต้องคอยรับมือพวกท่านในทางหนึ่ง..แต่ไม่ทันระวังพวกท่านที่กองเรือของเรา..ใช่หรือไม่..”

“..กลศึกนี้แค่ดัดแปลงมาจากกลศึกม้าไม้เมืองทรอย..โอเค..ไม่มีใครเข้าใจหรอก..ไม่มีใครอยู่ในโลกที่แท้จริงของฉันสักคนนอกจากพี่นากับแพคเกจ..ซึ่งสองคนนั้นก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้อีก..เฮ้อ..”จินดาพิสุทธิ์ระบายลมหายใจ..

“..แผนของเธอไม่เลวเลยนี่.”อจินไตยยิ้มให้สามี..รู้ดีว่า..บทที่ริต้าจะหื่นก็หื่นไม่สนอะไร..แต่บทจะฉลาดก็ฉลาดจนน่ากลัวเหมือนกัน..

แผนของริต้าขาหื่นก็คือจะให้ไอริสซึ่งพวกกบฏยังไม่ทราบเรื่องที่สนับสนุนเกาะฟองสมุทร..ให้นำอัมพุชาพร้อมกับปะการังสีฟ้าไปยังอาณาจักรอุทกมิตตามธรรมเนียม..

ต้องไม่ลืมว่า..ก่อนหน้านั้น..พวกเผ่าเนแอดรับปะการังสีฟ้าของหมั้นหมาย..และเดินทางไปยังเกาะฟองสมุทรเพื่อบีบให้อัมพุชาตกลงรับหมั้น..และตามธรรมเนียม..ต้องนำเอาปะการังสีฟ้าพร้อมทั้งอัมพุชามาแต่งงานที่อาณาจักรแห่งอุทกมิต..ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ..

แม่เฒ่าฟองสมุทรครางอือม์..

“..แม่นางธวัลวราง..หากทำเช่นนี้..เท่ากับเราแพ้ทันที..ให้องค์หญิงไปกับเผ่าเนแอดไม่ได้..”

“..งั้นทำไงดี..”

“.หากองค์หญิงไอริสบอกกล่าวไปว่า..องค์หญิงอัมพุชาให้มารอที่วังอุทกมิต..แล้วนางจะตามเข้ามาภายหลัง..นี่ย่อมจะดีกว่า..”

“.จริงสิ...ทำไมนึกไม่ถึงนะ..”เสียงเจ้าหญิงไอริสดูลิงโลด..

“..ท่านก็แค่ให้พวกเราสามคนแอบไปกับกองเรือท่าน..”เสียงอจินไตยพูด.. “..จากนั้น..จะรอเวลาที่เหมาะสมออกมาช่วยทาลิส..นี่จะเป็นทางออกที่ดีที่สุด..ดีกว่าจะเดินเข้าไปในกับดักตรง ๆ ..”

“..ท่านคิดว่าแผนของแม่นางธวัลวรางจะไม่พลาดหรือ..”

“..หากพลาด..ก็โดนอิปลาหมึกกล้วยแบล็คโฮลดูดพลังตายไปหมดทุกคนนี่แหละ..”จินดาพิสุทธิ์ยักไหล่.. “..คงอิ่มหมีพีมันไปหลายวันทีเดียว..”

เจ้าหญิงไอริสครางอือม์..

“..หากคับขันและถึงเวลาที่เหมาะสม..ข้าจะแสดงตัวว่าเป็นพวกท่าน..พร้อมกับต่อสู้ร่วมกับท่าน..ช่วยแม่นางธวัลอรให้ได้..แต่นั่นอาจจะต้องจบเรื่องให้ได้โดยเร็ว..”

“..องค์หญิงไอริส..จะบอกว่า.เธอควรจะนิ่งไว้จนจบงานนั่นแหละ..จำไว้นะ..ตราบใดที่กบฏยังไม่แพ้ราบคาบ..เธอก็ไม่ควรจะออกมา..”

“..แม่นางธวัลวราง..ท่านจะปล่อยให้ข้ามองดูคนที่ข้ารัก..ต้องเสี่ยงกับความตายที่สุดจะทรมาณแต่ลำพังน่ะหรือ..ไม่มีวันเสียล่ะ..”เจ้าหญิงไอริสไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว..

“.เอาเหอะ..ออกมาแบบช่วยแก้มัดนางเอกพอดีก็แล้วกัน..”จินดาพิสุทธิ์ดูจะปลง ๆ กับท่าทีของไอริส..

“..ไม่..ข้าจะต้องรบ..เผ่าเนแอดไม่เคยขลาดเขลา..”

“..โอย..บ้าพลังไปถึงไหน..”จินดาพิสุทธิ์เบ้ปาก.. “..แล้วก็ยัยทาลิสเนี่ยนะ..ตอนนี้ยังงงว่าทำไมมีผู้หญิงเป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้ได้ยังไง..”

“…นางมีความรักที่ข้าประทับใจ…ความรักของนางไม่ได้มีความใคร่เข้ามาเกี่ยวข้อง…ไม่ใช่ริต้าขาหื่นเช่นท่าน…ที่ปรารถนาจะมีเพศสัมพันธ์ทั้งวันทั้งคืน…”

จินดาพิสุทธิ์สะอึก…

“…ทาลิสนี่เอาฉันไปพูดเสียหายอีกแล้วนะ…มีแฟนกี่คนก็ทำยังงี้หมด…ยัยบ้าเอ๊ย…”

อจินไตยแค่นเสียงดังเฮอะ…

“…ติดเซ็กส์จนคนอื่นเค้าเอาไปล้อขนาดนี้แล้ว…ฉันต้องลดเซ็กส์ให้เธอหื่นได้แค่เดือนละครั้งน่าจะพอ…”

ความเครียดของทีมผ่อนคลายลง…จินดาพิสุทธิ์ทำหน้าเซ็ง ๆ …

“…มาวางแผนกันใหม่ในรายละเอียดก็แล้วกัน…ฉันว่า…สิ่งสำคัญของแผนนี้…คือทำให้พวกมันเชื่อ…”

เจ้าหญิงอัมพุชาเดินเข้ามา…

“…หากต้องเป็นเช่นนั้น…ข้าต้องไปกับท่าน…ไอริส…”

แม่เฒ่าฟองสมุทรอุทานลั่น…

“…เราตกลงกันแล้ว…องค์หญิง…ทางเนแอดจะอ้างว่าท่านจะตามไปที่วังอุทกมิตภายหลังมิใช่หรือ..”

“..แม่นางธวัลวรางต้องการให้พวกกบฏเชื่อให้มากที่สุด..ความเชื่อถือสำคัญที่จะทำให้ผ่านเข้าไปในวังอุทกมิตได้ก็คือ..ไอริสสามารถทำตามแผนที่พวกมันวางไว้แต่เดิมสำเร็จ...”

“..แต่หากท่านเข้าไป..เท่ากับว่า..เรายอมแพ้พวกมัน..ท่านต้องถูกคร่ากุมแน่นอน..”แม่เฒ่าฟองสมุทรไม่ยอมแพ้.. “..องค์หญิง..ท่านเป็นความหวังเดียวในการต่อสู้กับพวกกบฏ..ท่านจะถูกคร่ากุมเช่นเดียวกับองค์ราชินีลาริสซาไม่ได้..”

เจ้าหญิงไอริสนิ่งคิด..ก่อนจะหัวเราะ...

“..ท่านจะอยู่ในการดูแลของข้า..อัมพุชา..แม้ครั้งนี้..ความรู้สึกของข้าต่อท่านอาจจะแปรเปลี่ยน..แต่หากเรารักคน ๆ เดียวกัน..ข้าย่อมจะต้องปกป้องคนที่คนรักของคนที่ข้ารักอยู่ดี..”

นางพูดอีกว่า..

“..หากข้าจะอ้างสิทธิ์ของความเป็นว่าที่เจ้าสาวของนาง..ต้องให้อัมพุชาอยู่ในความดูแลของเนแอด..แม้ว่าจะอยู่ในวังอุทกมิต..ก็ยังสามารถจะอยู่อย่างปลอดภัยได้..มันอาจจะเสี่ยงสำหรับเจ้าหญิงแห่งอุทกมิต..แต่ข้ารับรองว่านางต้องปลอดภัย..”

แม่เฒ่าฟองสมุทรเสียงเข้มขึ้น..

“..ข้าไม่ต้องการให้องค์หญิงเสี่ยงแม้แต่น้อยนิด..”

ท่าทีของแม่เฒ่าแข็งขืนและยืนหยัด..

เสียงใครคนหนึ่งพูดขึ้นว่า..

“..ต่อให้ให้อัมพุชาไปด้วย..มันก็ยังไม่เพียงพอ..ต้องมีสิ่งที่มากกว่านั้น..”

คนพูดคืออจินไตย..นางปีศาจที่ทั้งน่ารักและน่ากลัว..

และนางก็กล่าวว่า...

“..ท่านต้องวางอุบายให้มากยิ่งขึ้นไปกว่านี้..เป็นต้นว่า..เนแอดทำสงครามกับเกาะฟองสมุทรจริง ๆ ..”

นางปีศาจหันมาทางสามี..

“..และพวกเราคนใดคนหนึ่ง..ต้องถูกไอริสคร่ากุม..”

จินดาพิสุทธิ์ยกมือ..

“..โอเค..อจินไตย..ฉันใช่ไหมที่จะต้องโดนจับ..”

“..ใช่..เพราะเธอมีจุดอ่อนสำคัญที่ฮัล เวสท์ล่วงรู้เนื่องจากมันเชื่อมโยงจิตไปถึงฮัล เวสท์ทุกร่างทุกมิติได้..รวมถึงปราชญ์ม่วงครามที่ภพของห้าแคว้นแดนอสูร..”

“....หือ..”จินดาพิสุทธิ์อุทาน.. “..อะไรน่ะ..”

แทนคำตอบ..อจินไตยกลับหันมาทางองค์หญิงไอริส..

“..ข้าเพียงแต่ขอยืมอสรพิษของอิคิดน่า..หนึ่งในทหารเอกของท่าน..”

มุกดาราหัวเราะชอบใจในขณะที่จินดาพิสุทธิ์คอย่นด้วยความพะอีดพะอม...

นี่จะใช้งูจริง ๆ หรือนี่...

........

เวลาไม่คอยท่าใคร..

คำสั่งของเจ้าหญิงไอริส..ทำให้เรือของเนแอดที่ใกล้ที่สุดที่ลาดตระเวณในน่านน้ำสากล..รีบเดินทางมายังเกาะฟองสมุทร

ไม่เพียงเท่านั้น.เผ่าเนแอดยังทำสงครามกับเกาะฟองสมุทรจนส่งเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วท้องทะเล...

แต่แล้วก็มีการสงบศึก..หยุดยิง..

กองเรือของเนแอด...ผละออกจากเกาะฟองสมุทร..มุ่งตรงมายังอาณาจักรอุทกมิตอย่างเร่งด่วน..

สิบหกนาฬิกา..กองเรือของเนแอดถึงอาณาเขตของวังอุทกมิตแล้ว...

ประตูวังเปิดออก..และบนเรือของเจ้าหญิงไอริสแห่งเนแอด..ก็ปรากฏร่างของหนึ่งในอัศวินแห่งอากาศมนตราถูกคร่ากุมมัดติดกับเสา...

แน่นอน..นางคือจินดาพิสุทธิ์...

และในเรือของเจ้าหญิงไอริส..ห้องบัญชาการใหญ่..การสื่อสารผ่านภาพโฮโลแกรมปรากฎขึ้น...

“..ปรับเป็นการสื่อสารสองทางแล้วนะ..”..อิคิดน่าที่เหมือนเป็นที่ปรึกษาสำคัญสั่งทหาร..

ก่อนหน้านี้..การส่งข่าวของฝ่ายกบฏอุทกมิต..ใช้วิธีสื่อสารให้ฝ่ายเกาะฟองสมุทรได้รับแค่ทางเดียว..เพื่อการขู่ขวัญ..และสร้างผลทางจิตวิทยา..

แต่หากจะมีการโต้ตอบ..ต้องปรับให้มีการสื่อสารตอบโต้กันได้..

เจ้าหญิงไอริสนั่งในตำแหน่งผู้บัญชาการ..ในขณะที่ภาพโฮโลแกรมปรากฏภาพของนีลิดและฮัล เวสท์..

“..องค์หญิง..”เสียงนีลิดพูด.. “..ท่านจับกุมอัศวินแห่งอากาศมนตราได้คนหนึ่ง..เป็นที่น่าประหลาดใจนัก..”

ไอริสหัวเราะ..สีหน้าของทั้งนีลิดและฮัล เวสท์ยังเคลือบแคลงก็พูดว่า..

“..ข้าว่าข้าโชคดีที่ได้โอกาส..คุมปะการังสีฟ้าไปรับตัวเจ้าหญิงอัมพุชา..แต่การเจรจาครั้งแรก..พวกเกาะฟองสมุทรกลับไม่ยอมส่งตัวนางมาให้ข้าแต่โดยดี..ดังนั้นจึงต้องล่าถอยมาก่อน..เพราะไม่อยากจะสู้กับพวกอัศวินแห่งอากาศมนตรา..”

“..พวกนางมีอำนาจและพลังที่น่าเกรงขาม..ท่านไม่เสี่ยงปะทะก็ถูกแล้ว..ท่านสั่งกองเรือเนแอดออกมา..หลังจากที่เข้าพบองค์หญิงอัมพุชาเกือบหนึ่งคืน..หมายความว่า..ท่านก็พยายามเจรจาอยู่นานทีเดียว..”นีลิดพูด

ไอริสยิ้มเล็กน้อย..

“..เจรจาอย่างอดทนจนเห็นว่าไม่ได้ผล..และพวกมันกำลังวางแผนจะรบกับท่าน..ข้าจึงต้องกลับ...ปล่อยให้พวกมันตายใจ..ต้องขอบคุณพวกท่านที่จับกุมหนึ่งในอัศวินแห่งอากาศมนตราได้คนหนึ่ง..ทำให้พวกมันระส่ำระสายทั้งจิตใจก็อ่อนแอลง..ข้าเสี่ยงให้กองเรือของข้าตีหักช่วงชิงองค์หญิงตามสิทธิ์แห่งปะการังสีฟ้า..จับอัศวินแห่งอากาศมนตราได้หนึ่งคน..จนพวกมันไม่อาจจะคิดสู้..มอบองค์หญิงให้ข้าแต่โดยดี..”

ว่าแล้วก็รั้งร่างสตรีที่อยู่เคียงข้างเข้ามากอด..นางคือเจ้าหญิงอัมพุชานั่นเอง..

เหมือนนีลิดจะอุทานอย่างยินดี..เพราะคอมพิวเตอร์วิเคราะห์แล้วได้ความว่า..นี่คือองค์หญิงตัวจริงไม่ผิดเพี้ยน..

แต่ฮัล เวสท์เจ้าเล่ห์เสมอและไม่วางใจง่าย ๆ ...

“..ท่านสามารถเอาชนะอัศวินแห่งอากาศมนตราได้อย่างไร..ยิ่งหากเป็นคนที่ท่านเอาออกมามัดติดเสาให้เราเห็น..ยิ่งเป็นไปได้ยากยิ่ง..เพราะนางคือเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์หรือธวัลวราง..เป็นอัศวินแห่งอากาศมนตราที่มีพลังมากกว่าทุกคน..นางไม่มีวันแพ้ท่านได้โดยง่าย..”

“..พูดไปท่านอาจจะไม่เชื่อ..ข้าสั่งให้ทหารเอกทั้งสี่รับมือพวกนาง..และคนที่ปะทะกับธวัลวราง..ก็คืออิคิดน่า..ทหารเอกที่มีอาวุธเป็นไม้เท้างู..”

ฮัล เวสท์ตาทอประกาย..

“..ไม้เท้างู..”

“..นางมีอสรพิษจริงอยู่บนไม้เท้าสองตัว..ซึ่งกล่าวไปประหลาดยิ่ง..ว่าธวัลวรางกลับกริ่งเกรงพวกมันจนแตกตื่น..และถึงกับปัสสาวะราด..เป็นที่น่าขบขันนัก..ข้าไม่เคยเห็นนักรบที่มีพลังอำนาจเปี่ยมล้นคนใดจะเป็นเช่นนี้..”

ฮัล เวสท์แค่นหัวร่อ..ในขณะที่นีลิดขมวดคิ้ว..

“..ฮัล..ท่านไฉน..”

“..นางกริ่งเกรงงูเป็นที่สุด..นับเป็นจุดอ่อนสำคัญของนางที่ข้าได้รับรู้มา..ถึงกับอ้วก..อาเจียร..และปัสสาวะราด..เรื่องราวนี้เกิดขึ้นในภพห้าแคว้นแดนอสูรที่ร่างของข้าร่างหนึ่งต่อสู้กับนางในนามปราชญ์ม่วงคราม..”

เจ้าหญิงไอริสพูดต่ออีกว่า..

“.เมื่อนางเผชิญกับงูแตกตื่นจนแทบสิ้นสติ..อิคิดน่าจึงใช้งูของนางแพร่พิษ..สำหรับธวัลวราง..เพียงแค่เผชิญกับพิษงูเกลียวเงิน..ซึ่งมีพิษเทียบเท่ากับปลามังกรเก้าหาง..นางก็หมดท่า..จากนั้น..เราก็ใช้นางข่มขู่ให้อัศวินแห่งอากาศมนตราที่เหลือยอมแพ้..และข้าก็ได้ตัวเจ้าหญิงอัมพุชามาตามที่ข้าปรารถนา..”

พูดจบก็โอบอัมพุชาแน่น..และหอมแก้ม..โดยที่เจ้าหญิงอัมพุชาไม่ยินยอม..แต่กระทำอันใดไม่ได้เลย...

ไอริสหัวเราะอย่างพึงใจ...

“..ข้าไม่อาจจะจับกุมอัศวินอีกสองคนมาให้ท่าน..แต่เพียงแค่ธวัลวราง..ท่านก็ควรจะยินดี..นางถูกพิษงูเกลียวเงิน..หมดทางต่อสู้..เชิญรับนางเป็นบรรณาการจากข้าด้วยเถิด..”

นีลิดกับฮัล เวสท์เหมือนสั่งให้ขยายภาพของจินดาพิสุทธิ์ซึ่งถูกมัดหมดสติอยู่..

เหนืออื่นใด..บนรางของนาง..งูที่มีลายขวางสีเงินสลับดำ..เลื้อยพันตัวนาง...

ฮัล เวสท์รู้สึกพึงใจ...

การเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณของโคลนนิ่งของร่าง ฮัล เวสท์ ทุกร่าง เชื่อมโยงอย่างสลับซับซ้อนไปทุกมิติ..

รวมทั้งร่างของปราชญ์ม่วงครามที่ถูกฆ่าไปแล้วในภพแห่งห้าแคว้นแดนอสูร..

และในความทรงจำของปราชญ์ม่วงคราม..ทำให้ฮัล เวสท์คนนี้ทราบว่า..เรื่องราวที่จินดาพิสุทธิ์..อัศวินแห่งอากาศมนตราคนนี้..กลัวงูอย่างหมดรูปดูไม่ได้นั้น...เป็นเรื่องจริง

นางอาจจะมีอุบายในแทบทุกเรื่องได้..แต่ไม่ควรมีอุบายกับเรื่องนี้..

เพราะหากจะวางอุบายแกล้งหมดสติ ..หรือแกล้งหลับอันใด..การที่งูมาเลื้อยพันตัวเล่นเช่นนี้..ย่อมทำไม่ได้..ออกอาการสาวแตกหวีดร้องหวดผวาแน่นอน..

ไม่มีใครที่จะหลุดพ้นจากจุดอ่อนประจำตัวได้..กระทั่งธวัลวรางหรือจินดาพิสุทธิ์หรือริต้า..ที่เป็นอัศวินแห่งอากาศมนตราที่มีพลังมากที่สุดก็ตาม....

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น