ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8

คำค้น : วันวาน , ต๋าเฉิง , ต่างวัย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2562 10:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8
แบบอักษร

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาหย่งเต๋อเอาแต่เฝ้ามองโทรศัพท์มือถือของเขาอย่างใจจดใจจ่อ เพราะหวังว่าคุณหนูวันวานของเขาจะติดต่อกลับมาบ้าง แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แวว ใจหนึ่งเขาก็หวังว่าคุณหนูวันวาน อาจจะเป็นคนรับงานนี้เสียเอง แต่อีกใจหนึ่งเขาก็คิดว่าคงไร้ความหวังเพียงเพราะความปากมากของเพื่อนสนิทเขาอย่างอาซาน 

 

“พวกนายสองคนเป็นอะไรกันนั่งมองหน้ากันเหมือนคนกำลังทะเลาะกันอยู่” ต๋าเฉิงที่นั่งท่านข้าวเช้าอยู่ เห็นบอดี้การ์ดคนสนิทของเขามีท่าทีเหมือนขุ่นเคืองใจกันมาในหลายวันนี้ก็อดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถามออกไปอย่างนึกเป็นห่วง 

 

“เปล่าครับ” เป็นหย่งเต๋อที่ตอบคำถาม 

 

“ก็ดี! ฉันเห็นพวกนายสองคนเป็นเพื่อนกันมานานมีอะไรก็ควรรีบคุยรีบเคลียร์กันให้เข้าใจ อย่าทิ้งไว้นานเกินมันจะไม่ดี” ต๋าเฉิงเอ่ยตักเตือนอย่างพี่ชายเตือนน้องชายเพราะเขาเองก็มองทั้งสองคนไม่ต่างจากญาติคนหนึ่ง 

 

“ครับนายน้อย / ครับนายน้อย” ทั้งสองคนเอ่ยตอบรับคำอย่างพร้อมเพียงกัน ต๋าเฉิงปลายสายตามองสองบอดี้การ์ดนิดหน่อยก่อนจะอมยิ้มอย่างขัน ๆ กับท่าทีของทั้งสองคน 

 

“ว่าแต่นายเถอะหย่งเต๋อมีแฟนหรือยังไงเห็นเฝ้าโทรศัพท์ตลอดเวลา” ต๋าเฉิงเอ่ยถามอีกครั้งที่เห็นหย่งเต๋อเอาแต่จ้องมองโทรศัพท์ไม่ห่างสายตา 

 

“เปล่าครับ แหะๆ” หย่งเต๋อเงยหน้าตอบก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ส่งให้นายน้อยของเขา 

 

“อืม” ต๋าเฉิงตอบกลับอย่างไม่อยากจะเซ้าซี่นักพลางตั้งใจทานอาหารต่อจน....... 

 

ติ๊ด! ติ๊ด! (เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของหย่งเต๋อ) 

 

หย่งเต๋อที่เห็นเบอร์แปลก ๆ โทรเข้ามา เขาก็รู้ได้ทันทีเลยว่าต้องเป็นเบอร์ของคุณหนูวันวานที่เขารอคอยแน่ ๆ เขารีบเด้งตัวลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปไกลจากนายน้อยของเขา ก่อนไปเขาหันไปสบสายตากับอาซานทั้งคู่มองกันยิ้ม ๆ อย่างรู้ทันกันก่อนที่หย่งเต๋อจะรีบเดินแยกออกไปรับสาย 

 

“สวัสดีครับ” หย่งเต๋อกรอกเสียงลงไป 

 

“สวัสดีค่ะ นี่ใช่เบอร์ของคุณน้าหย่งเต๋อหรือเปล่าค่ะ นี่วันวานนะคะ” เสียงใสจากปลายสายนั้นยิ่งทำให้ผู้รับสายตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ 

 

“ครับ! ผมหย่งเต๋อครับ” หย่งเต๋อยืนยันตัวตนอีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นรัว พลางลุ้นระทึกว่าการที่หญิงสาวโทรมาหาเขาเช่นนี่ นั้นอาจจะเป็นข่าวดีสำหรับเขาก็ได้.... 

 

“วันวานจะโทรมาบอกเรื่องที่คุณน้าหย่งเต๋อให้หาพี่เลี้ยงเด็กนะคะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเจือความเศร้าเล็กน้อย ถึงเธอจะรู้ว่าเด็กที่เธอจะต้องมาเลี้ยงดูเป็นลูกของผู้ชายที่เธอรัก แต่เธอก็ยังอยากทำหน้าที่นี่อยู่ดี 

 

“ครับ สรุปได้ความว่ายังไงเหรอครับ” หย่งเต๋อถามออกไปด้วยใจเต้นลุ้นระทึก เขาภาวะนาขอให้คุณหนูวันวานหาคนไม่ได้ เพื่อที่เขาจะได้พูดโน้มน้าวใจให้คุณหนูวันวานมารับทำหน้าที่นี่แทน 

 

“วันวานตัดสินใจรับงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กด้วยตัวเองค่ะ พอดีวันวานหาคนให้ไม่ได้ แล้ววันวานก็กำลังหางานทำพอดี วันวานเลยคิดว่าวันวานทำงานนี้เองก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับไปอย่างไม่แน่ใจนัก ว่าถ้าเธอเป็นคนรับงานนี้ด้วยตัวเองทางคุณน้าหย่งเต๋อจะโอเคหรือเปล่า 

 

“จะ.... จริงหรอครับ!!! ผมดีใจมาก ๆ เลยที่เป็นคุณหนูวันวาน นายน้อยของผมคงดีใจมากแน่ ๆ เลยครับ” หย่งเต๋อได้ยินถึงกลับคิดว่าตัวเองนั้นได้หูฟาดไป แต่เขาก็ดีใจที่คุณหนูวันวานเป็นคนรับงานพี่เลี้ยงเด็กในครั้งนี้ด้วยตัวเอง 

 

“ค่ะ วันวานพูดจริงค่ะ” เสียงปลายสายของหญิงสาวเอ่ยกลับมาอย่างหนักแน่น 

 

“ผมดีใจมากเลยครับที่ได้คุณหนูวันวานมาทำงานนี้ ขอบคุณนะครับ แล้วคุณหนูวันวานพร้อมจะเริ่มงานได้เมื่อไหร่ครับ” หย่งเต๋อเอ่ยถามอย่างคนตื่นเต้นที่คุณหนูวันวานกับนายน้อยของเขาจะได้เจอกันเสียที 

 

“พรุ่งนี้ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียบราบเลียบ ถึงคำพูดที่เธอเอื้อนเอ่ยออกมาจะดูมั่นคงและเด็ดเดี่ยว แต่ความรู้สึกลึก ๆ ภายในจิตใจของเธอกลับห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูกเลย 

 

“ห่ะ!!!! พะ..... พรุ่งนี้” หย่งเต๋อตอบกลับอย่างตกใจทำไมมันปุบปับเช่นนี่หย่งเต๋อคิดในใจ 

 

“เอ่ะ! ไม่สะดวกหรอกเหรอค่ะ” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างสงสัย 

 

“สะดวกครับ! งั้นพรุ่งนี้ให้ผมไปรับที่บ้านเลยนะครับ” หย่งเต๋อรีบบอกออกไปอย่างกลัวเธอจะปฎิเสธ 

 

“ไม่เป็นอะไรค่ะ เดี๋ยววันวานไปเอง งั้นเราเจอกันสักสิบโมงครึ่งเป็นไงค่ะสะดวกหรือเปล่า ที่บ้านของนายน้อยคุณน้าหย่งเต๋อเลย” ด้วยความที่หญิงสาวยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครที่บ้านเลย เธอกะว่าพรุ่งนี้เธอจะให้เพื่อนสนิทมารับเธอไปส่งและเธอค่อยหาจังหวะคุยกับผู้เป็นแม่ของเธอที่หลัง ส่วนคุณยาย เธอไม่อยากเป็นมารการสร้างบุญกุศลท่านเท่าไหร่ ถ้าเธอบอกเรื่องงานรับเลี้ยงเด็กไปบางทีคุณยายของเธอท่านก็คงล้มแผนปฎิบัติธรรมอีกและอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอแทน ซึ่งเธอก็ไม่ได้อยากให้เป็นเช่นนั่น 

 

“ครับงั้นเจอกันที่คอนโดนายน้อยนะครับสิบโมงครึ่ง ผมแอดไลน์จากเบอร์โทรศัพท์คุณหนูวันวานได้เลยไหมครับ ผมจะได้แชร์โลเคชั่นไปให้” หย่งเต๋อถามเผื่อความแน่ใจเล็กน้อย 

 

“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบ 

 

“ครับ เดี๋ยวผมแขร์โลเคชั่นไปให้ ขอบคุณนะครับที่ยอมรับงานดูแลนายน้อยของผม แล้วเจอกันครับ” หย่งเต๋อบอกด้วยความเปรมปรีดิ์ที่สุดในชีวิตของเขาทีเจ้านายผู้ป็นที่รักยิ่งของเขาจะได้พบกับผู้หญิงที่นายน้อยของเขาเฝ้ารอมาตลอดสิบปี 

 

“เจอกันในวันพรุ่งนี้ค่ะ สวัสดีค่ะ” 

ความคิดเห็น