thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 2 อันตราย

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 อันตราย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 195

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2562 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 อันตราย
แบบอักษร

 

 

 

เปร๊าะะะะะ!!!

 

ลลิษาดีดนิ้วอีกครั้งแล้วผละตัวออกจากเจนนี่

 

“กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ขอโทษด้วยเมื่อกี้ควบคุมตัวเองไม่ได้”

 

“อะ เอ่ออ! มะ ไม่ ไม่ ไม่เป็นไร”

 

เจนนี่กล่าวแล้วรีบลุกจากเก้าอี้แล้วรีบเดินออกไป

 

“น่ากินฉิบหาย..ลองตามแกล้งสักหน่อยดีมั้ยน้าาา...”

 

ลลิษายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนวิ่งออกไปหน้าโรงแรมแล้วมองไปตามหลังของใครบางคน ก่อนวิ่งไปที่รถคันหนึ่งแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งที่ฝั่งคนขับ

 

.

 

“ไปกันค่ะ”

 

“เอ้าา! ทำไมไปเร็ว มาเร็วจังเลยล่ะครับ”

 

“ไม่อยากอยู่แล้วล่ะค่ะ”

 

“ที่เค้าว่ากันน...เป็นจริงๆไม่มั้ยครับ”

 

“เรื่องจริงค่ะ! เป็นจริงๆด้วยค่ะ”

 

“ฮูยยย! ขนลุกก..”

 

ชายหนุ่มรีบขับรถออกไปจากโรงแรมทันทีที่ได้ยินคำตอบ

 

“ก็ไม่เท่าไหร่นะคะ!! ถึงจะดูเหมือนเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองก็เหอะค่ะ!! แต่ว่าเป็นคนที่สวยมากๆเลยหละค่ะ สวยมากๆเลย”

 

หญิงสาวตอบหน้านิ่ง

 

“จริงหรอครับ!”

 

“ทั้งที่เป็นคนที่สวยมากๆเลยแท้ๆ แต่กลับเป็นคนนิสัยไม่ดีไม่ดีมากๆเลยล่ะค่ะ อันตรายมากๆเลย”

 

“ถ้าอย่างนั้นน...ท่านประธานเจอกับตัวเลยหรอครับท่านประธาน”

 

“ค่ะ!”

 

“แล้วจะกลับบริษัทเลยมั้ยครับ หรือจะไปซื้ออาหารก่อน ”

 

“ไม่เอาล่ะค่ะ..กลับเลยค่ะ!! แล้วค่อยสั่งมาทานจะง่ายกว่าค่ะ”

 

“ครับ!!”

 

.

 

.

 

“ถ้าตามไปถึงที่ที่จะไปล่ะก็....คงจะสนุกน่าดู..”

 

ลลิาายิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากแล้วขับรถออกตามไปจนถึงที่ที่หนึ่ง ที่นั่นเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ก่อนที่เธอหยุดรถที่หน้าบริษัทเพื่อมองเข้าไปข้างใน

 

“ใหญ่โตเหมือนกันนะเนี่ยย..ตามมาขนาดนี้แล้วไม่ให้เข้าไปก่อกวนก็คงน่าเสียดายแย่”

 

เธอกล่าวแล้วขับรถเข้าไปในบริษัทและเปิดประตูลงรถแล้วมองดูบริเวณรอบก่อนวิ่งเข้าไปด้วยความเร็วเหนือเสียง แต่ว่าต้องหยุดวิ่งเพื่อมองหาคนที่หญิงสาวตามมา

 

“ห้องนี้สินะ!!”

 

“ท่านประธานจะกินไรครับ”

 

“อะไรก็ได้ค่ะ”

 

“งั้นผมสั่งอันที่ท่านประธานชอบนะครับ”

 

“ค่ะ!!”

 

เจนนี่เดินกลับเข้าห้อง ชายหนุ่มก็กำลังนั่งโทรศัพท์อยู่

 

“ครับ! ร้านซูชิใช่มั้ยครับ”

 

“ครับ”

 

“ขอซูชิสองกล่องครับ”

 

“จะให้ไปส่งที่ไหนดีครับ”

 

“ที่บริ...เอ๋!..อะไรเว๊บๆวะ...”

 

ลลิษาที่วิ่งมาด้วยความเร็วทำให้ชายหนุ่มหยุดพูดไปชั่วครู่

 

“อะไรนะครับ ให้ไปส่งที่ไหนนะครับ”

 

“อ้ออ! ปะ เปล่าครับ มาส่งที่บริษัท KWJ Group ครับ!!”

 

“ครับ! ขอบคุณที่ใช้บริการครับ”

 

“เมื่อกี้ต้องตาฝาดไปแน่ๆเลย”

 

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณธีร์”

 

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

 

เจนนี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตกใจเสียงอันคุ้นหูแต่ไม่แสดงออกก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

 

“ขุ คุณ! ตามมาได้ไง”

 

“...”

 

ลลิษาไม่พูดแต่เดินเข้ามาด้วยความเร็วจนแทบจะมองไม่ทันแล้วก้มตัวลงมือสองข้างวางไปที่โต๊ะตรงหน้าเจนนี่ ทำให้หญิงสาวทำหน้าตกใจ

 

“อยากมาดู...”

 

“ดูอะไร..”

 

“เปล่าาา!”

 

“ถ้าเปล่า! แล้วมาทำไม...คะ”

 

เธอถามแล้วจ้องหน้าผู้มาเยือนอีกคนด้วยต้องการคำตอบ

 

“.........”

 

เธอไม่ตอบอะไรเพียงแต่เดินไปที่ด้านหลังเก้าอี้ที่ผู้ถามนั่งอยู่

 

“ห้องนี้แคบจังเลยนะะะ”

 

เธอบ่ายเบี่ยงคำตอบ เปลี่ยนเรื่องพูดไปทางอื่น

 

“ถึงจะแคบแต่ก็อบอุ่นค่ะ คุณคงไม่รู้สึกหรอค่ะ..คุณเป็นแวมไพร์นี่คะ”

 

“แต่ชั้นว่าชั้นรู้สึกนะ!! ก็บอกแล้วไงว่าถึงจะเป็นปีศาจแต่ก็มีเลือดมนุษย์ในตัวอยู่ครึ่งหนึ่งนะ..”

 

ลลิษากระซิบข้างหูเจนนี่

 

“งั้นหรอกหรอคะ..แต่ถึงยังไงก็เป็นปีศาจอยู่ดี”

 

เจนนี่ลุกจากเก้าอี้แล้วหันกลับไปมองที่ลลิษา ลลิษาจึงมานั่งเก้าอี้แทน

 

“นี่! คุณมาเพื่อก่อกวนเฉยๆใช่มั้ย!!”

 

เธอหันไปจ้องตาคนคนนั้นอย่างไม่หวั่น

 

“คุณคิดถูกล่ะ!! ชั้นแค่อยากรู้ว่าเลือดของคุณจะหอมหวานสักแค่ไหน เพราะกลิ่นมันช่างยั่วยวนใจชวนให้ชวนหลงไหลเสียจริงๆ”

 

ลลิษาไม่พูดป่าว..เธอลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าหาเจนนี่โดยที่ไม่ทันรู้ตัว

 

“จะทำอะไรน่ะ!”

 

เจนนี่ก้าวเดินถอยหลังจนแผ่นชนติดกับผนัง แต่ลลิษายังเดินมาไม่ยอมถอยห่าง จนใบหน้าของทั้งสองคนใกล้ชิดกัน จะห่างก็แค่เสี้ยวลมหายใจเท่านั้น ลลิษาเอียงใบหน้ามาที่คอขาวของเจนนี่แล้วหยุดนิ่ง

 

“จะ..จะทำอะไร”

 

“.......”

 

“ถามทำไมไม่ตอบ..”

 

ลลิษาไม่ยอมตอบแล้วเปลี่ยนตำแหน่งจากคอมาเป็นหัวไหล่พร้อมแยกเคี้ยวพร้อมที่จะกัด และใช้มือจับไหล่ข้างที่จะกัด

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

“ท่านประธานคราบบ! อาหารมาส่งแล้วครับ”

 

“ขัดจังหวะจนได้..”

 

เธอกล่าวแล้วผละตัวออก

 

“ขะ เข้ามาเลยค่ะ!”

 

“ครับ!!”

 

ชายหนุมเปิดประตูเข้ามา

 

“อันตรายจริงๆด้วยแฮะ ดีนะที่คุณธีร์พูดขัดจังหวะซะก่อน ไม่งั้นแย่แน่เลยเรา”

 

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองในใจ

 

“อะ อ้าวว! นี่ใครครับท่านประธาน แล้วเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่เห็นเลยล่ะครับ แต่ว่าสวยจริงๆนะเนี้ยยย”

 

“คุณลลิษาค่ะ”

 

“ต้องงงขอโทษด้วยนะคะที่เข้ามาโดยไม่ได้บอก เห็นคุณคุยโทรศัพท์อยู่เลยไม่อยากรบกวนน่ะค่ะ”

 

“หรอครับ! แต่ว่าก็น่าจะเห็นอยู่นะครับ”

 

“คุณคงไม่ทันสังเกตหละมั้งคะ”

 

ลลิษาพูดจ้องมองไปที่ชายคนนั้น

 

“จริงสินะครับ! คงไม่ทันจะสังเกตุจริงๆหละครับ ท่านประธานครับจะให้วางไว้ตรงไหนดีครับ”

 

“เอาไปวางไว้ที่บนโต๊ะมุมนั้นเลยค่ะ”

 

“ครับ!!”

 

ชายหนุ่มเดินเอากล่องอะไรสักอย่างวางไว้บนโต๊ะ

 

“ขอตัวก่อนนะครับ!”

 

ชายหนุ่มเดินออกไป

 

“นี่! คุณทำอะไรคุณธีร์น่ะ”

 

“แค่สะกดจิตเค้านิดหน่อย”

 

“อะไรนะ! สะกดจิตหรอ..นี่นอกจากจะหยุดเวลาได้แล้วยังจะสะกดจิตได้อีกหรอ”

 

“ไม่ใช่แค่หยุดเวลากับสะกดจิตเท่านั้นนะ แต่ยังมองเห็นวิญญาณได้ด้วย จะลองดูมั้ยล่ะ”

 

“มะ ไม่ ไม่เอาหละ”

 

“มาดีกว่านะ”

 

“มะ ไม่เอา”

 

เจนนี่รีบเดินไปนั่งที่โซฟา ลลิษาจึงตามไป

 

“หยุดเวลาอีกครั้งดีมั้ยน้าาา”

 

“อ้อออ! ท่านประธานครับ”

 

ชายหนุ่มที่เดินออกจากห้องหันหลังกลับ ทำท่าจะเปิดประตูแต่ทะว่าเปิดประตูไม่ได้

 

“อะ เอ้าาา! ประตูล็อคหรอ ท่านประธานครับ ท่านประธาน เปิดประตูหน่อยครับ ท่านประธานน..”

 

ชายหนุ่มพยายามจะเคาะประตูเรียกให้เปิดประตูแต่ก็ไม่สำเร็จ

 

“ต้องมีอะไรเกิดขึ้นข้างในแน่ๆเลย ไม่ได้แล้วตรงรีบไปเอากุญแจ”

 

เจากล่าวแล้วรีบวิ่งไปเอากุญแจสำลอง

 

“กลับไปได้แล้วค่ะชั้นไม่มีเวลามาเล่นกับคุณนะคะ”

 

“ก็ได้! แต่ก่อนไป..ขอชิมสักหน่อยนึงน่ะ”

 

“ไม่ได้ค่ะ! ชิมไม่ได้”

 

“อะไร! แค่จะขอชิมอาหารในกล่องก็เท่านั้นเอง”

 

“งั้นหรอคะ! ได้ค่ะ ชิมแล้วรีบกลับไปด้วยนะคะ”

 

“คุณคิดว่าชั้นจะชิมอย่างอื่นงั้นหรอคะ”

 

“อย่างอื่น...อย่างอื่นอะไรกันคะ”

 

“ก็อย่างอื่นที่ไม่ใช่เลือดไง แต่เป็น...”

 

“ใช่ค่ะ! หืมมม! ไม่ใช่ค่ะ”

 

เจนนี่รีบกลับคำอย่างรวดเร็ว

 

“อะไรกันคะ! ทำไมถึงคิดเรื่องแบบนี้ได้กันคะ แบบนี้ชั้นเสียหายนะคะ”

 

“เปล่านะคะ! ไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย คุณนั่นแหละที่คิด กลับได้แล้ว!! ฉันจะทำงาน..”

 

เธอพูดบ่ายเบี่ยง

 

“กลับก็ได้ค่ะ แล้วจะมาอีกนะ..บายยย!!”

 

“ค่ะ!! เอ๊ะะะ...? เป็นคนที่อันตรายจริงๆเลยสินะ เผลอเป็นไม่ได้เลย..”

 

ลลิษาเดินออกไปเปิดประตูหน้าห้องเกือบชนกับชายคนหนึ่ง

 

“อะ เอ้าาา!! จะกลับแล้วหรอครับ”

 

“ค่ะ! ขอตัวก่อนนะคะ..”

 

ลลิษาเดินไปชายหนุ่มจึงหันกับไปมองตาม

 

“เป็นผู้หญิงที่แปลกจริงๆเลยแฮ๊ะะ! อะ เอ้าาา นี่ไม่เวลามาห่วงเรื่องนี้นะ ท่านประธานคราบบบ ท่านประธาน”

 

ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไป

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ท่านประธาน”

 

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”

 

เจนนี่ที่กำลังทานอาหารอยู่ ถามขึ้นด้วยความสงสัย

 

“ท่านประธานไม่เป็นไรหรอครับ”

 

“เปล่านี่คะ! มีอะไรหรือเปล่าคะ..”

 

“ก็เมื่อกี้ผมเคาะประตูเรียกตั้งนาน ก็ไม่มีใครมาเปิดประตู จนผมต้องลงไปเอากุญแจมาเปิดนี่ไงครับ เนี้ยย! มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าครับ”

 

“ฝีมือเค้าอีกแน่ๆเลย”

 

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง

 

“อะไรนะครับท่านประธาน”

 

“เออะะ อ้ออ! เปล่าหรอกค่ะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นค่ะ”

 

“งั้นก็ดีแล้วหละครับ! ขอตัวก่อนนะครับ”

 

“ค่ะ”

ชายหนุ่มเดินออกไปด้วยความมึนงง

 

 

ความคิดเห็น