thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 1 ทนไม่ไหวแล้วว..

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ทนไม่ไหวแล้วว..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 403

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2562 14:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ทนไม่ไหวแล้วว..
แบบอักษร

 

 

 

9 เดือนพฤษภาคม 2451

 

ปลายสมัยรัชกาลที่ 5...

 

หญิงสาวคนหนึ่งได้ให้กำเนิดทารกเพศหญิงหน้าตาค่อนไปทางชาวยุโรปตะวันตก มีดวงตาสีแดง ผิวสีขาวนวล ผมสีดำสนิท

 

แต่เมื่อให้กำเนิดแล้วหญิงสาวผู้ให้กำเนิดก็เสียชีวิตลง ทารกน้อยจึงถูกดูแลโดยผู้เป็นพ่อที่เป็นชาวฝรั่งเศสก่อนตายแม่ของเด็กคนนั้นได้ตั้งชื่อให้ว่า “ลลิษา” แต่พ่อของเธอได้เรียกเธอว่า“ลิซ่า” เพราะเรียกง่ายกว่า

 

เมื่อเธออายุเพียง20ปีเท่านั้น พ่อของเธอก็ถูกมนุษย์ฆ่า โดยการถูกตอกลิ่มไปที่กลางหน้าอกข้างซ้าย ทำให้หญิงสาวต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวแบบหลบๆซ้อนๆมาตลอด

 

ผู้คนในแต่ละยุคสมัยก็ใช้ชีวิตแตกต่างกันไป จนหญิงสาวอายุเกือบๆจะ100ปี เธอจึงออกมาเปิดเผยตัวตนสู่โลกภายนอก ในยุคที่ซึ่งเทคโนโลยีล้ำสมัย และออกมาใช้ชีวิตประหนึ่งคนปกติคนหนึ่งเป็นเวลา10กว่าปีแล้ว แต่ชีวิตในช่วงเปิดเผยตัวตนยังไม่ค่อยราบรื่นสักเท่าไหร่ แต่เธอก็พยายามปรับตัวให้เข้ากับผู้คนจนได้

 

ในวันวันหนึ่งเธอได้ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งและได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งกำลังวิ่งออกกำลังกายแล้วหยุดวิ่งด้วยความเหนื่อย แต่หญิงสาวที่หยุดวิ่งกลับต้องตกใจกับอะไรบางอย่างที่อยู่ตรงหน้า

 

ร่างโปร่งแสงของชายคนหนึ่งมีเลือดอาบเต็มตัวโผล่ขึ้นมาในระยะประชิดหน้าของเธอ เมื่อเป็นเช่นนั้นลลิษาที่กำลังยืนมองอยู่เห็นเธอที่กำลังตกใจตื่นจึงมองไปที่ร่างชายโปร่งแสงนั้น ร่างนั้นจึงหันกลับมามองที่เธอ ด้วยดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงประกายของเธอจึงทำให้ร่างโปร่งแสงนั้นหายไป

 

“หายไปแล้ว! เฮ้อออ!”

 

หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ แล้วมองไปรอบๆก่อนวิ่งไปจนลับสายตาของคนที่ยืนมองเธอไม่ยอมละสายตา

 

“ผู้หญิงคนนี้...!”

 

หญิงสาวรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก อย่างที่ไม่เคยรู้สึกกันใครคนไหนมาก่อน

 

เธอเริ่มเดินต่อไปอย่างไม่มีจุดมุ่งหมายไปพร้อมกับร่างกายที่เริ่มจะหิวกระหายเลือด

 

เธอมองไปรอบๆก่อนจะไปในที่ที่หนึ่งกับร่างกายที่กำลังกระหายเลือดอยู่เสมอทำให้ต้องฆ่าคนบริสุทธิ์และสัตว์ไปหลายชีวิตด้วยความจำเป็น เพราะเธอเกิดมาต่างจากคนอื่นๆ ความเงียบเหงายังคอยติดตามเธอมา90กว่าปี นับตั้งแต่ผู้เป็นพ่อของเธอถูกตามล่าและโดนฆ่าในที่สุด

 

“ถ้าเราไม่เกิดมาเป็นแบบนี้ก็คงดีสินะ คงจะไม่ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ ไม่ต้องเหงาแบบนี้ ไม่ต้องทรมานแบบนี้ เฮ้อออ!”

 

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

 หญิงสาวมายืนรอคนที่มองในวันนั้นในที่ๆเดิมทุกๆสัปดาห์ก็ไม่พบ จนเวลาเลยผ่านไป2เดือน ก็ไม่เจอเธอคนนั้นอีกเลย

 

ที่บริษัทแห่งหนึ่งเป็นบริษัทส่งออกระหว่างประเทศหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้าอาคาร ผู้คนในบริษัทต่างทำความเคารพเธอเป็นคนไม่ถือตัวคนในบริษัทจึงนับถือเธอ

 

“ท่านประธานคราบบ! ท่านประธานนนน”

 

“คะ!”

 

หญิงสาวหยุดเดินแล้วหันหน้าไปทางต้นเสียงนั้นทันที ชายหนุ่มร่างสูงวิ่งเข้าหาหญิงสาวแล้วเดินคุยกัน

 

“หลังประชุมเสร็จ ท่านประธานต้องออกไปเซ็นสัญญากับคุณลลิษาประธานบริหารโรงแรมV.P. ที่จะมาเป็นหุ้นส่วนคนใหม่ของทางบริษัทเราครับ”

 

“ค่ะ! วันนี้หรอคะ เราประชุมตอนกี่โมงคะ”

 

“ครับ! 10โมงครับ”

 

“อีกนานเลยนี่คะ..”

 

ชายหนุ่มร่างสูงและหญิงสาวเดินคุยกันจนถึงหน้าห้องทำงานหญิงสาว

 

“คนที่จะเซ็นสัญญากับเรา อยากรู้จังจะเป็นคนแบบไหน”

 

หญิงสาวพูดลอยๆกับตัวเอง

 

“!!”

 

“ค่ะ! คุณมีอะไรทำก็ไปทำเลยนะคะ ถึงเวลาค่อยมาตามชั้นก็ได้ค่ะ”

 

“ครับ!!”

 

ชายหนุ่มเดินออกไปหญิงสาวก็กลับเข้าไปในห้องทำงาน เธอนั่งคิดถึงเรื่องที่เกิดเมื่อ2เดือนก่อน เพราะปกติวิญาณที่เธอเห็นจะไม่หายไปง่ายๆถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง แต่มันแปลกตรงที่ว่าอยู่ดีๆวิญาณก็หายไปอย่างดื้อๆโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

 

“เฮ้อออ! ทำไมต้องคิดถึงเรื่องนี้ทุกทีเลยน้าาา..”

 

หญิงสาวถอนหายใจแล้วพึมพำกับตัวเอง แล้วกลับมาทำอะไรสักอย่างกับแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

 

“เฮ้ออออ!”

 

หญิงสาวพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

ใครบางคนเปิดประตูเข้ามา

 

“ท่านประทานครับ”

 

เสียงพูดที่คุ้นหูทำให้หญิงสาวหันไปมองยังต้นเสียง

 

“ขะ คะ! คุณธีร์”

 

“ได้เวลาประชุมแล้วครับ”

 

“ค่ะ! จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”

 

หญิงสาวรีบเตรียมตัว

 

ใครบางคนเดินเข้ามาในห้องประชุมด้วยความมั่นใจ แล้วเดินไปนั่งที่หัวมุมโต๊ะ

 

“เรื่องที่ให้จัดการ เรียบร้อยแล้วหรือยังคะ”

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ! นี่ค่ะแบบแผน..”

 

หญิงสาวรับเอกสารจากหญิงอีกคน

 

“ครั้งนี้ได้กำไรเยอะกว่าเดือนแล้วที่แล้ว ชั้นจะทำตามสัญญาค่ะ ทุกคิดไว้ยังคะว่าอยากไปที่ไหน..”

 

“จริงหรอครับ/คะ”

 

ทุกคนในห้องประชุมต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย

 

“เดือนหน้าทุกคนได้ไปแน่ๆค่ะ แต่ถ้าทุกคนยังตกลงกันไม่ได้ก็...”

 

“จะไม่ได้ไปหรอคะ”

 

“โอ้ยยยยย!”

 

เสียงร้องโอ้ยพร้อมกันอีกครั้งนึง

 

“จับสลากค่ะ!!”

 

“ท่านประธานอย่าทำให้ตกใจกันอย่างนี้สิคะ”

 

“ทำไมล่ะคะ!..สนุกดีออกก...😊”

 

“เอาหล่ะครับ! เรื่องสลากเดี๋ยวผมจะจัดการเอง ใครอยากไปที่ไหนเนี่ยย..ให้เขียนกระดาษแล้วเอามารวมกัน OK!!”

 

“วันนี้พอแค่นี้นะคะ..ฝากคุณธีร์จัดการด้วยนะคะ”

 

“ครับท่านประธาน!!”

 

ทุกคนในห้องประชุมต่างยืนขึ้นพร้อมกัน แล้วทำความเคารพประธารบริหารก่อนเดินออกจากห้องประชุม

 

.

 

.

 

“คนที่จะเซ็นสัญญาซื้อหุ้น เค้านัดเราไว้กี่โมงคะ”

 

“ใกล้ถึงเวลาแล้วหละครับ..11โมงครึ่งครับ”

 

“แล้วเราต้องไปที่ไหนคะ!!”

 

“โรงแรมV.P.ครับ”

 

“ต้องไปป..ถึงที่นั่นเลยหรอคะ”

 

“ครับ! ถึงแล้วหละครับ”

 

“เป็นโรงแรมที่ใหญ่โตจังเลยนะคะ”

 

“ครับ!!”

 

ชายหนุ่มขับรถเข้าไปจอดเทียบหน้าโรงแรม พนักงานในโรงแรมก็เดินเข้ามาเปิดประตูรถให้

 

“เอ่อออ! คือออ! ท่านประธานเข้าไปเลยนะครับ”

 

“ไม่เข้าไปด้วยกันหรอคะ..”

 

“ไม่หล่ะครับ!! ผมได้ยินมาว่าประธานโรงแรมนี้มนุษย์สัมพันธ์ไม่ค่อยดีนักสักเท่าไหร่ เหมือนนนน..ไม่ใช่คนเลยหละครับ”

 

“ถ้าอย่างนั้นยิ่งต้องเข้าไปด้วยกันค่ะ!!”

 

“โอ๊ยยย! ไม่เอาหละครับ..ขอรอที่รถดีกว่า”

 

“ก็ได้ค่ะ! แล้วต้องไปรอที่ไหนคะ”

 

“ห้องอาหารโรมแรมครับ”

 

“OK!!”

 

หญิงสาวเดินลงจากรถเข้าไปในโรงแรม แล้วเดินเข้าไปถามพนักงานหน้าเค้าเตอร์

 

“มาขอพบท่านประธานของที่นี่ค่ะ!!”

 

“ค่ะ!! ได้นัดไว้หรอเปล่าคะ..”

 

“นัดค่ะ..เธอบอกว่าให้ไปรอที่ห้องอาหาร...ต้องไปทางไหนหรอคะ”

 

“เดินไปทางซ้ายมือเลยค่ะ”

 

“ทางซ้ายหรอคะ! ขอบคุณค่ะ”

 

หญิงสาวเดินไปตามที่พนักงานบอกแล้วนั่งรอที่โต๊ะอาหาร ไม่นานก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา

 

“รอนานมั้ยคะ!!”

 

“ไม่เลยค่ะ..”

 

หญิงสาวหันไปทางต้นเสียง

 

“คุณคนนั้นนี่..”

 

“ขอ..ขอโทษนะคะ!! เราเคยเจอกันด้วยหรอคะ”

 

“ค่ะ! คุณคงจำชั้นไม่ได้หรอกค่ะ”

 

“เข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ คุณลลิษาใช่รึเปล่าคะ”

 

“ใช่ค่ะ!”

 

“ชั้นเจนนี่ คิมค่ะ..ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ!!”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ!”

 

“สัญญาการซื้อขายหุ้น5เปอร์เซ็นค่ะ”

 

“เร่งจังเลยนะคะ..”

 

“ค่ะ!”

 

“ดูเหมือนว่าคุณอยากไปจากที่นี่เร็วๆนะคะเนี้ยย..”

 

“ใช่ค่ะ!!”

 

“ได้ค่ะ! จะรีบจัดการให้..”

 

ลลิษาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านแล้วเซ็นชื่อลงในกระดาษ

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ!! เท่านี้การเซ็นสัญญาซื้อขายหุ้น5เปอร์เซ็นก็เป็นอันเสร็จสิ้นแล้วนะคะ..”

 

“ขอบคุณค่ะ! สวัสดีค่ะ!”

 

หญิงสาวเก็บเอกสารแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

 

“เหมือนที่คุณธีร์พูดจริงด้วย..ที่พูดไว้คืนคำได้ป่ะเนี้ยย!!”

 

“ทนไม่ไหวแล้วว..”

 

เปร๊าะะะะะ!!

 

หญิงสาวคว้าข้อมือไปจับหญิงสาวอีกคนพร้อมดีดนิ้ว แล้วอยู่ๆผู้คนและสิ่งของรอบข้างหยุดการเคลื่อนไหวหมดอย่างกับต้องมนต์ ยกเว้นหญิงสาวสองคนที่จับมือกันอยู่

 

“อะไรกันเนี่ยยย..มันเกิดอะไรขึ้นแน่”

 

หญิงสาวหันกลับมามองที่ใครบางคน

 

“มันไม่ใช่แบบที่ชั้นคิดไว้ใช่มั้ย!! เวลามัน...”

 

“ใช่! อย่างที่คุณคิดแหละค่ะ..คุณเจนนี่ คิม.........ย่าาาส์...ทนไม่ไหวแล้ววว..กลิ่นเลือดของคุณณ..มันช่างยั่วยวนใจซะเหลือเกิน..”

 

“นี่คุณเป็น...”

 

“ปีศาจ! ถึงจะเป็นปีศาจ แต่ก็มีเลือดมนุษย์อยู่ครึ่งหนึ่งน้าา..”

 

“คุณเป็นปีศาจ...”

 

“ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยกลัวนะ”

 

ลลิษาเดินอ้อมไปที่ด้านหลังของเจนนี่

 

“ชั้นชินแล้วแหละ!! กับเรื่องแบบนี่...นี่คุณจะทำอะไรน่ะ..”

 

หญิงสาวตกใจเมื่อรู้สึกว่ามีมือของใครบางคนมาจับที่ไหล่และลมหายใจที่เยือกเย็นชวนขนลุกก็ใกล้คอของเธอเรื่อยๆ เธอจึงรีบผละตัวออกแล้วหันไปมองหน้าลลิษา

 

“ขอลองหน่อยได้มั้ย!!”

 

“ลองอะไร..”

“......”

 

ลลิษาไม่พูดอะไรแต่กลับเดินเข้าหาแทน เจนนี่จึงเดินถอยหลังจนชนเข้ากับเก้าอี้และล้มตัวลงนั่งเก้าอี้ หญิงสาวผู้บุกรุกค่อยๆก้มตัวลงจับเก้าอี้ที่เจนนี่นั่งอยู่ แล้วค่อยๆก้มใบหน้าลงไปที่บริเวณหูของเธอ

 

“ชั้นไม่ทำอะไรคุณหรอกก..แค่หยอกเล่นเฉยๆ”

 

เปร๊าะะะะะะ!!!

 

ความคิดเห็น