ณ กลางใจ
email-icon facebook-icon Twitter-icon

คอมเม้นเป็นกำลังใจให้หน่อยนะ อย่างน้อยๆกดสัก1ไลค์ก็ได้ค่ะ {ไรท์เตอร์เรียนสายสุขภาพ เรียนหนักมากกก}

บทที่ 4 ตอน ฮ่องเต้ย่อมชอบนางสนมทุกนาง

ชื่อตอน : บทที่ 4 ตอน ฮ่องเต้ย่อมชอบนางสนมทุกนาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2563 23:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ตอน ฮ่องเต้ย่อมชอบนางสนมทุกนาง
แบบอักษร

บทที่ 4 

ตอน ฮ่องเต้ย่อมชอบนางสนมทุกนาง 

 

ผมฟาดมือตบใบหน้านางผู้นั้นทันใด 

“เจ้ากล้าดีมากที่ทำเช่นนี้กับข้า รู้หรือไม่ร่างกายข้าเป็นของฝ่าบาทห้ามผู้ใดแตะต้อง” ผมแสร้งไม่เห็นไท่เฟิ่งแต่เล่นไปตามน้ำเพื่อให้ไท่เฟิ่งคิดว่าผมบริสุทธิ์ 

ไท่เฟิ่งทอดพระเนตรมองหงเหลียนฮวา พระองค์ตกใจยิ่งที่เจอหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีพลอดรักกันกลางลานกว้าง แถมนางก็เป็นหนึ่งในนางสนม แม้ขั้นจะต่ำต้อย แต่หงเหลียนฮวาไม่สมควรตบนาง เรื่องใดผิดถูกสมควรตรัสถาม พระองค์กำลังจะเอ่ย แต่หงเหลียนฮวากับเดินเข้าไปใกล้นาง 

“เจ้าคิดหรือว่าจะใช้ลูกไม้นี้เพื่อไล่ข้าออกจากวังหลวง รู้หรือไม่เจ้าทำเช่นนี้ก็เหมือนขายตัวเอง เป็นนางสนมต่ำต้อยกว่าข้าหลายขั้น คิดจะล้มข้าด้วยวิธีสกปรก เร็วไปร้อยปี นางสนมชั้นต่ำ” 

เพี้ยะ 

หงเหลียนฮวาถูกนางตบเข้าข้างแก้มทันใดเพราะนางไม่เห็นว่าฮ่องเต้อยู่ข้างหลัง ความจริงหงเหลียนฮวาหลบทัน แต่แสร้งทำเป็นอ่อนแอ 

“เจ้ามันหน้าไม่อาย เป็นบุรุษอกสามศอกแต่ตบสตรี ทั้งยังลวนลามไม่ขอโทษ” 

“คนที่ต้องพูดว่าถูกลวนลามมันข้า มิใช่เจ้า เจ้าเป็นผู้โน้มคอข้าลงไปเอง อยากให้ข้าสาธยายหรือไม่ เมื่อครู่หากข้าโง่เขลา ก็จะถูกเจ้าเรียกทหารมาจับข้า อ้างว่าถูกข้าลวนลาม เมื่อนั้นพระมเหสีก็จักต้องเสด็จมา เรื่องราวจักใหญ่โตไปถึงขั้นฝ่าบาทรับรู้ พระองค์จะประทานผ้าขาวสามฉือให้ข้าเพราะทำผิดกฏวังหลัง สตรีของฮ่องเต้แต่กลับถูกข้าสัมผัส ใช่หรือไม่ นั้นคือแผนการโง่งมที่เจ้าหวังทำให้เกิดขึ้น” 

นางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะหมดทางเถียง ทว่าตอนนั้นเอง หางตานางพันเห็นไท่เฟิ่งยืนอยู่ นางตกใจจนต้องรีบคุกเข่าลงกับพื้น 

“ฝ่าบาท ให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วย” 

“ถวายบังคมฝ่าบาท” นางสนมทั้งแปดนางออกมาทันทีที่ได้ยินว่าฝ่าบาทเสด็จมา หงเหลียนฮวากอดอกยืนนิ่งสายตาบอกบุญไม่รับ 

“เจ้าเอาถ้วยมาทำไม” 

“สนมชงเยวี่ยน ต้องการเพคะ” เจาอี๋กล่าว ฝ่าบาทเดินเข้ามาใกล้ พระองค์หยุดที่สนมชั้นต่ำผู้นั้น 

“ร่างกายของสนมชงเยวี่ยนเป็นของข้า... เจ้าไม่ควรทำเช่นนี้เลย” สุระเสียงเย็นชายิ่งนัก นางสนมที่คุกเข่าลงกับพื้นสะอื้นจนน้ำตาเปรอะเปื้อน “นำนางไปอยู่ตำหนักเฉิงหวน ประทานผ้าขาวสามฉือ” 

“ฝ่าบาทข้าน้อยผิดไปแล้วฝ่าบาทเพคะ” ไท้เจี้ยน (ขันที) เข้ามาลากไปกับพื้นเพราะนางไม่ยอมยืนขึ้น 

หงเหลี่ยนฮวาเบิกตากว้าง ตกใจที่ได้เห็นฉากสังหารผู้คนโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด 

ถึงผู้นั้นจะทำให้ข้าเสียศักดิ์ศรี แต่ท่านไม่จำเป็นที่ต้องฆ่าแกงใครเพียงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น 

“ข้าไม่คิดเลยว่าท่านเห็นชีวิตของคนผู้หนึ่งไร้ค่าถึงเพียงนี้” 

พระองค์ไม่ตอบใดๆ ทั้งสิ้น เดินตรงไปทางถ้วยกระเบื้องสีขาวของนางสนมที่หวังนำมาให้หงเหลียนฮวา ฝ่ามือของพระองค์ปัดถ้วยกระเบื้องทั้งหมดลงกับพื้น นางสนมทั้งแปดขั้นกลัวความผิด รีบถอยหลังหลบเศษกระเบื้อง กล่าววาจาขออภัยพร้อมเพรียงและคุกเข่าลง 

“ไท่เฟิ่ง!!” ผมโกรธไท่เฟิ่งจนเลือดขึ้นหน้า ตะโกนเสียงดังสนั่น บางที ...บางทีในแปดถ้วยนั้นอาจมีสักถ้วยที่ทำให้ผมได้กลับบ้าน 

“เจ้า...ต่อแต่นี้ห้ามมาตำหนักหลัง!” ฮ่องเต้ตรัสสุระเสียงก้องกังวาน ฝ่าพระหัตถ์ของพระองค์คว้าเอาข้อมือของหงเหลียนฮวาไว้ พระองค์ออกแรงทั้งหมดกระชากลากให้หงเหลียนฮวาเดินตามหลังพระองค์ 

“ปล่อยนะ ปล่อย” ผมใช้มืออีกข้างที่ไม่ถูกลาก ทุบตีหลังของพระองค์ “ท่านมันใจร้าย ใจร้ายที่สุด ไหนว่าจะให้ข้ากลับบ้าน แปดถ้วยกระเบื้องนั้น อาจทำให้ข้าไปจากที่นี่!” ผมไม่หยุดพูด หลังๆ เริ่มร้องไห้ออกมาบ้างเพราะผมเริ่มคิดถึงพ่อและแม่ขึ้นมา “ไท่เฟิ่ง! อื้อ” 

องค์ฮ่องเต้หันกายกลับมา พระองค์กระชากมือของหงเหลียนฮวาเข้ามาใกล้ตัวพระองค์ก่อนจะสอดมือทั้งสองข้าโอบเข้ารอบเอวกระชับแขนกอด ให้ร่างของหงเหลียนฮวาแนบชิด ก่อนจะทรงกดพระโอษฐ์จุมพิต ครอบครองริมฝีปากงดงามแต่แสนดื้อรั้น เมื่อผละริมฝีปากออกพระองค์ก็ทรงลูบแก้มสีอมชมพูงดงามของบุรุษตรงหน้าพระองค์ 

“เจ้าเป็นสนมของข้า อย่าคิดจะเข้าใกล้สตรีคนใด” 

“...” ผมขมวดคิ้ว หรือว่า.. “ท่านหึงข้าหรือ” 

“...” ฮ่องเต้ไม่ตอบ พระองค์เบือนพระพักตร์ทางอื่น 

หึหึ 

แน่ล่ะ นายแบบหล่อๆ แบบผมใครมันจะอดใจไหว 

“ท่านชอบข้าหรือ ได้อย่างไร ตั้งแต่เมื่อไหร่” 

“ฮ่องเต้ย่อมชอบนางสนมทุกนาง” พอผมได้ยินแบบนั้นก็ออกแรงผลักอกไอ้บ้านั้นทันที ผมยกมือขึ้นใช้นิ้วชี้พระพักตร์ของพระองค์ 

“พระสนมมีถึงสามพันนาง ชอบทุกนางงั้นหรือ” 

ไท่เฟิ่งเห็นกิริยาของหงเหลียนฮวาก็เกิดขบขัน ตีพระพักตร์นิ่ง 

“ทำไม เจ้าหึงข้าหรือ” 

“...” 

ลูกเต่าน้อยเม้มปากขึงตาใส่ จะเอ่ยก็ไม่ได้เพราะถูกฝ่าบาทเล่นงานเข้าให้แล้ว ไท่เฟิ่งอยากหัวเราะแต่ราชบริพาลมีมากมาย หากเขาหัวเราะออกไปก็กลัวจะดูไม่น่าเกรงขาม 

“หืม เจ้าชอบข้าหรือ ได้อย่างไร ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ว่าจบพระองค์ก็โน้มพระพักตร์เข้าหา กดสุระเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างต้นคอหงเหลียนฮวา“คืนนี้เจ้ามานอนตำหนักข้าเสีย ข้าจะตอบคำถามเจ้าหนึ่งข้อ และล้างปากให้เจ้า” 

ความคิดเห็น