กิ๊ก'จ๋าา
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิบทิศคนใหม่

ชื่อตอน : สิบทิศคนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 816

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 11:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิบทิศคนใหม่
แบบอักษร

ผมไม่รู้ว่ามันพอจะมีโอกาสให้เราสองคนกลับมาทำความรู้จักกันอีกไหม

 

 

แต่ผมยังจดจำรอยยิ้มของเธอไว้เสมอนะ.....

 

 

วันนี้ผมมาไกลมากแล้ว ไกลจากหัวใจตัวเองมากจริงๆ เราอยู่คนละซีกโลกกันแล้วนะ ไอเดีย.... ต่อจากนี้ฉันขอให้เป็นเรื่องของพรหมลิขิตก็แล้วกัน

 

 

 

 

สิบทิศ....

5 ปีผ่านไป.... (ไวเนอะ ไร้ท์)

ประเทศอังกฤษ....

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ผมยังคงลืมเธอไม่ได้สักที ผมไม่เจอเธอนานมากแล้วแต่ผมทำไมรู้สึกเหมือนพึ่งผ่านมาเมื่อวาน หึหึ ขณะที่ผมเดินคิดอะไรเพลินๆอยู่ก็ลืมไปเลยว่ามีน้องสาวเดินตามผมมาอยู่ เสียงเธอร้องทักผมทำให้ผมตื่นจากภวังค์

 

"สิบทิศ ยูเดินช้าๆสิคะ รอหนึ่งด้วย" เด็กสาวตัวน้อยวิ่งตามผมต้อยๆ

 

"ก็หนึ่งขาสั้น เดินตามพี่ไม่ทันเองน่ะ" ผมทันไปพูดกวนๆใส่เธอ

 

"Brother bad habits." เธอย่นจมูกใส่ผมอย่างงอนๆ

 

" โอ๋ๆๆ Brother sorry. ป่ะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงไอติม " ผมลูบหัวเธอเบาๆ

 

"เย้ๆ Thank you. I'm not angry with you." เธอกระโดดโลดเต้นดีใจเหมือนเด็กน้อย เธอไม่เด็กแล้วนะเนี่ย ผมส่ายหัวกับท่าทางของเธอ

 

ผมนั่งกินไอติมกับน้องสาวร้านโปรดที่ผมชอบพาเธอมาประจำ ผมมาอยู่อังกฤษได้5ปีแล้ว ผมมาอยู่กับน้าสาวของผม ซึ่งเป็นน้องสาวของพ่อ พ่อผมส่งน้องสาวมาอยู่กับน้าและให้เธอเรียนที่อังกฤษไปเลย เพราะกลัวว่าน้องสาวจะเกเรเหมือนผมเลยต้องแยกกันอยู่ และคิดว่าน้าจะสามารถควบคุมน้องสาวของผมได้ น้าผมมีครอบครัวที่อังกฤษ มีลูกสาว1คน ลูกชายอีก1คน แต่สามีของน้าได้เลิกลากันไป น้าผมทำธุรกิจเปิดร้านอาหารไทยอยู่ที่นี่เพราะที่นี่ไม่ค่อยมีร้านอาหารพวกนี้ ผมทิ้งทุกอย่างที่เป็นมาเฟีย และใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาเพื่อเริ่มต้นใหม่ ผมมาเรียนต่อที่นี่ หวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ดูแลบริษัทของพ่ออย่างเต็มตัว บ่อนที่ชายแดนก็ยกให้สไปร์เพื่อนรักบริหารต่อไป ส่วนบ้านหลังนั้นที่ผมยึดกรภพมา ผมให้เตชิน ลูกน้องคนสนิทเปลี่ยนชื่อเป็นของเธอ นวินดา ผมคืนให้กับเธอแล้ว ที่ผมทำแบบนั้นเพราะว่าเธอรักบ้านหลังนั้นมาก ผมจึงยกให้เป็นชื่อเธอ ขืนถ้าเป็นชื่อกรภพ มีหวังอาจจะเอาไปเข้าบ่อนอีกแน่

 

"พี่สิบยูไม่กินหรอ ไอศกรีมละลายหมดแล้ว" หนึ่งถามผม

 

"กินสิ ร้านนี้ร้านโปรดเลยนะ " แปลกเนอะ ของที่ผมไม่ชอบกิน แต่อยู่ๆก็ชอบขึ้นมา ไม่เพราะใครหรอก มีคนเดียวเธอคนนั้น

 

"พี่สิบ นี่ยูก็30แล้วนะ เรียนก็จบแล้วทำไมไม่มีแฟนสักทีล่ะ" เธอถามอย่างสงสัย

 

"แก่แดดนะเราอ่ะ ยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่" ผมตำหนิเธออย่างไม่จริงจัง

 

"หนึ่งอยากอุ้มหลาน คริคริ"

 

"รอชาติหน้าเถอะ พี่ชอบผู้ชาย ฮ่าๆๆ" ผมตอบแบบทีเล่นทีจริง

 

"โห่ๆ จะบอกแดดดี๊ ว่ายูชอบผู้ชาย"

 

 

"ทะลึ่ง ไอ้เด็กคนนี้"

 

"เพื่อนยูที่มหาลัยสวยๆทั้งนั้นเรยนะที่มาชอบยู ทำไมยูไม่ชอบเขาละ ใจร้ายจัง"

 

"เอ๊ะ พูดมากจัง ไอมาเรียนนะ ไม่ได้มาหาแฟน ยูโนว"

 

"ค่าาาา ยูเรียนจบแล้ว ยูก็มีแฟนได้แล้วสิ หรือเป็นเพราะรูปผู้หญิงหัวเตียงยูหรือเปล่าน๊าาาา"

 

"ยุ่งจริง เขาทิ้งไอไปแล้ว เขาไม่รักไอหรอก" ผมตอบเธอไปแบบเศร้าๆ

 

"สมน้ำหน้า ก็เมื่อก่อนยูนิสัยไม่ดีละสิ๊ " ผมถลึงตาใส่เด็กรู้มากอย่างไม่จริงจัง

 

"ผู้หญิงไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ ผู้หญิงชอบผู้ชายอ่อนหวาน เอาใจเก่ง ปากหวานด้วย ยูมีหรือเปล่าข้อพวกนี้อ่ะ" เธอลอยหน้าลอยตาถามผม

 

"จิ๊ ถ้าไอมีข้อพวกนี้ ไอก็มีแฟนไปแล้วสิ ถามมากจริง กินไปเรย เดี๋ยวให้จ่ายเองเลยนะ" ผมขึ้นเสียงใส่ จี้ใจดำจริงเรยไอ้เด็กคนนี้

 

"โมโหกลบเกลื่อนอีกและพี่ชายฉ้านนน"

 

"ยังอีกคุณหนึ่งตะวัน ทานไอติมต่อได้แล้วครับ พรุ่งนี้พี่จะกลับไปเมืองไทยแล้วนะ อย่าคิดถึงพี่ล่ะ"

 

"หนึ่งขอกลับด้วย หนึ่งอยากเจอแดดดี๊ หนึ่งเรียนจบแล้ว หนึ่งอยากกลับประเทศไทยมั่ง" หนึ่งเอาใบหน้าของเธอมาถูแขนผมอย่างออดอ้อน

 

"แล้วแต่หนึ่งเลย ยัยเด็กติ๊งต๊อง" ผมแกล้งๆผลักหัวเธอออกเบาๆ

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมเตรียมตัวมาขึ้นเครื่อง โดยมีน้ามาส่ง

 

"เดินทางปลอดภัยนะสิบ หนึ่ง" น้าชลดาเดินเข้ามากอดผมกับหนึ่งแล้วหอมแก้มพวกผมฟอดใหญ่

 

"ขอบคุณนะครับ ,ขอบคุนค่ะ" ผมกับหนึ่งประสานเสียงกัน

 

"ฝากความคิดถึงให้พี่ชนินทร์ด้วยนะลูก น้าไปเปิดร้านก่อนนะ" น้ายิ้มให้พวกผมกับน้องท่านโบกมือลาก่อนเดินจากไป

 

ผมขึ้นเครื่องบินกลับมาประเทศไทยใช้เวลา12 ชั่วโมงเต็ม เพลียจัง ผมลงจากเครื่องก็เดินมายังลานจอดรถ ผมโทรเตรียมให้คนมารับก่อนหน้าที่จะถึงแล้ว สัมภาระของผมมีไม่มาก ส่วนมากเป็นเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็น แต่หนึ่งสิ ขนบ้านมาทั้งหลังก็ว่าได้ ผมไม่เข้าใจผู้หญิงจริงๆ

 

"สิบทิศ ยูช่วยไอถือกระเป๋าบ้างสิ" นั่นไง ว่าละ ภาระพี่มันแหง๋ๆ ผมได้แต่ส่ายหน้าให้กับน้องสาวตัวดี

 

"ขนบ้านมารึไง นี่กะจะไม่กลับไปอังกฤษแล้วหรอ" ผมถามไป

 

"ให้ช่วยถือ ไม่ได้ให้ถาม ยูโนว" นั่นไง มันน่าช่วยไหมเนี่ย

 

"ขอโทษครับนายหญิง" ผมแกล้งพูดกวนประสาท น้องสาวตัวดีก้ยิ้มอย่างผู้ชนะ ยักไหล่ใส่ผมอีก นี่เห็นเป็นน้องหรอกน่ะ ไม่งั้นไม่ยอมจริงๆ หึ แล้วไอ้ที่เรียกผมว่าสิบทิศ ไม่มีพี่สักคำ ผมไม่ได้ว่าอะไรหรอก เพราะคนที่นั่นส่วนมากจะเรียกแค่ชื่อ ผมเลยปล่อยๆเธอไป

 

บ้านเวชวรพัฒน์กุล

 

ทันทีที่เตชินคนขับรถมาจอดรถหน้าบ้าน ยัยน้องสาวตัวดีรีบวิ่งแจ้นไปหาคุณพ่อที่นั่งอ่านหนังสือพิมอยู่บนโซฟาห้องรับแขกทันที

 

"แดดดี๊ หนึ่งตะวันกลับมาแล้วค่าาา" เสียงไปก่อนตัวอีก กอดกันกลมเรยพ่อกับลูก ไม่เจอกันนาน

 

"คิดถึงลูกสาวคนสวยของพ่อจังเรย ฟอดดด" พ่อผมพูดกับหนึ่ง

 

"หนึ่งก็คิดถึงแดดดี๊มากๆ คิดถึงม่ามี๊ด้วยค่า" หนึ่งคลายกอดจากคุณพ่อแล้วหันไปกอดคุณแม่บ้าง ผมได้แต่ยืนยิ้มให้กับทุกคน

 

"เป็นไงบ้างหนึ่ง พี่สิบทิศดื้อกับเราไหมละ หืม"

 

"แหม่ พ่อครับ ผมลูกพ่อปะเนี่ย ฮ่าๆ" ผมพูดแก้เขิน

 

"สิบทิศไม่ดื้อเลยค่ะ เชื่อฟังหนึ่งทุกอย่างเลย คริคริ"

 

"เรียนจบแล้ว เริ่มสร้างอนาคตกันได้แล้วนะลูกๆ พ่อดีใจที่พวกเจ้าเรียนจบแล้ว" พ่อลูบหัวผมกับน้องพร้อมกัน

 

"ครับ พ่อ,ค่าแดดดี๊" เราคุยกันสักพักจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ผมเดินเข้ามาในห้องนอน มองไปรอบๆ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ข้าวของจัดวางเป็นระเบียบ ผมเดินไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง แล้วหยิบรูปขึ้นมา เป็นรูปสาวน้อยน่ารัก ใบหน้ายิ้มแย้มช่างน่ารักเหลือเกิน

 

"เธอจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ไอเดีย" ผมบ่นพึมพำคนเดียว ไม่รู้ว่านานแค่ใหนที่ผมยืนยิ้มให้กับรูปถ่ายในมือ แต่ผมรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้มอง ตอนอยู่อังกฤษ เวลาผมคิดถึงเธอ ผมมักจะหยิบรูปถ่ายเธอจากกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาดูตลอด มันก็คลายเคลียดดีน่ะ และผมพึ่งรู้ว่าผมเป็นคนยิ้มเก่งก็ตอนมองรูปเธอนี่แหละ.....

 

 

ไอเดีย...

 

"นักเรียนคะ วันนี้เลิกแล้ว พรุ่งนี้ทำการบ้านที่คุณครูสั่งไว้มาส่งกันด้วยนะคะ"

 

"Thank you teacher." เสียงนักเรียนประสานเสียงกัน

 

ฉันเดินกลับไปที่ห้องพักครูเพื่อจะเตรียมตัวเก็บของกลับบ้าน ฉันเรียนจบพร้อมกับไอคิว และได้สอบเป็นครูพร้อมกัน ไอคิวสอบได้โรงเรียนใกล้ๆบ้าน แต่ฉันสอบได้ไกลหน่อย แต่ก็ใกล้กับบ้านพี่เขต ไอคิวดีใจมากที่ได้เจอแม่ สองคนกอดกันน้ำตาไหลเรยแหละ พลอยทำให้ฉันร้องไห้ไปด้วย หลังจากนั้นพ่อพี่เขตก็รับเราสองคนเป็นลูกบุญธรรม เราสองคนจึงต้องเปลี่ยนนามสกุล ฉันได้ใช้นามสกุลพี่เขต ตอนแรกก็แอบใจหายนิดนึงน่ะ แต่มันก็ไม่เสียหายอะไร ตอนนี้ฉันก็เป็น นวินดา ปราณสุเรศวร์ เป็นน้องสาวพี่เขตเต็มตัวแล้ว ตอนนี้พี่เขตกับพี่ไอริณก็เริ่มไปมาหาสู่กันเรื่อยๆ ครอบครัวพี่ไอริณเริ่มยอมรับพี่เขตมากขึ้น แต่ทั้งสองก็ชอบกัดกันตลอด แต่ทั้งคู่ก็รักกันดีมาก ส่วนเรื่องแต่งงาน พี่เขตบอกจะรอแต่งพร้อมฉัน บอกให้ฉันรีบหาน้องเขยให้ได้ไวๆอีก ตายๆ วันๆก็สอนหนังสือ อยู่แต่กับเด็กๆ แล้วจะเอาเวลาใหนไปหาแฟนได้ละเนี่ย แต่ก็มีคนเข้ามาหาฉันเยอะเหมือนกัน แต่ก็ถูกปฏิเสธกลับไปทุกคน จริงๆแล้วฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่พร้อม หรือบางทีฉันอาจจะยังไม่ลืมพี่ก็ได้นะพี่สิบทิศ.....

 

"ครูเดียครับ ยังไม่กลับอีกหรอครับ จะเย็นมากแล้วนะ" ครูนิวัฒน์สอนภาษาไทยที่แอบชอบฉันพูดขึ้นขณะที่ฉันยืนเหม่ออยู่ที่โต๊ะครูของฉัน แต่ฉันไม่ได้ชอบเขาหรอกนะ เพราะเขาดูเจ้าชู้ ฉันไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้หรอกนะ

 

"อ๋อ ครูนิวัฒน์ กลับก่อนได้เลยค่ะ เดียเก็บของอีกแป็ปก็จะกลับแล้วค่ะ" ฉันตอบกลับเขาไป

 

"ครับ "

 

ฉันขับรถออกมาจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้านทันที ไม่นานก็ถึงที่หมาย

 

"ครูเดียครับ ที่โรงเรียนเป็นไงบ้างครับ" ไม่ทันได้เดินเข้าบ้าน พี่เขตที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็ทักขึ้น ฉันจึงยิ้มให้และค่อยๆเดินเข้าไปกอดพี่เขตเบาๆ

 

"นี่เราโตแล้วนะ จะมากอดพี่แบบนี้ไม่ได้แล้ว" พี่เขตบีบจมูกฉันเบาๆ

 

"วันนี้เหนื่อยจัง ขอกำลังใจหน่อยค่ะ คริคริ" ฉันแกล้งออดอ้อน

 

"อยู่กับหนูทีไรเปลืองตัวทุกที ฮ่าๆ"พี่เขตลูบหัวฉันกลับ

 

"อะแอ่มๆ "เสียงของพี่ไอรินผู้มาใหม่แซวฉันกับพี่เขต พี่รินเห็นบ่อยแล้วที่ฉันกับพี่เขตเล่นกันแบบนี้ เพราะเราทั้งคู่เป็นพี่น้องกันถึงจะไม่แท้ก็เถอะ

 

"อ้าว แล้วน้องแดนละคะพี่ริน"

 

"น้องนั่งดูการ์ตูนกับคุณปู่ข้างในโน้นแหละจ้ะ" พี่รินยิ้มให้ฉัน

 

"แล้วเมื่อไหร่จะมีน้องให้น้องแดนน๊า" ฉันเหลือบตาไปมองพี่เขตเหมือนเชิงถาม

 

"รอมีพร้อมเราเนี่ยแหละ ไม่ลงจากคานสักทีน้องสาวพี่ ฮ่าๆๆ" ฉันหันไปถลึงตาใส่พี่เขต

 

"ไม่คุยกับพี่เขตและ ไปเล่นกับน้องแดนดีกว่า เชอะ"

 

"ฮ่าๆๆ " ทั้งพี่เขตและพี่ไอรินยืนหัวเราะให้ฉัน เชอะ รอให้มีก่อนเถอะ จะเอามาอวดให้ดู ฉันเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นน้องแดนนั่งดูการ์ตูนอยู่อย่างใจจดใจจ่อ ส่วนคุณพ่อก็อ่านหนังสือพิมพ์ข้างๆหลานชาย

 

"สวัสดีค่ะคุณอา" ฉันยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

 

"ไหว้พระเถอะลูก" ฉันยิ้มให้แล้วก้มลงไปหอมแก้มน้องแดนอย่างหมั่นเขี้ยว แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากหลานเรย หลานสนใจแต่การ์ตูน

 

 

 

 

มาน้อยแต่มานะ มาค่ะ แต่นานมา อิอิ😊😊😊😊

 

พี่สิบกลับมาแล้วน่ะ มาพร้อมน้องสาวคนสวย❤

หนึ่งตะวัน เวชวรพัฒน์กุล 😊😊

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น