ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6

คำค้น : วันวาน , ต๋าเฉิง , ต่างวัย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2562 10:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6
แบบอักษร

เพล้ง! 

 

เสียงหนักแน่นของโหลน้ำตาลหล่นกระทบพื้นกระเบื้องแตกกระจายไปทั่วบริเวณ ทุกคนในบริเวณนั้นต่างหยุดการกระทำและหันมามองทางต้นเสียงเป็นสายตาเดียวกัน.... 

 

“ลำดวลซุ่มซ่ามตลอดเลยเธอเนี่ย” หญิงสูงวัยเอ่ยตำหนิแม่บ้านคนสนิทของตัวเอง 

 

“ขอโทษค่ะคุณสา เดี๋ยวดวลออกไปซื้อให้ใหม่นะคะ” ลำดวลยกมือไหว้ขอโทษขอโพยเจ้านายของตัวเองก่อนจะรุกรี้รุกรนเตรียมจะออกไปซื้อน้ำตาลมาให้ใหม่ 

 

“เดี๋ยววานวันออกไปซื้อน้ำตาลให้เองค่ะคุณยาย” เสียงหวานใสของหญิงสาวเอ่ยอาสากับผู้เป็นยายของเธอ 

 

“เอางั้นหรอลูก...... ก็ได้จ่ะแต่ไม่ต้องรีบนะวันวาน ยายยังไม่ได้รีบใช้” หญิงสูงวัยเอ่ยถามหลานสาว เมื่อเห็นหลานสาวสุดที่รักพยักหน้าอย่างหนักแน่น เธอจึงไม่อยากจะขัดใจ 

 

“เดี๋ยววันวานรีบไปรีบกลับนะคะ” หญิงสาวบอกยายของเธอด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนจะเดินแยกตัวออกไปยังหน้าบ้านเพื่อเอาจักยานคันโปรดปั่นไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยของหมู่บ้าน 

 

แต่ในขณะที่หญิงสาวกำลังเข็นจักรยานออกจากบ้านมาจอดไว้เพื่อปิดประตูรั้ว สองหนุ่มวันกลางคนที่กำลังแอบซุ่มดูเธออยู่จากบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านของเธอ ต่างก็รีบวิ่งไปที่จักรยานของตัวเองและเข็นออกมาที่หน้าบ้านตามแผนที่พวกเขาทั้งสองคนวางเอาไว้ 

 

“อ้าว! คุณหนูวันวานครับ” หย่งเต๋อเอ่ยทักหญิงสาวอย่างคุ้นเคย 

 

“สวัสดีค่ะคุณน้าหย่งเต๋อแล้วก็คุณน้าอาซาน” หญิงสาวเอ่ยทักคุณน้าทั้งสองคนอย่างคุ้นเคยเช่นกันเพราะเธอมักจะเจอคุณน้าทั้งสองคนตั้งแต่เด็ก ๆ แต่ยิ่งเจอมันกลับทำให้เธอพลางนึกถึงใครอีกคนที่เธอนั้นไม่ได้พบเขามานานแสนนาน...... 

 

“คุณหนูวันวานกำลังจะไปไหนหรอครับ” อาซานเอ่ยถามต่อ 

 

“วันวานกำลังจะไปซื้อน้ำตาลให้คุณยายค่ะ แล้วคุณน้าทั้งสองกำลังจะไปไหนกันเหรอค่ะ” วันวานตอบคำถามคุณน้าทั้งสองก่อนจะเอ่ยถามกลับอย่างมีมารยาท 

 

“ว่าจะไปซื้อของครับที่หน้าหมู่บ้าน ว่าแต่ผมเจอคุณหนูวันวานก็ดีเหมือนกันครับ พอดีผมมีเรื่องจะปรึกษาสักครู่ไม่ทราบว่าจะรบกวนเวลาคุณหนูวันวานไหมครับ” หย่งเต๋อที่เห็นว่าเป็นจังหวะที่เหมาะสมที่สุดในการที่จะเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า 

 

“ได้สิค่ะ งั้นคุณน้าทั้งสองคนเข้ามานั่งคุยที่บ้านวันวานก่อนไหมค่ะ วันวานจะได้เอาน้ำกับขนมมาให้ทาน” วันวานเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มสดใส เธอมีน้ำใจแล้วก็น่ารักแบบนี้เสมอ 

 

“ก็ได้ครับ แต่คุณพ่อของคุณหนูวันวานไม่อยู่ใช่ไหมครับ” หย่งเต๋อถามหญิงสาวถึงผู้เป็นพ่อของเธอที่ขึ้นชื่อเรื่องความหวงลูกสาวที่สุด 

 

“คิกคิก ไม่อยู่ค่ะ กลัวคุณพ่อวันวานกันเหรอค่ะ” วันวานหัวเราะหน่อย ๆ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างขัน ๆ  

 

“นิดนึงครับ” อาซานเป็นคนตอบคำถามของหญิงสาว 

 

“จริง ๆ คุณพ่อของวันวานใจดีนะคะ คิกคิก งั้นเดี๋ยวคุณน้าหย่งเต๋อกับคุณน้าอาซานนั่งรอวันวานที่โต๊ะในสวนก่อนนะคะ วันวานจะเข้าไปบอกคุณยายและเอาน้ำกับขนมมาให้ก่อนค่ะ” วันวานเอ่ยบอกคุณน้าทั้งสองคน 

 

“ได้ครับขอบคุณครับ”  

 

หลังจากนั้นหญิงสาวได้แยกตัวกลับเข้าไปในตัวบ้านก่อนที่คุณน้าทั้งสองคนจะเข้าไปนั่งรอเธอที่สวนข้างบ้าน ไม่นานหญิงสาวเดินกลับออกมาพร้อมกับถาดน้ำหวานสีสวยและคุกกี้สีนวลน่าทาน 

 

“วันวานมาแล้วค่ะ” หญิงสาวรินน้ำหวานใส่แก้วส่งให้คุณน้าทั้งสองคน ก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งเก้าอี้อีกฝั่งที่วาง 

 

“ขอบคุณครับ” หย่งเต๋อและอาซานยกน้ำขึ้นมาดื่มแก้กระหายพร้อมกับกล่าวขอบคุณในความมีน้ำใจของเธอ พวกเขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้หญิงตรงหน้าถึงได้ครอบครองหัวใจของนายน้อยพวกเขา 

 

“มีเรื่องอะไรจะปรึกษาวันวานหรอค่ะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มละมุน 

 

“คือ....... คุณหนูวันวานพอจะรู้จักคนที่สามารถดูแลเด็กได้ไหมครับ แบบที่ต้องอยู่ค้างประจำเลยสักหนึ่งเดือน พอดีนายน้อยของพวกผมไม่มีคนดูแลนะครับ คุณพ่อกับคุณแม่นายน้อยก็ไม่ค่อยว่าง แถมผมสองคนก็ติดงานไม่สามารถดูแลนายน้อยได้ตลอดด้วยครับ บางทีนายน้อยอยากไปเที่ยวก็ไม่ได้ไปพวกผมถึงจะมาเมืองไทยบ่อย ๆ แต่ก็ไม่ได้ชินถนนหนทางสักเท่าไหร่นะครับ ไม่ทราบว่าคุณหนูวันวานพอจะรู้จักหรือหาให้ได้ไหมครับ” หย่งเต๋อได้ทีก็รีบพูดในสิ่งที่เขาวางแผนซ้อมมาอย่างดิบดี 

 

“เอ่ะ! นายน้อยนี่ลูกของใครหรอค่ะ เอ่อ....ขอโทษคะที่วันวานเสียมารยาทถาม” เธออดสงสัยไม่ได้ว่านายน้อยที่ว่าของคุณน้าทั้งสองคนเป็นลูกของใคร เพราะว่าลูกของน้าสมหญิงกับลุงวินก็เป็นเด็กหญิงตัวน้อย เอ่ะ! หรือว่าจะเป็นลูกของ....... 

 

“ถามได้ครับ นายน้อยเป็นลูกของคุณต๋าเฉิงครับ.......... โอ๊ยยยย” เป็นอาซานที่ร้อนรนพูดออกมาโดยไม่รอหย่งเต๋อ ก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่อโดนหย่งเต๋อกระทุ้งซอกใส่พร้อมกับส่งสายตาทิ่มแทงให้เขา  

 

“คะ......คุณน้าต๋าเฉิงมีครอบครัวแล้วหรอค่ะ ดีจังเลยนะคะ” หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นก็เกิดใจหายและชาวาบที่หัวใจ เธอก็คิดมาตลอดว่ายังไงคุณน้าต๋าเฉิงก็คงมีครอบครัวแต่งงานไปแล้ว เขาคงไม่ได้มาสนใจเด็กอย่างเธอ แต่พอเธอได้ยินแบบนี้แล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะเศร้าและเสียใจ 

 

ในครั้งเยาว์วัยเธอเคยคิดว่าเธอคงชอบคุณน้าต๋าเฉิงเพียงเพราะเขาใจดีกับเธอ อยู่ใกล้ ๆ แล้วก็รู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด เธอยังเด็กเธอเลยไม่เข้าใจความรู้สึกรักหรือหลงอะไร แต่เมื่อเธอโตขึ้น เธอกลับแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เธอคิดมานั้นมันเรียกว่าความรักเธอไม่เคยลืมรอยยิ้มที่แสนละมุนของเขา เธอไม่เคยลืมเสียงของเขา เธอจดจำได้แม้กระทั่งคำพูดที่แสนธรรมดาของเขา เธอจดจำเขาได้ทุกอย่าง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้พบเจอเขามาเป็น 10 ปี แต่หัวใจของเธอก็ยังคงเฝ้ารอแต่เพียงเขา นี่เธอหลงรักผู้ชายที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของเธอตั้งแต่เธอยังไม่รู้จักประสาเลยด้วยซ้ำอย่างงั้นเหรอ 

 

“คุณหนูวันวานครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” หย่งเต๋อสะกิดแขนของหญิงสาว ที่นั่งเหม่อลอยสีหน้าหม่นหมองลงหลังจากได้ยินว่านายน้อยของเขามีครอบครัว 

 

“คะ.....คะ? เอ่อ วันวานไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แหะ ๆ เดี๋ยววันวานจะลองหาให้ดูนะคะ แล้ววันวานจะบอกคุณน้าทั้งสอง” หญิงสาวฝืนยิ้มอย่างเต็มที่ทั้ง ๆ ที่เธออยากร้องไห้กับความผิดหวังใจจะขาด 

 

“งั้นถ้าคุณหนูวันวานได้เรื่องยังไงรบกวนติดต่อกลับหาผมด้วยนะครับ งั้นผมไม่รบกวนเวลาคุณหนูวันวานแล้ว” หย่งเต๋อส่งนามบัตรให้หญิงสาว เธอรับไว้ก่อนที่จะเอ่ยคำลาแก่กัน 

 

“ได้ค่ะ วันวานได้คนแล้วจะติดต่อกลับไปนะคะ” หญิงสาวเอ่ยตอบก่อนจะเดินไปส่งแขกผู้มาเยือนที่หน้าบ้าน  

 

เธอมองนามบัตรสำเทาในมือก่อนที่เธอจะเดินกลับเข้าบ้านไปช้า ๆ หัวใจของเธอมันหม่นหมองลงเรื่อย ๆ เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจได้อีกต่อไป เธอรีบวิ่งขึ้นไปยังห้องนอนส่วนตัว ก่อนที่จะปลดปล่อยน้ำตาแห่งความเสียใจออกมา ตอนนี้หัวใจของเธอมันสลายไปหมดแล้ว รักครั้งแรกของเธอมันผิดหวังตั้งแต่เธอยังไม่ได้เริ่มอะไรเลยด้วยซ้ำ หรือเพราะเหตุผลนี้จึงทำให้น้าต๋าเฉิงที่แสนดีคนนั้นหายไปจากชีวิตของเธอ......... 

ความคิดเห็น