ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิ่งที่หัวใจตามหา...1

ชื่อตอน : สิ่งที่หัวใจตามหา...1

คำค้น : วิวาห์ / เเค้น / ร้าย /รัก / โหด / ทรมาน / ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2562 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งที่หัวใจตามหา...1
แบบอักษร

 “ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เขมเริ่มจะชินแล้ว” 

 “เอาอย่างนี้มั้ย เดี๋ยวผมอาสาเป็นพ่อให้เอง” 

 “จะดีเหรอคะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า” จู่ๆอัครินก็พูดขึ้นมาจนเธอแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ 

 “ดีสิครับ” 

 

 “อะไรของแก! จะมาแย่งหน้าที่พ่อไปจากฉันเหรอ!” เสียงเข้มที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะของเขมมิกาและอัครินที่กำลังสนุกสนานอยู่ เขาเดินเข้ามาทันที่อัครินพูดว่าจะอาสาเป็นพ่อของลูกเขาทั้งสองคน มันจะได้ที่ไหนกันเล่า เขมมิกาก็อีกคนเห็นดีเห็นงามกับไอน้องชายของเขาด้วยตลอด 

 “อะไรของพี่ ผมก็แค่อยากจะซ้อมเป็นพ่อแค่นั้นเอง ทำเป็นหวงไปได้” 

 “ไม่ต้องเลย อีกไม่กี่เดือนดาก็จะคลอดล่ะ ไปเตรียมตัวให้ลูกแกเรียกพ่อโน้น!” อัศวินเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับแย่งลูกน้อยในอ้อมแขนของอัครินไปอุ้มไว้ด้วยความอ่อนโยน “เป็นยังไงบ้างคะนางฟ้าของพ่อ” พูดจาหวานใส่ลูกสาวตัวน้อยเสร็จก็ก้มหน้าจุ๊บแก้มด้วยความคิดถึงต่อ ก่อนที่จะหันไปหาลูกชายอีกคนที่อยู่ในแขนของเขมมิกา 

 “ไม่ดื้อใช่มั้ยครับ เทวดาตัวน้อยของพ่อ” ก้มจุ๊บหอมแก้มแดงระเรื่อของลูกชายอีกคน อัครินที่เห็นว่าพ่อที่แท้จริงของบุตรสาวบุตรชายกำมะลอของเขา มาแล้วตนเองก็คงต้องเดินไปดูภรรยากับลูกน้อยๆในท้องที่อีกไม่กี่เดือนก็จะได้เจอกันแล้วบ้างสิ 

 “ผมขอตัวก่อนนะครับ” 

 “เดี๋ยวเขมไปด้วยค่ะ อยู่ตรงนี้มันอึดอัดหายใจไม่ทั่วท้อง” เขมมิกาส่งยิ้มหวานให้ก่อนที่จะเอ่ยขอไปด้วย 

 “เขม...ส่วนแกจะไปไหนก็ไปเลย” อัศวินรั้งลำแขนของเขมมิกาไว้เบาๆก่อนที่จะเอ่ยปากไล่อัคริน 

 “ครับๆ” อัครินพูดก่อนที่เขาจะเดินจากไป รู้ดีว่าพี่ชายมีเรื่องที่จะต้องเคลียกับภรรยาสาวอัครินจึงรู้หน้าที่ดีว่าควรทำเช่นไร 

 “อยู่กับพี่นะ” 

 “ไม่ต้องเลยค่ะ ไหนว่าจะไม่มายังไงล่ะ” อดน้อยใจไม่ได้ ทริปที่จะมาพักผ่อนกันตามภาษาครอบครัวเป็นอันต้องล่มไม่เป็นท่าเมื่ออัศวินบอกเธอว่าติดงานไม่สามารถมาเที่ยวด้วยได้  

 “โถ่...เขม พี่ขอโทษนะครับ” 

 “ไม่ล่ะค่ะ เขมจะพาลูกไปนอนแล้ว”  

 “ไม่เอานะ อย่าโกรธพี่เลยนะคนดี”  

 “กี่ครั้งแล้วค่ะ เขมพยายามที่จะไม่คิดอะไรแต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้” เขมมิกาพูดออกมาเพราะหลายครั้งนักที่เขาเป็นเช่นนี้ 

 “ต่อไปนี้พี่สัญญาว่าจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว” 

 “ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ในเมื่อมันคือหน้าที่ เขมก็ขัดหรือห้ามอะไรไม่ได้ แต่ที่เป็นแบบนี้เพราะพี่วินไม่เคยแบ่งเวลาให้ครอบครัวเลยสักนิด” 

 “พี่ขอโทษ ขอโทษที่ละเลยมากจนเกินไป ต่อไปนี้ให้พี่ได้ใช้ชีวิตกับเขมกับลูกให้เต็มที่นะ” 

 คำที่ว่าขอใช้ชีวิตให้เต็มที่กับคนที่รัก มันทำให้เขาหวนคำนึงถึงเรื่องราวที่มันเคยเกิดขึ้น ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานี้เขาได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งอุบัติเหตุของวิชุดาว่าแท้จริงแล้วใครกันแน่ที่เป็นคนทำ เขาไม่เคยคิดเลยว่าการที่เราจะรักใครมากๆได้สักคนนึงมันต้องใช่ช่วงเวลาและหัวใจที่มากขนาดไหนเช่นเดียวกับวานิสาเธอไม่ผิดที่อยากจะมอบความรักให้กับเขาและมันก็ไม่ผิดที่เธอพยายามทำทุกสิ่งอย่างเพื่อให้เป็นไปตามสิ่งที่เธอต้องการ แต่ทว่ามันกลับผิดที่เธอเลือกใช้วิธีที่ผิด การดำเนินชีวิตด้วยกิเกสตัณหาของวานิสามันทำให้เธอต้องจมดิ่งอยู่ในวงวันของความอิจฉาริษยาจนสุดท้ายก็เป็นตัวเองเสียที่ดึงให้ตนเองต้องตกลงไปอยู่ในสิ่งที่สร้างขึ้นมา  

 เช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เขาโดนยิงและคนยิงก็ไม่ใช่ใครนอกจากวานิสา หลังจากเหตุการณ์นั้นแล้วเธอถูกรวบตัวโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจและพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลก่อนจะถูกนำตัวดำเนินคดีตามกฎหมาย มารดาของวานิสาครั้นเมื่อรู้ว่าลูกของตนเองนั้นกระทำการผิดพลาดครั้งใหญ่ก็ยอมรับไม่ได้ แม้ว่าจะโกรธเกลียดกันมากแค่ไหนแต่ทว่าคนเป็นแม่ไม่เคยที่จะสอนให้ลูกตัวเองทำชั่วด้วยการทำลายชีวิตคนอื่น  

 จนคล้ายว่าชีวิตนั้นจะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันทีที่ข่าวที่วานิสากระทำการอุกอาจถูกแถลงการณ์ออกไปทั่วผู้คนที่ต่างรู้จักหญิงสาวนึกเปลี่ยนความคิดแล้วมองสาวเจ้าไปในทางที่เลวร้ายทันทีจนแทบจะไม่มีที่ยืนในสังคมมารดาของหญิงสาวจึงหันหน้าเข้าหาธรรมมะเสีย เผื่อว่าสิ่งดีๆมันจะทำให้จิตใจที่สกปรกของตนเองนั้นผ่องใสขึ้น อีกทั้งยังอยากที่ยื่นบุญกุศลนี้ให้กับวิชุดาบุตรสาวคนโตที่จากไปที่กว่าจะมารู้ว่าผิดก็สายไปเสียแล้ว... เช่นเดียวกับอัศวินที่เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เขาแทบจะเอาชีวิตไม่รอด การที่ต้องนอนอยู่บนเตียงมีสติครบทุกประการแต่กลับขยับตัวไม่ได้มันคือสิ่งที่ทรมานที่สุดในชีวิต แม้ยามที่เขมมิกาปวดท้องจะคลอดลูกจนจะขาดใจเขาก็ไม่อาจจะก้าวเท้าแล้วเร่งพาเธอไปโรงพยาบาลได้เลย... 

 6 เดือนก่อนหน้า 

 “อะ...โอ๊ย!” ร่างบางที่เดินๆอยู่ในห้อง จู่ๆก็ปวดท้องขึ้นมาราวกับว่ายามนี้มดลูกกำลังบีบรัดตัวกันแน่นเพื่อผลักดันเอาใครสักคนออกมา พร้อมทั้งยังมีน้ำบางอย่างไหลออกมาตามขาของเธออีกด้วย 

 “ตุ๊บ!” เขมมิกาล่วงลงสู่พื้นแต่ทว่ายังดีที่มือของเธอนั้นยังคงจับประคองไว้ให้แรงกระแทกลดน้อยลงได้บ้าง 

 “ขะ...เขม” อัศวินที่นอนเป็นผักอยู่บนที่นอนจ้องมองภรรยาตัวเองล้มลงที่พื้น เขาอยากจะเข้าไปช่วยประคองร่างนั้นไว้นักแต่ทว่าร่างกายนี้มันกลับไม่ยอมเป็นดั่งที่ใจปรารถนาเลยสักนิด! สิ่งที่เขาทำได้เธอการที่ต้องจ้องมองไปที่เขมมิกาทนดูความเจ็บปวดของเธอโดยที่แม้กระทั่งจะเอื้อมมือไปหายังทำไม่ได้... 

 “ชะ...ช่วยด้วย คะ...ใครก็ได้ โอ๊ย!” เจ็บปวดจนแทบจะขาดใจแม้ว่าจะเปล่งดังออกไปมากเท่าไหร่กลับไม่มีใครนั้นได้ยินเลย...เธอรู้ดีว่าอาการปวดแบบนี้มันคืออะไรแม้ว่าจะเจ็บมากแค่ไหนแต่เธอขอยิ้มสู้เพื่อรอให้เด็กน้อยๆออกมาลืมตาดูโลก 

 อัศวินน้ำตาไหลเล็ดออกมาเมื่อเข้าไม่สามารถช่วยเขมมิกาได้เลย สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือความฝืนทนที่เขาจะขยับตัวเพื่อไปหาภรรยาของตนเองที่ขดกายเจ็บอยู่ข้างเตียง 

 “ชะ...ช่วย...ขะ...เขมด้วย” ถ้อยคำที่เปล่งออกมาแม้ว่ามันจะมีเสียงแต่ทว่าไม่อาจจะดังขนาดที่ว่าคนข้างนอกจะได้ยินได้ 

 “ชะ...ช่วยด้วย! อ๊ะ!” น้ำตาของเขมมิกาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย 

 “ตุ๊บ!” เสียงของหนักหล่นลงพื้นเสียงดัง เขมมิกาที่กำลังทรมานกับความเจ็บปวดอยู่นั้นมองไปที่ต้นเสียงแล้วก้พบว่าตอนนี้อัศวินพยายามขยับร่างของตัวให้ล่วงลงมาจากเตียงแล้วพยายามคืบคลานเข้ามาหาเธอแขนแกร่งพยายามใช้สัมผัสกับเขมมิกาแต่ทว่ามันคล้ายว่าจะเหมือนไกลเหลือเกิน... 

 “ขะ...เขม เขม...” 

 “พะ...พี่วิน” 

 “พี่วิน! ผมเอา…! เฮ้ย!” อัครินที่เดินเข้ามาภายในห้องของอัศวินโดยที่ไม่ได้เคาะประตูเพราะคิดว่าพี่ชายของตนนั้นอาจจะอยู่ตนเดียวแต่ที่ไหนได้ดันมีเขมมิกาอยู่ด้วย บวกกับสถานการณ์ตอนนี้มันดูไม่สู้ดีนักเมื่อเขาเห็นทั้งอัศวินและเขมมิกาที่พากันมานอนกองอยู่ที่พื้น 

 “ชะ...ช่วยขะ...เขมด้วย” อัศวินพูดออกมาทั้งน้ำตา เขาแสนจะละอายใจเหลือเกินแทนที่หน้าที่จะพาภรรยาไปโรงพยาบาลควรเป็นหน้าที่ของเขาแต่ทว่าตอนนี้กลับต้องเป็นอัครินแทน 

 “คุณเขมทำใจดีๆนะครับ” อัครินไม่สนอะไรทั้งนั้นเขารู้ว่าตอนนี้เขมมิกากำลังเจ็บปวดมากจึงรีบช้อนร่างนั้นแล้วอุ้มไปทันที ส่วนอัศวินก็จะบอกให้คนในบ้านมาช่วยพาเขาขึ้นไปบนเตียงเหมือนเดิม  

 ผ่านช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดนั้นไป ครั้งเมื่อเห็นหน้าลูกทั้งสองของเขาแล้วจิตใจที่แห้งเหี่ยวก็พองโตขึ้น อัศวินมุ่งมั่นที่จะต้องกลับมาเดินให้เร็วให้จนได้และเหตุผลที่เขาต้องเดินไม่ได้เช่นนี้เพราะว่ากระสุนนั้นโดนเข้าที่จุดสำคัญของกลางหลังทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ แต่ทว่าใช่ว่าจะกลับมาเดินไม่ได้เพียงต้องพึ่งกำลังใจที่ดีและหมั่นออกกายภาพบำบัดจนสุดท้ายแล้วมันก็สำเร็จเมื่ออัศวินสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้งในระยะเวลาไม่นานนัก 

 

มาเเล้วจ้าาา 

หลายๆคนอาจจะอ่านทางตอนจบออกแล้วเนอะว่ามันเป็นยังไง 

และเเล้วพระเอกเราก็ไม่ตายนะคะ ถ้าผิดใจใครไรท์ก็ขออภัยเเต่ถ้าถูกใจใครก็ขอบคุณนะคะ 

ไรท์ไม่อยากจะให้กินมาม่ากันเยอะเพราะตลอดเนื้อเรื่องก็น้ำตาเเตกกันไปเยอะเเล้ว ไรท์อยากให้ความสุขกับตัวละครบ้าง ไรท์ชอบความรู้สึกที่เป็นสุข ชอบนิยายที่จบเเบบแฮปปี้ไม่มีใครต้องจากใครไป เข้าใจเเละรัก ปรับตัวและการกระทำให้ลงล็อก เหตุผลที่เเต่งนิยายเพราะชอบในตอนจบที่เเม้ว่าจะผ่านเรื่องร้ายๆมายังไงสุดท้ายเขาก็ยังรักกัน 

ปล.อย่าลืมคอมเม้นกันเยอะๆด้วยนะคะ  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น