ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผมเองก็รักคุณ

ชื่อตอน : ผมเองก็รักคุณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2562 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผมเองก็รักคุณ
แบบอักษร

"ใครทำร้ายมาร์ก...มันผู้นั้นต้องตาย!"

 

ต้าร์หันไปพูดใส่พวกลูกน้องของสมิง ก่อนที่ตนจะหายตัวไปเหมือนสายฟ้าอีกครั้ง สมิงสั่งให้ลูกน้องของตนมายืนล้อมวงบังเขาเอาไว้

 

แต่ว่า....

 

"อ้าก!!!" ลูกน้องของสมิงทั้งหมด โดนต้าร์จัดการในเวลาไม่นาน ตอนนี้สภาพร่างกายของต้าร์ เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดมากมาย มือที่เรียวสวยถูกย้อมไปด้วยเลือดที่ไหลหยดลงพื้นเป็นระยะๆ ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนและน่ารัก กลับกลายเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น พร้อมที่จะฆ่าคนมากมายที่มาขว้างหน้าเขาหรือทำร้ายมาร์ก ต้าร์มองเหยื่อที่ยืนอยู่ข้างหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาจนหน้ากลัว ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างรู้สึกสมเพชคนตรงหน้า ที่ยืนตัวสั่นหน้าซีด จนฉี่ราดใส่กางเกงเพราะความกลัว

 

"ขะ...ขอ...ขอร้อง..ล่ะ ปะ...ปล่อยฉันไปเถอะ...ฉันกลัวแล้ว"สมิงยกมือไหว้อ้อนวอนขอร้องชีวิต ตอนนี้เขาไม่เหลือลูกน้องที่จะปกป้องเขาได้สักคน ถ้าเกิดเขารู้ว่าคนตรงหน้าเป็นอย่างไรล่ะก็ ต่อให้ตายเขาก็จะไม่มาเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน

 

มาร์กยืนมองต้าร์ที่ยืนท่ามกลางศพมากมาย คนๆนี้ไม่ใช้ต้าร์ที่เขารู้จัก สายตาแบบนั่น...

 

"ต้าร์!!"

 

มาร์กวิ่งไปกอดคนรักของตัวเองจากด้านหลัง ตะโกนเรียกชื่อหวังให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิม ถึงเขาจะอยากให้สมิงตาย แต่ก็ไม่อยากให้เป็นต้าร์ที่เป็นคนลงมือฆ่ามัน เขาไม่อยากให้มือของต้าร์ต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้แล้ว....

 

"พอเถอะนะต้าร์....ตอนนี้มาร์กไม่เป็นอะไรแล้ว กลับมาเถอะ..."

 

ต้าร์ยืนนิ่งอยู่สักพัก ก่อนที่ดวงตาที่มืดหมนเย็นชา จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขามองรอบตัวเองก็พบกับศพมากมายที่นอนเกลื่อนกันไปหมด

 

ใครเป็นคนทำกันนะ?

 

ต้าร์ก้มมองสภาพร่างกายของตัวเอง ก็ต้องเบิกตากว้าง เขายกมือข้างขวาที่ชุ่มไปด้วยเลือด กลิ่นของเลือดมันคละคลุ้งทั่วบริเวณไปหมด ก่อนที่ความทรงจำมากมายจะไหลเข้ามาในหัวอย่างไม่หยุดหย่อน

 

"มะ...มาร์ก"ต้าร์เริ่มน้ำตาร่วงเมื่อเขาเริ่มจำได้ว่า...ใครเป็นคนฆ่าคนเหล่านั้น

 

"ต้าร์...มึงใจเย็นๆ มึงไม่ต่องคิดมาก...มันก็แค่อุบัติเหตุเท่านั้น"มาร์กดึงต้าร์เข้ากอดแนบอกเอาไว้ ลูบหัวพูดปรอบใจอีกฝ่ายที่เริ่มจะสติแตกกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดไปไม่นานมานี้

 

ต้าร์ยกมือกอดอีกฝ่ายก่อนจะปล่อยโฮออกมา...ถึงชาติที่แล้วเขาจะเคยฆ่าซอมบี้มากมายอย่างไม่รู้สึกอะไร แต่เขาเองก็ไม่เคยฆ่าคนเลยสักครั้งเดียว

 

ใบหน้าสวยที่ตอนนี้เริ่มมีน้ำตาไหลรินปนกับเลือดที่เลอะตามใบหน้า มาร์กยกมือเช็ดอย่างอ่อนโยนที่สุด เพื่อปรอบใจอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องของตน ที่กำลังยืนอึ้งกับเหตุการณ์ ให้ไปคุมตัวสมิงเอาไว้ และให้จัดการกับศพมากมายและสถานที่แห่งนี้ให้เรียบร้อย

 

กานต์กับนัทที่โดนเสียงเรียกสติจากเจ้านาย ก็พยักหน้าหงึกๆก่อนจะพาการ์ดที่ยังมีชีวิตเหลือรอดอยู่ พากันทำงานที่นายสั่ง โดยไม่ลืมท่องประโยคอะไรบางอย่าง ว่าอย่าไปกวนตีนหรือทำอะไรนายน้อยให้คุณต้าร์โกรธเด็ดขาด ไม่งั้นชาตินี้พวกเขาได้ตายแบบศพไม่สวยเหมือนเจ้าพวกนี้แน่

 

มาร์กพาต้าร์ขึ้นไปพักผ่อนบนรถก่อนจะหยิบน้ำขวดมาราดบนผ้าขนหนู เช็ดหน้าตาต้าร์ให้สะอาด

 

"มาร์กกลัวต้าร์รึเปล่า...ที่ต้าร์ฆ่าคน"ต้าร์มองดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายหลังจากที่ถามสิ่งที่ค้างคาใจออกไป

 

"ทำไมกูต้องกลัวมึงด้วย...ในเมื่อกูเองก็ฆ่าคนไปเหมือนกัน ถึงแม้จะน้อยกว่ามึงเยอะก็เถอะ แต่ที่มึงทำไป...ก็เพราะต้องการช่วยชีวิตกูไม่ใช้หรือไง"

 

ต้าร์แหม่มปากแน่นเมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้น เขาดีใจที่อีกฝ่ายไม่ได้กลัวหรือรังเกียจเขาเลย กลับกัน...มาร์กมักจะคอยดูแลและอยู่เคียงข้างเขาในยามที่ลำบากมาตลอด

 

"ขอบคุณนะครับ"ต้าร์พูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่คนที่นั่งฟังอยู่กลับได้ยินเสียงชัด ได้แต่นั่งอมยิ้มมองคนข้างๆที่ก้มหน้าอยู่

 

"คนที่ควรจะพูดคำนั้น...น่าจะเป็นกูมากกว่านะ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตกูกับคนอื่นๆนะต้าร์"มาร์กดึงคนข้างๆเข้ามากอดอีกครั้ง ตอนนั้นเขาคิดว่าจะไม่ได้อยู่กับคนในอ้อมกอดซะแล้ว จึงได้พูดอะไรบางอย่างออกไป

 

จะว่าไปแล้ว...ต้าร์มันลืมไปแล้วรึยังว่ะ ไม่เห็นมันพูดหรือมีท่าทีอะไรที่มันแปลกๆเลยสักนิด

 

มาร์กผละออกจากอ้อมกอดก่อนจะนั่งสบตากับต้าร์ พร้อมกับทำหน้าตาอย่างจริงจัง

 

"มีอะไรหรอ?"

 

"อย่าบอกนะ...ว่ามึงลืมแล้วจริงๆน่ะ"

 

"ลืม?...เรื่องอะไรงั้นหรอ"ต้าร์ทำตาใสแป๋ว เหมือนเด็กที่ไม่รู้อะไรเลย ให้ตายสิ...ลืมเรื่องแบบนั้นได้ลงคอเลยหรอ เขาอุตส่าห์บอกรักมันเป็นครั้งแรกเลยนะ

 

ต้าร์เห็นมาร์กทำหน้าเศร้าก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย...เขาลืมเรื่องอะไรไปงั้นหรอ แล้วเรื่องอะไรล่ะ? ต้าร์เองก็เริ่มทำหน้าคิดหนัก เหมือนคนกำลังนั่งครุ่นคิดหาเรื่องที่ตนได้ลืมอะไรไปบางอย่าง มาร์กเห็นแบบนั้นจึงจำใจที่จะต้องพูดไปอีกครั้ง

 

"กูรักมึงนะต้าร์"

 

"........"0///0

 

หา!!!!?

 

ต้าร์ถึงกับหน้าแดงออกมาเมื่อได้ยินประโยคนั้น เขาเองก็เริ่มจำได้ขึ้นมาทันที...ว่ามาร์กเองก็เพิ่งจะบอกรักเขาในตอนนั้นนั่นเอง

 

แทนที่เขาจะรู้สึกโกรธ หรือรู้สึกแปลกๆเมื่อเพื่อนสนิทของตนมาบอกรักแบบนี้...กลับกลายเป็นว่าเขากำลังเขินอายอยู่!!และไอหัวใจข้างซ้ายมันก็เต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลย>/////<

 

"นายน้อย...ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วครับ"กานต์เปิดประตูรถมานั่งที่ตำแหน่งของตนในรถ หรือก็คือคนขับรถนั่นเอง หันไปมองนายน้อยของตนและคนรักของเขาที่กำลังหน้าแดงอยู่ เป็นอะไรไปล่ะนั่น

 

"คุณต้าร์โอเครป่าวครับ...หน้าแดงมากเลย ไม่สบายตรงไหนรึป่าวครับ"

 

"ปะ...ป่าวครับ"ต้าร์หันหน้าหนีมองออกไปที่นอกรถเพื่อหลบหน้ามาร์กไม่ให้เห็นใบหน้าเขาที่กำลังแดงอยู่ ส่วนคนที่นั่งข้างๆอยู่ก็ได้แต่ยิ่มและหัวเราะในใจกับการกระทำของคนรักของตน ให้ตายสิ...นึกว่าจะลืมซะอีก หึๆๆๆ

 

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว มาร์กก็สั่งให้กลับบ้านทันที พอนั่งรถมาได้สักพัก...ต้าร์ก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา จึงได้ผล็อยหลับไป อาจเป็นเพราะว่าร่างกายนี้ทนรับกับพลังที่จู่ๆก็ได้มาเฉยๆโดยที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายสักเท่าไร จึงทำให้รู้สึกเหนื่อยและเพลียพอสมควรพอมาใช้พลังแบบนี้ มาร์กเห็นอีกฝ่ายหลับจึงดึงให้มานอนซบไหล่ของตน พร้อมกับถอดเสื้อเชิตมาห่มให้ ก่อนจะบอกให้กานต์ขับรถให้เบาลงหน่อย เพราะไม่อยากให้ต้าร์ตื่น

 

เมื่อรถมาจอดที่หน้าประตูบ้านแล้ว มาร์กก็อุ้มต้าร์ขึ้นไปที่ห้องนอน ก่อนกับเอาผ้ามาเช็ดตัวให้พร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย มาร์กนั่งมองคนที่นอนหลับลึกเพราะความเหน็ดเหนื่อย ก่อนจะก้มลงไปจูบหน้าผากหมนของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน แล้วจึงเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

 

เมื่อเสียงปิดประตูและเสียงน้ำดังขึ้นแล้ว คนที่ควรจะหลับอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นตื่นพร้อมกับหน้าแดงอีกครั้ง อันที่จริงเขาตื่นตั้งแต่ที่มาร์กกำลังสวมเสื้อให้เขาอยู่ แต่เพราะเขายังอายจึงได้แต่แกล้งหลับให้เนียนที่สุดต่อไป ก่อนจะรู้สึกอะไรที่มันอุ่นๆและนุ่มมาสัมผัสที่หน้าผากของตน จึงทำให้รู้ทันทีว่ามาร์กแอบจูบหน้าผากเขา

 

ต้าร์ได้แต่นอนเขินกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง ก่อนที่เสียงน้ำในห้องน้ำจะหยุดลง เขาก็กลับมาเข้าโหมดแกล้งนอนหลับอีกครั้ง

 

เสียงประตูเปิดและปิดดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้เตียงเรื่อยๆจนคนที่นอนแกล้งหลับอยู่ ได้แต่นอนใจสั่นเป็นจังหวะสามซ่าส์บนเตียงอย่างลุ้นใจ ว่าคงจะไม่มีอะไรที่เกินคาดหมายเกิดขึ้นอีก

 

พื้นที่เตียงข้างๆต้าร์ยุบตัวลง ก่อนจะถูกใครบางคนดึงเข้าไปกอดไว้ในอกแกร่ง ต้าร์รู้สึกได้กลิ่นหอมๆที่แสนคุ้นเคยออกมาจากตัวมาร์กซึ่งเป็นกลิ่นที่เขาชอบมาก มันทำให้ต้าร์รู้สึกสบายใจขึ้นเมื่อได้กลิ่นนี้ จึงเผลอหันหน้าไปนอนซบกับอกของอีกฝ่าย มาร์กเองก็กอดต้าร์แน่นขึ้นแต่ก็ไม่แน่นเกินไปจนทำใหอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด ก้มหน้าซูดดมไรผมของคนรักอย่างโหยหา

 

"กูรักมึงมานานแล้ว ถึงแม้ว่ามึงจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับกูก็ตาม...แต่กูก็จะรักมึงแบบนี้ไปตลอด จนกว่าชีวิตนี้จะตายจากโลกนี้ไป"มาร์กพูดกระซิบเสียงเบาแต่ต้าร์ได้ยินชัดทุกคำ

 

ใช้ว่าเขาจะไม่รู้สึกแปลกๆเวลาได้อยู่กับมาร์กหรือทำอะไรแบบนี้ เขาเองก็ไม่รู้สึกรังเกียจอะไรมาร์กเลย....เพียงแต่มาร์กเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็ก เขายังต้องการใช้เวลาในการทำใจเพียงเท่านั้น

 

'ผมเองก็รักมาร์กเหมือนกัน แต่ว่า...ผมขอเวลาทำใจอีกสักพัก...เมื่อถึงตอนนั้น...ผมจะเป็นฝ่ายบอกรักคุณเอง'

 

.

 

.

 

.

.

.

.

 

ไรท์ไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไร เนื่องจากว่าไรท์ต่องทำงานด้วย แต่ก็จะพยายามมาลงบ่อยไปเด้อ

ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้น้าาาา

 

 

 

 

ความคิดเห็น