เจ้าแม่ดราม่า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2562 09:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 32
แบบอักษร

 

 

 

บทที่ 32

 

 

“ตอนนี้เรามาถึงแล้วกำลังจะเข้าไปยังตึก 777Tower แล้วกำลังจะเข้าทุกคนเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม” ผมพูดขึ้นในขณะที่กำลังเดินเข้าไปยังตึกของไอ้อีวานพร้อมกับสาวสวยข้างกายที่หน้าเหมือนภรรยาผมยังกับแกะแต่ไม่ใช่เธอผมปลอมตัวมากับโมโฉวทันทีที่ได้ยินคำสั่งของมันที่สั่งโมโฉว...ผมโกหกเธอว่าผมต้องมาทำงานที่นี่เพื่อไม่ให้เธอคิดมากและไม่ให้เธอรับรู้เรื่องนี้มากเกินไปเพราะไม่อยากให้เธอมาเกี่ยวข้องไปมากกว่านี้ตอนนี้ขอแค่เธอดูแลร่างกาย และ ลูกในท้องก็พอผมไม่อยากให้เธอเป็นกังวนอะไรอีกส่วนลิสก็คอยส่งข้อมูลต่างๆมาจากที่นู้นให้ผม แล้วก็เป็นคนคอยซัพพอร์ตผมเรื่องระบบความปลอดภัยของที่นี่..

“คุณหย่งครับจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นช่วยคุณชูให้ได้ด้วยนะครับ” ผมหันหน้ามองหมอนั่นอย่างอ่อนใจ

“แกจะต้องรอดไปบอกความจริงเอง และ แกต้องเป็นคนช่วยเจ้านายของแกเองด้วยเข้าใจนะหยุดพูดเหมือนจะตายได้ละเข้าไปกัน”

‘หย่งฉันเตรียมพร้อมแล้วพอเข้าไปนานปล่อยแมงมุมได้เลย”

“โอเคลิส ฝากทางนั้นด้วย” ผมกดส่งสัญญาณให้ลูกน้องเริ่มปล่อยแมงมุมไปตามมุมตึกทุกคนแฝงตัวเข้ามาในตึกนี้ ตอนนี้ได้เวลาเอาคืนไอ้เวรนี้ทุกอย่างแล้วให้มันจบไปสักทีรำคาญ...

 

ตึกๆ ตึกๆ

 

“อ้าวมาถึงแล้วเหรอโมโฉว ทำตามคำสั่งคุณอีวานใช่ไหม” พอเราเดินเข้ามาได้สักพักก็มีลูกน้องคนสนิทของมันลงมารอรับเราแถมยังถามขึ้นถึงคำสั่งของไอ้เวรนั้น

“ครับ ผมพาภรรยาของหมอนั่นมาแล้วนี่ครับ” โมโฉวดึงโซออกไปให้หมอนั่นดูมันสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“ดีงั้นขึ้นไปข้างบนกัน ส่วนคนข้างๆคงจะเป็นมือสไนที่ลอบยิงหมอนั่นสินะ”

“ใช่ครับ”

“ฉันชอบแกว่ะเก่งจริงๆ ไปกันเถอะขึ้นไปหาคุณอีว่นกัน” ใช่ไปหาไอ้เวรนั้นกันเถอะเพราะตอนนี้ฉันอยากจะเราะฟันออกจากปากมันเต็มที่แล้ว!!!!

“ครับ” แล้วเราทั้งหมดก็ขึ้นไปยังชั้นบนสุดภายในเวลาไม่นานตอนนี้ผมก็กำลังจะเผชิญหน้ากับเพื่อนรักสุดแค้นของผม ผมเคยสงสัยมาตลอดว่าทำไมทันถึงเกลียดผมหนักแต่ตอนนี้ผมไม่อยากถามละผมจะฆ่ามันแค่นั้นพอ...

‘หย่งเราเข้าถึงระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ทั้งหมดได้แล้วคนของเราล้อมอยู่รอบตึกเตรียมพร้อมแล้ว’ คำพูดของลิสทำให้ผมยิ้มกริ่มออกมาอย่่างพอใจโซที่ถูกปลอมตัวโดยทริกชีี่ก็ยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจเธอแสดงทำท่าขัดขืนได้เหมือนโซสุดๆสมกับเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ ลิสขอให้ทริกชี่มาช่วยเพราะไม่ไว้ใจคนอื่นที่จะมาใช้อุปกรณ์ของเธอเพราะเธอกลัวว่าสิ่งเหล่านี้จะไปตกในมือของคนคิดทรยศเราไงละ...

ก๊อกๆ

“นายครับผมขออนุญาตเข้าไปนะครับตอนนี้ทุกคนมาถึงแล้ว” ประตูแห่งความตายของไอ้เวรอีวานค่อยๆเปิดออกผมเดินเข้าไปอย่างช้าๆตามหลังพวกนั้นที่มีลูกน้องอยู่ข้างในประมาณสี่ห้าคนผมปิดประตูห้องลงพร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะพร้อมกับกดล็อกประตูจนมีลูกน้องมันคนหนึ่งหันหน้ามามองผม..แต่ก็ไม่พูดอะไรผมเดินตามเข้าไปจนไปถึงโต๊ะทำงานของมันที่ตอนนี้มันยืนหันหลังอยู่..

“มากับแล้วเหรอโมโฉว...แล้วก็คุณโซรา”

“นี่ครับผู้หญิงที่คุณต้องการผมพาเธอมาแล้วปล่อยคุณชูได้แล้วครับ” โมโฉวดึงแขนโซออกไปให้มันตีบทแตกจริงๆ

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!!” ไอ้อีว่นดึงโซเข้าไปประชิดก่อนจะก้มหน้าพูดกระซิบบางอย่างข้างหูเธอจนเธอเบิกตากว้าง ทริกชี่นี่ตีบทแตกจริงๆให้ตายเถอะ

“แก!! ไอ้สารเลวคนอย่างแกไม่ควรมีชีวิตรอด!!!” เธอร้องดังลั่นขึ้นนั่นทำให้ผมเข้าใจถึงสัญญาที่เธอกำลังส่งมาไอ้เวรนั้นต้องพูดอะไรสักอย่างแน่ๆผมจึงพยักหน้าเข้าใจก่อนจะส่งสายตาหาโมโฉวให้เริ่มลงมือได้เลย....

พรึบ!!!

ผมยื่นแขนไปหยิบปืนที่เอวของไอ้คนที่ยืนเฝ้าผมช้างๆด้วยความเร็วก่อนจะยิงเฉยเข้าที่คางของมันจนคนที่เหลือเริ่มรู้ตัวก่อนจะชักปืนออกมาโมโฉวกระโดดเตะไอคนข้างๆก่อนจะดึงมีดที่ซ่อนอยู่ออกมาแทงเข้าที่คอของหมอนั่นตอนนี้พวกนั้นเริ่มตกใจกันก่อนจะชักปืนขึ้นมาเล็งใส่เรา ลูกน้องไอ้เวรนั้นก็ร้องขึ้น

“นี่พวกมึงคิดจะทำอะไรห้ะ!!!! ไปเรียกคนของเราขึ้นมาให้หมดมันหูหนวกหรือไงไม่ได้ยินเสียงปืน!!!”

“เอาพวกมามากแค่ไหนวันนี้ก็เป็นวันตายของพวกแกทั้งหมดอยู่ดี” ผมพูดขึ้นพร้อมกับปิดระบบพรางตายกลับมาเป็นตัวเองนั่นทำให้ไอ้เวรอีวานเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะกอดคอทริกชี่แล้วใช่ปืนจ่อหัวเธอนั้นไม่ได้ทำให้เธอตกใจแม้แต่เล็กน้อย...

“แก!!! แก...แกตายไปแล้วนิข่าวก็ออกมารายงานแกรอดมาได้ไง!!!”

“ไปถามพ่อแกในนรกดูเองละกัน!!”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะถ้าแกขยับละก็ฉันยิงเมียแกแน่” พอได้ยินมันพูดแบบนี้ผมก็ยกมือขึ้นสูงพร้อมกับปล่อยปืนทิ้งพอเห็นว่ามันยิ้มออกมาอย่างพอใจผมก็ยิ้มเหมือนกัน...

“แกคิดว่าที่ฉันทำแบบนี้คือยอมแพ้แกเหรอ...ฉันเตรียมตัวมาถึงที่นี่คิดว่าฉันทำได้แค่นี้เหรอฮึ!!!” พอมันได้ยินผมพูดแบบนั้นก็ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจผมจึงเริ่มส่งสัญญาณให้โจเซฟที่เป็นมือสไนลงมือทันที...

ปริ้วววว ปึก!!!

กระสุนฝังเข้าที่หัวของลูกน้องคนสนิทของมันก่อนร่างจะลงไปกองอยู่บนพื้นผมจึงก้มเก็บปืนแล้ววิ่งไปทางมันทันทีส่วนโมโฉวก็ยิงลูกน้องมันอีกสามคนที่เหลือกันหลังให้ผมทันทีมันตกใจกับการกระทำของผมเล็กน้อยก่อนจะกดลั่นไกใส่ทริกชี่แต่เธอจับข้อมือของมันบิดจนปืนหลุดลงพื้นแล้วก็ดันตัวเองออกมาแต่มันดึงผมเธอไว้ ผมวิ่งไปกระโดดขึ้นโต๊ะก่อนจะเตะเสยคางมันด้วยความแรงจนมันหงายท้องล้มลงพื้นด้วยความเจ็บปวด...

“อ๊ากก!!! อั๊กกก!!”

ปัง!!

“อ๊ากกกก!!!”

“ไงพอโดนยิงเองดูบ้างร้องเหมือนหมาเลยนะไอ้เวร” ผมพูดขึ้นหลังจากที่ยืนอยู่ต่อหน้ามัน

“แก...แกไอ้สารเลวเอ้ย!!!”

“คำนี้ฉันต้องพูดกับแกหรือเปล่าว่ะไอ้อีวาน!!!! มึงหักหลังกูมึงยังกล้ามาด่ากูอีกงั้นเหรอ!!!! คนอย่างมึงไม่สมควรมีชีวิตอยู่ให้มันรกโลกด้วยช้ำ!!!” ผมนั่งลงตรงหน้ามันก่อนจะดึงผมของมันขึ้นมาด้วยความแรงจนมันต้องรีบดันร่างขึ้นตามแรงดึงของผม...

“มึงจะทำอะไรกู!!!!”

“กูไม่ยิงมึงให้มือเปื้อนเลือดคนอย่างมึงหรอกนะ...กูจะปล่อยให้มึงตายไปพร้อมกับร่างที่แหลกละเอียดไม่เหลือแม้แต่กระดูก!!! ตายไปพร้อมกับทรัพย์สมบัติของมึงไงไม่ดีใจเหรอ!!!” พอได้ยินผมพูดแบบนี้มันก็กัดฟันด้วยความโกรธ

“ไอ้หย่งมึง!!! กูจะฆ่ามึง!!!”

“เหรอ!! คนอย่างมึงแตะต้องกูแม้แต่ปลายเล็บก็ไม่ได้หรอก!!!”

ปึงๆ ปึงๆ ปึงๆ

“นายครับข้างในเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าตอนนี้สัญญาเตือนมันส่งสัญญาณแปลกๆนายครับ!!!” แต่ไม่นานลูกน้องของมันก็มาเคาะประตูมันยิ้มเยาะเย้ยออกมาราวกับผู้ชนะแต่คนที่เหนือกว่าคือผมหึ!!!

“จัดการพวกที่อยู่หน้าประตูสะ” คำสั่งของผมทำให้ลูกน้องของผมที่พรางตัวเข้ามาเริ่มลงมือพวกที่อยู่หน้าประตูทันที

ปึกๆ ปึกๆ ปึกๆ

“มึงไม่มีวันหนีไปไหนได้กูบอกแล้วไง” พอผมพูดจบไม่นานอันฉีก็กระโดดเข้ามาจากทางกระจกด้านข้างด้วยความแรง

เพล้งงงง

“นายครับตอนนี้ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วครับอีกสิบนาทีตึกนี้จะระเบิดทั้งหมดครับผมให้คนของเราระดมคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปหมดแล้วเหลือแค่ลูกน้องของมันครับ” รายงานของอันฉีทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างพอใจแต่ไอ้คนที่เป็นเจ้าของคุกกลับยิ้มไม่ออกพร้อมกับทำหน้าซีด...

“เป็นอะไรไปตอนมึงทำเลวคนอื่นไม่เห็นกลัวเลยนิแต่พอตัวเองจะตายแล้วกลัวงั้นเหรอหึ!!! คิดจะอยู่วงการนี้จะกลัวทำไมเพราะความตายมันแขวนอยู่บนเส้นด้ายอยู่แล้ว!!” พอพูดกับมันเสร็จผมก็หันไปหาอันฉี “มัดแขนขามันไวสะ”

“ครับนาย”

“เดี๋ยวครับคุณหย่งผมอยากรู้ตอนนี้คุณชูอยู่ที่ไหน” พอมันได้ยินคำพูดของโมโฉวมันก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ผมก็ลืมเรื่องนี้ไปเหมือนกันแฮะ!!

“ฮ่าๆๆๆๆ พวกมึงไม่มีทางรู้หรอกว่าไอ้ชูอยู่ไหนเพราะถ้ากูตายกูก็จะไม่ยอมตายคนเดียว!!!”

ผลัวะ!!!

“วั่งชูอยู่ที่ไหนบอกกูมา!!!!” ผมต่อยเข้าที่ใบหน้าของมันด้วยความแรง

“ถุย!!! กูไม่บอก!!!”

ผลัวะ!! ผลัวะ!! ผลัวะ!!

“บอกกูมาว่าไอ้ชูอยู่ไหน!!!!” แต่ในขณะที่ผมกำลังพูดจู่ๆประตูก็ถูกเปิดออกเหมือนมีคนมาปลดล็อกแล้วไขเข้ามา

แก๊ก แอ๊ดดดดดด

“ฉันอยู่นี้หย่ง...” เสียงของวั่งชูดังขึ้นผมหันไปมองหมอนั่นเดินเข้ามามาหาผมพร้อมกับปืนในมือ...

“ชู....”

“ฮ่าๆๆๆ หย่งที่นี่มึงรู้แล้วใช่ไหมว่าไม่มีใครจริงใจกับมึงแม้แต่ไอ้ชู” เสียงหัวเราะขอไอ้อีวานดังขึ้นทำให้ผมหงุดหงิดกว่าเดิม

ผลัวะ!!

“แกทำแบบนี้ทำไมฉันมาช่วยแกนะ” ผมถามขึ้นนั้นทำให้มันมองหน้าผมด้วยแววตาสั่นเทา

“หย่งฉันขอโทษนะโว้ยฉันรู้แล้วว่าไอ้อีวานสั่งลูกน้องฉันทำอะไร และ ฉันรู้แล้วว่าใครที่โดนยิงเพราะฉันคนเดียวไอหมอถึงเป็นแบบนั้น....เพราะงั้นอย่ามาช่วยฉันเลยแกหนีออกไปสะฉัรจะอยู่เฝ้ามันที่นี่เอง!!”

“ไม่ครับคุณชูต้องไปกับคุณหย่งผมจะอยู่ที่นี่แทนเองเพราะผมรับคำสั่งของไอ้หมอนี่มาผมจะรับผิดชอบด้วยชีวิตของผมเอง” แต่ทันทีที่โมโฉวพูดแบบนี้ไอ้ชูเหมือนจะเอาปืนไปจ่อหัวตัวเองทำให้ผมรีบปรี่เข้าไปแย่งปืนจากมัน

“หยุดนะโว้ยชูฉันรู้ว่าแกรู้สึกผิดแต่นี่ไม่ใช่วิธีรับผิดชอบนะโว้ย!!”

“ไม่หย่งแกอย่ามาห้ามฉันเพราะฉันทุกคนถึงต้องตกในสถานการณ์แบบนี้แกรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่มันจะระเบิดสะ”

“ไม่!! แกต้องไปกับฉัน!!”

“ไม่ไป!!”

“ต้องไป!!!” เราสองคนยื้อแย่งปืนกันไปมาด้วยความยากลำบากผมมองซ้ายมองขวาพยายามหาทางให้ปืนหลุดจากมือมันแต่ในจังหวะนั้นเอง..

ปัง!!!

“อึก!!!” เสียงปืนดังลั่นขึ้นด้วยความแรงพร้อมกับร่างของไอ้ชูที่ค่อยๆล้มลงกับพื้น

“ไม่!!! ไอ้ชู!!! แกอย่าพึ่งเป็นอะไรนะ!!” ผมทิ้งปืนจากมือทันทีก่อนจะรีบนั่งลงดึงร่างของเพื่อนขึ้นมามันมองหน้าผมพร้อมกับแววตาที่เอ่อไปด้วยคาบน้ำตา..

“ขอ...โทษ”

“อ๊ากกกกกกก!!! ไอ้ชู!!!!!” ผมร้องลั่นออกมาด้วยความโกรธพร้อมกับความเสียใจที่จุกในอกโมโฉวนั่งร้องไห้ข้างๆผม

“คุณชูครับ!! คุณชู!!! ผมเป็นลูกน้องที่แย่ที่ทำให้คุณคิดทำอะไรแบบนี้ทุกอย่างมันเพราะผมคนเดียว!!!!!”

“คุณหย่งครับตอนนี้เรามีเวลาไม่ถึงสามนาทีเราต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้วครับ”

“แต่...”

“ไป...สะ...หย่ง..ไป...สะ” ผมส่ายหน้าแทนคำตอบแต่เหมือนทุกอย่างมันเร่งรัดไปหมดจู่ๆโมโฉวที่นั่งข้างๆก็หยิบปืนขึ้นมายิงตัวเองอย่างรวดเร็วผมนั่งนิ่งอึ้งด้วยความตกใจเล็กน้อยกับสถานการณ์ตอนนี้ที่มันออกมาในรูปแบบนี้...

ปัง!!

“เฮ้ย!!!!!” เสียงร้องตกใจของทุกคนดังไปทั่วผมร่างของวั่งชูกับโมโฉวสลับกัน

“ผม...จะ...ตาย..เป็น...เพื่อน...คุณ...ชู” คำพูดของโมโฉวทำให้ผมพูดอะไรไม่ออกตอนนี้ผมสับสนไปหมดแล้ว...

“นายครับเราเหลือเวลาอีกสองนาที!!”

“ไป...หย่ง...ไป...สะ...” คำพูดสุดท้ายของไอ้ชูดังขึ้นก่อนจะหลับไปน้ำตาผมไหลออกมาด้วยความโกรธแค้นผมเงยหน้ามองร่างที่ไร้สติของไอ้สารเลวอีวานก่อนจะหยิบปืนขึ้นมาเดินไปหามัน

“มึงตายสะไอ้สารเลว!!!!!!”

ปังๆ! ปังๆ!!!!

ผมลั่นไกปืนอย่างโมโหก่อนจะหันไปมองร่างทั้งสองร่างทีใกล้จะหยุดหายใจแล้ว...ทำไงดีว่ะ ผมจะทำไงดีว่ะ!!!!

พรึบๆ พรึบๆ พรึบๆ

แต่ในจังหวะนั้นเองก็ทีฮอโผล่ขึ้นมาข้างๆตึกพร้อมกัลการปรากฏตัวของไอ้คริสที่ใชโทรโข่งพูดกับผม

“ไงหย่งยูอยากได้ความช่วยเหลือมั้ย” คำพูดของมันทำให้ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยผมพยักหน้าแทนคำตอบนั้นทำให้มันรู้ทันทีว่าต้องทำไง...

“เรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ.....อันฉีแกแบกไอ้โมโฉวส่วนฉันจะแบกไอ้ชูพาคนข้าพวกนี้กลับบ้านกันเถอะ”

“ครับนาย” จากนั้นเราสองคนก็แบกร่างของสองคนนั้นรีบขึ้นบันไดไปยังชั้นดาดฟ้าทันที

“แข็งใจอีกนิดเดียวชูใกล้ถึงแล้ว” ถึงแม้ผมจะแรงเยอะขนาดไหนแต่การแบกผู้ชายด้วยกันขึ้นบันไดมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายตอนนี้เลือดของมันก็ไหลเยอะเกินไปแม้ทริกชี่จะช่วยปิดปากแผลให้แล้วก็เถอะจนสุดท้ายเราทั้งหมดก็ขึ้นมาถึงดาดฟ้าที่ไอ้คริสรออยู่ทันทีที่เราโผล่ขึ้นไปลูกน้องของมันสองคนก็รีบวิ่งมาพยุงช่วยผมกับอันฉีทันที

“ลาขาดละไอเวร....” ทันทีทุกคนขึ้นฮอผมก็หันไปมองประตูก่อนจะหันกลับมาแต่ในจังหวะนั่นเอง..

บึ้มมมมม บึ้มมมมมม

ระเบิดได้ทำงานขึ้นทำให้พื้นที่ผมเหยียบอยู่เริ่มสั่นสะเทือนก่แนจะเกิดเป็นร้อยร้าวไปทั่วร่างของผมล้มลงฮอไม่สามารถจนต้องทำให้รีบบินขึ้น

“เฮ้ย!!!!!” พวกนั้นเอาฮอชึ้นก่อนจะปล่อยเชือกลงมาให้ผม ผมพยายามจะคว้าเอาเชือกที่อยู่ตรงหน้าแต่ตึกมันกำลังสั่นสะเทือนด้วยความแรงทำให้ผมไม่สามารถทรงตัวได้ ผมพยายามกระโดดใส่เชือกอีกแค่นิดเดียวอีกนิดเดียว!!!! ฮอเริ่มบิกขึ้นสูงผมก็เริ่มวิ่งตามหลังไปด้วยความเร็วก่อนจะมาถึงจุดสุดท้ายของตึกที่ผมต้องกระโดดใส่เชือกนั้นถ้าพลาดคือผมคงตกตึกตาย...แต่ไม่!!! ผมจะกลับไปหาลูกกับเมียผม!!!!!

“อ๊ากกกกกก!!! ฉันไม่ยอมตายหรอกโว้ยย!!!!!!!”

พรึบ!!!!

 

 

อ๊าาตอนนี้ไรท์ไม่รู้ว่ามันจะดีสำหรับทุกคนมั้ยแต่ไรท์ได้ทำทุกอย่างเต็มที่แล้วนะคะอาจไม่ใช่ตอนจบของตัวร้ายที่ทุกคนคาดหวังก็ได้แฮะๆ

ส่วนตอนหน้าจะเป็นตอนสุดท้ายของเรื่องนี้แล้วน๊าาาวันนี้ไรท์อาจลงต่อก็ได้ถ้าเกิดมีเวลาพอวันนี้อาจได้เขียนตอนจบเลยฝากกดไลค์กดคอมเมนท์ให้กำลังคนแต่งด้วยน๊าาาา

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น