marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 31 (End part)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 31 (End part)
แบบอักษร

 

 

บทที่ 31

 

 

 

เอี๊ยดดดดด พรึบ!!

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ เกือบตายแล้วเรา” ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกหลังจากที่กระโดดมาจับราวประตูรถได้สำเร็จจนอันฉีก็รีบเล็งรถไปข้างหน้าก่อนจะตีโค้งกลับมาขับมาตามเดิมผมค่อยๆขยับตัวปีนขึ้นด้านบนของรถ

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังลั่นออกมาพร้อมกระสุนที่ทะลุออกมาทำให้ผมไม่สามารถปีนขึ้นไปได้ผมจึงพยายามขยับตัวไปจับที่เปิดประตูหลังรถแต่ถ้าเปิดออกละก็ผมคงห้อยโหนไปตามการเคลื่อนไหวของประตูแน่ๆแต่ทันก็เป็นทางเดียวละมั้ง...

แก๊กกก แอ๊ดดดดด พริ้ววววว

ผมเปิดประตูท้ายรถออกแต่ต้องจับให้แน่นกว่าเดิมเพราะเ้วยแรงส่ายไปส่ายมาของรถทำให้ประตูเปิดๆปอดจนผมไม่สามารถขยับตัวได้ทันทีที่ผมชะโงกหน้าเข้าไปมองข้างในก็มีคนยิงสวนออกมา

ปัง! ปัง! ปัง!

“เอาไงดีว่ะ!!!” พอไม่เห็นท่าทีที่จะเข้าไปได้แล้วผมก็หันหลังไปหาอันฉีที่ยังคนขับมาตามมาติดๆเหมือนเดิมผมจึงใช้มืออีกข้างๆส่งสัญญาณมห้อันฉีขับเข้ามาใกล้กว่านี้พอเห็นว่าระยะห่างอยู่ในระดับพอดีผมจึงตัดสินใจชะโงกหน้าเข้าไปมองอีกครั้งเพราะอยากสำรวจว่าข้างในนั้นมีกี่คน

ปัง! ปัง! ปัง!

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้าคนขับ” พอได้รู้จำนวนแล้วผมก็พยายามปีนขึ้นด้านบนรถด้วยความทรมานเพราะรถมันส่ายไปส่ายมาตลอดเวลาจนผมเริ่มไม่สามารถเกาะตรงนี้ได้แล้วเพราะด้านซ้านกำลังมีรถบรรทุกสวนมาอีกครั้ง และ ผมก็ห้อยโอนเอนอยู่ตรงนี้!!!!!

ปี้นนนนนนนนน

“อ๊ากกกกกก”

เพล้งงงงงง พรึบ!! เอี๊ยดดดดดด

จังหวะที่รถบรรทุกซนเข้ากับประตูที่กำลังแกว่งไปมานั้นผมก็กระโดดลงไปยังหน้ารถของผมที่อันฉัขับเข้ามาประชิดก่อนจะรีบดึงปืนออกมาทันทีเพราะตอนนี้ประตูข้างหนึ่งได้หายไปแล้ว

ปัง! ปัง! ปัง!

ผมยิงเข้าไปในนั้นอย่างรวดเร็วก่อนที่พวกมันจะยิงมามือข้างหนึ่งผมจับเข้าที่ประตูรถส่วนมืออีกข้างก็พยายามเล็งปืนให้แม่นที่สุด ตอนนี้บนรถเหลือแค่สามคนแล้วพวกมันหาทีกำบังก่อนจะยิงโต้ตอบผมมา และ อันฉีก็ขับรถพาผมหลบกระสุนเหล่านั้นผมเปิดระบบตรวจจับความเคลื่อนไหวบนไบโอนิกซ์ก่อนจะสามารถเล็งได้อย่างแม่นยำ

ปัง! ปัง! ปัง!

‘อย่าพึ่งฆ่าพวกนั้นหมดหย่งต้อนให้พวกมันจนมุมที่ท่าเรือก่อนพวกนี้ไม่ใช่พวกของอีวาน’ คำพูดของลิสทำให้ผมหยุดชะงักทันที

“แล้วพวกไหน”

‘ฉันก็ยังไม่รู้แต่ถ้าเราจับเป็นได้ก็รู้แน่นอน’

“เข้าใจแล้ว” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะส่งสัญญาณให้อันฉีจอดรถไม่นานรถของผมก็จอดไม่มีการไล่ตามทันทีก่อนผมจะกระโดดลงมาแล้วเดินขึ้นรถตามเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นผมรู้ว่ามีคนถ่ายวิดีโอไว้เยอะและมันคงเป็นหลักฐานชั้นดีให้ตำรวจแต่มันจะไม่มีอะไรหลุดไปได้ทั้งนั้น

“ลิสฝากเธอจัดการวิดีโอที่ตะหลุดไปด้วยนะ”

‘ได้เลยไม่มีปัญหาเดี๋ยวจัดการให้ไฟล์ที่เกี่ยวกับนายหายสาบสูญไปเองตอนนี้ฉันกำลังใช้สัญญาจากจานรับส่งที่โรงพยาบาลซึ่งมันมีขนาดใหญ่พอที่จะเข้าถึงครังข้อมูลได้อย่างสบาย’

“เจ๋ง!!! งั้นทางนี้เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง... อันฉีออกรถตามไปได้ละเราต้องไปเค้นเอาคำตอบให้ได้ว่าใครมันเป็นคนสั่งพวกนี้”

“ครับนาย” แล้วอันฉีก็ขับรถตามอีกครั้งตอนนี้ก็ใกล้ถึงจุดที่ผมกำหนดแล้วอีกไม่นานผมก็จะได้รู้ว่าใครเป็นคนสั่งพวกมันนอกจากไอ้อีวานแล้วยังมีใครอีกที่ต้องการชีวิตผม...

 

 

20 นาทีต่อมา

 

 

“ลงมาสะพวกแกไม่ทางที่จะหนีไปไหนได้หรอก” ผมยืนอยู่หน้ารถพร้อมกับลูกน้องประมาณสิบกว่าคนกำลังล้อมรถบรรทุกที่หนีผมมาตั้งแต่โรงพยาบาลอยู่

“อย่าคิดตุกติกละเพราะฉันค่อนข้างมั่นใจว่าฉันลั่นไกได้ไวกว่าแกเยอะ” ผมพูดดักขึ้นทันทีที่พวกทันสองคนลงจากรถคนหนึ่งปิดหน้าไว้จนไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นใครส่วนอีกคนที่เป็นมือสไนก็ลงจากรถมาด้วยท่าทางระวังตัว

“วางปืนลงสะพวกแกไม่มีที่ให้หนีหรอก” พวกนั้นเดินมาอยู่ตรงหน้าผมแล้วหันหน้ามองกันก่อนจะพยักหน้า และ ในจังหวะนั้นเองผมก็เห็นไอ้คนที่ปิดหน้ากำลังจะชักปืนออกมาจากด้านหลังผมจึงรีบวิ่งไปทางหมอนั่นก่อนจะกระโดดเนี่ยอย่างเต็มแรงจนหน้าหงายไปเลยส่วนอีกคนก็หยิบมีดออกมาผมนึกว่ามันจะแทงผมแค่เปล่าเลยมันหยิบมีดขึ้นมาเงื้อมมือขึ้นแทงลงที่ท้องตัวเองอย่างแรง!!!

“อย่า!!!!!!”

ฉึก! ฉึก!!!

หมอนั่นแทงเข้าตัวเองสองครั้งจนเลือดค่อยๆไหลออกมาจากปากแล้วร่างก็ล้มลงผมส่ายหน้าเล็กน้อยกับพฤติกรรมของหมอนั่นก่อนจะก้มมองไอคนที่คนเตะกระเด็น...

“พักดีมากสินะถึงยอมตายได้ขนาดนี้” แต่แววตาที่หมอนั่นมองผมกลับมองด้วยความสั่นเทาตาแดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้ผมมึนงงเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงดึงหมวกพร้อมกับแมสปิดหน้าออก....นั่นค่อนข้างจะทำให้ผมตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เห็นสมองผมจึงเริ่มประมวลเหตุการณ์ต่างๆทันที....ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมเหมือนจะเป็นสิ่งที่คนรู้จักทำ และ มันก็ใช่จริงๆด้วยทุกการเคลื่อนไหวของผมอยู่สายตาของคนทรยศพวกนี้ตลอดเวลา!!!!!

“โมโฉว!!!! แก...แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!!!!!” ผมกำคอเสื้อมันด้วยมืออันสั่นเทาผมไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าตอนนี้ผมกำลังผิดหวังอย่างรุนแรงจากคนใกล้ตัว

“คุณหย่งครับ ผมไม่มีทางเลือกตอนนี้คุณซูกำลังตกเป็นตัวประกันไอ้สารเลวอีวานมันจับตัวคุณชูไปมันบอกว่าถ้าผมไม่ทำตามคำสั่งของมันคุณชูจะต้องตาย” ผมปล่อยมือจากคอเสื้อของโมโฉวราวกับไร้เรี่ยวแรง

‘หมอนั่นพูดความจริงไม่มีปฏิกิริยาของการโกหก’

“คุณหย่งจะฆ่าผมก็ได้ครับผมยอมตายขอแค่คุณช่วยคุณชูด้วยครับเขาเป็นผู้มีพระคุณของผมตอนนี้เขายังไม่รู้เรื่องที่ไอ้เวรอีวานทำและยังตามหมอนั่นไปที่อเมริกาตั้งแต่วันที่คุณหย่งโดนแทง...คุณจะฆ่าผมก็ได้อต่ได้โปรดช่วยคุณชูด้วยครับ!!!” ผมมองหน้าโมโฉวด้วยความสับสนแต่ใจหนึ่งก็นึกเป็นห่วงวั่งชู อีกใจก็หวาดระแวง...

“ถ้าแกโกหกฉันละก็ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!! ลุกขึ้นแล้วติดต่อไปหาไอ้อีวานบอกมันว่าแกทำสำเร็จ” คำพูดของผมทำให้หมอนั่นมองหน้าผมอย่างไม่เข้าใจ

“รีบลุกขึ้นมาสิ!!! แกอยากตายตรงนี้แล้วปล่อยให้นายของแกตายไปด้วยหรือไง!!!” พอผมพูดแบบนี้หมอนั่นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะรีบทำตามที่ผมบอกทันที ส่วนผมก็ให้ลูกน้องคุมเชิงมันไว้เล็กน้อยแล้วเดินออกมาติดต่อหาลิส

“ลิสตอนนี้ฉันอยากให้เธอปล่อยข่าวไปว่าฉันโดนยิงตายทำแบบไหนก็ได้ให้น่าเชื่อถือที่สุดเจาะจงกลุ่มเฉพาะให้ไอ้สารเลวนั้นเห็นข่าวของฉันนะ”

‘นายคิดจะไปอเมริกาใช่ไหม’

“อื้อ ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าวั่งชูไม่ได้หักหลังฉัน...ถ้านั่นเป็นความจริงฉันจะถล่มพวกมันให้ย่อยยับ”

‘แต่หย่งแล้ว...’

“อย่าบอกโซนะขอร้องละ...ฉันไม่อยากให้เธอคิดมากเดี๋ยวฉันจะกลับไปโรงพยาบาลแล้วฉันจะคุยเองตอนนี้ทำเป็นปล่อยข่าวก็พอแล้วอย่าให้โซเห็นข่าวนี้ด้วยเพราะฉันมั่นใจว่าเธอจะต้องรู้สิ่งที่ฉันคิดตะทำแน่”

‘เฮ้อออออ...โอเคๆ จะพยายามปิดช่วยละกัน’

“ขอบคุณมากลิสที่เหลือฉันจะจัดการเองเพราะเรื่องทุกอย่างมันเริ่มมาที่ฉันคนเดียว....”

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

 

 

America, Los angeles

ฮ่าๆๆๆ หมายความว่ามันตายแล้วใช่ไหม” เสียงหัวเราะดังลั่นออกมาจากชายหนุ่มรูปหล่อที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายใจ

“ครับท่าน ตอนนี้ไอ้หย่งสือมันตายแล้วมีข่าวรายงานจากเว็บไซต์ที่น่าเชื่อถือลงข่าวมันตรึมเลยครับ”

“หึ!! ดีมากจัดการไปได้หนึ่งแล้วสินะต่อไปสั่งไอ้โมโฉวลักพาตัวเมียมันมาที่นี่หน่อย ขู่มันไปว่าถ้ามันทำไม่สำเร็จเราจะฆ่าไอ้ชู” ใบหน้าที่หล่อเหลากรีดยิ้มร้ายออกมาเขาหลงรักผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นอยากครอบครองเรือนร่างระหงนั้นแทบทนไม่ไหวจนเขาได้ข่าวเรื่องค่าหัวของคนที่เรียกเขาว่าเพื่อนแต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะเห็นผู้ชายคนนั้นเป็นเพื่อนเพราะทุกอย่างที่เขาต้องการมันคนนั้นจะคอยแย่งเขาไปเสมอ และ ครั้งนี้เขาก็จะแย่งทุกอย่างของมันมาแม้แต่เมียของมัน...

“คอยดูเถอะไอ้หย่งฉันจะทำให้ผู้หญิงของแกเป็นของฉันฮ่าๆๆๆ”

“เออ นายครับแล้วคุณชูจะเอาไงกับเขาดีครับ”

“ปล่อยมันไปก่อนเพราะยังไงไอ้ชูก็ไม่เคยขัดขาฉันใช้ไอ้ชูเป็นเหยื่อล้อให้ไอโมโฉวทำงานให้เราเรื่องทั้งหมดมันจึงฉาวถึงเราไม่ได้ไงละ”

“ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้” ทันทีที่ลูกน้องเดินออกไปเจ้าของร่างกำยำลุกขึ้นเดินไปยืนริมหน้าต่างมองออกไปข้างนอกชมทิวทัศน์ของเมืองในยามค่ำคืนด้วยความสบายใจ

“ฉันเอาชนะแกได้แล้วไงหย่งสือ....จากนี้ทั้งหมดของแกฉันจะเอามาเป็นของฉันเองฮึๆ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น