ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 37 : ประสบการณ์สุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 37 : ประสบการณ์สุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 37 : ประสบการณ์สุดซี๊ด
แบบอักษร

 

Chapter 37 

ประสบการณ์สุดซี๊ด 

 

           “อันดา!!!!!!!! นี่เจ้ทำอะไรลงไปเนี่ย!!!!!!!!!!!” เสียงโวยวายของออกัสดังขึ้นในช่วงพักเที่ยงของวัน ซึ่งตอนนี้อันดานั่งกุมขมับอยู่ที่ห้องชมรมกิจกรรมพิเศษที่ปิดตายอยู่

“ฉันอุตส่าห์วางแผนทั้งหมดให้มันลงตัวที่สุดแล้ว ทั้งเรื่องทอยและฟาร์ แต่เจ้กลับทำทุกอย่างพัง”

“ฉันไม่ได้ทำพัง เพราะอย่างน้อยๆก็จัดการกับไอ้ทอยได้แล้วนิ ส่วนเรื่องฟาร์…เธออาจจะไม่จ้ำจี้กับฉันเหมือนเดิมก็ได้เพราะตอนนี้ไม่มีทอยคอยวุ่นวายแล้ว” อันดาตอบน้อง ทั้งๆที่ตัวเองรู้ดีว่าปัญหาทั้งหมดยังคงไม่จบ

“แล้วเจ้คิดเหรอว่าทอยมันจะยอมไปง่ายๆ ฉันเตรียมแผนสองให้ธีมรับมือกับทอยไว้แล้ว แต่ตอนนี้เจ้กลับยังเก็บอีกปัญหาหนึ่งเอาไว้ไม่ยอมทิ้งมันไป คอยดูนะ เจ้ต้องปวดหัวยิ่งกว่าเดิมแน่ๆ” ออกัสเดินไปรอบห้อง

“นี่แกจะซ้ำเติมทำเพื่อ!”

“เห็นแมะ! เจ้เองก็รู้ดีแก่ใจว่าปัญหามากมายจะต้องตามมา” ออกัสส่ายหน้าไปมากับความใจอ่อนของพี่สาว

“ฉันรู้…แล้วแกมาลองเป็นฉันดูไหม ลองยืนมองแฟนร้องไห้โฮๆต่อหน้า บอกแกใจร้าย บอกรักแก ถามว่าเขาทำอะไรผิด ถามว่าไม่รักเขาแล้วเหรอ แกลองมาอยู่จุดนี้ไหม แล้วแกจะเข้าใจว่ามันยากแค่ไหนที่จะต้องทำร้ายเธอ” อันดาพูดจบก็เอนหลังกับเก้าอี้แล้วก็อยากสละร่างเป็นครั้งที่ร้อยของวัน

“อันดา แต่แกจะใจอ่อนแอบนี้ไม่ได้นะ”

“พูดมันง่ายกว่าทำมากนะ เพราะถ้าทำง่ายจริงๆ ฉันคงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้”

“แกสงสารฟาร์”

“ก็ร้องไห้ขนาดนั้น ใครจะไม่สงสาร”

“แต่ความรักมันไม่เกี่ยวกับความสงสารนะเว้ย”

“แน่ใจนะว่าไม่เกี่ยว…” อันดาปรายตาไปหาน้องชาย ออกัสถึงกับถอนหายยาว

“แล้วเจ้จะทำยังไงต่อไป”

“ไม่รู้สิ…”

“ก็อกๆๆๆ” เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งสองหันไปมองด้วยความตกใจเพราะคิดว่าคนที่ทั้งสองกำลังเอ่ยถึงยืนอยู่หลังบานประตูหลังนั้น แต่ทว่ากลับเป็นเด็กสาวตัวเล็กถักเปียต่างหากที่ยืนอยู่

“แพม…” อันดาเรียกชื่อแพมเบาๆและออกไปเปิดประตูทันที และความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้เธอรู้สึกว่า เธอ…ไม่ได้เจอกับแพมมานานมาก ทั้งๆที่ก็นั่งข้างกันในห้องเรียนทุกวัน

“เข้ามาก่อน” อันดาดึงแขนแพมเข้ามาในห้อง แล้วล็อกกลอนทันที และทำเหมือนกับว่าห้องชมรมกิจกรรมพิเศษถูกปิดตายอีกครั้ง

“หาเราสองคนเจอได้ไง ประตูนั่น…เราเอาฟีล์มดำปิดเอาไว้แล้วนะ” อันดาชี้ไปที่ประตูของห้องชมรมที่เธอใช้ฟีล์มสีดำปิดเอาไว้สักพักแล้ว เพราะเธอมักจะแอบมาอยู่เงียบๆในห้องนี้เพื่อเลี่ยงจากปัญหามากมาย

“ก็มีอยู่สองที่ที่อันดาจะอยู่ คือที่นี่กับห้องชมรมดนตรี แต่ที่ห้องชมรมดนตรีไม่มี ก็คงต้องอยู่ที่นี่แหละ” แพมพูดอย่างรู้ใจอันดา ออกัสที่ฟังอยู่จึงมองแพมด้วยความหวังแปลกๆ และเขาก็อยากจะให้อันดารู้จริงๆว่าแพมคิดยังไงกับอันดา และถ้าแพมได้คบกับอันดา เรื่องวุ่นๆต่างๆคงไม่เกิดขึ้น

“อ่ะ เราซื้อข้าวกับขนมมาฝาก เราไม่เห็นอันดาที่โรงอาคาร อันดา…คงยังไม่ได้ทานอะไร” แพมยื่นถุงพลาสติกให้อันดา

“เราซื้อมาฝากออกัสด้วยนะ อยู่ในนั้นแหละ” แพมยิ้มเจื่อนๆให้ทั้งสองและเตรียมจะเดินออกไป แต่อันดาคว้าแขนเธอเอาไว้เสียก่อน

“เฮ้ย! จะไปไหน นั่งด้วยกันก่อนสิ” อยู่ๆหัวใจเด็กสาวผมดำก็เต้นรัว และรู้สึกว่าไม่อยากให้แพมไปไหนเลย เธอรู้สึกเหมือนไม่ได้เจอแพมมาแสนนาน และอยากจะพูดคุยกับแพมมาก ทั้งๆที่เจอกันทุกวัน

“เราไม่อยากกวนอ่ะ”

“กวนอะไร นั่งนี่ๆๆ” อันดาพาเพื่อนร่างบางนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมที่เธอเคยนั่ง แล้วหาเกาอี้ตัวใหม่มาให้ตัวเอง ส่วนออกัสก็ได้แต่นั่งมองแววตาของพี่สาวที่ดูเปลี่ยนไป แววตานั้นดูผ่อนคลายจากเมื่อสักครู่มาก และก็ดูสดใสขึ้นอย่างบอกไม่ถูก และถ้าเขาคิดไม่ผิด…อันดามีความสุขเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆแพม

เด็กหนุ่มรับกล่องข้าวมาจากพี่สาวและนั่งกินเงียบๆ ปล่อยให้อันดาและแพมคุยกันอย่างกับคนที่ไม่ได้เจอกันมาสิบปี พวกเขาสองคนคุยกันเรื่องเรียน เรื่องกิจกรรม เรื่องเก่าๆมากมาย และท้ายที่สุด อันดาก็หัวเราะออกมาเมื่อแพมพูดถึงเรื่องสมัยเด็กของอันดา

“เฮ้ย! แพมจำได้เหรอ ขนาดเรายังจำไม่ได้เลยนะ ตอนนั้นเราเปิ่นมาก”

“ไม่หรอก อันดาอาจจะคิดว่าตัวเองเปิ่นนะ แต่ทุกคนคิดว่าอันดา…น่ารักมาก” แพมพูดอย่างที่ใจอยากพูด แต่ทว่าเธอก็ดูเศร้าใจ เพราะว่าเธอไม่ควรจะมาหัวเราะคิกคักกับแฟนคนอื่นแบบนี้ และถ้าฟาร์มาเห็นเธอนั่งอยู่กับแฟนของเขา ฟาร์ต้องไม่พอใจอีกแน่ และเธอก็ไม่ควรมายืนอยู่จุดๆนี้เหมือนแต่ก่อนด้วย เพื่อความสบายใจของอันดาและฟาร์

“เออ…เราว่าเราไปก่อนดีกว่า กินให้อร่อยนะ” แพมรีบบอกแล้วก็เดินออกจากห้องไป ทำให้เด็กสาวผมดำงุนงง

“อ้าว! กำลังคุยกันสนุกอยู่เลยอ่ะ” อันดากลับไปทำหน้าบูดแล้วกินข้าวต่อ แต่เธอก็อมยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อมองดูขนมที่แพมซื้อมาให้

“ยิ้มไรอ่ะ” น้องชายที่มองอยู่นานทัก

“ดูสิ มีขนม…แต่ไม่มีคนป้อนซะละ” อันดาพูดออกมา และ ภาพที่เธอเคยนั่งทำงานอยู่ในห้องนี้ก็ลอยขึ้นมา แล้วเธอก็จำได้ว่าตอนนั้นแพมก็ชอบซื้อขนมมาให้เธอแบบนี้…แล้วเธอก็อ้อนให้แพมป้อน

“กินเองสิเจ้” ออกัสกัดทันที พี่สาวจึงเบ้ปากใส่…เฮ้ย! นี่มันเจ้อันคนเดิมนิ

ออกัสรู้สึกถึงความทะเล้นของพี่สาวที่หายไปนานแล้ว และหัวใจเต้นเมื่อคิดว่าพี่สาวจอมทะเล้นจะกลับมาอย่างถาวร ถ้าเขาจัดการอะไรบางอย่างได้สำเร็จ และตอนนี้เขาก็ไม่ควรจะมานั่งอยู่ตรงนี้สินะ

“เดี๋ยวมานะเจ้” ออกัสพูดจบก็วิ่งออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้อันดาย่นคิ้ว

เด็กหนุ่มหน้าตี๋วิ่งหน้าตั้งออกไปตามทางเดินในตอนเที่ยง และดูเหมือนว่าใบหน้าเหลอหลาของออกัสจะสะดุดตากับใครบางคน เด็กหนุ่มคนหนึ่งจึงวิ่งตามออกัสไป และคว้าร่างของเขาไว้ได้

“จะวิ่งไปไหน!” ประธานนักเรียนคว้าหมับเข้าที่กลางลำตัว ออกัสจึงหันมามองทันที

“ธีม! เห็นแพมไหม” เด็กหนุ่มหันมาถาม ธีมจึงย่นคิ้ว

“ฉันจะคุยกับแพมเรื่องอันดา” พูดจบทั้งสองก็เริ่มต้นตามหาเด็กสาวหน้าตาน่ารัก แต่ดูเหมือนว่าแพมจะหายไปจากสายตาของทั้งสองเสียแล้ว และในที่ๆแพมควรอยู่เธอก็ไม่อยู่ด้วยสิ ทั้งห้องเรียน ห้องสมุด ห้องสภา ห้องไหนก็ไม่มีทั้งนั้น ทั้งสองจึงหอบแฮกๆอยู่กลางสนามบอล

“แพมไปไหนวะ” ออกัสที่เล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ธีมรู้ยืนหน้าบู้แล้วหันไปมองรอบๆอีกครั้ง

“นั่นสิ ก็ไม่น่าจะไปไหนไกลนะ” ธีมหรี่ตาเมื่ออยู่กลางแสงแดดแล้วก็ต้องย่นคิ้ว เมื่อเห็นอะไรบางอย่างอยู่ไกลๆ

“นั่น…แพมรึเปล่า” ธีมรีบคว้าคอออกัส และชี้ให้เขาดูร่างๆหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ตรงม้านั่งข้างสนามบอล

“เออ…น่าจะใช่”

ออกัสและธีมวิ่งตรงไปหาเด็กสาวเพราะความอัดอั้นที่อยู่ในใจนั้นกำลังจะทะลักออกมา แต่เมื่อทั้งสองวิ่งตรงไปยังเด็กสาวตัวเล็กผมเปียผู้นั้น เธอก็รีบเช็ดน้ำใสๆออกจากข้างแก้มด้วยความตกใจ และรีบหันไปเช็ดจมูกแดงๆของตัวเองหลังจากนั้นค่อยหันกลับมาหาทั้งสองที่ยืนนิ่งเป็นหินอยู่

ออกัสและธีมหันมาสบตากันด้วยความรู้สึกไม่ดี เพราะการที่แพมมานั่งในที่ปลอดคนแบบนี้แล้วร้องไห้ ก็ไม่น่าจะมีเรื่องอื่นที่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตาแบบนี้นอกจากเรื่อง…ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ออกัสและธีมจะมาพูดกับเธอในวันนี้เหมือนกัน และถ้าแพมยอมทำตาม เธอก็จะได้ไม่ต้องมานั่งร้องไห้อย่างโดดเดี่ยวแบบนี้อีก

ออกัสคิดถึงคำพูดของอันดา อันดาบอกว่าฟาร์น่าสงสารและเธอก็ทำร้ายฟาร์ไม่ลง โดยที่อันดาไม่เคยรู้เลยว่าเธอได้ทำให้เด็กสาวอีกคนเสียใจเหมือนกัน และแพมก็ร้องไห้อย่างโดดเดี่ยว ไม่เหมือนฟาร์ที่ร้องไห้ในอ้อมกอดของอันดา ซึ่งบางทีเขาก็คิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลยสำหรับแพม

“ขอคุยด้วยได้ไหม” ออกัสนั่งลงข้างๆหลังจากที่แพมพยักหน้าเบาๆ

“เรารู้นะว่าแพมกำลังรู้สึกยังไง และมันดีแล้วเหรอที่แพมต้องมานั่งเจ็บแบบนี้คนเดียว” ออกัสเริ่มต้นพูด แพมก็ได้แต่ส่ายหน้า

“ถ้าออกัสจะมากล่อมให้เราไปสารภาพรักกับอันดา เราขอปฏิเสธ ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว”

“มันไม่มีคำว่าสายหรอก”

“ออกัส เราไม่อยากเป็นมือที่สาม เราไม่อยากทำร้ายใคร เราไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของอันดา…ออกัสเองก็รู้” แพมมองหน้าทั้งสองหนุ่ม แล้วน้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงลงมา

“แล้วเธอจะปล่อยให้ตัวเองเจ็บคนเดียวแบบนี้เหรอ” ธีมเสริมด้วยหน้านิ่งๆ

“มันดีที่สุดแล้ว”

ออกัสและธีมหันมาสบตากันอีกครั้งแล้วถอนหายใจ เพราะพวกเขาไม่รู้จะกล่อมแพมยังไงดี แพมเป็นคนดี และก็ดีมากๆด้วย แพมไม่ยอมทำร้ายใครหรอก เธอเป็นคนที่ชอบเสียสละ แต่ถ้ามาเสียสละในเรื่องแบบนี้มันก็ไม่เข้าท่า แถมยังทำให้ตัวเองเจ็บปวดอีก มันไม่สมควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลย

“แล้วถ้า…เราบอกแพมว่า อันดามีความสุขมากเวลาที่อยู่กับแพมล่ะ แพมคิดจะเปลี่ยนใจบ้างไหม” ออกัสพูดต่อ

“ออกัส…ยังคิดอยู่อีกเหรอว่าอันดาคิดแบบเดียวกับเรา ทั้งๆที่อันดาก็ตัดสินใจคบกับคนอื่นไปแล้ว” ดูเหมือนคำพูดของออกัสจะไม่ได้ผลกับแพมเลย

“แต่อันดารู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ แพมดูไม่ออกหรอกเหรอ อย่างตอนกลางวันที่แพมมาหา อันดาร่าเริงมากเลยนะ แพมเห็นอันดาเป็นแบบนี้เหรอตอนอยู่กับฟาร์” คำพูดของออกัสเริ่มทำให้เด็กสาวคิดตาม และดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ พักหลังมานี้เธอไม่ค่อยเห็นอันดายิ้มเลย

“แต่ว่ายังไงเราก็ไม่บอกอันดาหรอก” แพมรีบสะบัดความคิดนี้ออก

“ทำไม!”

“เราบอกออกัสแล้วไง เราไม่อยากเป็นมือที่สาม”

“ทั้งๆที่อันดาก็อยากเลิกกับฟาร์เนี่ยนะ”

“ฮะ!” แพมอุทานออกมาอย่างตกใจ ออกัสจึงถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่

“คือ…ฉันก็ไม่อยากจะพูดอะไรแบบนี้นะ แต่ว่า…อันดามันไม่มีความสุขจริงๆ”

“ออกัส…”

“ตั้งแต่ที่มันคบกับฟาร์ ก็มีแต่เรื่องยุ่งๆทุกวัน ไหนจะเรื่องทอยอีก แถมแฟนยังไม่เข้าใจ ตามจิกอันดามันตลอด ฟาร์เป็นคนที่รักอันดามากๆคนหนึ่งฉันรู้ แต่การที่ฟาร์เข้ามาในชีวิตอันดา มันทำให้อันดาสูญเสียจุดยืน และความเป็นส่วนตัว ชีวิตของเจ้ยุ่งวุ่นวายไปหมด ฉันเองไม่รู้จะช่วยยังไงนอกจากขอร้องให้เธอไปสารภาพรักอันดาซะ”

“แต่การให้เราไปสารภาพรัก มันไม่เป็นการทำให้อันดาหนักใจยิ่งกว่าเดิมเหรอ เราว่าเราอยู่แบบนี้ดีกว่า” แพมลุกขึ้นยืนและเดินหนีไป ทั้งๆที่ตัวเองก็เช็ดน้ำตาอยู่

“ถ้าเธอรักอันดาจริงๆ และไม่อยากให้รอยยิ้มของอันดาหายไป ฉันว่าเธอควรจะทำในสิ่งที่ควรทำนะ” ออกัสตะโกนตามมา แต่แพมก็ได้แต่ส่ายหน้า

“งั้นเธอรอดูก็แล้วกันว่าต่อจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้นกับอันดา แล้วเธอจะทนเห็นอันดาไม่สบายใจแบบนี้ต่อไปได้ไหม ฉันเตือนเธอแล้วนะ เพราะคนที่เจ็บที่สุดก็คือเธอ เพราะถ้าอันดาเจ็บมากเท่าไหร่ เธอเจ็บกว่าอันดาหลายเท่าแน่ๆฉันรู้ เพราะเธอรักอันดามากกว่าตัวเธอเอง” ออกัสยังคงตะโกนอย่างเดือดดาล เพราะเขาไม่เข้าใจความคิดแพมเลยจริงๆ

“เอาน่า…ฉันว่าแพมเข้าใจนะว่าเราอยากให้เธอทำอะไร และถ้าอันดาเป็นอย่างที่เราสองคนบอกจริงๆ ฉันว่าแพมไม่อยู่เฉยแน่” ธีมปลอบออกัสและลูบหลังเขาเพื่อให้เขาใจเย็นๆ

“แต่แพม…ฉันว่าแพมไม่กล้าหรอก” ออกัสรู้ดีว่าแพมเป็นคนยังไง

“ไม่แน่หรอก ความรัก…ทำให้คนเราทำได้ทุกอย่าง” ธีมพูดพร้อมกับอมยิ้มเมื่อมองหน้าออกัส และเพราะความรักนี่แหละทำให้เขากับออกัสมายืนอยู่จุดๆนี้

 

กรี๊ดๆ 

ท่านประธานธีม 

พ่อคนหล่อ 

แหมมมมม ดูเป็นผู้มีประสบการณ์เชียวนะ 

เรื่องรักๆใคร่เนี่ยถามเฮียได้เลยใช่ไหมคะ 

ติดตามต่อตอนหน้าค่ะ 

^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น