!ขวัญหทัย2465!
email-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน รู้สึกดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน รู้สึกดี
แบบอักษร

ตอน รู้สึกดี 

หลังจากที่พิญารินทร์เธอได้จูบได้กอดได้หอมปาริฉัตรจนพอใจแล้ว เธอก็เลยช่วยปาริฉัตรจัดของในห้องตามที่ปาริฉัตรต้องการ นี่เป็นครั้งแรกเลยในชีวิตที่เธอช่วยคนอื่นจัดห้องอย่างนี้ แถมยังเป็นผู้หญิงที่พึ่งรู้จักกันด้วย แต่พิญารินทร์เธอก็ช่วยปาริฉัตรด้วยความเต็มใจ แต่ก็นั่นแหละถึงแม้ว่าเธอจะเต็มใจที่จะช่วยปาริฉัตรจัดห้องแต่เธอก็หวังผลที่จะได้ตามมาทีหลังด้วย ตลอดทั้งวันที่เธอคอยช่วยจัดนั่นจัดนี่ในห้องพิญารินทร์เธอก็คอยแอบมองปาริฉัตรอยู่บ่อยครั้ง เวลาที่เดินผ่านเธอก็จะขโมยหอมแก้มของปาริฉัตรตลอด จนปาริฉัตรเธอเขินแล้วก็ทำอะไรไม่ถูกอยู่เป็นนาทีเลยทีเดียว 

“อ่า….เสร็จสักที”                                                               

“พี่แพรเหนื่อยไหมคะ ฉัตรขอบคุณนะคะที่พี่แพรช่วยฉัตรจัดห้องจนเสร็จเลย” 

“เหนื่อยค่ะ…เหนื่อยมากเลย”พิญารินทร์เธอแกล้งทำเป็นเหนื่อยแล้วก็ดึงปาริฉัตรให้นั่งลงที่ตักของตัวเอง สองแขนก็โอบกอดเอวเล็กไว้ไม่ให้ลุกหนีเธอไปไหน ก่อนที่เธอจะหอมลงที่ไหล่ของปาริฉัตรด้วยความที่เธออยากจะหอม เพราะกลิานหอมจากตัวของปาริฉัตรมันทำให้เธอควบคุมตัวเองยาก 

“พี่แพรคะ…เดี๋ยวฉัตรไปเอาน้ำให้ดีกว่านะคะ” 

“น้ำไม่หิวค่ะ…แต่อยากได้อย่างอื่นมากกว่าค่ะ” 

“พะ…พี่แพรคะ…”ปาริฉัตรเธอก็คงห้ามไม่ได้อีกตามเคยนั่นแหละ เมื่อตอนนี้พิญารินทร์ซุกไซ้เข้าที่ซอกคอของตัวเอง พร้อมกับมือเป็นปลาหมึกไต่เข้าไปใต้เสื้อของตัวเองอย่างห้ามไม่ได้ แต่เธอก็พยายามที่จะจับมือของพิญารินทร์ไว้ไม่ให้ขยับลูบไล้ไปตามตัวเธอต่อ พิญารินทร์เธอก็ไม่ยอมนะสิก็ในเมื่อกลิ่นหอมมันยั่วยวนใจเธออย่างนี้ ไหนจะความหวานที่เธอได้สัมผัสแล้วมันก็ยิ่งยากที่อยากจะหยุด 

“ถ้าไม่ตามใจพี่…พี่จะทำมาก…ที่พี่เคยทำนะคะ” 

“มะ…ไม่นะคะ” 

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจพี่นะคะ พี่ขอจูบแล้วก็หอมนิดเดียวนะคะ”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็ขยับเข้าไปจูบปาริฉัตรอย่างเอาแต่ใจ เพื่อที่จะได้ให้ปาริฉัตรใจอ่อนแล้วก็ตามใจตัวเอง 

“นะคะคนดี…”ปาริฉัตรเธอจะทำอะไรได้ในเมื่อตอนนี้เธออ่อนเป็นขี้ผึ้งรนไฟไปแล้ว ก่อนที่มือเรียวเล็กจะค่อยๆปล่อยออกให้พิญารินทร์ทำตามใจตัวเอง คำพูดหวานๆน้ำเสียงที่อ่อนโยนบวกกับความอ่อนหวานที่พิญารินทร์มอบให้ มันก็ยิ่งทำให้ปาริฉัตรผู้อ่อนด้อยประสบการณ์ด้านแบบนี้ก็ยิ่งพ่ายแพ้ พิญารินทร์เธอค่อยๆแทรกซอนเข้าไปชิมความหวานช้าๆอย่างใจเย็น ทุกจูบทุกสัมผัสที่พิญารินทร์ค่อยๆมอบให้กับปาริฉัตรนั้นเธอค่อยๆมอบให้ความรู้สึกที่แท้จริงของเธอมอบให้ พิญารินทร์เธอไม่เคยอ่อนหวานอย่างนี้กับใครมาก่อน ทุกคนที่เธอเคยผ่านมานั้นเธอไม่เคยที่จะถนุถนอมแบบนี้กับใครมาก่อน ปาริฉัตรเป็นคนแรกที่เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองรู้สึกดีเวลาที่อยู่ใกล้ๆ แล้วเธอก็อยากจะมอบทุกสัมผัสให้กับปาริฉัตรนั้นด้วยความจริงใจของเธอที่มี 

“อื้ม….อ้าปากให้พี่อีกนิดสิคะ”ปาริฉัตรเธอก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความรู้สึกเขินอายที่ปาริฉัตรเธอขอให้เธอทำอะไรอย่างนี้ 

“นะคะเด็กดี…หรืออยากให้พี่เปลี่ยนใจมากินตรงนี้ดีคะ”พิญารินทร์เธอก็ใช้หัวแม่มื้อไล้วนสัมผัสที่ยอดปทุมถันของเจ้าตัวไปมา ที่ตอนนี้เธอกำลังลูบไล้สัมผัสทรวงอกเนื้อแท้ของปาริฉัตรอยู่ใต้บรา 

“ฉะ…ฉัตรอยากเข้าห้องน้ำค่ะ”ปาริฉัตรเธอบอกพิญารินทร์เมื่อเธอนั้นรู้สึกที่อยากจะเข้าห้องน้ำจริงๆ พิญารินทร์เธอรู้ว่าตอนนี้ปาริฉัตรรู้สึกยังไง เธอก็ยิ่งสัมผัสบีบยอดปทุมถันของปาริฉัตรให้มากขึ้น 

“ตามใจพี่ก่อนนะคะ…นะคะ…”พิญารินทร์เธอคลอเคลียร์อยู่ที่ริมฝีปากของปาริฉัตรใกล้ แล้วก็บีบคลึงฟ่อนเฟ้นทรวงสวยให้มากขึ้นจนปาริฉัตรกำมือแน่นอยู่ที่เสื้อของเธอ แล้วก็ค่อยๆอ้าปากให้กับพิญารินทร์ตามที่ขอ พิญารินทร์เธอก็ขยับเข้าไปจูบสอดลิ้นเข้าไปสัมผัสแล้วก็เกี่ยวลิ้นเล็กให้เข้ามาอยู่ในปากของตัวเอง พร้อมกับขยับดูดดึงเหมือนกับที่เธอกำลังกินไอติมแท่งอยู่ ปาริฉัตรเธอก็ยิ่งรู้สึกเสียวซ่านตามร่างกายอย่างที่ไม่เคยเป็น พิญารินทร์เธอเห็นว่าปาริฉัตรตอนนี้เริ่มกอดเธอไว้แน่นแล้วก็ยอมให้ตัวเองดึงบราขึ้นไปกองไว้ที่เยฝนินอกได้ พิญารินทร์เธอก็ยิ่งบีบคลึงที่ทรวงสวยมากขึ้น พร้อมกับถอนจูบออกซุกไซ้ไปตามซอกคอของปาริฉัตร ก่อนที่จะจูบเลื่อนลงมาหาที่ทรวงอกขาวเนียนเต่งตึงหน้าสัมผัส แล้วเธอก็ครอบครองด้วยลิ้นอุ่นๆของเธอหายเข้าไปในปากทันที 

“พะ…พะพี่แพร…พะ…พอแล้ว ฉัตรไม่รู้ว่าเป็นอะไร…อื้อ….”ปาริฉัตรเธอบอกพิญารินทร์แล้วก็พยายามที่จะดันพิญารินทร์ให้ถอยห่างออกจากเธอ พิญารินทร์เธอก็เลยหยุดเมื่อตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองลุกปาริฉัตรมากเกินไป เพราะเจ้าตัวอาจจะรู้สึกกลัวเธอแล้วก็ไม่ยอมให้อยู่ใกล้ก็ได้ต่อไป 

“โอเคค่ะโอเค…พี่หยุดแล้วนะคะ”พิญารินทร์เธอใส่เสื้อให้ปาริฉัตรให้เป็นเหมือนเดิม แล้วก็ประคองโอบกอดปาริฉัตรไว้ที่ตอนนี้ตัวสั่นเหมือนว่ากำลังกลัวเลย 

“…………….”ปาริฉัตรเธอก็เลยเอนตัวซบหน้ากับที่ไหล่ของพิญารินทร์คล้ายกับหมดแรง ทั้งที่พิญารินทร์เธอยังไม่ได้ทำอะไรมากเลย 

“พี่รู้สึกดีนะคะ…รู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใคร”พิญารินทร์เธอหอมที่หัวของปาริฉัตรอย่างเอ็นดูแล้วก็หวงแหน เธอก็แปลกใจกับตัวเองเหมือนกันที่เธอได้รู้จักกับปาริฉัตรได้ไม่นาน ทำไมความรู้สึกของเธอมันถึงได้อ่อนไหวกับปาริฉัตรมากถึงเพียงนี้ 

“ตั้งแต่ที่พี่ได้เจอฉัตรเมื่อวาน ความรู้สึกของพี่ก็เป็นอย่างนี้ เมื่อคืนพี่นอนคิดถึงฉัตรได้ไงพี่ยังไม่รู้ตัวเลยค่ะ” 

“……………”ปาริฉัตรเธแได้ยินคำพูดที่พิญารินทร์พูดแล้วเธอก็รู้สึกดีเหมือนกัน เธอไม่ได้รู้สึกว่ากลัวหรือว่ารังเกียจเลยสักนิดที่พิญารินทร์ทำอย่างนี้กับเธอ แต่มันตรงข้ามกันเลยแหละที่เธอถูกพิญารินทร์ทำอย่างนั้น เธอเองก็ไม่รู้ว่าเพราะถึงได้รู้สึกหวั่นไหวกับพิญารินทร์อย่างนี้ 

“พี่รู้สึกดีกับฉัตรนะคะ รู้สึกแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใคร ให้พี่ได้เรียนรู้ฉัตรมากกว่านี้นะคะ…”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็ดึงปาริฉัตรเข้ามากอดไว้อย่างถนุถนอมเจ้าตัว ปาริฉัตรเธอก็คงต้องเปิดใจดูว่าครั้งนี้ที่เธอรู้สึกแบบนี้มันคือความรักหรือเปล่า ในเมื่อตอนนี้เธอก็รู้สึกหวั่นไหวกับพิญารินทร์เหมือนกันถึงแม้ว่าเธอนั้นจะรู้จักพิญารินทร์ได้ไม่นาน มันก็คงจะเป็นอาการที่แบบว่ารู้สึกชอบตั้งแต่แรกเห็น 

พอถึงเวลาค่ำขึ้นมาหน่อยพิญารินทร์เธอก็เลยรู้สึกหิว หลังจากที่เธอกับปาริฉัตรเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยหลังจากที่จัดห้องกันเสร็จ แต่พอเธอลืมตาขึ้นมาเธอก็ไม่เห็นปาริฉัตรนอนอยู่กับเธอ พิญารินทร์เธอจึงลุกจากเตียงอแกไปนอกห้องเพื่อหาว่าปาริฉัตรอยู่ที่ไหน เธอจึงเห็นปาริฉัตรกำลังทำอาหารอยู่ที่ครัว เธอจึงยืนมองปาริฉัตรอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าปาริฉัตรก็ทำอาหารเป็นด้วย มันเลยทำให้พิญารินทร์อย่างรู้สึกดีที่ปาริฉัตรทำให้เธอเซอร์ไพรส์อยู่เรื่อยๆ แม้แต่เธอยังทำอาหารไม่เป็นเลยจนเธออายุเท่านี้แล้ว 

“ต่อไปพี่คงไม่ต้องไปหากินข้าวข้างนอกแล้วมั้งแบบนี้” 

“พี่แพร…”ปาริฉัตรเธอก็รู้สึกเขินเล็กน้อยที่พิญารินทร์ยืนมองดูเธอทำอาหาร แล้วเธอก็ไม่รู้ว่าพิญารินทร์มายืนมองดูเธอตั้งแต่ตอนไหน 

“ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกพี่คะ”พิญารินทร์เธอถามแล้วก็เดินเข้าไปกอดปาริฉัตรอย่างอ้อน 

“ฉัตรไม่รู้ว่าพี่แพรให้ปลุกด้วย” 

“ต่อไปปลุกพี่ด้วยนะคะ แล้วนี่ออกไปข้างนอกซื้อของก็ไม่บอกพี่อีก พี่จะได้ไปช่วยเลือกซื้อของช่วย” 

“ฉัตรไม่ได้ไปเองค่ะ ฉัตรเจอคนของพี่แพรอยู่ข้างล่างคอนโดเขาก็เลยไปซื้อมาให้น่ะค่ะ ฉัตรก็เลยถามเขาว่าพี่แพรชอบกินอะไร ฉัตรก็เลยทำดูน่ะค่ะแต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากพี่แพรหรือเปล่า”ปาริฉัตรเธอก็ทำสุดฝีมือของเธอนั่นแหละแต่เธอก็ไม่รู้ว่ามันจะอร่อยถูกปากพิญารินทร์หรือเปล่า 

“ไหนพี่ลองชิมดูก่อนสิคะ ถ้าไม่อร่อย…พี่ว่าเราคงต้องไปกินข้างยอกแทน”พิญารินทร์เธอก็ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไงเหมือนกัน ก่อนที่เธอจะเอาช้อนมาตักชิมดูว่าเป็นยังไง 

“…………….”พิญารินทร์เธอตักเข้าปากแล้วเธอก็คิดถึงแม่ของเธอขึ้นมาเลยทันที เพราะปาริฉัตรทำอาหารรสมือได้เหมือนกับแม่ของเธอเลย จนเธอรู้สึกน้ำตาคลอเล็กน้อยเพร่ะคิดถึงแม่ของเธอ แต่เธอก็กลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมา 

“เป็นยังไงบ้างคะพี่แพร…ไม่อร่อยหรอคะ”ปาริฉัตรเห็นสีหน้าของพิญารินทร์เหมือนจะไม่อร่อย มันก็เลยทำให้ปาริฉันรู้สึกไม่ค่อยดีที่ทำไม่ถูกใจพิญารินทร์ พิญารินทร์เธอก็เลยตักขึ้นมาเป่าแล้วก็ให้ปาริฉัตรบ้าง 

“เป็นไงคะ…ฉัตรคิดว่ามันรสชาติเป็นยังไงคะ” 

“ฉัตรว่ามันก็โอเคแล้วนะคะ” 

“ใช่ค่ะ…อร่อยมากเลย พี่ชอบรสชาติแบนี้มากที่สุดเลยค่ะ”ปาริฉัตรเธอก็ยิ้มออกด้วยความดีใจเธอก็คิดว่ามันจะไม่อร่อยถูกปากของพิญารินทร์แล้วซะอีก 

“พี่แพรอ่า…ฉัตรนึกว่าไม่อร่อยซะอีก” 

“อร่อยสิคะ…พี่หิวแล้วพี่ขอกินเลยได้ไหมคะ” 

“ได้ค่ะ พี่แพรไปนั่งรอที่โต๊ะนะคะเดี๋ยวฉัตรยกไปให้ค่ะ”พิญารินทร์เธอได้ยินแบบนี้แล้วเธอก็ขยับเข้าไปจ้องที่ใบหน้าหวานของปาริฉัตร 

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่แพร” 

“ฉัตรรู้ตัวหรือเปล่าคะ…ว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ เหมือนกับสิ่งที่ภรรยาทำให้สามีเลยนะคะ”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็ขยับไปหอมแก้มปาริฉัตรทันที แล้วก็เดินหนีไปรอที่โต๊ะปล่อยให้ปาริฉัตรยืนเขินแก้มแดงเพราะคำพูดของตัวเอง ซึ่งพิญารินทร์เธอก็อยากมีครอบครัวที่น่ารักแล้วก็อบอุ่นแบบนี้เหมือนกัน ปาริฉัตรเธอก็รู้สึกเขินที่พิญารินทร์พูดแบบนี้ ก่อนที่เธอจะค่อยๆจัดเตรียมอาหารยกไปที่โต๊ะ พิญารินทร์เธอก็นั่งมองแล้วก็ยิ้มจนเผลอคิดเป็นว่า ถ้าปาริฉัตรเป็นภรรยาของตัวเองแล้วทำแบบนี้มันก็คงจะดีมากๆเลย 

หลังกินข้าวเสร็จตอนนี้ก็สามทุ่มกว่าแล้วแต่พิญารินทร์เธอไม่อยากกลับบ้านเลย เธออยากอยู่กับปาริฉัตรที่นี่ตลอดเวลาเลย แต่เธอจะทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะว่ามันจะทำให้ปาริฉัตรคิดว่าเธอแค่อยากได้ร่างกายของเจ้าตัวเท่านั้น ทั้งที่เธอก็ตกลงกับปาริฉัตรแล้วว่าเธอจะไม่มาค้างที่นี่ถ้าหากว่าเธอสองคนยังไม่ได้เป็นแฟนกัน มันจะได้ทำให้ปาริฉัตรไว้ใจเธอด้วยว่าเธอจริงจังกับเจ้าตัว 

“อื้อ….ไม่อยากกลับเลยค่ะ” 

“ตอนนี้ดึกแล้วนะคะ เดี๋ยวแม่นมเป็นห่วงพี่แพรนะคะ”พิญารินทร์ค่อยๆเริ่มเล่าเรื่องของตัวเองให้ปาริฉัตรฟังบ้าง เธอจึงรู้ว่าตอนนี้พิญารินทร์อยู่กับใคร 

“ก็ได้ค่ะ แต่ก่อนไปพี่ขอจูบอีกนิดได้ไหมคะ พี่รู้สึกว่าไม่มีแรงเดินยังไงก็ไม่รู้ค่ะ” 

“หื้อ…มันเกี่ยวกันด้วยหรอคะ ฉัตรว่ามันไม่เกี่ยวกันนะคะ” 

“เกี่ยวสิคะ ฉัตรดูนะคะ…โอ๊ะๆ…”พิญารินทร์เธอแกล้งทำเป็นเดินไม่มีแรงแล้วก็เซเข้าไปกอดปาริฉัตรไว้ ซึ่งปาริฉัตรเธอก็พอรู้ว่าพิญารินทร์กำลังเจ้าเล่ห์กับเธออยู่ 

“เห็นไหมคะว่าพี้ไม่มีแรง…พี่ขอจูบเติมพลังหน่อยนะคะ” 

“ถ้าได้จูบแล้วพี่แพรจะมีแรงกลับบ้านเลยใช่ไหมคะ” 

“อาห้ะ…” 

“แค่นิดเดียวนะคะ”พิญารินทร์เธอพยักหน้าแล้วก็ยิ้มหวานให้กับปาริฉัตรทันที ก่อนที่เธอจะรั้งเอวเล็กเข้าหาตัวแล้วเธอก็ขยับเข้าไปจูบปาริฉัตรด้วยความดีใจ ที่ปาริฉัตรนั้นยอมตามใจเธอให้เธอได้จูบเจ้าตัวอีกครั้ง ถึงแม้ว่ารอบนี้จะเป็นรอบที่สามแล้วก็ตามที่เธอบอกว่าจะกลับบ้าน แต่ก็ยังไม่ยอมออกไปจากห้องของปาริฉัตรสักที ปาริฉัตรเธอเองก็ยังไม่อยากให้พิญารินทร์กลับไปสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ก็เริ่มดึกแล้วเธอก็เริ่มที่จะง่วงแล้วด้วย เธอก็อยากให้พิญารินทร์ได้กลับบ้านไปพักผ่อน ถ้าหากว่านอนที่นี่กับเธอเธอก็กลัวว่าเธออาจจะได้เสียตัวให้กับพิญารินทร์แน่ๆ แต่ไม่ใช่เพราะว่าพิญารินทร์บังคับให้เธอยอมแต่อย่างใด แต่ก็จะเป็นเพราะตัวเธอเองด้วยนี่แหละที่ใจอ่อนเอง 

“อื้อ...พะ...พี่แพร ไหนบอกว่านิดเดียวคะ”ปาริฉัตรเธอรีบจับมือของพิญารินทร์ไว้เมื่อเจ้าตัวนั้นมือเป็นปลาหมึก กำลังไงที่จะไต่เข้าไปใต้เสื้อของเธออีกแล้ว 

“หว้า...รู้ทันซะแล้ว เสียดายเลย...” 

“กลับได้แล้วนะคะ...พรุ่งนี้ก็ได้เจอกันอีกไงคะ”ปาริฉัตรเธอก็พยายามที่จะพูดให้พิญารินทร์กลับบ้านได้แล้ว ที่ตอนนี้กำลังกอดแล้วก็อ้อนเธออยู่อย่างไม่อยากที่จะกลับบ้าน 

“ก็ได้ค่ะ หอมแก้มพี่ก่อนค่ะ หอมปุบกลับปับเลย”พิญารินทร์เธอยิ้มหวานให้แล้วก็เอียงแก้มทำแก้มป่องให้ปาริฉัตรหอมทันที 

“กลับบ้านดีๆนะคะ”ปาริฉัตรเธอหอมแก้มพิญารินทร์แล้วก็บอกให้พิญารินทร์กลับบ้านดีๆอย่างเขินอาย เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกล้าทำแบบนี้ แต่มันก็ทำให้พิญารินทร์ยิ้มแล้วก็รู้สึกดีที่ถูกสาวสวยหอมแก้มตัวเอง พิญารินทร์เธอก็ยิ่งไม่อยากกลับบ้านแต่เธอก็ต้องกลับแล้วจริงๆ 

“โอเคค่ะ พี่กลับแล้วนะคะฝันดีค่ะ...”พิญารินทร์เธอขยับเข้าไปจูบที่หน้าผากของปาริฉัตรแล้วเธอก็ค่อยๆเดินออกไปจากห้องอย่างไม่อยากไป ปาริฉัตรเธอก็ยืนมองพิญารินทร์กลับบ้านอย่างรู้สึกเขินอายเล็กน้อย และคิดว่าคืนนี้เธอจะต้องฝันดีอย่างที่พิญารินทร์บอกแน่ๆ ก่อนที่เธอจะปิดประตูแล้วก็เดินเข้าไปในห้องของตัวเอง เพื่อที่จะได้รีบอาบน้ำเข้านอนเพื่อที่จะได้ตื่นเร็วๆไปเจอพิญารินทร์วันพรุ่งนี้ 

พิญารินทร์เธอกลับมาถึงที่บ้านอย่างอารมณ์ดีอย่างที่ไม่ค่อยมีแบบนี้เท่าไหร่ ตั้งแต่ที่แม่ของเธอจากบ้านเธอก็มีแต่ความเศร้าความเหงาแล้วก็ความแค้นอยู่ตลอดเวลา มันจึงทำให้แม่นมของเธอแปลกใจว่าเพราะอะไรถึงทำให้พิญารินทร์อารมณ์ดีเดินเข้ามาในบ้านอย่างนี้ ซึ่งเธอก็เป็นห่วงว่าวันนี้พิญารินทร์จะไปเที่ยวแล้วก็มั่วกับผู้หญิงที่พึ่งรู้จักกันอีกหรือเปล่า แต่แม่นมของเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะเพียงแต่คอยเตือนว่าจะทำอะไรก็ให้มีสติเท่านั้น พอเห็นพิญารินทร์เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับสีหน้าที่มีความสุขเธอก็มีความสุขไปด้วย 

“วันนี้อารมณ์ดีมีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะคุณหนู” 

“คงเจอคนที่ใช่แล้วมั้งครับป้า...”บอดี้การ์ดของพิญารินทร์ตอบแทรกแทนพิญารินทร์ที่ยิ้มไม่หุบตั้งแต่ออกมาจากห้องที่คอนโด 

“นายนี่รู้ใจฉันจริงๆกัส ไปพักผ่อนได้แล้วไป” 

“ครับคุณแพร”บอดี้การ์ดของพิญารินทร์ก็เดินเข้าไปข้างในบ้านตรงไปที่ห้องพักของตัวเอง ซึ่งลูกน้องของพิญารินทร์ได้เห็นเจ้านายอารมณ์ดีอย่างนี้ทุกคนก็มีความสุขไปด้วยตามๆกัน 

“ยังไงคะคุณหนู คนที่ใช่...” 

“ถ้าแพรมั่นใจกว่านี้แพรจะพามาให้แม่นมรู้จักนะคะ ถ้าแม่นมเห็นแม่นมก็จะชอบเหมือนกับที่แพรชอบค่ะ น้องเขานะคะทั้งน่ารัก งานบ้านก็เป็นนะคะแม่นม ซึ่งแม่นมก็รู้ใช่ไหมคะว่าสาวๆสมัยนี้ทำกับข้าวเป็นแล้วก็อร่อยหายากมาก คนนี้แพรคิดว่าน่าจะใช่คนนั้นของแพรนะคะ” 

“แม่นมอยากรู้แล้วสิคะว่าเป็นใคร” 

“ถ้าแพรมั่นใจแม่นมได้รู้จักแน่ๆค่ะ แพรไปนอนดีกว่านะคะพรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า ฝันดีนะคะแม่นม” 

“ค่ะๆฝันดีค่ะคุณหนู”แม่นมก็รู้สึกงงๆเหมือนกันที่พิญารินทร์ดูมีความสุขมากๆ เธอก็อยากรู้แล้วสิว่าผู้หญิงคนที่พิญารินทร์พูดนั้นว่าเป็นใคร พิญารินทร์เธอหอมแก้มแม่นมแล้วก็รีบวิ่งขึ้นบันไดขึ้นไปบนห้องของตัวเองทันที แม่นมเธอก็ได้แต่ยิ้มกับความน่ารักของพิญารินทร์แล้วก็อยากให้พิญารินทร์มีความสุขอย่างนี้ทุกวันตลอดไป 

จบตอน 

ความคิดเห็น