ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ศิษย์พี่อย่าขยับ 09

ชื่อตอน : ศิษย์พี่อย่าขยับ 09

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 187

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ค. 2562 11:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ศิษย์พี่อย่าขยับ 09
แบบอักษร

- ศิษย์พี่อย่าขยับ 09 - 

 

 

ข่าวกับเข้าวังของคุณหนูใหญ่บุตรสาวอัครเสนาบดีเว่ยฉีฉือนับว่าครึกโครมจนน่าตกใจ บุตรสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นบุตรสาวฮูหยินเอกกลับกระทำตัวราวกับสตรีไร้ยางอาย หลับนอนกับองค์ชายหลิวหลานจนต้องรีบส่งตัวเข้าวัง ทั้ง ๆ ที่ตำแหน่งบุตรสาวฮูหยินเอกสามารถแต่งเข้าเป็นพระชายาขององค์ชายได้ แต่เพราะเรื่องงามหน้าที่บุตรสาวทำไว้ อัครเสนาบดีฉีฉือจงต้องกล้ำกลืนให้บุตรสาวรับตำแหน่งสนมขององค์ชายหลิวซานแทน

หากมิยินยอมองค์ชายหลิวซานยังข่มขู่เขาอีก ว่าจะให้เพียงตำแหน่งสาวใช้อุ่นเตียง หัวใจคนเป็นบิดาเช่นเขามีหรือจะรับไหว แต่พอเขาคิดจะส่งบุตรสาวคนรองไปหมั้นหมายกับคุณชายหวงเส้าเฟิง องค์ชายผู้นี้กลับยังเอ่ยข่มขู่เขาต่อ ไม่ว่าเขาจะส่งบุตรสาวคนใดให้หมั้นหมายกับสกุลหวง องค์ชายผู้นี้ก็จะไม่ลังเลที่จะลงมือทำร้ายบุตรสาวของเขา ยกเว้นเสียแต่บุตรสาวที่เขาแสนเกลียดชัง เว่ยหนี่ฟาง เขามิน่าส่งมันไปอยู่สำนักศึกษาเลย หากรู้ว่าจะเป็นสาเหตุให้องค์ชายผู้นี้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขา

จะให้บุตรสาวน่าชังผู้นั้นหมั้นหมายกับคุณชายหวงเส้าเฟิงอย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะ เขาไม่มีวันยอมแน่ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบิดา ในเมื่อเขาไม่ยินยอมแล้วผู้ใดจะทำอะไรเขาได้ องค์ชายผู้นั้นจะส่งบุตรสาวของเขาเข้าวังจนหมด เขาก็มีทางเลือกอื่นอยู่ดี บุตรหลานตระกูลเว่ยสายรองก็มีออกมากมาย คิดหรือว่าเรื่องแค่นี้จะหยุดความตั้งใจของเขาได้

 

สำนักหยวนเสี่ย 

 

"ศิษย์น้องสามเจ้าไปก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เหตุใดถึงไม่บอกข้าสักคำ" เสียงจากศิษย์พี่ใหญ่ทำให้คนที่พึ่งหลับตาลงเพื่อพักต้องลืมตาขึ้นมามองอย่างช่วยไม่ได้ เฮ้อ เหตุใดศิษย์พี่ใหญ่ถึงได้มาหาเขาเร็วขนาดนี้กันนะ ใบหน้าบึ้งตึงบ่งบอกว่าคนตรงหน้ามิชอบใจวิธีของเขาอย่างแน่นอน

"เฮ้อ ศิษย์พี่ใหญ่เองหรือ"

"ตอบข้ามาเดี๋ยวนี้ เจ้าทำแบบนั้นทำไม เอาความสุขของตัวเองมาแลกกับเรื่องแบบนี้ทำไม"

"หากข้าไม่ลงมือทำอะไร แล้วเมื่อไหร่ศิษย์พี่ใหญ่จะลงมือเล่า"

"นั่นมันเรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าไม่จำเป็นต้องเสียสละตัวเองเพื่อข้า" เขาหรี่ตามองศิษย์พี่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยตอบคนตรงหน้าออกไป

"ใครบอกว่าข้าทำเพื่อท่านกันเล่า ข้าทำเพื่อศิษย์พี่รองของข้าต่างหาก" ใช่ เรื่องทั้งหมดเขาทำเพื่อความสุขของศิษย์พี่รอง สตรีจิตใจดีเช่นนาง ไม่ควรมีชีวิตอยู่กับน้ำตา นางคู่ควรกับรอยยิ้มสดใสมากกว่า เสียสละตัวเองเพียงเท่านี้ถือว่าคุ้มค่านัก

"เจ้าทำแบบนี้คิดว่านางจะดีใจหรือไง"

"อย่างน้อยนางก็คงมิต้องร้องไห้เพราะศิษย์พี่ใหญ่อีกแล้วเช่นกัน" คนตรงหน้าถึงกับสะอึก พูดอะไรไม่ออก บางทีก็เผลอคิดว่าเหตุใดคนที่ศิษย์พี่รองมีใจให้มิใช่เขากันนะ หากเป็นเขา เขาคงไม่ปล่อยให้นางรอแล้วรอเล่าแบบนี้ แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่เป็นไปมิได้ ในเมื่อเขาและนางต่างก็รู้ดีถึงความรู้สึกของเราทั้งคู่ เขาและนางนับถือกันราวกับพี่น้องแท้ ๆ เพราะเหตุนี้เขาจึงเป็นเดือดเป็นร้อนเรื่องของนางทุกเรื่อง ก็มิใช่เรื่องแปลก

"เจ้านี่มัน"

"ข้าทำไมหรือศิษย์พี่ใหญ่ ท่านต้องขอบคุณข้าสิถึงจะถูก เพราะหากข้ามิลงมือทำอะไรแล้วล่ะก็ ป่านนี้ศิษย์พี่ใหญ่ก็คงต้องหมั้นกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเว่ยไปแล้ว"

"ถึงข้าจะรู้สึกขอบคุณเจ้า แต่ข้าก็ไม่ได้รู้สึกดีใจที่เจ้าทำแบบนี้เพื่อพวกเรา เจ้ามีศักดิ์เป็นถึงองค์ชาย การที่เกียรติของเจ้าเสื่อมเสีย เจ้าคิดว่าพวกเราจะดีใจอย่างนั้นหรือ อีกอย่างตอนนี้ศิษย์พี่รองของเจ้าก็กำลังมาหาเจ้าแล้ว เตรียมเหตุผลอธิบายกับนางดีดีเล่า"

"เรื่องนั้นข้าคิดเอาไว้แล้ว"

ปัง

"ศิษย์น้อง" พอศิษย์พี่รองเปิดประตูเข้ามา ศิษย์พี่ใหญ่ก็ดีดตัวเองออกทางหน้าต่างทันที การกระทำที่ปากมิตรงกับใจเช่นนี้เขาอดที่จะหัวเราะออกมามิได้เลย ก็เพราะศิษย์พี่ใหญ่เป็นแบบนี้เขาถึงต้องลงมือเองอย่างไรเล่า ปากแข็งเช่นนี้ระวังเถิดวันใดที่ศิษย์พี่รองเปลี่ยนใจไปให้บุรุษอื่นเขาจะมิช่วยเลย มิหนำซ้ำเขาคงจะช่วยส่งเสริมศิษย์พี่รองให้กับบุรุษผู้นั้นอีกต่างหาก

"ศิษย์พี่รองมาหาข้าแต่เช้าแบบนี้ คงคิดถึงข้ามากเป็นแน่"

"ไม่ตลก" อ่า โดนศิษย์พี่รองดุเสียแล้ว ช่างน่าน้อยใจนัก แต่เขาก็เลือกที่จะยิ้มออกมาให้สตรีตรงหน้ารู้ว่าเขาไม่เป็นอะไร เขายังมีความสุขได้ ไม่อยากให้ศิษย์พี่รองต้องเป็นห่วง

"โธ่ ศิษย์พี่รอง มาถึงก็ดุข้าเลยหรือ"

"แล้วเจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้เล่า"

"ก่อเรื่องอะไร ข้ายังมิได้ทำอะไรเลย"

"อย่ามาโกหกข้านะ ทำไมคุณหนูใหญ่ถึงได้เข้าวังเป็นสนมของเจ้า" ดวงตาคาดคั้นเอาคำตอบนั่นทำให้เขาหายใจไม่ออกเลย

"ข้ากับคุณหนูใหญ่มีใจให้กัน แต่เป็นเพราะบิดาของศิษย์พี่รองนั่นแหละมิยินยอม ข้าเลยต้องใช้วิธีนี้" นางหรี่ตาเพื่อจับผิดเขา แน่ล่ะ บอกไปแบบนี้คิดหรือว่านางจะเชื่อง่าย ๆ ที่ผ่านมาเขามิเคยบอกกับศิษย์พี่รองว่ามีใจให้พี่สาวของนางแม้นแต่ครั้งเดียว แล้วอยู่ ๆ ก็รับพี่สาวของนางเข้าวังเป็นสนม หากนางเชื่อเขาง่าย ๆ นางก็ถือว่ามิรู้จักเขาเลย

"แต่เจ้าไม่เห็นเคยบอกข้าเรื่องนี้เลยนี่" เห็นไหมเล่าว่าจะไม่ยอมเชื่อเขาง่าย ๆ หรอก

"ก็ข้ากลัวว่าจะทำให้ศิษย์พี่รองไม่สบายใจนี่"

"แล้วที่เจ้าทำแบบนี้ข้าสบายใจมากหรืออย่างไร"

"โธ่ ศิษย์พี่รอง ถึงอย่างไรตอนนี้ข้าและคุณหนูใหญ่ก็สมหวังในความรักกันทั้งคู่แล้ว ศิษย์พี่รองควรจะยินดีกับศิษย์น้องผู้นี้สิ ถึงจะถูก" เขาใช้หัวของตนเองซุกลงที่ไหล่มนของนางอย่างออดอ้อน และมันก็ได้ผล ศิษย์พี่รองมักจะใจอ่อนกับเขาทุกครั้ง นางไม่เคยโกรธเขาได้เลยสักครั้ง ตั้งแต่ที่เรารู้จักกันมา

"เจ้ากับคุณหนูใหญ่มีใจให้กันจริง ๆ อย่างนั้นหรือ"

"ถูกแล้ว เราทั้งคู่มีใจให้กันข้าเลยทนเห็นนางหมั้นหมายกับบุรุษอื่นไม่ได้ แม้นคนผู้นั้นจะเป็นศิษย์พี่ใหญ่ก็ตาม"

"เจ้าแน่ใจว่าเจ้ามีความสุขที่ทำแบบนี้ใช่หรือไม่"

"ข้าย่อมต้องมีความสุขกับสิ่งที่ข้าเลือกสิ ศิษย์พี่รองอย่าห่วงเลย เอาเวลาห่วงข้าไปไล่ตามศิษย์พี่ใหญ่ต่อเถอะนะ โอ๊ย ข้าเจ็บนะ" สตรีบอบบางตรงหน้าฟาดฝ่ามือลงที่แขนของเขาเต็มแรงจนเขาต้องร้องโอดโอยออกมา ศิษย์พี่รองเหตุใดท่านถึงได้มือหนักเยี่ยงนี้ เขาเริ่มจะสงสารศิษย์พี่ใหญ่ขึ้นมาเสียแล้วสิที่ไปตกหลุมรักสตรีมือหนักอย่างศิษย์พี่รอง

"อย่าทำเป็นรู้ดีเรื่องของข้า"

"ฮ่า ๆ ๆ "

ศิษย์พี่รองเดินหน้าแดงออกไป ไม่หันหลังกลับมามองเขาเลยด้วยซ้ำ นางคงเขินสินะ ศิษย์พี่รองของเขาน่ารักเสียจริง

"เฮ้อ ก็ข้ารู้ดีเสียกว่าพวกท่านทั้งสองคนอีกนี่" ไม่รู้ว่าจะปากแข็งไปถึงเมื่อไหร่กัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น