เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 69 คราดาราแห่งการช่วงชิงปะทะแสงยานุภาพรังอสรพิษ

ชื่อตอน : ตอนที่ 69 คราดาราแห่งการช่วงชิงปะทะแสงยานุภาพรังอสรพิษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 57

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2562 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 69 คราดาราแห่งการช่วงชิงปะทะแสงยานุภาพรังอสรพิษ
แบบอักษร

ตอนที่ 69 คราดาราแห่งการช่วงชิงปะทะแสงยานุภาพรังอสรพิษ   

“อดีตแปรเปลี่ยนเป็นฝันร้ายมิรู้จบ แม้นสาวน้อยใช้ชีวิตมีลมปราณหายใจโรยริน กระนั้นนางเหมือนยังติดตรึงอยู่โลกแห่งความมืดทั้งเป็น ไม่วันหนีพ้น สาวน้อยโศกเศร้ากับความจริงมากมาย หัวใจนางแตกสลาย กระนั้น อะไรคือสิ่งที่ทำให้นางคลานต่อไปนะ…” 

ณ ที่แห่งนั้นมีเสียงกรีดร้องแห่งความสิ้นหวังดังขรมปลุกประสาทให้บ้าคลั่งและแตกเป็นเสี่ยง 

ท่ามกลางคำอ้อนวอน คำสารภาพ คำเย้ยยัน มีคำๆหนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบาดุจผู้กล่าวกำลังร่ำไห้เพียงลำพัก 

“ไปกันเถอะ…ไปจากนรกแห่งนี้” 

 

         ดวงดาวฉายแสงระยิบระยับเหนือฟากฟ้าสีน้ำเงิน  

         หมู่นกกานั่งหลับนอนพักสายตา 

         ใต้ผิวน้ำใสปรากฏปลาสองตัวแหวกว่ายเริงร่า 

         และ ณ คฤหาสน์ริมผาสูง งานเต้นรำดำเนินอย่างรื่นเริงท่ามกลางแสงสีสันแห่งความหรูหราโออ่า ช่วงเวลาก่อนอีธานเริ่มบุก อีกฟากฝั่งหนึ่งมีสองสาวน้อยเดินจับจูงมืออย่างน่าสนใจ หนึ่งสาวงามแววตาเย็นยะเยืองดุจดั่งลมฝนฤดูหนาว หนึ่งเบิกตา และหลุบลงสลับไม่เป็นจังหวะ แลน่ารักน่าหยิก อากัปกิริยาขวยเขินปานลูกหมูป่าน้อยให้แม่หมูป่าจูงเท้าถึงจักเดินถูกทาง มิพลั่งพลาดก้าวตกคลองน้ำ “ไดอาเรีย” นิกุร้องเสียงแผ่วปานกลัวโดนตบตี ไดอาเรียเบ้ปากพลันสะบัดอุ้งมือสาวอวบตัวน้อยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย “เดินเร็วๆ”

         บนทางเดินคฤหาสน์ พรมน้ำเงิน โคมไฟสีส้มเพลิงสาดแสงสว่าง และภาพสิงโตน่าเกรงขาม

         ไดอาเรียต้องเอานิกุไปฝากให้ลีโอน่าดูแลช่วงเพลาที่คุณหนูน้อยปฏิบัติภารกิจสนับสนุนจอมโจร

         “อือๆ”

         หมูป่าน้อยพยักหน้ากึกๆพวงแก้มนุ่มนิ่มโยกเด้งดึ๋ง นิกุมิรู้ไดอาเรียคิดอะไร หมูป่าน้อยเป็นเพียงตัวประกอบที่โดนลากมาจับคู่กับไดอาเรียเพื่อให้คุณหนูน้อยสามารถเข้าร่วมงานเต้นรำ หน้าที่นิกุเหมือนลีโอน่าคือเป็นพยานให้ไดอาเรีย และอีธาน หากมีคนสงสัย และถามอีธานกับไดอาเรียหายไปไหนตอนโจรปล้นบ้าน ลีโอน่ากับนิกุต้องบอกว่าพวกอีธานอยู่กับพวกนางตลอดเวลา ทำเช่นนี้หลายคนย่อมหมดข้อสงสัย

         “..”

         ขณะไดอาเรียครุ่นคิดทบทวนแผน นิกุพยายามก้าวเท้าอย่างยากลำบากเพราะติดชุดอาภรณ์ยาวจรดข้อเท้าทำให้สาวอ้วนเช่นนางเดินมิสะดวก ซวยซ้ำเพราะนางดันก้าวสะดุดกระโปรง และล้มหัวทิ่ม “ว้าย” “กรี๊ด” หมูป่าน้อยพลั่งอ้าแขนอวบสวมกอดคุณหนูน้อยที่เดินนำหน้าระยะประชิด ไดอาเรียมิทันคิดเสร็จพลั่งโดนนิกุล้มทับเสียแล้ว โครม สองสาวน้อยอ้วนผอมล้มนอนกอดกันบนพื้นอย่างน่าขัน ไดอาเรียหน้าผากฟาดพื้นเสียงดังแปะ ล้มปกติอาจเจ็บนิดหน่อย แต่นี่โดนสาวอวบอ้วนอย่างนิกุทับซ้ำ โอ้ นางจักจมดินก็วันนี้แหละ

         ห หนัก

         นิกุหลับตาสะกดความเจ็บปวดให้อย่าแตกตื่น คิ้วหงส์สั่นระริก นางกอดเอวบาง อุ้งมือซนจับหนับสะโพกไดอาเรียเต็มไม้เต็มมือ อุ้งมืออวบห้านิ้วขยำอย่างละลาน ไดอาเรียโกรธหน้าแดงเรื่อ ลมออกหู สัมผัสแนบเนื้อนิกุทำให้นางบ้า “ลุก ลุกเดี๋ยวนี้เลย” “กระซิกๆ” นิกุตกใจสะดุ้งเสียงคนอารมณ์เดือด หมูป่าน้อยค่อยยันตัวลุก และนั่งแปะพื้นน่าสงสาร นางโดนเร่งด้วยวาจารุนแรง โดนตวาดด้วยเสียงกรุ่นโกรธ ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดคือนางกลัวสุรเสียงคุณหนูน้อย นิกุไม่ไหวแล้ว นางก้มหน้างุด สองตากลมมีแววสะอื้น หยาดน้ำใสริน

         เห็นสาวอ้วนร้องไห้ ไดอาเรียผงะนิ่งอึ้งในพริบตา คุณหนูน้อยอยากยกเท้าเหยียบสะโพกหมูป่าน้อยพร้อมขู่ให้หยุดร้องไห้ แต่ได้แค่คิด ความจริงนางไม่อาจเสียเวลาดุนิกุ ในเมื่อมิมีตัวเลือกอื่น ไดอาเรียเม้นปาก มองบน และช่วยพยุงนิกุลุก “ลุกสิ อย่าทำข้าเสียเวลา” น้ำเสียงอ่อนลงห้าส่วน แม้นแฝงแววบังคับ แต่ไม่ดุดันอย่างคราแรก หมูป่าน้อยใช้ชายเสื้อราคาแพงเช็ดหยาดน้ำตาใสกระจ่าง นางลุกอย่างที่ไดอาเรียต้องการ

         ครั้นไดอาเรียจับจูงมือนิกุอีกครั้ง และพาเดินด้วยระดับความเร็วที่ลดลง

         “ขอโทษนะ”

         เมื่อครู่รีบร้อนจนไม่ทันระวังเลยเกิดเรื่องอย่างว่า ไดอาเรียไม่ใส่ใจ เพียงแต่ว่าในใจก่นด่านิกุว่าอ้วนปานพะยูนไปร้อยรอบ ยังดีที่พวกนางยังเด็ก ไม่เช่นนั้นหากนิกุเป็นสาวใหญ่ ตัวโตกว่านี้ คิดว่าล้มทับไดอาเรียที คุณหนูน้อยคงพิการ เฮ้อ ไดอาเรียลอบพรูลมร้อนผ่าว นางขมวดคิ้ว ฝ่ามือที่กำอุ้งมืออวบพลันจับแน่นกว่าเดิม

         ด้วยความที่เมื่อครู่มีเรื่องวุ่นรบกวนจิตใจทำให้ไดอาเรียพลั่งเปิดประตูเข้าห้องผิด

         “!!!”

         “ไดอาเรีย?”

         จู่ๆไดอาเรียพลันชะงัก สีหน้าแววตาตื่นตระหนก นางพลันบีบอุ้งมืออวบแรงจนนิกุเจ็บ หมูป่าน้อยมิรู้มีอะไรจึงโผล่หัวไปมองในห้องพลันพริบตานั้นนางอยากอ้าปากกรีดร้อง ไดอาเรียตั้งสติทัน นางรีบยกฝ่ามืออุดปากหมูป่าน้อย “…” ถ้าเป็นบุรุษเห็นภาพตรงหน้าคงหน้าซีด และรีบวิ่งไปบอกคนอื่น แต่ถ้าเป็นสตรีขวัญอ่อนอย่างนิกุ นางคงมิวายกรีดร้องแหกปากลั่นคฤหาสน์ คราวนี้เรื่องคงวุ่นวาย และส่งผลกระทบต่อแผนขโมยของพวกอีธาน

         “ขอบคุณสำหรับอาหาร”

         ภายในห้องปรากฏกลุ่มบุรุษห้าหกคนนอนสลบไสลเป็นศพบนพื้น สภาพร่างกายแข็งทื่อเพียงมองภายนอกก็ดูแล้วไม่รอด เพราะผิวหนังพวกเขาแห้งกรอบปานศพอายุพันปี สภาพเช่นนี้เหมือนศพในคดีวิญญาณร้ายมิมีผิด และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งว่าศพเหล่านั้นคือคนร้ายที่ยังอยู่ในห้อง “ทำไม..รองโรน่า” ไดอาเรียไม่อยากเชื่อสายตา แต่จักให้ไม่เชื่อก็ไม่ได้ เพราะนางเห็นชัดเต็มสองตาว่าเพื่อนสาว สหายรักนางกำลังสิ่งใด

         ประกายพลังมาโฮบริสุทธิ์ที่ลอยเข้าปากหญิงสาวนั้นบ่งบอกว่านางกำลังกลืนกินพลังมาโฮ ไดอาเรียมิรู้เช่นกันว่ามันใช่พลังมาโฮจริงหรือไม่ เพราะไม่แน่มันอาจคือพลังชีวิต..

         พลังที่วิญญาณร้ายต้องการ

         “คิกๆ”

         รองโรน่าเหลียวมองด้วยแววตาเยียบเย็น ทว่าไม่ตอบไดอาเรีย หญิงสาวในร่างมนุษย์ทว่ามีไอมรณะพลุ่งพล่านแสยะยิ้มจองหอง และพลิกตัวกระโจนออกนอกหน้าต่าง หนีไปอย่างรวดเร็ว

         เพล้ง กระจกใสแตก ทิ้งไว้เพียงเศษแก้วใสที่คล้ายบาดลึกใจคุณหนูน้อยอย่างเลือดเย็น

“..”

         สูดลมหายใจเข้าปอดอย่างหนักหน่วง ไดอาเรียสมองเบลอ มือแขนอ่อนแรง นางยินเสียงหัวใจในอกเต้นตึกๆกระทั่งรับรู้ว่าคนข้างๆทรุดเข่าล้มลง ตึก “นิกุ!” “ด ไดอาเรีย เมื่อกี้..” หมูป่าน้อยไม่เคยเจออะไรเช่นนี้ แต่นางเคยอ่านเจอในหนังสือผี ภาพที่เห็น และศพที่นอนตายเกลื่อนห้อง สองอย่างนี้แค่เห็น และคิดตามก็รู้ว่าเรื่องชวนหวาดหวั่นเพียงใด แล้วมิใช่แค่นั้น ยังมีพ เพื่อนไดอาเรีย..

         ไดอาเรียจ้องตานิกุ และรู้ว่านางคิดอะไรในหัว

         “..บ้า” ไดอาเรียกัดฟันเบือนหน้าหนี และสบถ นางหันกลับมาตะคอกใส่นิกุ “ลุก!!ไม่มีเวลาแล้ว”

         ตอนนี้ไดอาเรียมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ ใจจริงนางอยากไล่ตามรองโรน่า แต่ถ้านางไล่ตามเพื่อนแล้วใครจะช่วยสนับสนุนพี่ชายนาง? คุณหนูน้อยกัดฟันปล่อยเรื่องนี้ทิ้งไว้ข้างหลัง และรีบลากนิกุไปส่งให้ลีโอน่าด้วยความเดือดดาล นางพาลโกรธนิกุอย่างมาก เชื่องช้า  

         “ขอโทษ”

         นิกุจุกอก นางช่วยอะไรไดอาเรียไม่ได้ แถมยังเป็นภาระอีก ยามนี้หมูป่าน้อยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก

         “อยู่ในห้องแล้วอย่าวิ่งวุ่นเข้าใจนะ อีกเดี๋ยวข้าจะกลับมารับ”

         ไดอาเรียส่งนิกุพร้อมทิ้งท้ายด้วยวาจาแข็งกว้าง กระนั้นฟังแล้วรู้ลึกๆคุณหนูน้อยห่วงหมูป่าน้อย

         “ไดอาเรีย..ระวังตัว”

         ไม่ทันบอกลา คุณหนูน้อยก็พุ่งไปเสียแล้ว นิกุลดอุ้งมือลงอย่างโศกเศร้า..

         --       

นักเขียน และผู้ช่วยพร้อมอัพนิยายแล้วเจ้าค่ะ ขออภัยที่ปล่อยให้รอนาน ∠(^ー^) 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น