จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความรักแห่งรุ้งสมุทร

ชื่อตอน : ความรักแห่งรุ้งสมุทร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 52

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2562 18:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรักแห่งรุ้งสมุทร
แบบอักษร

 

 

สี่อัศวินแห่งอากาศมนตราเห็นแล้วชอบใครมากที่สุดคะ

คั่นฉากรบด้วยฉากความรักสักตอนนะคะ..เพราะตอนหน้า..รบกันแหลกแน่นอน

.................

เจ้าหญิงรุ้งสมุทรไอริสเป็นชาวเผ่ามนุษย์ทะเลเนแอด..สิ่งที่ชื่นชอบคือการปลอมตัวเป็นมนุษย์บก..ท่องเที่ยวตามชายฝั่งทะเล..

เผ่าเนแอดได้เปรียบมนุษย์ทะเลเผ่าอื่นแม้แต่เผ่าอุทกมิตที่หากร่างเปียกน้ำ..จะกลายเป็นเงือก..แต่ของเนแอดจะไม่เป็นเช่นนั้น..

ดังนั้น..การปลอมตัวปะปนไปตามเมืองชายฝั่งทะเลของมนุษย์บก..จึงเป็นความชื่นชอบเป็นพิเศษ..

และคืนนี้..นางกับสี่ทหารเอกก็มานั่งจิบไวน์..ฟังเพลงในสถานบันเทิงชายทะเล..

จิบไวน์พลาง..นางก็เหลือบมองหญิงไปพลาง..เพราะเผ่าเนแอดทั้งเผ่า..เป็นเผ่าของสตรี..และสามารถสืบพันธุ์มีบุตรกับสตรีได้..เป็นเผ่าพันธุ์ที่ประหลาดนัก..

เพลงไพเราะกระทบโสต..

เจ้าหญิงไอริสชะงักกับเสียงเพลง..มองไปบนเวที..

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังกระแทกกระทั้นนิ้วทั้งสิบลงบนเปียโน..

ส่ายศีรษะอย่างอินกับบทเพลง..

ช่างไพเราะนัก..

นางสวมชุดขาว..ไว้ผมหางม้า..และยังทำผมปรกหน้าผากแบบหน้าม้า..และสวมแว่นตากรอบดำ..

หน้ากลมของนางส่ายไปมากับบทเพลงที่บรรเลงอย่างไพเราะ..

เจ้าหญิงไอริสส่ายศีรษะตาม..

ไซเรนอดพูดไม่ได้..

“.องค์หญิง..ท่าน..”

“..เพลงช่าง..ไพเราะ..”นางหลับตาเคลิบเคลิ้ม.. “..ให้ตาย..ใยแม่นางคนนี้ถึงได้บรรเลงเพลงได้ไพเราะนัก..”

นางเปลี่ยนจากหลับตา..มาเป็นจ้องมอง..

หญิงสาวนักดนตรีไม่ใส่ใจอันใด..ทอดอารมณ์ทั้งหมดกับเสียงเพลง..

สีหน้าของนางที่กำลังจดจ่อกับเปียโน..เป็นสีหน้าที่ยิ่งมองยิ่งงดงาม..

“..สคิลล่า..”เจ้าหญิงไอริสพูด.. “..ข้าอยากจะสนทนากับนาง..”

สี่ทหารเอกมองหน้ากัน..ไม่เคยเห็นเจ้าหญิงเป็นแบบนี้..

สคิลล่าดัดนิ้ว..

“..หลังจากจบเพลงนี้..ข้าจะไปเชิญนางมาให้ท่าน..หากบิดพลิ้ว..ข้าจะใช้กำลัง..”

ไอริสยิ้มเล็กน้อย..จะพลาดก็ตรงที่ใช้สคิลล่านี่แหละ..

นางคือสัตว์ร้ายแห่งท้องทะเลที่ชื่นชอบการใช้กำลัง..ดุร้ายกว่าเสือบนบก..และน่ากลัวกว่าฉลาม..

“..หากจะนำเอาบุปผามาปักแจกัน..ไม่ควรจะหักโหมใช้กำลัง..”อีคิดน่าที่ดูจะมีความคิดอ่านที่สุดกล่าว.. “..องค์หญิง..ควรใช้งานไซเรนหรือเอคโคจะดีกว่า..”

องค์หญิงไอริสพยักหน้า..

“..ข้าให้เจ้าสองคนจัดการ..ไซเรน..เอคโค..”

สองสาวงามแห่งเผ่าเนแอดได้แต่หัวเราะ..

เพลงเปียโนบรรเลงจนจบ..หญิงสาวชุดขาวยืนขึ้น..โค้งเล็กน้อยท่ามกลางเสียงปรบมือ..

ไซเรนกับเอคโคลุกขึ้น..และไปยังหลังเวที..

ก่อนจะมีเสียงโครม..ร่างของสองทหารเอกถูกจับโยนออกมา..

เจ้าหญิงไอริสผุดลุกขึ้น..

นางออกมาแล้ว..หญิงชุดขาวนั่น..

ไอริสยิ้มพลางพูดว่า..

“..หากคนของข้าเสียมารยาท..ก็ขอ..”

ยังไม่ทันพูดคำว่า..อภัย..หญิงชุดขาวก็พูดขึ้นว่า..

“..ข้ามิได้ชมชอบท่าน..นางปีศาจแห่งทะเล..”

ไอริสชะงัก..

ก่อนที่นางจะกำหมัด..

“..ไปเสียก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน..นางปีศาจแห่งเผ่าเนแอด..”

เจ้าหญิงไอริสสะดุ้งสุดตัว..เพราะนางต่อยใส่อย่างแรง...

และเจ้าหญิงก็ผุดลุกขึ้นจากเตียง..เหงื่อโทรมกาย..

เจ้าหญิงที่งามสง่า..แข็งแกร่ง..ไหนเลยจะฝันร้ายเช่นนี้..

เจ้าหญิงรุ้งสมุทรนิ่ง..ก่อนจะสลัดศีรษะ..กดที่คอมพิวเตอร์ข้างเตียง..ที่ใช้งานได้สารพัดอย่าง..

“..สคิลล่า..เอคโค..ไซเรน..อีคิดน่า..มาหาข้า..”

เจ้าหญิงไอริสนึกถึงเหตุการณ์ช่วงกลางวัน..

หลังจากพ่ายแพ้ต่อทาลิส..และรู้สึกพลุ่งพล่านใจจนจูบนาง..ก้มลงจับมือนางแนบแก้ม..

ทาลิสเหมือนจะตกใจ..

จวบจนเจ้าหญิงไอริสเงยหน้ามองนาง..

ทาลิสได้แต่พูดว่า..

“..แบบนี้ท่าจะไม่ไหวแฮะ..”ทาลิสอดเหลือบมองเจ้าหญิงอัมพุชาที่ยิ้มแย้มอยู่ข้างเวทีประลองไม่ได้..

สายตาของนาง..ทำไมถึง..ไอริสคิด..ทำให้ข้าเจ็บปวด..

จำได้ว่า..เมื่อเผชิญกับสายตาที่เหมือนแตกตื่นนั้น..ไอริสก็ลุกขึ้น..พูดขึ้นว่า..

“..ข้าจะกลับล่ะ..”

แล้วนางก็เดินออกมาจากเวทีประลองโดยไม่ร่ำลาใคร..

และมานั่งซึมในกองเรือของเผ่าเนแอด..ไม่สั่งการอันใด..

กองเรือของเผ่าเนแอด..จึงต้องติดอยู่กับเกาะฟองสมุทร..ที่เคลื่อนตัวเดินทางไปเรื่อย ๆ ..

จวบจนถึงค่ำ..และดึก..นอน..ฝันร้าย..และตื่นขึ้น..

เจ้าหญิงยังไม่สั่งการอันใด..คนอื่นก็ไม่กล้าทำอะไร..

ประตูเปิดออก..สี่ทหารเอกขององค์หญิงไอริสเดินเข้ามา..คุกเข่าต่อหน้านาย..

ไอริสพูดขึ้นว่า..

“..สั่งให้กองเรือทูตกลับเผ่า..เหลือแต่เรือของข้า..”

อิคิดน่าที่มีสติปัญญาที่สุดอดถามไม่ได้..

“..องค์หญิงมีความคิดอ่านอันใด..”

“..เผ่าเนแอดไม่อาจจะยุ่งเกี่ยวกับการชิงอำนาจภายในของเผ่าอุทกมิตอีก..แต่ข้ายังไม่อยากจะกลับเผ่า..พวกเจ้าทั้งสี่..ตั้งใจจะอยู่ที่เกาะฟองสมุทรกับข้าหรือไม่.”..

ทหารเอกทั้งสี่มองหน้ากัน..อิคิดน่าอดพูดไม่ได้..

“..เราทั้งสี่ใกล้ชิดองค์หญิงมากกว่าใคร ๆ ..ทั้งรบ..ทั้งเที่ยว..ไม่เคยแยกจากกันมาตลอด..”

“..ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว..เราจะทำการใดที่ไม่ต้องเกี่ยวพันกับเผ่าเนแอดเราได้หรือไม่..”

“..องค์หญิงต้องการจะทำการใด..”อิคิดน่าถาม..

ไอริสถอนหายใจ..

“..ข้าคงบ้าไปแล้ว..แม้กระทั่งฝัน..ยังต้องฝันถึงนาง..”

“..องค์หญิงหมายถึง..แม่นางธวัลอร..”

“..สองปีก่อน..เราปลอมตัวไปเที่ยวที่เมืองชายทะเลของมนุษย์บกชื่อเมืองแพททริออต..เจ้ายังจำนักดนตรีที่ทำให้ข้าลุ่มหลงในเสียงเปียโนได้ไหม..”

อิคิดน่านึกทบทวน..นางเป็นคนที่มีความจำเป็นเลิศที่สุด..

ก่อนที่นางจะอุทานออกมา..

“..ใช่..นั่นคือแม่นางธวัลอร..”

“..เสียดายที่นางหายตัวไป..ข้าต้องการจะสนทนากับนาง..ก็ไม่สำเร็จ..”

“..นางเป็นนักดนตรี..และมีโอกาสเล่นในสถานที่ท่องเที่ยวในเมืองแพทริออต..แต่ใครเลยจะทราบว่านางคือแม่นางธวัลอร..อัศวินแห่งอากาศมนตรา..”อิคิดน่าร้อง.. “..ไฉนเราถึงจดจำนางไม่ได้..”

“..ข้าเองก็จดจำนางไม่ได้..จวบจนต่อสู้เสร็จสิ้น..นึกทบทวนไปมาจึงได้คิดออก..ข้าเองก็ไม่เข้าใจตัวเองที่หลงเสน่ห์นาง..ใช่..เพราะนางคือนักดนตรีคนนั้นเมื่อสองปีก่อนนั่นเอง..”

วิชาอากาศมนตราทำให้คนจดจำอัศวิณีทั้งสี่ได้จากการอยู่ในชุดขาวของอัศวินแห่งอากาศมนตรา..คนที่จำได้ไม่ว่าจะอยู่ในเครื่องแต่งกายใด..แปลว่า..ต้องมีความลึกซึ้งตราตรึงในความรู้สึกบางอย่างมากกว่าคนอื่น ๆ ..

ไซเรนกับเอคโคสบตากัน..สคิลล่าเองก็เหลียวหน้าเหลียวหลังเลิ่กลั่ก..

“..องค์หญิง..ข้าไม่อยากจะคิดว่าท่านจะ..”

“..ข้าจะอยู่กับนาง..”เจ้าหญิงไอริสพูดขึ้นมา.. “.สองปีที่แล้ว..ข้าปล่อยให้นางหายไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้..ข้าจะไม่ปล่อยให้นางหายไปอีก..”

“..แล้ว..เจ้าหญิงอัมพุชาเล่า..”

“..ข้ามานึกทบทวน..ใช่..ข้าอาจจะชมชอบอัมพุชา..แต่..สำหรับแม่นางธวัลอร..ข้าไม่ได้แค่ชอบ..แต่ข้ารัก..”

เจ้าหญิงจับบ่าของสคิลล่าเขย่า..

“..สคิลล่า..เจ้าดู..ข้ารักนางจนสั่นสะท้านไปหมด..”

“..องค์หญิง..โปรดใจคอเยือกเย็นด้วย..”สคิลล่าตาเหลือก..

เจ้าหญิงไอริสยิ้มแย้มอย่างน่ารัก..

“..ข้าจะไปคุยกับเจ้าหญิงอัมพุชาวันพรุ่งนี้..หลังจากกองเรือทูตของเผ่าเรากลับแล้ว..”

อิคิดน่าคิดตามก่อนจะหัวเราะ..

“..ความรักองค์หญิงแน่นอกนัก..นางต้องยินยอมแน่นอน..”

เจ้าหญิงไอริสหัวเราะเบา ๆ ..นึกถึงหญิงสาวหน้ากลมผมหางม้าและปรกหน้าผากก็ยังเป็นหน้าม้า..

อิคิดน่าพูดว่า..

“..หากมีอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่..หากเราจะเดิมพันเลือกข้าง..ก็ยังสามารถจะกระทำได้..และเผ่าอุทกมิตบนเกาะฟองสมุทร..ก็น่าจะรับเงื่อนไขของท่านนะองค์หญิง..”นางเหมือนรู้ใจเจ้าหญิงและดักทางได้เป็นอย่างดี..

สคิลล่าแม้จะดุร้ายกว่าเสือและฉลาม..แต่ก็ใช่จะเฉลียวฉลาดนัก..นางยังคงมึนงงสงสัย..

“..องค์หญิง..ท่านจะทำอันใด..”

อิคิดน่าได้แต่หัวเราะ..

“..พรุ่งนี้..ท่านก็จะทราบเอง..สคิลล่า..”

.....

วันต่อมา...

อัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่ได้มีโอกาสประชุมกันอีกครั้ง..รวมทั้งสองปีศาจแห่งอนันตกาลด้วย..

อีกสองวัน..เกาะฟองสมุทรจะเคลื่อนตัวเดินทางถึงอาณาจักรแห่งเผ่าอุทกมิต..และเหมือนทุกคนจะฝากความหวังไว้กับอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่..

ภาพที่ธวัลอัศวิณีถล่มกองทัพที่ล้อมเกาะฟองสมุทรอยู่ยังคงตราตรึง..

อจินไตยขอร้องให้ศศินากับแพคเกจมาอยู่ในห้องของพวกนาง..และสั่งให้นอนกันที่นี่พร้อมกับทาลิส..

คำสั่งของอจินไตยทำให้จินดาพิสุทธิ์ถึงกับบ่นอุบ..

มุกดารานึกขัน..นางเคี้ยวขนมที่ทำจากแพลงตอนและสาหร่ายของชาวอุทกมิต..และพูดว่า..

“..ท่านพี่ริต้า..ท่านพี่อจินไตยเพียงแค่ไม่อยากให้ท่าน..เอ่อ..หื่นจนเกินไป..”

“..แล้ว..ถ้าคืนนี้มันจุกอกตายจะทำไงล่ะ..โธ่..อจินไตย..ทำไมถึงทำแบบนี้..”ริต้าคราง

อจินไตยหัวเราะ..

“..นี่ก็ใกล้ถึงอาณาจักรของเผ่าอุทกมิต..ถ้ามัวแต่หื่นกันอยู่..จะมีแรงรบได้ยังไง..ริต้า..”

“..แต่..ริต้ายิ่งหื่นยิ่งมีแรงนะอจินไตย..”เสียงจินดาพิสุทธิ์อ่อย ๆ ..

“..เท่าที่ฉันจำได้..ตั้งแต่คบกับเธอมา..จนมีมุกดารา..ตั้งแต่มิติแห่งเทพอสูร..จนกระทั่งถึงมิติของเทพนาคา..เธอกินฉันแทบจะทุกวัน..บางทีวันนึงก็หลายครั้ง..ริต้า..เธอติดเซ็กส์มากไปแล้วนะ..”

ตอนนี้..แม้จะเป็นเรื่องในครอบครัวของสามเจ้าหญิง..แต่ญาติและเพื่อนอย่างแพคเกจ ศศินา.และทาลิส..ต่างก็ต้องรับฟังอย่างช่วยไม่ได้..

มุกดารานิ่งคิด..ก่อนจะพยักหน้า..

“..ท่านพี่อจินไตย..ข้านับดู..ตั้งแต่แต่งงานกับพวกท่าน..ท่านพี่ริต้ารังแกข้ามากที่สุดเลย..แทบจะทุกวันจริง ๆ ..”

“..มุกดารา..ทำยังกะอจินไตยไม่หื่นเธองั้นแหละ..”จินดาพิสุทธิ์บ่น..

“..ข้านับดู..น่าจะน้อยกว่าท่านมากนะท่านพี่ริต้า..ท่านเป็นอย่างที่ท่านพี่อจินไตยพูดจริง ๆ ..คือท่านน่าจะติดหื่น..จนแก้ไม่หายแล้ว..”

อจินไตยพยักหน้า..

“..ดังนั้น..วันนี้..ริต้า..เธอต้องอดใจบ้าง..ฉันจะปรับให้เธอเหลือเซ็กส์แค่สัปดาห์ละสองครั้ง..ไม่ใช่สัปดาห์ละเกินเจ็ดครั้งอย่างที่ผ่านมา..”

ทั้งแพคเกจ..ศศินา..กับทาลิส..ต่างก็มองหน้ากัน..ศศินาส่ายหน้า..

“..จะว่าไป..พวกอิทธิวงศ์นับตั้งแต่พ่อฉัน..อาสอง..มาจนถึงอาแคท..และถึงรุ่นลูก..ดูท่าทางริต้าจะหื่นที่สุดแล้ว..คิตตี้ไม่เห็นขนาดนี้..”

แพคเกจกลืนน้ำลาย..

“..ใครบอกล่ะพี่นา..สมัยที่ฉันอยู่กับคิตตี้..นางก็ใช่เล่นเหมือนกันนะ..เพียงแต่นางเงียบ ๆ ไม่ค่อยออกนอกหน้าเหมือนริต้าแค่นั้นแหละ..”

“..ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้นะ..”

“..ถ้าจะให้เดาคือ..นางคงจะเก็บกดมาตั้งแต่เด็กนั่นแหละ..เพราะริต้าอยู่กับอาจารย์ออย..เหมือนถูกจับบวชมาตั้งแต่เด็กเลย..”

ทาลิสหัวเราะ..

“..ตลกดีเหมือนกันนะ..อัศวินแห่งอากาศมนตราคนที่มีพลังมากที่สุดอย่างริต้า..กลับติดนิสัยแบบนี้..”

แพคเกจหัวเราะ..

“..กลัวว่าจะเหมือนกันทั้งหมดน่ะสิ..”

“..เฮ่ย..ฉันไม่เหมือนริต้าหรอกน่า..”ทาลิสขำ.. “..แต่ก็ดีเหมือนกันนะ..ประชุมเครียด ๆ ..สามเจ้าหญิงก็มาเถียงเรื่องพวกนี้ให้เราฟังกันบ้าง..ตลกดี..”

จะว่าไป..เหมือนสามเจ้าหญิงประชุมเครียด ๆ ..อจินไตยก็สร้างบรรยากาศให้คลายเครียดกันสักครั้งหนึ่ง..

ประตูเปิดออก..สามเจ้าหญิงหันขวับ..เลิกถกเถียงกันชั่วคราว..เพราะอย่างน้อยก็ยังเกรงใจคนที่เปิดประตูเข้ามาบ้าง..เพราะเรื่องที่เถียงกัน..เป็นเรื่องบนเตียงกันเป็นส่วนใหญ่..

คนที่เข้ามา..เป็นเจ้าหญิงอัมพุชา..

แพคเกจกระแอมให้ทาลิสทุบแก้เขิน..แล้วแม่นางธวัลอร..ก็ลุกขึ้นจับมืออัมพุชา..

“..อัมพุชา..เรากำลังประชุมแผนโจมตีพวกกบฏ..ก็อาจจะมีเล่นอะไรกันบ้างแก้เครียดอะนะ..”ทาลิสพูดเหมือนเขิน ๆ จนไม่รู้ว่า..จะเล่าทำไมว่ามีอะไรเล่นกันบ้างแก้เครียด..

อัมพุชาสีหน้าเรียบเฉย..

“..ทาลิส..เราขอพูดอะไรส่วนตัวได้ไหม..”

คำพูดของอัมพุชากับทาลิส..กลายเป็นสนิทสนมขึ้นมาอีกชั้นหนึ่งแล้ว..

“..ถ้าเป็นเรื่องระหว่างเรา..ก็ควรจะส่วนตัวอะนะ..”ทาลิสว่า..

“..มันพูดยากเหมือนกัน..เพราะมันก็อาจจะส่วนตัวบ้าง..แต่จะเรียกว่าไม่ส่วนตัวบ้างก็ได้..”

อจินไตยนางปีศาจได้แต่พูดว่า..

“..ถ้าเป็นเรื่องที่ไม่มีคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง..เป็นเรื่องของทาลิสกับท่านเพียงสองคนเท่านั้น..สมควรจะเรียกว่าส่วนตัวได้..แต่หากมีใครคนอื่นต้องเกี่ยวข้องไม่ว่าจะในแง่ไหน..ท่านสามารถพูดกับพวกเราได้ในฐานะสหาย..”

นางยิ้มเยือกเย็น..

“..เพราะมันควรจะมีปัญหาอันใดสักอย่าง..ไม่เช่นนั้น..คงไม่ต้องการปรึกษาแล้ว..”

เหมือนอัมพุชาจะชั่งใจเล็กน้อย..

แต่ในที่สุด..นางก็ตัดสินใจเล่าให้ทุกคนฟัง..

“..นี่เกี่ยวกับเจ้าหญิงรุ้งสมุทร..”

“..อ้าว..ไหนเห็นเรือที่เทียบเกาะของเผ่าเนแอดออกไปแต่เช้าแล้วนี่..”จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว.. “.มีอะไรอีก..”

มุกดาราเคี้ยวขนมก่อนจะพูดอีกว่า..

“..คงไม่ใช่ที่เจ้าหญิงไอริสจุมพิตท่านพี่ทาลิสหรอกนะ..”

อัมพุชายิ้มให้มุกดารา..ก่อนจะพูดว่า..

“..เรื่องนั้น..ข้าไม่ใส่ใจอันใดหรอก..แต่มันเรื่องใหญ่กว่านั้น..เจ้าหญิงไอริสให้ขบวนเรือทูตของนางกลับเผ่าเนแอดไปก่อน..ส่วนนางมาหาข้ากับท่านแม่เฒ่า..และพูดกับข้าว่า..ยินดีจะช่วยเหลือข้ารบกับพวกกบฏ..”

“..ถ้าเจ้าหญิงไอริสพูดเอง..มันจะไม่ดีเพราะนั่นหมายถึง..เผ่าเนแอดเลือกข้างแล้ว..สำหรับการทูต..ถือว่า..สิ่งเหล่านี้ผิดวิสัยเป็นอย่างยิ่ง..”อจินไตยมีสติปัญญาพอจะขบคิด..

“..เจ้าหญิงยินดีจะเลือกข้าง..แม่เฒ่ากับข้ากำลังมองด้านกำลังพล..หากได้เผ่าเนแอดมาช่วย..เราจะมีกำลังมากขึ้นอีก..เหมาะกับการต่อสู้กับพวกกบฎ..แถมยังจะเหนื่อยแรงน้อยกว่าเดิมหลายเท่า..”

นางดูหนักใจ..แต่ก็พูดขึ้นว่า..

“..เพียงแต่เจ้าหญิงรุ้งสมุทรมีเงื่อนไข..”อัมพุชามองที่ทาลิส..ก่อนจะตัดสินใจพูดว่า.. “..นางบอกข้าว่านางชมชอบท่าน..และไม่เพียงแต่ชมชอบยังถึงขั้นรัก..นางขอให้ท่านรับรักนาง..แน่นอน..นางบอกอีกว่า..เรื่องที่ข้ากับทาลิสรักกัน..นางก็ไม่รังเกียจ..นางต้องการจะอยู่กับทาลิส..และข้า..เฉกเช่น..เอ่อ..แม่นางริต้าขาหื่น..แม่นางอจินไตย..และแม่นางมุกดารา..”

จินดาพิสุทธิ์ชะงัก..

“..ทำไมถึงเรียกฉันว่าริต้าขาหื่นล่ะ..”

“..โปรดให้อภัย..ข้าเรียกตามทาลิส..”

ทาลิสคอย่นเล็กน้อย..จินดาพิสุทธิ์เม้มปาก..

“..ทาลิส..นี่แกเรียกฉันต่อหน้าแฟนแกว่าริต้าขาหื่นหรือนี่..”

อจินไตยนิ่งคิด..โบกมือให้ริต้าขาหื่นเงียบ..และหากอจินไตยพูดอะไร..นางก็ต้องเชื่อฟังอยู่แล้ว..

นางปีศาจแห่งแคว้นสนธยาพูดว่า..

“..เราสามที่อยู่ร่วมกัน..ส่วนหนึ่งมาจากเรื่องราวทางการเมือง..และธรรมเนียมของมิติเร้นแห่งเทพอสูรก็ไม่ขัด..ข้ากับริต้ารักมุกดาราด้วยใจจริง..และเราสามก็มีความรักต่อกันด้วยใจจริง..แต่นี่..คือมิติแห่งเทพนาคา..ธรรมเนียมจะเป็นเช่นไรข้าก็ไม่ทราบได้..และอีกเรื่องหนึ่ง..พวกท่านรักกันด้วยใจจริงหรือไม่..ลองใคร่ครวญดูให้ดี..”

ทาลิสเองก็กระอักกระอ่วน..

“..ใช่..อัมพุชา..มันจะดีหรือ..ฉันไม่ได้รักเจ้าหญิงไอริสสักหน่อย..”

อัมพุชารู้สึกลำบากใจเช่นกัน..ในสายตานาง..เหมือนนางปีศาจอจินไตยจะทราบความคิดดีที่สุด..

“..เจ้าหญิงอัมพุชา..ท่านก็อยากจะได้กำลังของเผ่าเนแอดมาช่วยเหลือเช่นกันใช่ไหม..”

“..แม่นางอจินไตย..ข้าต้องพูดตามตรง..เพราะข้ารู้ว่าท่านเองก็ชอบความตรงไปตรงมา..”อัมพุชานิ่ง..ก่อนจะรวบรวมความกล้า.. “..ข้าแม้จะมีพวกท่านทั้งสี่..แต่การรบกับอาณาจักรของตัวเองที่กบฏยึดครอง..แถมยังมีกำลังจากพันธมิตรมนุษย์บกของพวกมัน..ข้ายังไม่วางใจอันใด..แต่หากได้กำลังของเนแอดมาเสริม..มันจะทำให้อุ่นใจมากขึ้น.”

“..ถึงกับยินยอมให้คนที่ตัวเองรัก..ไปรักคนอื่น..”อจินไตยพูดเสียงเย็นเยียบ.. “..ท่านนี่ขายกระทั่งคนรักเพื่อบ้านเมืองได้จริง ๆ ..”

อัมพุชาเชิดหน้า..พูดขึ้นว่า..

“..ข้าทราบว่าท่านทั้งสามและแม่นางศศินาก็เป็นเจ้าหญิงเช่นกัน..ขอถามในฐานะเจ้าหญิง..หากสถานการณ์เป็นเช่นนี้..เจ้าหญิงอย่างพวกท่านจะทำเช่นใด..บ้านท่าน..เมืองท่าน..แคว้นท่าน..อาณาจักรท่าน..กับเรื่องส่วนตัว..ความสุขส่วนตัว..ท่านจะยินดีแลกหรือไม่..”

คำถามย้อนกลับเช่นนี้..ทำให้อจินไตยถึงกับแค่นเสียงไม่ตอบคำ..

นางปีศาจอย่างนาง..หากใคร่ครวญในฐานะเจ้าหญิง..หน้าที่ย่อมสำคัญกว่าเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว..

อัมพุชายืดอกพูดอีกว่า..

“..แต่นี่ก็ไม่ใช่การขาย.เพียงแค่เสียสละเล็กน้อย..เพราะเจ้าหญิงไอริสยังคงให้ข้ากับทาลิสรักกันได้เหมือนเดิม..แค่ขอร้องทาลิสให้เอาใจเจ้าหญิงไอริสบ้างเท่านั้น..”

“..ท่านไม่คิดถึงความรู้สึกของคนรักท่านบ้างหรือองค์หญิง..ทาลิสจะรู้สึกอย่างไร..”นางปีศาจอจินไตยถาม

“..ข้าจึงอยากจะหารือกับทาลิสเพียงสองคน..”อัมพุชาพูด.. “..เพื่อไม่ให้เรื่องยุ่งยาก..”

“..ท่านอาจจะคิดว่ามีมากคนมากความไม่ยุ่งยาก..แต่จริง ๆ แล้ว..ท่านคิดจะหว่านล้อมทาลิสให้กระทำตาม..เช่นนี้..ก็ไม่ควรจะคุยกันสองคน..ทาลิสอาจจะเป็นคนรักท่าน..แต่ก็เป็นสหายพวกเราด้วย..”

ทาลิสโบกมือให้อจินไตยเงียบ..

นางมองที่ใบหน้าเจ้าหญิงแห่งเผ่าอุทกมิต..

ก่อนจะถามว่า..

“..อัมพุชา..หากเธอต้องการกำลังทหารของเนแอด..ทำไมถึงไม่รับหมั้นไอริสไปเลยล่ะ..”

อัมพุชาเองก็นิ่งงัน..ไม่คิดว่าทาลิสจะถามเช่นนี้..

แต่นางก็ตอบว่า..

“..ช่วงนั้น..เรายังไม่แน่ใจว่าเนแอดคิดอย่างไรกันแน่..หากทำตามธรรมเนียมอย่างแท้จริง..ข้าจะต้องไปแต่งงานกับไอริสที่วังอุทกมิตที่กบฎยึดครอง..ซึ่งคงไม่เหมาะสมนัก..”

นางก้มหน้า..ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอีกครั้ง..

“..ทาลิส..ข้ารักท่าน..แต่อย่างไรก็ตาม..ข้าก็รักบ้านเกิดเมืองนอนของข้าด้วย..”

“..ฉันจะรักเจ้าหญิงไอริสไปได้อย่างไรกัน..อัมพุชา..”ทาลิสพูดตรง ๆ ไม่ทราบว่ามีความรู้สึกอย่างไรกันแน่..

แต่สายตาของทาลิส..บอกได้ว่า..นางเจ็บปวด..

อัมพุชาดูอ่อนลง..เมื่อเห็นแววตาของทาลิส..

นางก้มหน้าหลังจากเชิดไปเมื่อสักครู่..

“.ถือว่าข้าไม่ได้พูดอันใดกับท่านก็แล้วกัน..ทาลิส..ท่านไม่จำเป็นต้องสนใจ..ข้ารู้ว่าท่านไม่ชมชอบ..ข้า..ข้าเพียงแต่..ทำเพื่อบ้านเมืองของข้า..”

ทาลิสจับบ่าอัมพุชา..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..เธอรับกับสิ่งเหล่านี้ได้หรือ..อัมพุชา..”

อัมพุชานิ่ง..นางตอบไม่ได้ว่า..เมื่อนางเห็นคนที่นางรัก..อยู่ในอ้อมกอดคนอื่น..นางจะรู้สึกอย่างไร..

แต่สิ่งหนึ่งที่นางเพียงรับรู้..คือ..นางเกิดมา..ก็อยู่ในฐานะเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรอุทกมิต..บุตรีของราชินีลาริสซา..และในฐานะของเจ้าหญิง..ต้องทำทุกอย่างให้สมกับเป็นเจ้าหญิง..ตัวเองจะเป็นอย่างไรก็ช่าง..ส่วนรวมสำคัญที่สุด..

ทาลิสในที่นี้เป็นหนึ่งในสองคนที่ไม่เป็นและไม่เคยเป็นเจ้าหญิงมาก่อน..นางเพียงเป็นครูสอนดนตรี..เป็นนักดนตรี..มีความเป็นตัวของตัวเองอย่างศิลปินอย่างเปี่ยมล้น..

แพคเกจเข้าใจทาลิส..เพราะนางก็ไม่เคยเป็นเจ้าหญิง..

และอีกคนหนึ่งที่เข้าใจทาลิสเป็นที่สุดคืออจินไตย..ซึ่งแม้จะเป็นเจ้าหญิง..แต่นางกลับคิดอะไรแตกต่างจากเจ้าหญิงทั่วไป..กระทั่งรักจินดาพิสุทธิ์หรือริต้า..ซึ่งสำหรับแคว้นสนธยาของนาง..ถือว่าแหกกรอบนอกกฎพอสมควร..แต่นางก็ยังกระทำ..

“..ถ้าเธอรับได้และต้องการเช่นนั้น..ฉันก็พร้อมจะช่วยเธอ..”ทาลิสก้มหน้า.. “..ฉันจะพยายามชอบไอริส..ชอบเพื่อเธอ..สำหรับเธอ..ฉันยอมทำทุกอย่างให้ได้เสมอ..”

คำพูดของทาลิส..ทำให้เจ้าหญิงอัมพุชาใจสั่นสะท้าน..

ภาพที่ทาลิสจะต้องโอบร่างเจ้าหญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ..ผุดขึ้นมา..

นางจะทานทนได้หรือ..

ไม่ใช่แค่จุมพิตประเดี๋ยวประด๋าวในการประลอง..

อัมพุชายิ้มเล็กน้อย..สายตานางเศร้าสร้อยนัก..

นางจุมพิตที่แก้มทาลิส..ก่อนจะหันหลัง..พูดอีกว่า..

“..เราไม่ได้เลิกรักกันสักหน่อยนี่..ใช่ไหม..ทาลิส...ข้าไม่ทราบว่าจะตอบแทนน้ำใจของท่านอย่างไรดี..”

นางเดินออกไปจากห้องแล้ว..

ทาลิสนิ่งงัน..ในขณะที่ริต้าขาหื่นกลับตบไหล่เพื่อน..

“..ซึมไปได้น่า..ทาลิส..แบบนี้ถือว่าสุดยอดเลยรู้หรือเปล่า..ยังไอริสนั่นหุ่นโคตรดี..เป็นผัวเธอได้สบาย.ๆ ..หรือจะเป็นเมีย..นางก็คงยินดีนะถ้าเป็นเธอ..คิดในแง่บวกไว้หน่อยสิ..ได้เมียสอง..หื่นได้เรื่อย ๆ ตลอดเวลา..”

อจินไตยถึงกับดีดหูสามีอย่างแรง..

“..ไม่มีใครเค้าคิดแบบเธอหรอกริต้า..บ้าชะมัด..ทาลิสอาการไม่ดีแล้วรู้ไหม..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอู้..พูดอีกว่า..

“..สมัยมุกดารา..เธอเป็นคนสนับสนุนให้ฉันมีสองเมียเองนะ..แต่มันก็..โอเคเลย..มุกดาราน่ารัก..เธอก็ชอบนางด้วยไม่ใช่หรือ..เราเลยอยู่กันได้..ทาลิส..อย่าคิดมากเลยน่า..”

ทาลิสไม่ตอบคำเพื่อน..ได้แต่ถอนหายใจ..และตัดบท..

“..เราพักกันมาพอแล้ว..มาคุยเรื่องงานกันต่อเถอะ..”

มุกดารายื่นขนมให้..ทาลิสหยิบขึ้นมากิน..ก่อนจะยิ้มให้มุกดารา..

“..ท่านพี่..”.มุกดาราพูด.. “..หากท่านพี่ริต้าพูดจาทำให้ท่านไม่สบายใจ..ข้าขออภัยแทน..”

ทาลิสยิ้มให้อีกไม่พูดอะไร..

เมียสองน่าจะดี..แต่ทำไมทาลิสไม่รู้สึกดีเลย..

.......

ค่ำคืนนั้น..

ทาลิสได้ห้องใหม่..และนางก็จำเป็นต้องไปห้องนั้น..เพื่อน ๆ ทราบดีว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น..

เป็นสิ่งที่ทาลิสยินยอมอยู่แล้ว..ไม่ยอมก็ต้องยอม..

ในห้องนั้น..ไม่นานนัก..ร่างอันเพรียว..และมีส่วนสัดที่ทั้งแข็งแรงทั้งเย้ายวนของเจ้าหญิงไอริสก็ก้าวเข้ามา..

เหมือนนางตื่นเต้นเล็กน้อย..

ทาลิสยิ้มให้..เจ้าหญิงไอริสประดักประเดิดพิกล..

“..แม่นางธวัลอร..”

“..เรียกฉันว่าทาลิสก็แล้วกัน..องค์หญิง..”

“..ข้าจะเรียกท่านว่าทาลิส..แต่ท่านไม่ควรจะเรียกข้าว่าองค์หญิง..”

“..ทาลิสเป็นชื่อจริง..และองค์หญิงก็เป็นความจริงของเธอด้วยนะ..”

เจ้าหญิงไอริสอับจนถ้อยคำ..ฉลาดพูดนัก..

นางเห็นสีหน้าของทาลิสแล้วก็พูดว่า..

“..จริง ๆ ..ข้อเสนอของข้า..ถือว่าไม่เลวนักนะ..ท่านไฉนทำสีหน้าเช่นนี้..หากคิดถึงองค์หญิงอัมพุชา..ท่านก็สามารถให้นางมาอยู่ร่วมกับเราได้..ข้าทราบดี..ว่าท่านรักกับนางมาก่อน..แต่สำหรับข้า..ท่านไม่ต้องรักขนาดนั้นก็ได้..ข้าไม่ได้ต้องการวัดว่าความรักของใครจะเหนือกว่าใครหรอกนะ...”

ทาลิสเห็นเจ้าหญิงไอริสน่ารักผิดแผกไปจากการประลอง..ก็อดฉงนไม่ได้..

เจ้าหญิงไอริสพูดอีกว่า..

“..ตามสัญญาและข้อตกลง..เผ่าเนแอดจะเป็นพันธมิตรกับอุทกมิตฝ่ายเกาะฟองสมุทร..และช่วยเหลือเจ้าหญิงอัมพุชาโดยไม่มีข้อบิดพลิ้ว..ขอเพียงท่านมีใจแก่ข้าบ้างเท่านั้น..”

“..คำว่า..บ้าง..ของเธอ..นับประมาณไหนได้..”

เจ้าหญิงไอริสหัวเราะ..

“..ท่านจะทราบ ณ บัดนี้..”

ไม่ทันจะตั้งตัว..นางผวาเข้ากอดและจูบทาลิส..

จนร่างของทาลิสเอนราบไปกับเตียง..

......

อีกห้องหนึ่ง..

เจ้าหญิงอัมพุชาร้องไห้กระซิก ๆ ..นางแม้จะรับข้อเสนอที่ใจกว้างของเจ้าหญิงไอริส..แต่พอเอาเข้าจริง..ความรู้สึกนางก็ไม่อาจจะรับมันได้..

ไม่มีใครทนเห็นคนที่ตนเองรัก..ต้องตกเป็นของคนอื่น..หรือคนอื่นจะตกเป็นของคนที่รักก็ตามที..

ภาพที่มีอะไรกันระหว่างคนที่นางรักกับคนอื่น..มันบาดใจยิ่งนัก..

นางได้แต่ร้องไห้..ร้องอยู่คนเดียว..

ทำไมข้าถึงต้องเป็นเจ้าหญิงด้วย..

........

ทาลิสนอนนิ่ง..โอบร่างที่กอดตัวเองไว้..สีหน้าเหมือนประหลาดใจ..

เจ้าหญิงไอริสหันกาย..และเท้าคางมองหน้าทาลิส..ยิ้มไม่หุบ..

“..ไอริส..นี่เธอ..”

“..สู้ยอมออมอดไม่อาจเอื้อม..ทั้งไม่เสื่อมซาคิดพิสมัย..

จะฝังรักสลักรูปอยู่ภายใน..ฝากหทัยเทิดเธออยู่ไม่รู้ลืม..”ไอริสท่องบทกลอน.. “..ท่านคิดว่าเผ่าเนแอดเราเป็นอะไรกัน..”

นางกอดและหอมทาลิส..

“..เผ่าเราแม้จะชมชอบสตรี..แต่ก็ไม่ใช่บ้ากามแบบสหายท่านสักหน่อย..”ไอริสยังมีแขวะริต้าขาหื่นนิด ๆ ..

นางซุกมือกับร่างของทาลิส..

“..แค่นอนกอดกันอย่างนี้..สำหรับข้า..ไม่ต้องเกินเลย..ก็ดีที่สุดแล้ว..ข้ารักท่าน..ทาลิส..และความรักของข้า..คือรักที่เป็นเช่นนี้..”

“..แต่..เผ่าเนแอด..เห็นว่า..สามารถสืบพันธุ์จนมีลูกกับสตรีด้วยกันได้..”

“..ก็ใช่..แต่ข้าไม่ได้ต้องการสืบพันธุ์กับท่านนี่..ข้าเพียงแต่รักท่านเท่านั้น..”

ทาลิสโอบกระชับ..หอมที่หน้าผาก..

และนางยิ้มออกมา..

“..ท่านว่า..เรานอนกอดกันเช่นนี้ทั้งคืน..มันจะทำให้มีความสุขไหม..”

ไอริสพูด..และแทนคำตอบของทาลิส..นางกลับกอดไอริสแน่นขึ้น..

แน่นจนไอริสหลับตา..มีความสุขในอ้อมกอดนั้น..จนหลับไปจริง ๆ ..

.........

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น